(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 43 : เรียกชื่อ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    27 ก.ค. 62



ตอนที่ 42

เรียกชื่อ...





     ฝนตกหนักเลยแฮะ...


     ฉันยืนดูฝนตกอย่างหนักผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในห้องรับแขกที่บ้านของซันอย่างเหม่อๆ ซึ่งหลังจากที่ฉันกลับไปที่บ้านซันไม่นานฝนก็ตกถล่มมาทันที จนตอนนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกเลยสักนิด


     ในตอนแรกฉันจะกลับเข้าบ้านนะ แต่พอเห็นสายตาซันเท่านั้นแหละ ฮือ... ไม่ต้องยอมเลยตามเลย...


     ตอนนี้มันก็สองทุ่มแล้วเนี้ย ฝนยังตกหนักอยู่เลยอ่ะ!!


          "ฝนตกหนักแบบนี้ พายุเข้าแหงๆ" พี่ซินเดินเกาหัวพลางมานั่งโซฟา เธอทำหน้ายุ่งๆกับผ้าเช็ดผมผืนเดียวก็สวยแล้วอ่ะ...


     ร่างสวยใส่เสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้นบางๆ ซึ่งดูก็รู้ว่าจะใส่นอน ดูแล้วเซ็กซี่จริงๆ สวยก็สวย ขาวก็ขาว 


          "เป็นห่วงพ่อจังค่ะ" สีหน้าดูเป็นกังวลของฉัน พี่ซินรับรู้อย่างเห็นได้ชัดเลย เธอจึงเดินเข้ามาลูบหัวฉันเบาๆ


          "ไม่ต้องห่วงน่า พี่ก็โทรไปบอกแล้วนี่ มันดึกแล้วคืนนี้นอนกับพี่ไปก่อนนะ" พี่ซินยิ้ม ทำให้นึกถึงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้


     เนื่องจากโทรศัพท์ฉันหายไปไหนไม่รู้ ฉันจึงติดต่อพ่อไม่ได้ พี่ซินเลยให้ยืมโทรศัพท์โทรหาพ่อให้หายห่วง ช่วงท้ายพี่ซินขอคุยกับพ่อฉันเรื่องให้ฉันค้างคืนที่นี่ก่อนเพราะฝนตกหนักมาก


     กว่าพ่อจะยอมอนุญาต ก็ไม่รู้ว่าพี่ซินไปเกลี้ยกล่อมพ่อของฉันยังไงนะ ไม่ได้ฟัง กำลังจิตตกกับซันอยู่ก่อนหน้านี้...


     ส่วนซันพอถึงบ้าน เขาก็โดนลูกน้องพี่ซินลากไปทำแผลอีกห้อง มีแต่คนบอกว่าซันไม่เคยเจ็บหนักขนาดนี้ ซึ่งมันก็จริงนะ...


     ที่ผ่านมาเวลาเขาเปิดเวทีทะเลาะวิวาทเขาจะมีแผลที่ไหนล่ะ อย่างมากก็แผลตรงมุมปากเท่านั้น...


     และไม่รู้ทำไมฉันถึงต้องเป็นห่วงเขานัก ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเขาปลอดภัยดี...


     พอทำแผลเสร็จ พี่ซินไล่ซันให้ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อย ฉันกับพี่ซินกินข้าวกันไปก่อน ส่วนลูกน้องพี่ซินก็ไปไหนไม่รู้...


          "น้องไอไปอาบน้ำเถอะ เอ้านี่เสื้อผ้า" พี่ซินยื่นเสื้อผ้ามาให้ฉันแล้วยิ้มให้


          "ขอบคุณค่ะ" ฉันรับเสื้อผ้าจากพี่ซิน รู้สึกเหนื่อยๆยังไงไม่รู้


          "ห้องน้ำอยู่ชั้นบน ขึ้นบันไดข้างหน้าก็เจอเลย ส่วนห้องนอนพี่อยู่ข้างๆห้องน้ำนะ" 


          "ค่ะพี่ซิน" ฉันพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะขึ้นบันไดไปชั้นบน เส้นทางนี้ฉันไม่เคยขึ้นไปเลยสักครั้ง มันเหมือนกับเขตหวงห้ามอ่ะนะ พอมาถึงก็เจอห้องน้ำอยู่ตรงหน้าพอดี...


     รีบอาบน้ำแล้วรีบนอนดีกว่า ง่วงจังเลย...




     ......



     แอ๊ด.. ปัง!




     ซินที่อยู่ดูทีวีในห้องรับแขกได้ยินเสียงประตูคล้ายมีคนเข้าบ้าน เธอเลยลุกออกมาดูแทบอ้าปากค้าง...


     เอ่อ.. นั่นพี่เซนนี่ ทำไมตัวเปียกโชกอย่างงั้นวะ?


     ก็รู้นะ ว่าฝนตกอ่ะ แต่เวลาแบบนี้พี่เซนไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่นี่หว่า...


     แถมยังทำหน้าบูดอย่างนั้นอีก ไม่ปานว่าไปโกรธใครมา แต่ซินก็พอจะรู้สาเหตุ


          "เป็นไงบ้างพี่เซน ใบตองปลอดภัยดีมั้ย"


          "อืม..." พี่เซนตอบรับสั้นๆ ร่างสูงเสยผมเปียกที่ปรกใบหน้าคมขึ้นออก เผยอ่อร่าความหล่อมาเต็ม... นี่ถ้าไม่ได้เป็นปีศาจนะ สาวๆคงติดตรึมอ่ะ


     เซนเดินหน้ายุ่งทั้งตัวเปียกฝนคิดจะไปอาบน้ำบ้าง...


          "เดี๋ยวพี่ ห้องน้ำชั้นบนน้องไอใช้อยู่..." ซินพูดดักทางพี่ชายตัวเอง จนหันชะงักกึกแล้วหันมองซินอย่างแปลกใจ


     ซินยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆเหมือนมีแผน 


          "น้องยังเด็กอยู่ จะทำอะไรก็ระวังหน่อย" เซนเหล่ตาดุใส่ซินทันทีเหมือนรู้ความคิดของซิน 


          "ก็ฝนตกนี่หว่า หนักด้วย พี่เองก็เหอะ ไอ้เรานึกว่าอยู่กับใบตอง" ซินยิ้มพลางนึกขำกับตัวเอง


     กลับมาทำหน้ายุ่งขนาดนี้ เปียกฝนขนาดนี้ สงสัยโดนลุงอำไพเอ็ดมาแน่ๆอ่ะ...


     หวงลูกสาวขนาดนั้น ลุงแกไม่ฉกหัวเซนก็ดีแค่ไหนแล้ว เอ๊อะ... หรือว่าโดนลุงฉกหัวแล้วอ่ะ!


          "ซันล่ะ?" นึกว่าจะไม่ถามซะละ


          "ทำแผล วันนี้เละมาเลย" ซินฉีกยิ้มร้าย


          "ขนาดนั้น" เซนก็ฉีกยิ้มร้ายเช่นกัน


     เพราะอะไรน่ะเหรอ ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยเห็นซันเละเทะขนาดนั้นมาก่อนเลย ทั้งคู่เลยอยากเห็นให้เป็นบุญตาเอาไว้ก่อนจะแก่เฒ่า...


          "แอบถ่ายเก็บไว้ละ เดี๋ยวส่งไปให้ พี่เซนเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ" ซินยกยิ้มแววตาเจ้าเล่ห์อย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรีบดันพี่ชายตัวเองออกจากทางเดินบ้าน พื้นเปียกหมดแล้ว!


     ดีนะพ่อกับแม่ไม่อยู่ ถ้าแม่รู้ว่าซันได้แผลมาแม่คงอลวาดเป็นยักษ์แน่ๆ 


     คิดแล้วรู้สึกขนลุกเบาๆ


     ซินส่ายหัวเบาๆ ปัดความคิดออกไปแล้วหันไปหยิบไม้ถูพื้นเช็ดพื้นที่เปียกที่พี่ชายตัวเองทำเอาไว้ มันน่าถีบจริงๆ


     จังหวะนั้นเห็นซันเดินออกมาจากทางเดินบ้านพอดี คงทำแผลเสร็จแล้วสินะ... แต่...


          "อุ๊บ... ฮ่าๆๆๆ!!" ซินอดขำซันที่หน้ายุ่งๆอยู่ไม่ได้จริง ใครมันเป็นคนทำแผลให้มันวะเนี้ยยยย...


     ภาพคือน้องชายตัวเองมีผ้าพันแผลพันเป็นรอบอยู่ที่ศีรษะ พลาสเตอร์ติดหางคิ้ว มุมปากก็ยังช้ำอยู่ ส่วนแขนซ้ายก็ถูกพันด้วยผ้าพันแผลเช่นกัน แต่ที่มากกว่านั้น...


     ใครมันเป็นคนเอาเมจิกมาเขียนตรงผ้าพันแผลที่หัวมันกันฟะ! ฮ่าๆๆๆ


          'ยินดีด้วยกับแผลครั้งแรกในชีวิต'


          'หายไวๆนะ จุ๊ฟๆ(หัวใจ)!!'


          'เละ อ่ะหิ้ว เละตุ้มเป๊ะ!'


          'นี่น้องซันเองครับ!!'


     ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นฝีมือใคร ก็ไอ้พวกที่อาสาพาซันไปทำแผลนั่นแหละ แต่ทำได้ถูกอกถูกใจซินมากเลยแฮะ ฮ่าๆๆๆ


     พวกเขารู้จักซันมาตั้งแต่เด็ก พวกเขาเอ็นดูซันจะตายยยย คิดแล้วโคตรขำเลย!


     ซันได้แต่เหล่ตาดุใส่พี่สาวตัวเองอย่างไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันซ้ายแลขวาหาใครบางคน คิ้วก็ขมวดยุ่งเหมือนคนมีคำถาม


          "น้องไออาบน้ำอยู่ชั้นบน ส่วนแกไปกินข้าวเลย" ซินเหมือนรู้ทันซันเลยตอบไปก่อนที่น้องชายตัวเองจะไม่พอใจเข้าไปอีก ไอ้นี่เวลางอแงแล้วใครเอามันไม่อยู่หรอก...


     ซันพยักหน้ารับนิดๆ ก่อนจะออกตัวเดินเข้าห้องครัวไปอย่างเฉยเมย...


     แต่งตัวอยู่บ้านเรียบร้อย สงสัยคงอาบน้ำมาจากโรงฝึกแล้วมั้งนั่น...




     ......




     หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จ ตอนอาบก็อาบทั้งง่วงนอนสุดๆไปเลย วันนี้เสียแรงไปเยอะมาก คิดแล้วยังภูมิใจไม่หายนะ


     จะว่าไปยังไม่เห็นซันเลยหลังจากที่เข้าบ้านซันมา ไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกันก็ได้ ฉันง่วงสุดๆเลย

     แต่ตอนนี้มีปัญหาอยู่อย่าง...


     เอ่อ.. ห้องนอนพี่ซินอยู่ข้างห้องน้ำที่ฉันอาบมาเมื่อกี้...


     แล้วมันห้องไหนอ่ะ!!


     ฉันยืนงงทั้งง่วงอยู่หน้าห้องน้ำ โดยมีประตูห้องสองประตูอยู่ขนาบข้างห้องน้ำซ้ายขวา และประตูห้องตรงข้ามห้องน้ำอีกห้อง ไอของงแป๊บ...


     อยากลงบันไดไปถามพี่ซินอยู่หรอก แต่ง่วงสุดๆไปเลยตอนนี้...


     ขอถือวิสาสะเปิดแล้วกันนะ


     ฉันเดินเต่าะแต่ะทั้งง่วงไปเปิดประตูห้องซ้ายมือจากห้องน้ำ พอเปิดไฟในห้องยังปิดอยู่ ฉันคลำๆไปกดสวิตช์ไปจนเจอ


     พอฉันเดินเข้าไปในเขตห้องนอน กลิ่นสุดคุ้นก็กระแทกเข้าจมูกอย่างจัง จนร่างทั้งร่างเกร็งไปหมดทั้งตัว กลิ่นแบบนี้... หรือว่าห้องนี้เป็นห้องของ...


     พอรู้แล้วว่าห้องนอนนี่เป็นห้องของซัน ฉันรีบตั้งตัวแล้วจะหมุนกลับออกไป แต่ความเผือกเข้ามาแทนความง่วงซะนี่...


     ห้องนอนของซัน อยากเห็นอ่ะ...


     แป๊บเดียวนะ ดูแป๊บเดียวแล้วก็จะกลับเลย!


     ฉันค่อยๆเดินย่องๆเหมือนโจรเดินเข้าไปดูเตียงนอนสีน้ำเงินที่ไม่ได้กว้างมากนัก ผ้าห่มหมอนถูกจัดอย่างเรียบร้อยอย่างไม่น่าเชื่อ หันมองซ้ายมองขวาดูภายในห้องเรียบง่ายกว่าที่คิด มีตู้เสื้อผ้า ชั้นวางหนังสือ เรียบง่ายเกินไปจนน่าทึ่ง...


     จากนั้นฉันก็เดินดูบรรดากรอบรูปที่ถูกตั้งไว้บนหัวเตียงอยู่สองอัน เพ่งดูเป็นรูปครอบครัว น่ารักดีนะ...


     ฉันสะดุดตากับของจุกจิกที่วางอยู่บนหัวเตียง อย่างไม่น่าเชื่อสายตาว่ามันจะอยู่ที่นี่


     พลาสเตอร์ลายน้องหมี


     กุญแจลายน้องหมี


     และแก้วน้ำลายน้องหมี...


     ของพวกนี้ฉันเคยให้เขาไปนี่...


     ท... ทำไมถึงเอามาวางไว้บนหัวเตียงราวกับว่ามันเป็นสิ่งสำคัญอะไรทำนองนี้ด้วยอ่ะ!


     ก็ไม่รุ้ทำไมถึงคิดแบบนั้น แต่มันก็ทำให้หน้าฉันร้อนฉ่าไปเลย งื้อออออออ... ไออยากมุดดินหนี!!


     ไม่เอาแล้ว ไม่เผือกแล้ว!! ออกดีกว่า!!


     คิดได้อย่างนั้นฉันจึงเดินจะออกจากห้องอยู่แล้ว แต่ประตูห้องถูกเปิดออกจากฝีมือคนด้านนอก และผลของมันทำให้ประตูกระแทกหน้าผากฉันเต็มๆ!


          "แอ๊ะ!!" ฉันหลุดเสียงร้องโอดโอย แม้จะไม่ล้มก็เถอะ แต่...


     หื้อออออ... ซันมาเห็นฉันอยู่ในห้องนอนของตัวเขาเองงงงงงงง T^T


     ซันเมื่อรู้ว่าเป็นฉันเขาเบิกตากว้างมองด้วยความประหลาดใจ คิ้วนี่ขมวดยุ่งเชียวล่ะ!


     ฉันยืนแข็งทื่อ จนความเจ็บเล่นขึ้นหน้าผากตัวเองที่โดนประตูห้องชนเมื่อกี้ โอ้ยๆๆๆๆ


          "เจ็บไหม?" ซันเดินเข้ามาลากฉันให้มานั่งเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ ร่างสูงยกมือเกลี่ยเส้นผมออกแล้วขยับใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาดูหน้าผากฉันใกล้ๆ


     งื้ออออออออ... เขิน!!!


          "ป.. ไปอารมณ์เสียมาจากไหนกันถึงมาลงประตูห้องตัวเองแบบนี้เล่า..." ฉันเสตาหลบคนตรงหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความเขินล้วน หัวใจนี่เต้นแรงสุดๆไปเลย...


          "ทางนี้น่าจะถามมากกว่า ว่ามาอยู่ห้องนี้ได้ยังไง" ซันขมวดคิ้วยุ่ง เพียงส่งเสียงเรียบๆออกไปเท่านั้น แต่ฉันถึงกับสะดุ้งเหมือนคนทำความผิด


     ใช่แล้ว.. ผิดเต็มๆเลย T^T


          "ฉ... ฉันเข้าผิดห้อง... น่ะ" ฉันยิ้มแหยตอบเขาแก้เก้อ หัวเราะแฮะๆ ก่อนจะสังเกตเห็นผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบหัวของซัน และที่น่าแปลกก็คือตัวหนังสือที่ถูกเขียนไว้บนนั้น!


     อยากหัวเราะอ่ะ! แต่ซันดูเหมือนจะรู้ทันฉัน ร่างสูงได้แต่ส่งสายตาดุร้ายใส่ฉันเป็นการข่มขู่...


     ฉันมองซันตั้งแต่หัวจรดเท้า นอกจากที่หัวของซันจะถูกพันด้วยผ้าพันแผลแล้ว ที่แขนซ้ายเขาก็พันด้วย มุมปากก็ยังช้ำอยู่ และพลาสเตอร์ที่หางคิ้ว นี่เขาไม่มีแผลที่อื่นแล้วใช่ไหม...


          "ซัน มีแผลที่อื่นอีกไหม"


          "อืม" ซันพยักหน้า ก่อนจะชี้จุดที่อยู่ในร่มผ้า ซึ่งเป็นบริเวณหลังของเขา "แค่ฟกช้ำ..."


          "อื้อ..." พอได้เห็น ได้ฟังซันพูดแบบนี้ ฉันกลับเศร้าฉับพลัน น้ำตาเริ่มคลอเบ้า...


     ถ้าฉันไม่ถูกจับมา ซันคงไม่เจ็บขนาดนี้ใช่ไหม...


     ครั้งแรกที่ฉันเห็นซันบาดเจ็บหนักขนาดนี้ แล้วถ้ามีครั้งต่อไปมันคงไม่ดีแน่ๆ ทั้งหมดเป็นเพราะฉันคนเดียวเลย...


     ความรู้สึกที่ถูกเก็บกดเอาใว้ในเหตุการณ์วันนี้เริ่มระบายผ่านออกมาทางน้ำตา ไม่ใช่ความกลัวแต่เป็นความเจ็บใจที่ตัวเองทำให้ซันบาดเจ็บแบบนี้... 


          "อย่าร้อง..." ก็ไม่รู้ซันทำหน้าแบบไหนในตอนนี้ ร่างสูงเข้ามาปาดน้ำตาฉันออกอย่างลวกๆ ก่อนจะเข้ามาอุ้มฉันย้ายมาที่เตียงนอน


     เอ๊อะ... แล้วพามาที่นี่ทำไมอ่ะ...


     แต่สถานการณ์แบบนี้ฉันไม่ได้สนเตียงนอนนั้นละ เพราะฉันเริ่มร้องไห้หนักแล้ว... ไม่ไหวแล้ว ฉันอยากระบาย ระบายผ่านน้ำตานี่แหละ...


          "อึก... ฮือ..." ฉันร้องไห้โฮ ไม่รู้ว่าซันที่นั่งข้างฉันทำหน้าแบบไหน เพราะน้ำตาบดบังการมองเห็นจนภาพมัวไปหมด 


     ฉันสัมผัสได้ว่าซันลูบหัวฉันสองสามที ก่อนจะดึงเข้ามาซบอิงอกกว้างและอบอุ่นของเขา น้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่ค่อยได้ยินนักเปล่งออกมา...


          "อย่าโทษตัวเอง แล้วเลิกร้องไห้ได้แล้ว... ไอ..."


          "ฮือ.."


     ครั้งแรกที่ซันเรียกชื่อฉัน... ฉันดีใจมากจนร้องไห้หนักขึ้นไปอีก ฉันกอดซันแน่นทั้งน้ำตา ขออยู่แบบนี้ก่อนนะ ฉันอยากระบาย...


     เนิ่นนานพอสมควรกว่าฉันจะปรับความรู้สึกให้คงที่ แต่สิ่งที่แทรกเข้ามากลับเป็นความง่วงแทน


     ลมหายใจของซันรดรินอยู่ใกล้ๆหัวฉัน มืออีกข้างก็โอบเอวฉันเอาไว้ อีกข้างก็ยังคงจับหัวฉันเอาไว้อยู่... และท่าของฉันตอนนี้ แทบจะเกยเข้าไปนั่งตักเขาอยู่แล้ว!


          "ซัน.. ฉันง่วงแล้ว..." ฉันส่งเสียงอู้อี้พลางดันตัวเองให้ออกจากซัน


     ซันขมวดคิ้วยุ่ง แววตาเขาดูหงุดหงิดไม่น้อย ก่อนสิ่งที่เขาจะทำให้ฉันตกตะลึงในเสี้ยววินาที


     ตุบ!


     ซันกดฉันให้นอนราบบนเตียงเขา ไปพอเขายังคร่อมอยู่ฉันด้วย!!


     เดี๋ยวๆๆ ท่าแบบนี้มันอะไร้!!!


          "ง่วงก็นอน" ซันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ส่งสายตามีความหมายบางอย่างจนทำให้ใจเต้นแรงอีกแล้ว...


          "ไม่ได้ จะนอนห้องพี่ซิน...อื้อ!" ฉันพยายามดันเขาออก แต่ยิ่งดันซันยิ่งทาบทับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนร่างสูงเข้ามาประกบปากฉันอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว...


     จูบครั้งนี้ฉันไม่ได้ขัดขืนเขาแต่อย่างใด เพราะไม่มีแรงขัดขืนแล้ว ตรงกันข้ามกลับจูบตอบเขาอีกด้วยบรรยากาศพาไปล้วนๆ


     ซันจูบฉันอย่างอ่อนโยนจนฉันเริ่มเคลิ้ม ร่างกายเริ่มร้อนแปลกๆเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน ผลเลยทำให้ฉันจิกไหล่ทั้งสองข้างของซันแน่น ส่วนซันเขากอดฉันแน่นราวกับจะกักร่างฉันไม่ให้ห่างไปไหน


     ถึงจะเป็นจูบแบบปากชนปากก็เถอะ ทำไมมันรู้สึกดีขนาดนี้...


     เนิ่นนานกว่าซันถอนริมฝีปากออก มือหนายกขึ้นมาเกลี่ยผมฉันออกจากแก้ม สบตาฉันด้วยความหมายบางอย่างที่เกินจะเข้าใจ ซึ่งฉันก็ตอบสนองเขาด้วยแววตาแบบเดียวกัน


          "หลับได้แล้ว..." ซันพูดเสียงแผ่วเบา มือก็ลูบหัวฉันไปด้วย


ราวกับว่าคำพูดของซันเป็นคำประกาศิต จบประโยค ฉันค่อยๆหลับตาลงและหลับทั้งอย่างนั้นไป...




     ......



     ให้ตายสิ...


     เซนสบถกับตัวเองนิดหน่อยกับเหตุการณ์ในวันนี้ หลังจบเรื่องเขากลับต้องมาเดินเหงากลับบ้านเนี้ยนะ!


     เซนอาบน้ำเสร็จพอดี เขาเดินออกจากห้องน้ำ แต่สายตาดันไปเห็นซินที่เกาะขอบประตูห้องนอนของซัน แถมยังทำหน้าเคลิ้ม น้ำลายไหลย้อยอย่างนั้นอีก...


          "ซิน..." เซนเหล่ตามองซิน ส่งเสียงกระหึ่มๆ ซินสะดุ้งตกใจพลางยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เงียบปาก...


          "อย่าเสียงดังสิ มานี่" ซินกระซิบเสียงเบาๆ ก่อนจะกวักมือเรียกให้มาดูอะไรในห้องนอนของซัน


     เซนขมวดคิ้วยุ่ง เห็นซินท่าทางตื่นเต้นระริ้กระรี้จนออกนอกหน้า กระตุ้นความอยากรู้ของตัวเองเช่นกัน...


     ประตูห้องนอนของซันที่ถูกเปิดมานิดเดียวพอให้สอดส่องภายในห้องได้ทั้งหมด แม้ภายในห้องจะมืดมาก แต่แสงไฟจากข้างนอกก็ส่องเข้ามาจนเห็นได้ชัด


     เซนเห็นซันหลับลึกอยู่บนที่นอนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ปกติแค่ประตูถูกแง้มออกไม่ก็มีใครแอบดูคงตื่นขึ้นมาตามสัญชาตญาณแล้ว ห่มผ้าห่มไว้ถึงแค่เอว แต่ดันเห็นอีกร่างหนึ่งที่มุดขนาบข้างน้องชายตัวเอง...


     ร่างสาวน้อยที่ค้างคืนที่นี่กลับนอนกอดน้องชายตัวเองหลับตาพริ้ม ส่วนน้องชายตัวเองก็กอดเธอแน่นราวกับจะกักเธอไม่ให้ดิ้นเลยแม้แต่น้อย เซนเบิกตากว้างอย่างตกใจ เขาคิดจะเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกัน แต่ถูกซินยื้อไว้ก่อน...


          "อย่านะพี่เซน ถ้าไอ้ซันมันตื่นบ้านพินาศแน่.." ซินกระซิบเสียงเบาซึ่งตรงข้ามกับสายตาเจ้าเล่ห์ของเธอ


     แต่เรื่องบ้านพินาศนี่พูดจริงไม่ใช่ล้อเล่นนะ!


     มันน่านัก! น่าจะลงโทษทั้งน้องสาวและน้องชายตัวเองให้หมด!!


          "อีกอย่าง ไอ้ซันหลับลึกขนาดนั้นก็พึ่งเคยเห็น กอดกันกลมอย่างนั้นน่ารักดีออก" ซินยิ้มร่า ก่อนจะรีบปิดประตูห้องนอนของน้องชายตัวเองอย่างไว กลัวว่าพี่ชายตัวเองจะเข้าไปแยกออกอีก


          "จอมวางแผนดีนักนะ ถ้าพ่ออยู่เอาตายแน่..." เซนไม่ได้ขู่ แต่พูดจริงๆ ซินได้ยินหาสะทกสะท้านไม่


          "ขอบคุณที่ชม แต่เชื่อเถอะไม่มีอะไรเกินเลยหรอกน่า พากันหลับลึกขนาดนั้น" ซินยกยิ้มอย่างภูมิใจ "อีกอย่างได้เห็นไอ้ซันในมุมนี้ ซินตายตาหลับค่ะ!"


     เรื่องแบบนี้มีหรือซินจะพลาด ได้เห็นกับตาไม่พอยังถ่ายรูปเก็บไว้ ของแรร์แบบนี้ต้องถ่ายเก็บไว้ดิ!


          "เหอะ..." เซนหัวเราะในลำคอแบบประชดประชัน พลางเหนื่อยใจกับนิสัยของซินเต็มที


     เซนเหลือบมองประตูห้องของน้องชายตัวเองที่ถูกปิด ก่อนจะหายใจเบาๆ แล้วหมุนตัวกลับห้องนอนที่อยู่ตรงข้ามห้องน้ำไป พร้อมกับคำสบถมากมายในใจ...



     โคตรเซ็ง!


     ได้เรื่องเหนื่อยไม่พอ แถมยังไม่ได้แอ้มเมีย!!






(to be continued)



Minetji :  คนแต่งมานั่งอ่านตอนก่อนๆใหม่หมด เห็นแล้วอยากกัดลิ้นตัวเองตายไปเลย คำผิดเยอะมาก นี่ขนาดเข้าไปแก้แล้วนะเนี้ยยย... ประโยคซ้ำก็มี วกไปวนมาอีก เห็นแล้วปวดใจ เดี๋ยวค่อยกลับไปแก้ใหม่อีกครั้งเนาะ 


ตอนหน้าน้องซันจะค่อยๆเริ่มรุกน้องไอหนักแล้วนะคะ เดินตามสาย nc ที่ได้มโนเอาใว้... ฮ่าๆๆๆ


ใครเมียเซน เดาได้ไหมเอ่ย??



ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 18:10
    เค้าจูบกันจ้าาาแม่ 5555
    #72
    0
  2. #71 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 16:50
    บทนี้คำผิด อาละวาด จ้า
    #71
    1
    • #71-1 minetji2 (@Minetji) (จากตอนที่ 43)
      27 กรกฎาคม 2562 / 17:57
      คำผิดมันมีอยู่ทุกตอนค่ะ 555+
      #71-1
  3. #70 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 11:32
    ใบตอง!?
    #70
    1
    • #70-1 minetji2 (@Minetji) (จากตอนที่ 43)
      27 กรกฎาคม 2562 / 17:57

      อิอิ ใบ้ซะขนาดนี้
      #70-1