(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 36 : ปีศาจก็มีหัวใจ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    9 มิ.ย. 62


ตอนที่ 35


ปีศาจก็มีหัวใจ...





     ยี่สิบนาทีเลยงั้นเหรอ?


          "ยี่สิบนาทีนี่มันนานไปไหมอ่ะ ฉันนึกว่านาทีเดียว" ฉันอ้าปากเหวอ ไม่คิดว่าจะนานขนาดนั้นไง


          "ดูขนาดด้วย อย่าโง่..." งื้อออออออ โดนซันด่าง่ะ!


     จ..จริงด้วยสิ ขนมอ่ะขนม ซันหิวแย่เลยทำหน้าดุขนาดนี้อ่ะ...


     ฉันรีบเปิดกระเป๋าคว้าขนมนมและน้ำออกมา แกะถุงขนมปังแล้วยื่นให้ซัน เจ้าตัวเหลือบมองขนมในมือฉันนิดๆก่อนจะคว้ามากินอย่างหิวโหย...


     ทำไมต้องมองตาโหดขนาดนั้นอ่ะ นี่เขาไปโกรธอะไรมา... (ยังไม่รู้ตัวอีก...)


     ฉันแกะขนมอีกซองเมื่อซันกินขนมปังอันแรกใกล้จะหมด ขนมปังอันเดียวคงไม่พอสำหรับซันหรอก


     บริการดีขนาดนี้เพราะกลัวสายตาของซันนี่แหละ น่ากลัวเกินไปละ...


     ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ขนมนมและน้ำก็หมดกระเป๋า... กินเยอะจริงๆ


     และเดดแอร์ งื้ออออออออออ...


     อยากถามอยู่หรอกว่าเขามาถึงที่นี่ได้ยังไง แต่ดูจากรังสีอำมหิตและสายตาดุๆนั่น ทำให้ฉันไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา มันไม่ชินหรอก!! ทุกครั้งที่ซันเป็นแบบนี้อ่ะ...


     ฉันหันหน้าหนีซันอย่างกลัวตาย ในขณะที่ซันส่งสายตาอำมหิตคาดโทษใส่ฉันอยู่ คาดว่าจะเป็นเรื่องเมื่อวานไม่ก็เรื่องมะรืน แต่...


     พึ่งรู้สึกตัวว่าชิงช้าสวรรค์ลอยขึ้นสูงแล้ว ทำให้เห็นทิวทัศน์สวนสนุกจากด้านล่างได้ชัด และสวยมาก...


     ฉันควักโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาถ่ายรูปเก็บไว้รัวๆ นี่มันหายากมากนะที่จะได้เห็นภาพมุมสูงแบบนี้นะ ขณะที่ถ่ายรูปไปชิงช้าก็เริ่มขึ้นสูงเรื่อยๆ จนเริ่มเห็นตึกเห็นเมืองนอกจากสวนสนุก ทุกอย่างเริ่มเล็กลงๆ จนน่าตื่นตาตื่นใจ


     งื้ออออออออ... สวยมากอ่ะ


          "สวยอ่ะ..." ฉันยิ้มกว้างพึงพอใจกับรูปภาพที่ถ่ายแต่ละภาพ เอาไปอวดพ่อให้อิจฉาไปเลย!


          "เลิกถ่ายได้รึยัง" เสียงกระหึ่มๆของซันดังขึ้นจนฉันสะดุ้ง นี่ฉันมัวถ่ายรูปจนลืมเขาไปเสียสนิทเลยอ่ะ


     ฉันเก็บโทรศัพท์แต่โดยดี แล้วนั่งนิ่งราวกับเด็กทำผิดที่กำลังโดนผู้ใหญ่เทศนาสั่งสอนอยู่... พร้อมๆกับเรื่องเมื่อวันก่อนที่ตัวเองได้ก่อเอาไว้ นั่นคือ หมูกระทะ กับที่พูดบ้าๆเมื่อวาน 


     ต... แต่อาจจะเป็นเรื่องวันนี้... ที่ฉันไม่ได้รับโทรศัพท์เขายังไงล่ะ!!


     หื้อออออออ... ทำไมมันดูเยอะงี้อ่ะ!!


          "ซันตามหาฉันเจอได้ไงอ่ะ" ต้องหาเรื่องอื่นคุย ไม่งั้นไอจะโดนอะไรก็ไม่รู้.. 


          "เดา..." หะ... อย่างนี้ก็ได้เหรอ?


     ถึงซันจะตอบไปอย่างนั้น แต่สายตาของเขายังมีแววขุ่นเคืองอยู่... มากด้วย... นี่เขาคงไม่ยอมให้ฉันบ่ายเบี่ยงเปลี่ยนเรื่องอื่นสินะ ฮือ....


          "คือ... ขอโทษที่เอาแต่ใจ..." ฉันเอ่ยขอโทษซันไปอย่างรู้สึกผิด พลางหันหน้าไปที่อื่น...


     แค่รู้สึกว่าการเอาแต่ใจครั้งนี้จะทำให้คนอื่นลำบากใจอ่ะ เลยรู้สึกผิดแค่นั้นแหละ...


          "รู้ตัว?" 


          "งื้ออออออออ เค้าขอโทษ..." ฉันส่งเสียงอู้อี้ไม่กล้าหันหน้ามองซันเลยสักนิด กลัวรังสีอำมหิตของเขาอ่ะ...


     แต่การที่ฉันมาขอโทษเขาฝ่ายเดียวแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ ความจริงซันก็ผิดที่เอาแต่ใจตัวเองเหมือนกันอ่ะ...


          "หันหน้ามา..." น้ำเสียงเชิงออกคำสั่งแบบขุ่มขู่ของซันออกมาแล้ว... กลัวแล้วอ่ะ!!


     นี่เอาให้ฉันลงโลงอย่างที่เขาบอกใช่มะ? งื้ออออออออออออ ไม่อาวววววว.... TOT


     แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ยอมหันหน้าตามที่เขาได้ออกคำสั่ง...


          "จะหันไม่หัน..." คราวนี้ซันเพิ่มระดับน้ำเสียงให้ฟังแล้วน่ากลัวขึ้นอีก แต่กลัวแบบนี้ใครจะกล้าหันไปสบตาเขากันเล่า...


     ฉันก็ยังไม่หันไปมองเขาอยู่ดี...


     ไม่น่าพาซันมาขึ้นชิงช้าสวรรค์เลยอ่ะ ตอนนี้รู้สึกอึดอัดสุดๆ!


     ฟึ่บ...


     ฉันสะดุ้งสุดขีด สติแทบกระเจิง เมื่อพึ่งรู้สึกตัวว่าซันเข้ามานั่งข้างฉัน แถมยังส่งสายตาคุกคามและคาดคั้นฉันอย่างเต็มที่ เอาซะฉันไม่กล้าขยับไปไหนเลย


     งื้ออออออ อยากหนี!! แต่ดันอยู่บนชิงช้าสวรรค์!!


          "พูดแล้วมันจะตายเหรอ..." น้ำเสียงหงุดหงิดของซันคำรามเข้ามาในหูดังชัดเจน แม้เขาจะไม่ได้ตะโกนก็เถอะ...


          "ซัน..." ฉันพยายามสบตาดุๆนั่น พยายามส่งสายตาระยิบระยับอ้อนวอนเหมือนก่อนหน้านี้ให้เขาอ่อนลงอีกสักนิด... ไม่งั้น ไอตายแน่ๆ


     และมันได้ผล ซันถึงกับชะงักกึก มองฉันด้วยแววตาประหลาดใจอย่างที่ไม่เคยเห็น มันน่าประหลาดขนาดนั้นเลยเหรออ่ะ...


          "พูดมา..." มันได้ผลกว่าที่คิดแฮะ ซันเปลี่ยนจากหลังมือเป็นหน้ามือเลยล่ะ... หมายถึงรังสีคุมคามน่ะ สายตายังคาดคั้นฉันอยู่


          "เรื่องไหนก่อนล่ะ"


          "เมื่อวาน..." 


          "เวลาไหน?"


          "ตอนเย็น..."


          "ไม่พูดได้ไหมอ่ะ?"


          "ไม่ได้..." ประโยคนี้เหมือนออกคำสั่งและเด็ดขาด เอาซะจนตกใจเลยอ่ะ T^T


     คือมันพูดไม่ได้จริงๆอ่ะ ที่เผลอพูดตามอารมณ์ไปเมื่อวานคือความอิจฉาล้วนๆเลย แล้วจะให้ทำยังไง บอกว่าฉันอิจฉาพี่ใบตองอย่างนั้นเหรอ ไม่อ่ะ.. ไอไม่พูด!!


     อีกอย่างซันก็ยังเป็นซัน ฉันก็ไม่สมควรไปห้ามไหมว่าไม่ให้ซันไปกอดพี่ใบตองอ่ะ...


          "คือ..เมื่อวาน ฉันแค่พูดมั่วไง!!" โกหกไปอีก! 


          "เมื่อวานสายตาเธอมันไม่ได้โกหก..." ซันสบตาฉันเขม็ง ประโยคนี้ทำเอาฉันจุกไปเลย... แต่ว่านะ...


     นี่อ่านแม้กระทั่งสายตาฉันออกเลยงั้นเหรอ!? จะเก่งเกินไปไหม!


          "ไม่เอาไม่ตอบ ถ้าซันคาดคั้น ฉันจะต่อยซันนนนน" ฉันตอบเสียงแข็งพลางทำหน้ามุ้ยใส่เขา นี่ถ้าคาดคั้นอีกฉันจะต่อยเขาจริงด้วย ทุบๆเขาตรงนี้ซะเลย


          "หึ..." ซันหัวเราะในลำคอ ส่งแววตาเย้ยหยันประมาณว่า จะมีปัญญาเหรอ? ช่างน่าทุบนัก"ไปฝึกไหวพริบตัวเองก่อนเถอะ"


          "ก็มันทำไม่ได้อ่ะ!" ทำไมต้องจี้ใจดำกันด้วย ฝึกคราวที่แล้วนั่นยังรู้สึกแค้นอยู่เลย


     ก็ฝึกเรื่องไหวพริบนั่นแหละ ให้ฉันหลบหนังสือ.. ใช่.. หนังสือนั่นแหละ!! ให้แย่งไม่ก็หลบถ้าพี่ซินจะใช้หนังสือโจมตีเข้ามา และต้องอยู่ในวงเขตที่ได้วาดเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ฉันหนีไปไหน ดีมั้ยล่ะ!?


     ตอนฝึกใหม่ๆอ่ะ ตัวนี่แทบระบมจากการโจมตีของหนังสือเล่มเดียว แย่งก็ไม่ได้อ่ะแม้กระทั่งแตะมันเลย พี่ซินจะเร็วไปไหน แต่พี่เขาบอกว่านี่เบามือสุดแล้วนะ อื้อหือ... 


     เหมือนเป็นการฝึกที่บ้านะ แต่ฉันว่ามันได้ผลดีเลยล่ะ หมายถึงกับทุกคน ยกเว้นฉันแค่คนเดียวอ่ะ... T^T


          "แล้วถ้าโดนคนอื่นอุ้มเอาง่ายๆเหมือนวันนี้จะทำไง ตอบ..." น้ำเสียงขุ่นมาเชียว ไม่พอซันยังยกมือขึ้นมาบีบจมูกฉันอย่างหมั่นไส้...


          "งื้ออออ อย่าบีบบบบ" เจ็บๆๆๆๆ แล้วทำไมต้องบีบจมูกคนอื่นแบบนี้ด้วยเล่า..


     ฉันรีบดึงมือซันออกแล้วจับล็อกเอาไว้ด้วยแรงมือตัวเองทั้งสองข้าง ว่าแต่.. มือซันใหญ่ไปนะ หรือว่าฉันมือเล็กไป


          "เหอะ... แรงแค่นี้?" ซันแสยะยิ้มมุมปากแววตาเย้ยหยันอย่างชัดเจน แต่เขาก็ไม่ยอมสะบัดแขนออกจากการที่โดนฉันล็อกมือเขาด้วย


          "ถ้าฉันโดนอุ้มเอาจริงๆ ถึงวันนั้นฉันก็จิ้มตา ไม่ก็ต่อยหน้าเขาไปเลยสิ" ฉันตอบแถมยังบีบมือซันแรงขึ้นตามอารมณ์ "อีกอย่าง ฉันรู้ว่าเป็นซันหรอกน่า ถึงได้ยอมให้อุ้มไง... รู้กระทั่งกลิ่นประจำตัวของซันอ่ะ!"


     รู้ว่าเป็นเขา แต่ก็ไม่กล้าขัดขืนไง ก็ตอนนั้นฉันกลัวนี่อ่ะ! ซันโหมดโหดน่ากลัวจะตายไป... แล้วทำไมรู้สึกว่าประโยคสุดท้ายจะเขินๆยังไงไม่รู้แฮะ...


     ซันเบิกตากว้างนิดหน่อย แววตาเหมือนจะประหลาดใจบางอย่าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่มีความหมายที่ฉันไม่เคยอ่านมันออก... จนฉันเสหน้าหลบสายตาเขาไปอีกทางโดยอัตโนมัติ


     อีกแล้วนะ เขาทำสายตาแบบนั้นอีกแล้ว นี่ฉันพูดอะไรไม่เข้าหูเขารึเปล่า...


     แล้วทำไมต้องรู้สึกหัวใจเต้นแรงด้วย ร่างกายก็ร้อนๆแปลกๆจนอยากระเบิด...


     แต่เพราะว่าเสหน้าหลบไปอีกทาง จึงไม่รู้ว่าคนข้างจะทำหน้าแบบไหน แถมฉันเกือบลืมไปว่ามือทั้งสองข้างของตัวเองยังล็อกมือซันไว้อยู่ รีบปล่อยสิถามได้!


     หมับ!


     วินาทีที่ฉันกำลังจะชักมือตัวเองกลับก็ถูกมือใหญ่ของซันคว้ามือฉันได้ก่อน ก่อนที่ร่างทั้งร่างฉันจะถูกดึงเข้าหาเจ้าของอย่างไว...


     ฉันตกใจกับการกระทำของซัน เขาเร็วมาก... พอรู้สึกตัวอีกที ก็รู้สึกถึงมืออีกข้างของเขาโอบเอวฉันไว้แน่น แถมมือทั้งสองข้างของฉันยังกองอยู่บนอกเขาอีก น...นี่มันใกล้... ใกล้มากไปแล้ว!!


     ใจฉันเต้นระรัวอย่างบอกไม่ถูกที่อยู่ๆซันก็ดึงฉันเข้ามาหาแบบนี้ แถมยังมองฉันด้วยสายตาแปลกๆที่สบตาทีไรใจไม่เคยอยู่เป็นสุขสักที


          "ซัน.. ทำอะไร" ฉันเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ลึกๆในใจก็แอบหวั่นกลัวการกระทำของเขาไปด้วย...


          "...." ซันไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ร่างสูงยังคงอยู่ท่าเดิม มือก็โอบเอวฉันไว้แน่น ก่อนที่มืออีกข้างที่ยังว่างอยู่จะยกขึ้นมาจับท้ายทอยฉัน สัมผัสเบาหวิวนั่นทำให้ฉันรู้สึกขนลุกจนอยากระเบิดตัวเอง...


          "เดี๋ยวสิ...!!" ฉันพยายามดันตัวเองออกห่างๆ แต่สู้แรงเขาไม่ไหว และจังหวะเดียวกันกับที่ซัน.. โน้มหน้าเข้ามาประทับริมฝีปากที่ปากฉันอย่างแผ่วเบา...


     ฉันเบิกตากว้างอย่างสุดขีด ช็อกไปด้วย ไม่เคยคิดว่าซันจะมาทำแบบนี้ สัมผัสแปลกๆที่ปากนั่น... ทำเอาฉันแทบระเบิดตัวเองตายอยู่แล้ว!!


     ก็รู้ว่ามันคือ จูบ!! แต่.. แต่ว่า!!


          "อื้อ... ซ..ซัน.. เดี๋ยวก่อน... อื้อ..." ฉันดันซันออก ออกได้แค่นิดเดียวเท่านั้น ฉันพยายามหันหน้าหนีพร้อมประท้วง แต่ถูกมือของเขาที่ล็อกท้ายทอยฉันอยู่ บวกกับที่ซันลืมตาขึ้นส่งแววตาหงุดหงิดนิดหน่อย ก่อนจะดึงฉันเข้ามาจูบอีกครั้ง...


     สัมผัสแปลกๆแล่นผ่านเข้ามาในหัวฉันเต็มไปหมดจนทำให้ฉันเผลอหลับตาปี๋ มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก และเริ่มคล้อยไปตามอารมณ์ มือทั้งสองข้างของฉันจากที่ดันๆประท้วงเขาเอาไว้อยู่ก็เริ่มอ่อนไปเกาะไหล่ทั้งสองข้างของซัน...


     ซันผละริมฝีปากออก ฉันลืมตาขึ้นมองซันด้วยแววตามีความหมายบางอย่างเช่นเดียวกันกับที่ซันมองเช่นเดียวกัน...


     ก็ไม่รู้ว่าเราสองคนพยายามจะสื่ออะไรกัน แต่มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก... อยากพูด.. แต่ก็พูดไม่ออกเลย...


     ซันกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ส่งผลให้ฉันขยับไปแนบอ้อมอกของซันตามแรงเจ้าของ ก่อนจะซันจะโน้มหน้าเข้ามาประกบจูบฉันอีกครั้ง...


     ซึ่งครั้งนี้ฉันก็ยอมง่าย ยอมยื่นหน้าเข้าไปจูบเขาตอบด้วยเช่นกัน... โดยไม่รู้ตัว...




     ......



     ชิบหาย!!


     พาวเกาะกระจกชิงช้าสวรรค์ที่อยู่ถัดจากไอกับปีศาจ ทำหน้าตื่นตกใจกับเหตุการณ์เบื้องหน้า...


     หลังจากที่พาวและเบลดันเผลอปล่อยไอให้หลุดอยู่กับปีศาจ ไม่รู้มันมาที่นี่ได้ยังไง แต่ก็คงไม่ยากสำหรับมันเช่นกัน พาวส่งคนให้ตามหาให้เร็วที่สุดถึงได้รู้ว่าทั้งคู่กำลังมุ่งไปที่ชิงช้าสวรรค์


     เออเว้ย ไอ้ปีศาจจะเข้าไปนั่งชิงช้าสวรรค์เว้ย!!


     พาวรีบตามทั้งคู่ให้เร็วที่สุด แต่ไม่ทัน จึงได้เข้าไปนั่งชิงช้าสวรรค์อีกอันถัดไปที่อยู่ไม่ห่างมากนัก


     พาวแอบลอดมองตลอดโดยไม่ลดละสายตา ก็อยากรู้ว่าทั้งคู่ทำอะไรกันบนนั้น แม้ในใจจะคิดว่าคงไม่มีฉากสวีทกันแน่นอน คนอย่างปีศาจเนี้ยนะจะทำ


     แต่แล้วเอาไปเอามาเหมือนกำลังคุยกันเรื่องอะไรไม่รู้ อยู่ๆปีศาจก็เข้ามานั่งข้างๆไอ แล้ว.. จ..จูบ..


     อ้ากกกกกกกกก ปืนอยู่ไหน!! กูจะยิงมัน!!!!


     ไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ว้อยยยยยยย...


          "ดิ้นอะไรนักหนา รำคานลูกกะตาครับ" เสียงของเบลที่นั่งอยู่ตรงข้ามดังขึ้น จนพาวหันมองค้อนใส่ทันที


     ลืมไปว่าเบลเดินตามพาวตลอดกระทั่งตอนนี้... 


          "รำคานจะขึ้นมาทำไม ไม่แหกตาดูเหรอว่าสองคนนั่นทำอะไรกัน!!"


          "ไม่อ่ะ ผมว่าท่าทางตลกของพี่มันน่าดูกว่าเยอะเลย!" เบลหัวเราะร่วนแววตาสะใจจนน่ายิงทิ้ง


     อยากฆ่ามันชะมัดเลยว่ะ เอาให้เป็นผีเฝ้าชิงช้าสวรรค์เลยดีไหม??


          "พี่ชอบไอ แล้วพี่รู้รึเปล่าว่าไอชอบใคร?" ขณะที่พาวกำลังหาวิธีคิดจะระยำเบลอยู่นั้น อยู่ๆเบลก็โพล่งคำถามขึ้นมาทำเอาพาวจุกไปเลยทีเดียว


     เบลสบตาพาวนิ่งอย่างไร้อารมณ์ เหมือนเขารู้อะไรอยู่ก่อนแล้ว


          "เรื่องนั้น..." แม้พาวจะชอบไอ รุกเข้าหาไอตลอดที่มีโอกาส แต่เขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าไอชอบใครอยู่หรือไม่...


     ถึงแม้ในใจจะรู้ว่าไอชอบปีศาจ แต่แค่เขาไม่ยอมรับความจริง.. ก็เท่านั้น...


          "เฮ้อ.. ผมว่าพี่คงรู้แหละ หน้าสลดคอตกเหมือนหมาขนาดนั้น..." เบลแสยะยิ้มมุมปากที่ได้เปรียบเปรยพาวเป็นหมาอย่างสะใจ


     เชี่ย... มันว่ากูหมา...


     พาวจิ้ปากอย่างไม่สบอารมณ์แล้วหันมองทิวทันศ์ที่อยู่ไกลๆอย่างเหม่อลอย ความคิดหลากหลายพุ่งชนสมองเขาไม่หยุดจนไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรต่อจากนี้แล้ว




     ......



     เช้าวันต่อมา...


     ฮือ... นอนไม่หลับ...


     ม...เมื่อวานฉันทำอะไรลงไป!!!


     ฉันเกลือกกลิ้งอยู่บนที่นอนตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้า คำถามในหัวพุ่งมาไม่หยุด พร้อมๆกับความทรงจำที่อยู่บนชิงช้าสวรรค์...


     งื้อออออออออออ... ไออยากตายยยยย... TOT


     จูบ.. เมื่อวานฉันกับซันจูบกันได้ไง!? ที่ทำไปเพราะบรรยากาศพาไปล้วนๆ ทำโดยไม่อายฟ้าอายดิน! แล้วมาช็อกเอาทีหลังเนี้ยนะ!!


     นึกภาพเมื่อวานแล้วไม่อยากคิด แต่มันฉายเข้าในหัวฉันรัวๆ จนแทบระเบิดอยู่แล้วอ่ะ!!


     ผลเลยทำให้ฉันนอนไม่หลับจนถึงเช้าไงล่ะ ฮือ... ไอจะบ้า...


     หลังจากออกจากชิงช้าสวรรค์ฉันกับซันก็เดดแอร์ตลอดทางยันกลับบ้าน ฉันตกอยู่ในสภาพช็อกและเหม่อลอยชั่วขณะ แม้กระทั่งตอนเข้าบ้านยังไม่กล้าแม้จะหันไปลาซันสักคำ...


     ฉันก็ไม่รู้ว่าซันคิดแบบไหนถึงได้เข้ามาจูบฉันเมื่อวาน คิดถึงข้อนี้ทีไรหัวใจเต้นแรงทุกครั้ง...


     ระ...รึว่าซันก็คิดแบบเดียวกับฉัน?


     ไม่ๆๆๆ เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางอ่ะ คนอย่างซันน่ะนะ เขาได้ฉายาว่าปีศาจเชียวนะ จะคิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงเล่า...


     แต่ปีศาจก็มีหัวใจนะ...


     งื้อออออออออออ คิดแล้วปวดหัว! ความคิดรุมเร้าตีกันจนตาลายหมดแล้ว!!


     แอ๊ด...


          "ไอ สายแล้วนะลูก... เห้ยยย ทำไมหน้าซีดแบบนั้น!" เสียงประตูห้องฉันถูกเปิด พร้อมกับเสียงของพ่อที่เพิ่มระดับความอุทานจนแสบแก้วหู


          "พ่อ..." ฉันส่งเสียงแหบแห้งเรียกพ่อเบาๆ ทำไมเสียงฉันถึงเป็นแบบนี้อ่ะ


     พ่อรีบถลาเข้ามาหาฉันที่อยู่บนเตียง ท่านยื่นมือเข้ามาอังหน้าผากฉันเบาๆ ก่อนจะทำสีหน้าแตกตื่นไปเลย...


          "ลูกมีไข้นี่! ห้ามลุกไปไหนนะ เดี๋ยวพ่อมา" พ่อรีบลุกออกจากที่นอนแล้ว เดินดิ่งๆออกจากห้องอย่างรวดเร็ว


     น...นี่ฉันเป็นไม่สบายเหรอ.. มิน่าล่ะ ถึงได้ปวดหัวตาลายนัก...


     ฉันเหม่อมองเพดานห้องนอนด้วยอาการปวดหัวจนสมองเต้นตึ่กตั่ก ก่อนที่เปลือกตาจะปิดลงพร้อมๆกับสติที่เริ่มหายไปโดยไม่รู้ตัว...






(to be continued)



Minetji : นี่แค่จูบน้องไอยังเป็นขนาดนี้ ถ้ามีฉาก nc สักจึ๋งสองจึ๋งน้องไอจะขนาดไหนนะ


อัพเร็วหน่อยนะคะ อาทิตย์หน้าอาจจะไม่ว่าง ย้ำ!! ว่าอาจจะ... ^^


ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #55 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 17:23
    แค่จูบก็เป็นไข้ละค่าถ้ามี nc จริงๆน้องคงสลบอ่ะ
    #55
    0
  2. #54 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 16:33
    หืมม? ไรท์พูดแบบนี้แสดงว่าจะมีฉาก NC สินะ หึหึหึ
    #54
    0
  3. #53 fonthanya (@fonthanya) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 15:58
    น่ารักกก
    #53
    0
  4. #52 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:34
    อร๊ายยยยย
    #52
    0
  5. #51 mama260238 (@mama260238) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 12:05
    ฟินอ่ะ
    #51
    0