(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 42 : แผนล่มเพราะผู้หญิงคนเดียว...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    21 ก.ค. 62


ตอนที่ 41

แผนล่มเพราะผู้หญิงคนเดียว...






     โอเค เตรียมเรียบร้อยแล้วล่ะ...



          "เห้ยยยย แมลงสาบ!!" ฉันหวีดร้องเสียงดังๆเพื่อให้คนที่เฝ้าข้างนอกได้ยิน ดูเหมือนจะได้ผลดีมากเลยแฮะ...


          "อะไรนะ!!" คนที่มาเฝ้าฉันเมื่อกี้วิ่งถลาเข้ามา เขาเพ่งมองฉันที่ยืนขาสั่นก่อนจะมองกลุ่มก้อนสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแมลงสาบด้วยสายตาขยาดสุด... "เชี่ย ตัวใหญ่ชิบหายเลยเว้ยยยย..."


     แล้วทำไมเขาต้องทำหน้าซีดๆ ขยาดๆแบบนั้นด้วยอ่ะ รึว่า...


          "เห้ย รีบออกไปดิ!" เขาเดินมาคว้าแขนฉันทำท่าจะดึงฉันออกจากห้องน้ำตอนนี้ให้ได้ ดูเขาร้อนรนพิกลจนน่าสงสัย


     รึว่าเขาไม่ชอบแมลงสาบ...


     เหอะๆๆ งั้นพอดีเลย...


          "เดี๋ยวววว ฉันยังไม่ได้ฉี่เลยนะ!" ฉันอ้าปากเหวอแล้วดึงรั้งเขาเอาไว้ด้วยตัวสั่นๆ...


          "โธ่เว้ยยย แล้วจะให้ฉันทำไงวะ!" เขากึ่งโวยวายกึ่งตวาด หน้าก็พลางซีดเผือดไปด้วย


          "ฆ่ามันให้หน่อยยย" ใช้ลูกอ้อนเข้าไปเขย่าแขนคนข้างๆโดยไม่เกรงกลัวเลยสักนิด


     มาถึงขนาดนี้แล้วนี่นา... ต้องไปต่อให้มันสุดๆไปเลยสิ!


          "รองเท้า! ใช้รองเท้าเลยค่ะ หื้ออออ" ฉันชี้ไปที่รองเท้าของเขา แล้วทำท่าสะดุ้งตกใจกลัวให้เนียน


     และตามคาดพอคนไม่มีสติพอเห็นความกลัวอยู่ข้างหน้า เขาทำตามที่ฉันบอก ถอดรองเท้าออกแล้วจับฟาดแมลงสาบรัวๆ


     เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!!!


          "เห้ยๆๆๆ กรี๊ดดดดดดด!!!" ฟาดไปฟาดมาแล้วตกใจเอง แต่ถึงกับหลุดกรี๊ดออกมาเลยเหรอ ก็รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองกลัวแต่ยังจะดิ้นรนสู้ต่ออีกนะ ไอเห็นแล้วปวดใจแทน...


          ในขณะที่เขากำลังบ้ากับการตีแมลงสาบอยู่ เป็นโอกาสของฉันที่อยู่ข้างหลังเพื่อที่จะหนี แต่จะหนีไปดื้อๆก็ยังไงอยู่เนาะ...


     เพราะงั้นฉันจึงคว้าด้ามไม้ขัดพื้นที่ซ่อนไว้อยู่แล้ว เอาไปฟาดท้ายทอยของคนตรงหน้าที่บ้ากับการตีแมลงสาบ


     พี่ซินเคยบอกจุดอ่อนของร่างกายคนให้ฉันฟัง หนึ่งในนั้นคือท้ายทอย ต้องฟาดให้เต็มแรงเพราะถ้าอย่างนั้นเราจะแย่ แต่ฉันก็มีแผนสำรองนะ ถ้าไม่สลบก็เตะเป้าไงล่ะ!!


     วิชาลูกตบน้องหมี!!!


     ผั๊วะ!!!


          "อุ๊ก!..."


     ฉันฟาดลงเต็มแรงเลย ผลของมันทำให้คนตรงหน้าทรุดตัวลง มือไม้อ่อนและปล่อยอาวุธที่ตีแมลงสาบลงแล้วหน้าจูบพื้นไปเลย...


     เอ่อ.. นี่ฉันฟาดทีเดียวเองนะ ถึงกับด้ามไม้ขัดพื้นหักครึ่งเลย... งื้ออออออ... T^T


     นิ่งไปเลยแฮะ เอ่อ... นี่แสดงว่าได้ผลสินะ...


          "ฮู่ว..." ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือไม้แทบอ่อนแรง นี่มันตื่นเต้นและน่าลุ้นเกินไปนะ...


     อีกอย่างฉันยังไม่เคยใช้ผลของการฝึกกับใคร คนสลบที่พื้นนั่นเป็นคนแรกที่ฉันได้ใช้...


     ถือว่าโชคดีแล้วกันเนาะ ที่ผลของการฝึกครั้งแรกเป็นไปด้วยดีน่ะ แม้จะน่าสงสารเขาก็เถอะ ตอนนี้ไอขอรีบเผ่นก่อนดีกว่า...


     ฉันชะเง้อมองลาดเลาว่ามีใครเดินผ่านมาทางนี้บ้าง แต่ก็อย่างที่คิดเอาไว้ พวกเขารวมตัวกันที่โรงยิมกันหมด ฉันเดินออกจากห้องน้ำด้วยความระวังตัวสุดขีด...


     อื้ม... ตื่นเต้นมาก... ยิ่งกว่าดูหนังที่ลุ้นจนตัวโก่ง...


     เป็นเพราะบริเวณที่ฉันอยู่นั้นมันเงียบมาก แต่ก็ไม่ห่างจากโรงยิม จึงทำให้ฉันได้ยินเสียงโหยหวนและเสียงเอ่ะอ่ะโวยวายจากด้านในโรงยิม...


     ร... รึว่าซันจะมาที่นี่อ่ะ... เห้ยยยยยย...


     ใจฉันนี่แทบหล่นลงพื้น ก็ไม่รู้ว่าเป็นซันรึเปล่า และรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ขนาดตัวเองยังไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ การที่ได้ยินเสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดขนาดนี้ คิดว่าน่าจะเป็นฝีมือซัน...


          "ซัน..." ฉันพึมพำเรียกชื่อเขาท่ามกลางความเงียบ แม้สายตาจะเพ่งมองไปที่โรงยิม แอบสูดหายใจลึกๆเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะค่อยๆเดินมุ่งไปทางโรงยิมอย่างระมัดระวัง...


     เสียงโหยหวนนั่นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนรู้สึกขนลุกแปลกๆ...


     จังหวะนั้นมีอีกคนที่พอจะจำได้โผล่ออกมาจากโรงยิมพอดี!


          "เห้ย ไอ้ไฟซ์ไปไหน!?" คนตรงหน้าทำหน้าแตกตื่นเมื่อเห็นฉัน และกวาดตามองหาคนที่ไปกับฉันก่อนหน้านี้...


     เอ่อ... สลบอยู่บนกองแมลงสาบค่ะ...


     แม้เสี้ยววินาทีแรกจะตกใจ แต่ก็ตั้งสติได้ทัน ฉันตั้งการ์ดเต็มที่ เพื่อกันไม่ให้เขาเข้ามา อีกฝ่ายหน้าเหวอๆ ก่อนจะแสยะยิ้ม...


          "เหอะ... ไม่รู้ว่าจัดการไอ้ไฟซ์ได้ยังไง แต่เธอหนีผิดทางแล้ว" คนตรงหน้าส่อแววคุกคามเต็มที่ เผยใบหน้าเย้ยหยันจนไออยากกระโดดถีบ ถ้าไม่ติดกระโปรงที่สั้นไป...


     จบประโยคเขาก็รีบพุ่งตัวเองเข้ามาจะจับตัวฉัน เร็วมาก! แต่ว่า!!


     ฉันรีบเสตัวเองหลบเขาอย่างเร็วไว เสี้ยววินาทีที่ฉันหลบฉันแอบเอาอาวุธลับออกมาจากเอวตัวเองซึ่งซ่อนไว้อย่างมิดชิด แล้วเอาไปฟาดโดนขมับเขาอย่างแรง...


     พลั่ก!!


          "โอ้ย!!" คนที่คิดจะพุ่งจับตัวฉันถึงกับเบ้หน้าเจ็บและผงะล้มลงกับพื้น


ได้ผลแฮะ! ได้ผลด้วย! เรื่องไหวพริบอ่ะ! แม้เจ้าโว้ย!! ในที่สุดไอก็ทำได้แล้ว! ฝึกมาตั้งนานแหนะ!


          "มึง!!" คนล้มมองฉันอย่างไม่พอใจ เขาเตรียมท่าจะยันตัวเองลุกมาจะจับฉันอีกครั้ง 


     น้องหมีฟาดหาง!!


     ผั๊วะ!!


     โอ้... ท่าหมุนเตะที่พี่ซินเคยสอนได้ผลด้วยแฮะ เตะจนหน้าหันแล้วล้มตัวนอนสลบกับพื้นเลย...


     นี่ถ้ายังไม่สลบก็จนใช้วิชาฝ่าเท้าพิฆาตน้องหมีเลย!


     เห้ยยยยย อย่าพึ่งภูมิใจจนยิ้มกรุ้มกริ่มแบบนี้สิ ซันล่ะ!!


     ฉันรีบวิ่งไปเกาะขอบประตูทางเข้าโรงยิมอย่างใจกล้า แม้จะรู้สึกหวาดกลัวนิดๆ แต่มาถึงขนาดนี้แล้วอ่ะ! ฉันเป็นห่วงซันนี่นา...


     และวินาทีที่ฉันเพ่งมองไปที่ร่างสูงซึ่งยูนิฟอร์มเด่นไม่เหมือนคนอื่นกำลังตะลุมบอนกับพวกนักเลงตรงหน้าฉันถึงกับอ้าปากค้าง...


     ขอไม่พูดได้มั้ยอ่ะ คือซันกำลังเปิดเวทีชกต่อยกับคนที่อยู่ในโรงยิม ชุดนักเรียนซันพอมองดูดีๆจะเปื้อนเลือดเต็มไปหมด... แถมพวกที่นอนกองเรี่ยราดนี่... ฝีมือซันใช่ไหม...


     เป็นซันจริงๆด้วย! แต่... ซ... ซันน่ากลัวมาก.. แม้ฉันจะเคยเห็นเขาเปิดเวทีทะเลาะวิวาทแบบนี้ แต่มันไม่เคยชินสายตาฉันหรอก! นี่ฉันจะต้องทำยังไงต่อไปดีเนี้ย...


     ห้ามซัน... ห้ามยังไง? ตะโกนเรียกเขา แต่เขาคลั่งขนาดนั้นคงตะโกนเรียกไม่ได้ยินแน่ๆเลย...


     ผั๊วะ!!


     ซ..ซันโดนต่อย!!


     เพราะคนที่มีมากเกินไปกับซันแค่คนด้วยดูก็รู้ว่าไม่ไหวอยู่แล้ว ซันถูกต่อยจนหน้าหันแต่เขาก็ยังหันไปต่อยคืนได้สำเร็จ เสี้ยววินาทีนั้นฉันเห็นสายตาของเขา...


     สายตาแบบนั้นฉันไม่เคยเห็น มันเลือดเย็นจนร่างทั้งร่างของฉันขนลุกโดยฉับพลัน! เดี๋ยวๆ พวกเขามีไม้ด้วยอ่ะ!!!


     ไม่ได้นะ!! ฉันไม่อยากให้ซันทำสายตาแบบนั้น และไม่อยากให้ซันเจ็บตัวมากไปกว่านี้อีกแล้ว!!


          "ซัน!!!" ฉันตะโกนเรียกซันสุดเสียง จนร่างสูงที่อยู่ใจกลางโรงยิม... ไม่ใช่สิ แทบทั้งทุกคนที่ยังมีสติ หันมองทางฉันทันที...


     ซันตวัดสายตาดุร้ายซึ่งยังไม่จางหายไปกับการเปิดเวทีทะเลาะวิวาท คาดว่าอาการคลั่งของเขายังอยู่ น่ากลัวมาก... แต่ที่มากกว่านั้นสายตาคนอื่นๆเนี้ยสิ จ้องฉันอย่างดุร้ายขนาดนั้นอ่ะ!!!


     พอซันรู้ว่าเป็นฉัน เขาเบิกตากว้างนิดๆ ก่อนจะไหวตัวทันก่อนใครรีบพุ่งตัวเองออกมาหาฉันอย่างรวดเร็วปานนักวิ่ง...


     เร็วไปนะ เร็วไปจนน่าตกใจ แต่มันไม่สำคัญหรอกนะ เพราะเริ่มมีคนวิ่งตามหลังซันมาแล้วไงล่ะ!


     ซันวิ่งเข้ามาถึงตัวฉันก่อน ร่างสูงรีบคว้ามือฉันแล้วพากันออกตัววิ่งอย่างไว


     ฉันแหงนมองซันนิดๆ พึ่งสังเกตว่ามีเลือดออกบริเวณหัวของเขาด้วย! มันไหลหยดซึมชุดนักเรียนของเขา นั่นทำให้ฉันใจแทบสลาย...


     ฉันไม่เคยเห็นซันเจ็บหนักขนาดนี้มาก่อน และมันทำให้ฉันรู้สึกปวดใจมากเลย...


     ซันไม่ได้พาฉันวิ่งออกข้างนอกโรงเรียน แต่พาฉันมาหลบที่ห้องเรียนห้องหนึ่ง เขาปิดประตูลงกลอนเรียบร้อย แม้มืออีกข้างยังไม่ปล่อยมือฉันก็เถอะ 


          "หน้าโรงเรียนมีคนเฝ้า ยังออกไปไม่ได้..." ซันพูดเสียงแผ่วเบา เขาหลุบตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ส่งแววตาเจือด้วยความเป็นห่วงทั้งสิ้น...


     คือมันก็น่าดีใจนะ แต่ที่น่าเป็นห่วงคือซันมากกว่า


     พอมองดูดีๆไม่ได้มีแค่หัวของเขาที่บาดเจ็บ มุมปากก็ช้ำเป็นเลือด แถมที่แขาซ้ายเหมือนมีอะไรบาดนั่นอีก บาดถึงขั้นเสื้อขาดเลย...


     อยากร้องไห้... รู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้...


     ตึ่กๆๆๆๆๆๆ


     ไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร เราสองคนก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามากมายดังเข้ามา ซันรีบพาฉันเข้าไปในตู้ท้ายห้อง ก่อนจะพาตัวเองเข้ามาด้วย ซึ่งก็พอยัดเข้าไปกันได้นะ แต่ก็ใกล้กันเกินไปแล้ววววว...


     ฉันตื่นเต้นยิ่งกว่าดูหนังผีเสียอีก ยามเมื่อฝีเท้าดังใกล้เข้ามาจนสมองเริ่มสับสนไปหมด เสียงฝีเท้าและคำสบถมากมายผ่านเข้ามาในหูไม่หยุด ฉันเข้าไปกอดซันแน่นเหมือนคนกลัวอะไรบางอย่างโดยสัญชาตญาณ กลัวมีคนเจอนั่นแหละ...


     ก็ไม่รู้ว่าซันทำสีหน้าแบบไหน แต่ไม่กี่วินาทีถัดมาร่างสูงก็กอดฉันตอบ มือหนายกขึ้นมาจับหัวฉันกดลงให้ซบกับอกกว้าง ลมหายใจของซันรดรินอยู่ใกล้ชิดริมหูฉันเลย...


     มือทั้งสองข้างของฉันจิกเสื้อนักเรียนซันแน่น กลิ่นหอมๆบวกกับกลิ่วคาวเลือดผสมกันคละคลุ้งเต็มไปหมด แต่พอมาโดนซันกอดตอบอย่างแนบแน่นอย่างนี้ ไอยอมเลยอ่ะ งื้อออออออ... 


     แม้ว่ามันจะเขินก็เถอะ แต่มันไม่สำคัญเท่ากับเหตุการณ์ในตอนนี้แล้วล่ะ...



     ไม่นานนักเสียงฝีเท้าก็หายไป เหลือแต่เพียงความเงียบ...


          "ไปหมดแล้ว..." ซันกระซิบข้างหูฉันอย่างแผ่วเบาจนฉันขนลุกไปทั้งร่างเลยทีเดียว...


     งื้ออออออออ... จั้กกะจี้หูอ่ะ!!!


     ซันค่อยๆพาฉันออกจากตู้ เป็นจังหวะเดียวกันที่ฉันนึกขึ้นได้ว่าเขามีแผลพอดี


          "ซัน... เลือด.." ไม่พูดเปล่าฉันตรงเข้าไปดูแผลที่หัวของฉันทันที ตอนนี้ซันอยู่ในท่านั่งจึงทำให้ฉันเข้าถึงตัวเขาง่ายหน่อย...


     ตอนนี้เลือดหยุดไหลแล้ว ถึงกับแห้งติดตามกรอบหน้า ต้องรีบเช็ดออก เอ๊ะ.. ตรงปากก็มีแผล นั่นก็เลือด.. เห้ยยยย... เอาไงดีล่ะ...


     ยาทาแผลก็ไม่มี แถมตอนนี้พวกเรายังอยู่ในเขตอันตรายแบบนี้อีกด้วย...


          "ช่างเถอะ..." ซันแกะมือฉันออกแล้วจับให้ฉันนั่งดีๆ ร่างสูงสีหน้าเรียบเฉยมากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น... เห้ย... นี่นายบาดเจ็บนะ เยอะด้วย!


          "นี่ซันไม่เจ็บเลยเหรอ?" ฉันเบิกตากว้างถามเขาด้วยความงงล้วนๆ "แล้วนี่รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่..."


          "เดา..." อื้ม...


     ซันจากที่มองไปที่อื่นเขาก็เลื่อนสายตามาสบตาฉัน แววตาเขาดูกังวลนิดหน่อย ถ้าให้ฉันเดาคงเรื่องที่ฉันถูกจับตัวมา...


     แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วนี่ ซันก็มาอยู่ตรงหน้าแล้วไง ถึงเขาจะบาดเจ็บก็เถอะ...


          "พวกเราจะไม่หนีเหรอ ซันบาดเจ็บขนาดนี้..." ฉันพูดพลางมองแผลของเขาไปทั่ว


          "ไม่ต้อง..." ซันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนคนใจเย็น หือ.. ทำไมดูใจเย็นจังอ่ะ...

     นี่เขาคิดจะทำอะไร...




     ......




     โรงยิม


          "อะไรนะ!! หาตัวไม่เจอ!! " หัวโจกโวยวายใส่บรรดาลูกน้อง ที่เหลือรอดจากการตะลุมบอนปีศาจ เขาหัวเสียมากทีเดียว ซ้ำยังได้แผลอีก!!


     ปีศาจมันไวกว่าที่คิด วินาทีที่ลูกน้องของเขากำลังชุลมุนกับการตะลุมบอนปีศาจแค่ตัวเดียว อยู่ๆ มันก็โผล่เข้ามาหาเขาที่อยู่ห่างออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว แล้วโดนปีศาจต่อยจนเกือบสลบ!


     ดีนะที่ลูกน้องเขากันได้ทันก่อนที่มันจะทำไปมากกว่านั้น...


     แววตามัน จิตสังหารมัน ราวกับจะฆ่าคนอย่างนี้มันน่าสนุกจริงๆ!


     แต่ตอนนี้หาตัวมันไม่เจอ ไอ้แผงกงแผนการที่เตี๊ยมกันไว้ก็พังไปหมด พังเพราะเด็กผู้หญิงคนเดียวด้วย!


     ไอ้กัส ไอ้ไฟซ์ หายสาบสูญ... คงเป็นเพราะฝีมือเด็กคนนั้นแน่!


     จับตัวได้เมื่อไหร่ พ่อจะระยำให้เละกันทั้งสองคนเลย!


          "มันไม่มีทางออกโรงเรียนนี้ได้หรอก! ไปหาตัวมันใหม่! " หัวโจกตะคอกใส่ลูกน้องเสียงดัง


     เขาปิดทางออกโรงเรียนทุกทางเรียบร้อยแล้ว มันไม่มีทางพาเด็กคนนั้นที่เป็นผู้หญิงคนเดียวนั่นออกมาได้หรอก!!


          "ไม่ต้องจับแล้วล่ะนะ"


          "!!! "


     หัวโจกหันไปมองต้นเสียงที่เป็นเสียงผู้หญิง เขาขมวดคิ้วยุ่งกับร่างสวยที่ยืนเท้าเอวให้เห็นที่ปากประตูทางเข้าโรงยิม ใบหน้าคมฉีกยิ้มร้ายกาจ ใส่เสื้อยืดสีดำตัดกับกางเกงวอร์มยาวสีแดง และที่มากกว่านั้นคือคนที่อยู่ข้างหลังเธอมากกว่า!!


     ร่างกำยำของชายนับสิบคนได้ยืนเรียงราย และพร้อมต่อสูhเต็มที่... และ... พวกนี้มันใครวะเนี้ย!!!


     ไม่ใช่พวกเดียวกัน ว่าแต่มาที่นี่ทำไม!?


     ซินยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นปฏิกิริยาสุดงงของบรรดาแยงกี้และหัวโจก เธอมองดูสิ่งมีชีวิตหลายสิบคนที่นอนเกลื่อนกลาดเหมือนตายอยู่ในโรงยิม...


     อื้อหือ.. ไม่เลวนี่หว่าไอ่ซัน ถ้าพ่อรู้เอาตายแน่ๆ อ่ะ...


          "นี่ พวกนั้นน่ะเหรอ? " ลูกน้องของพ่อที่ส่งมาดูแลซินที่สนิทกันมากพอสมควร ทักขึ้นมาพลางยกมือชี้กลุ่มแยงกี้ที่อยู่ตรงหน้า ไม่ถึงยี่สิบคน แถมสะบักสะบอมสุดๆ


     นี่เธอยกโขยงมากกันมาหลายคนเพื่อมาตื๊บพวกแยงกี้พวกนี้เนี้ยนะ!?


     ไอ้น้องชายเวร... ตัวเองจัดการได้คนเดียวก็ได้แท้ๆ ...


          "เออ เก็บมันเลย..." ถึงจะน่าหมั่นไส้น้องชายตัวเองก็เถอะ... ซินสั่งลูกน้องทีเหลือจัดการพวกแยงกี้พวกนี้ให้หมดๆ ไป


     ซินไม่ได้มองลูกน้องของตัวเองที่กำลังระยำพวกแยงกี้น่ารังเกียจพวกนั้น เธอแหงนมองท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยเมฆฝนอย่างเฉยเมย ท่ามกลางเสียงโหยหวนของแยงกี้ที่อยู่ในโรงยิม...


          "ฝนจะตกแล้วสินะ..."





     ......



          "คิดจะทำอะไร? ..." เสียงกระหึ่มๆ ของซันดังดุขึ้นมาพร้อมกับตวัดสายตาดุใส่ฉันราวกับไม่พอใจนัก


     ก็ฉันทนไม่ได้นี่นา ทั้งเนื้อทั้งตัวซันมีแต่แผลแบบนี้ ฉันต้องหาทางเช็ดเลือดออกจากตัวเขาไหมล่ะ แล้วมันไม่มีผ้า ฉันจึงใช้มีดสั้นที่เป็นอาวุธลับมากรีดชุดเมดตัวเองอยู่เนี้ย


     อย่างน้อยก็ได้เศษผ้ามาเช็ดเลือดเขาไงล่ะ...


          "หาผ้ามาเช็ดเลือดให้ซันน่ะ"


          "ไม่ต้องเลย เอามานี่" ซันเอื้อมมือมายึดมีดในมือฉันออกอย่างง่ายดาย เพราะฉันไม่ทันตั้ง

ตัว ง่ะ!!


          "เอาคืนมาเลยนะ" ฉันอ้าปากเหวอ อยากเข้าไปแย่งมีดนะ ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าซันส่งรังสีคุกคามใส่ฉันอยู่...


          "ให้เอามาป้องกันตัวเอง ไม่ใช่เอามากรีดเสื้อผ้า" เสียงยังดุไม่หยุดเลยแฮะ


     ซันเก็บมีดสั้นไว้กับตัวเอง แล้วนั่งหันหน้าไปที่อื่นอย่างไม่สนใจ


     จะว่าไปพวกเราจะอยู่ในห้องนี้อีกนานแค่ไหนน่ะ อีกอย่างไม่ได้ยินเสียงเอ่ะอ่ะแล้วนะ...


     น่าสงสัยจังว่ามันเกิดอะไรขึ้น แถมดูท่าทีของซันยังใจเย็นแบบนี้อีก...


     งง งง และงง ไองงหนักมากกกกกกกก...


     ฉันเหลือบตามองซันนิดๆ ร่างสูงนั่งพิงตู้ที่ซ่อนกันก่อนหน้านี้ ชุดนักเรียนเปื้อนเลือด ท่าจะเจ็บน่าดู... แล้วนี่เขาไม่แสดงสีหน้าว่าเจ็บเลยสักนิด...


     เดดแอร์มาก... ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ แต่ก็พึ่งนึกออก...


          "ซันมีอริเป็นนักเรียนโรงเรียนนี้เหรอ?" ฉันถามเขาเพื่อความเข้าใจ การที่ซันจะมีศัตรูไปทั่วก็อาจจะเป็นเรื่องปกติ แต่ปัญหาคือพวกเขารู้จักหน้าค่าตาของฉันด้วยได้ยังไง


          "เปล่า..." ร่างสูงตอบชัดเจน หืม...


          "แล้วเขาจะมาจับฉันเป็นตัวประกันทำไมอ่ะ"


          "โง่..." ซันจากที่มองไปที่อื่น เขาตวัดส่งสายตาดุใส่ฉันทันทีที่พูดจบ "ฝีมือไอ้ก้อง..."

     หะ!!! รุ่นพี่ก้องน่ะเหรอ!!


     โอ้ยยยยย ไอจะบ้าตาย...


          "ว่าแต่..." ซันโพล่งขึ้นมาจนฉันชะงัก แล้วหันไปมองเขา สายตาซันมองฉันตั้งแต่หัวจรอเท้าเลยทีเดียว ขนลุกอ่ะ!! "พวกมันทำอะไรเธอ..."


          "ไม่นะ ตอนนั้นฉันแกล้งขอเข้าห้องน้ำน่ะ เลยรอด" ฉันพูดอย่างภูมิอกภูมิใจ นี่ยังไม่ได้โม้เรื่องที่ฉันใช้วิชาฝึกป้องกันตัวให้ซันฟังนะเนี้ย คิดแล้วรู้สึกดีชะมัดเลยอ่ะ ไม่คิดว่าผลของการฝึกจะได้ผลดีเกินคาดขนาดนี้


          "อืม..." ซันพยักหน้ารับ พร้อมๆกับ...


     โครก...


     เสียงท้องซันร้อง... TOT


     ฉันไม่มีข้าวหรอกนะ วันนี้มีงานโรงเรียนเลยไม่ได้ทำมา 


     ซันสบตาฉันเหมือนกำลังจะบอกว่า หิวแล้ว ไหนข้าวกล่อง? อย่างนั้นอ่ะ ไม่มี!! 


     แต่ก่อนจะกินข้าวฉันว่าซันควรทำแผล เปลี่ยนเสื้อผ้าให้หมดก่อนจะดีกว่านะ...


     เหมือนซันจะรู้คำตอบฉัน ร่างสูงยันตัวเองลุกแต่ก็ไม่ลืมหิ้วฉันด้วย ทำไมต้องหิ้วกันเล่า! แต่จะขัดขืนยังไงสุดท้ายก็ต้องยอม เขาเดินฟึดฟัดโมโหหิวออกนอกห้องจนถึงหน้าอาคารเรียน ซึ่งไวมาก...


          "ทั้งสองคนนนนน ทางนี้!" 


     ฉันหันไปมองต้นเสียงที่คุ้นๆ เห็นพี่ซินตะโกนทั้งโบกมือเรียกอยู่ไกลๆ เอ๊ะ... แล้วทำไมพี่ซินถึงมาอยู่ที่นี่... รึว่า!


     พี่ซินวิ่งร่าเข้ามาหาฉันกับซันอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ร่างสวยๆจะสะดุ้ง แล้วเพ่งมองซันตั้งแต่หัวจรดเท้า


          "โห ไอ่ซัน นี่เละขนาดนี้เลยเหรอ" น้ำเสียงไม่มีแม้แต่ความห่วงใย มีแต่เสียงกลั้นขำล้วนๆ


          "หนูว่ารีบพาซันกลับบ้านไปทำแผลก่อนดีกว่าค่ะ"


     พี่ซินพยักหน้ารับนิดๆ ก่อนจะเห็นพวกพี่ล่ำๆที่เคยเห็นในโรงฝึกบ่อยๆ เดินเข้ามาหาพี่ซิน นี่พี่ซินเอาพวกเขามาด้วยเหรอ ถ้าให้ฉันเดา พวกที่ไล่ตามฉันกับซันเมื่อกี้คงเป็นฝีมือพวกพี่ล่ำๆข้างหน้านี้แน่ๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมซันถึงได้ใจเย็นนัก


          "ป่ะ กลับบ้านกัน ฝนจะตกแล้ว" พี่ซินยิ้มนิดๆ ก่อนจะลากซันเดินกลับบ้าน แต่ซันที่ตีหน้านิ่งยังไม่ปล่อยฉันง่ายๆ จากที่หิ้วตัวฉันเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นหิ้วแขนฉันเรียบร้อย...


          "ซัน.. ฉันต้องกลับโรงเรียนนะ" ฉันเดินตามไปด้วย แกะมือซันออกไปด้วย เหนียวมากอ่ะ นั่นมือหรือกาวกันแน่เนี้ย...


     กิจกรรมที่โรงเรียนยังไม่หมดนะ ฉันต้องไปช่วยสักนิด อีกอย่างติดต่อฝนกับปลาไม่ได้เพราะโทรศัพท์หาย


          "ไม่ต้องๆ น้องไอกลับกับพวกพี่ดีกว่า อีกอย่าง..." พี่ซินยิ้มแหย ก่อนจะเหล่ตามองซัน เพื่อให้ฉันมองตาม


     ซันมองฉันด้วยแววตากรุ่นโกรธมากอ่ะ ทำไมอ่ะ!!


          "ถ้าน้องไอกลับโรงเรียนตอนนี้ แผนก็ไม่สำเร็จพอดี เนาะไอ่ซัน" พี่ซินยิ้มร่า ประโยคสุดท้ายเธอยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ซันนิดๆ


          "อืม...." ซันพยักหน้านิดๆ ร่างสูงยังไม่ยอมปล่อยฉันด้วย


     ว่าแต่พวกเขาวางแผนอะไรกันอ่ะ...


     ทำไมมีแต่เรื่องงงๆเข้าหัวฉันเต็มไปหมดเนี้ย!






(to be continued)




Minetji : จากตอนที่แล้วที่ถามคนอ่านว่าเรื่องนี้ควรมี nc ไหม คนแต่งมาไล่อ่านคำตอบ อื้อหือ... มาทางเดียวกันหมดเลย! ชอบแฮชแท็ก #รีดคนบาป 


สรุปเรื่องนี้มี nc แน่ๆ ค่ะ คิดตอนไว้หมดแล้ว คิดไปเขินไป หื้อออออ... ><


ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #68 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 09:45
    รออออออ
    #68
    0
  2. #67 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 22:53
    เย่ๆ มีNC สินะ #รีดคนบาป
    #67
    0