(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 35 : ชิงช้าสวรรค์ยี่สิบนาที...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    9 มิ.ย. 62

ตอนที่ 34

ชิงช้าสวรรค์ยี่สิบนาที...




     หือ?


     ฉันกับเบลต่างก็เพ่งมองคนตรงหน้า ถึงแม้จะเห็นแค่ข้างหลัง แต่พวกเราก็จำได้เลยทันที


     เอ่อ... พี่พาว... มาอยู่แถวนี้ได้ยังไง...


     ไม่ต้องถามเลยว่าฉันกับเบลทำสีหน้าแบบไหน เบื่อสุดขีดเลยไงล่ะ!


          "ไอ.. หลบกันเร็วๆ" เบลเข้ามากระซิบข้างหูเบาๆ ฉันพยักหน้ารับก่อนที่จะพากันย้ายร่างกระดึ๊บๆ ออกห่างตรงบริเวณที่พี่พาวยืนอยู่ แต่...


          "อ้าว น้องไอกับน้องเบลนี่นา... บังเอิญจังครับ" พี่พาวดันตาดีเห็นพวกเราซะก่อนนี่แหละ แถมเจ้าตัวยังส่งยิ้มออร่าเปล่งประกาย แล้วปลิวตัวเองมาทางฉัน... อย่างรวดเร็ว...


          "ค่ะ..." ฉันยิ้มเจื่อนๆให้ บังเอิญอย่างนั้นเหรอ?? พี่เขารู้เรื่องที่จะเที่ยวตั้งแต่เมื่อวานแล้วเหอะ...


          "ตอแหล..." เบลพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ฉันดันได้ยิน...


     ต..ตอแหล คำนี้มันแรงไปนะเบล... 


     จะด่าต้องใช้คำสุภาพสิ (มีด้วยเหรอยะหล่อน!) เอ่อ... อย่างเช่น... อะไรนะ... ส...สตรอว์เบอร์รี่... ใช่ๆๆ สตรอว์เบอรี่อ่ะ!! เห็นปลากับฝนเขาใช้พูดกันบ่อยๆอ่ะ...


     แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นที่ต้องคิดนะ... ต้องรับมือกับคนตรงหน้าตอนนี้สิไอ!!


     พอสังเกตดูรอบๆตัวพี่พาว เหมือนพี่เขาจะพกการ์ดมาสองคนด้วย... เพื่อ... อะไร??


          "พี่อยากเข้าไปเล่นข้างในอยู่พอดีเลย เข้าไปด้วยกันมั้ยครับ" อื้อหื้อ... พูดเข้าปรัเด็นเลยจ้า... รู้ถึงจุดประสงค์ของพี่พาวเลยอ่ะ... แต่ความจริงควรรู้นานแล้วเถอะ...


          "ฮ่าๆๆ ไม่จำเป็นครับ พวกเรามาเดตน่ะ อย่ามาเป็นก้างเลย" เบลหันมาตอบคำถามพี่พาวแทน ไม่พูดเปล่ามือยังโอบไหล่ฉันด้วย... 


     ด...เดท? ไอ้ที่ใช้กับคู่รักตอนไปเที่ยวนี่! 


     ฉันตกตะลึงในคำพูดของเบล ก่อนที่จะรู้สึกถึงประกายรังสีของพี่พาวและเบลฟาดฟันกันไปมา...


     เอ่อ... สถานการณ์แบบนี้.. ฉันควรยืนอยู่ตรงนี้ไหม?


          "เบล... คนเริ่มเยอะแล้วนะ" ฉันสะกิดเบลยิกๆ ก่อนที่เบลจะรู้สึกตัว ร่างสูงก็รีบคว้ามือฉันออกตัววิ่งเข้าสวนสนุกอย่างไว โดยอาศัยฝูงคนพลุกพล่านเป็นที่กำบัง


          "เห้ย... เห้ยๆๆ" พี่พาวร้องเสียงหลง แต่ฉันไม่ได้หันไปมองหรอกนะเพราะไม่ทัน ขืนหันหลังไปมองทั้งวิ่งมีหวังล้มหัวคะมำแน่เลยอ่ะ...


     เบลพาฉันวิ่งหลบไปหลบมาท่ามกลางฝูงคน ก่อนจะมาหยุดที่ใต้ร่มไม้ คล้ายเป็นลานพักผ่อน...


          "เว้ยยยย เหนื่อยสลัด!!" เบลทรุดตัวนั่งบนพื้นหญ้า บ่นกลางอากาศไปมา...


     หือ.. สลัด... อะไรสลัดอ่ะ? ผักสลัดเหรอ??


          "ว่าแต่.. ไอ.. ทำไมเธอไม่เหนื่อยเลยวะ" เบลเงยหน้าขึ้นมองฉันที่ยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ พลางขมวดคิ้วยุ่งด้วยความสงสัย


     เหนื่อยเหรอ?? นี่จากประตูทางเข้าสวนสนุกจนถึงที่นี่ยังไม่ถึงครึ่งกิโลเลยด้วยซ้ำ ว่าแต่... เบลเหนื่อยเหรอ หอบหนักขนาดนั้นอ่ะ?


          "เบลเองก็เถอะ เหนื่อยเหรอ?" ฉันสิน่าจะแปลกใจมากกว่านะ วิ่งแค่นี้เอง ไม่ใช่มาราธอนที่สวนหลังบ้านซันสักหน่อย รายนั้นหนักกว่าอีกเยอะเลยล่ะ


          "เออ โครต... กลัวไอ้พี่พาวมันตามด้วยไง" เบลยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างเซ็งๆ "ไม่ยักกะรู้ว่าวิ่งแค่นี้เธอไม่เหนื่อย เพราะอะไรวะ?"


          "ก็ฝึกป้องกันตัวที่ผ่านมาไง"


          "แม่งได้ผลดีด้วยว่ะ สงสัยฉันต้องไปลองฝึกบ้าง..."


          "อ่าว ตั้งแต่มีเรื่องลักพาตัวรอบนั้นเบลไม่ไปฝึกเหรอ"


          "โว้ยยยย ไม่มีเวลาหรอก คิวนัดสาวเยอะ" ว่าแล้วเบลยักคิ้วกวนๆใส่ น่าหมั่นไส้นัก...


     ดูเหมือนจะยังไม่เข็ดสินะเบล... แต่ช่างเถอะนะ เพราะตอนนี้มีบางอย่างที่กำลังสะกดสายตาฉันอยู่


          "จะว่าไปที่นี่สุดยอดไปเลยแฮะ เหมือนได้ย้อนไปวัยเด็กเลย" ฉันหันมองรอบข้างที่น่าสนใจตั้งแต่มาถึงแล้ว เห็นเครื่องเล่นน่ารักๆสำหรับเด็กๆ อยู่บริเวณนี้และเยอะมาก คนก็เยอะเช่นกัน วันนี้วันอาทิตย์นี่นะ แอบเห็นชิงช้าสวรรค์ไกลๆด้วยล่ะ


          "ไม่ต้องย้อนหรอก วัยรุ่น ผู้ใหญ่ก็เล่นได้" เบลยันตัวเองลุกขึ้นก่อนจะลุกยืนเป็นเพื่อนฉัน ร่างสูงที่สูงกว่าฉันไปนิดเดียวคว้ามือฉันก่อนที่เจ้าตัวจะขยิบตาให้อย่างสดใส "ฉันคนนี้จะพาไปเปิดหูเปิดตาให้สนุกเลย"


          "อื้อ" ฉันพยักหน้ารับแล้วยิ้มกว้าง ก่อนจะพากันเดินไปยังเครื่องเล่นจุดหมายอันแรกของเวลานี้...


     พวกเราเข้าไปเล่นเครื่องเล่นเกือบทุกอัน แม้จะเสียเงินค่าเข้าเล่นบางอันแต่ก็คุ้มกับฉันมากเลยล่ะนะ!!


     จนเวลาล่วงเลยถึงพักกลางวัน...


     โครก...


     ใช่... มันคือเสียงท้องร้อง... ของเบล...


          "ฉันพกกล่องข้าวมา ไปกินด้วยกันนะ" ฉันแอบขำเบลนิดๆ ก่อนจะพากันไปกินข้าวแถวๆพุ่มหญ้ากว้างที่เป็นลานพักขนาดใหญ่ของสวนสนุก


     เมื่อคืนแอบค้นข้อมูลเรื่องพักกลางวันจะมีอาหารขายไหม มันก็มีนะ แต่เห็นมีคนแนะนำเรื่องปิกนิก ซึ่งมันดูน่าสนุกดีนะ...


     และตามที่คาด ที่ผู้ใหญ่หลายครอบครัวพาลูกๆมาตั้งปิกนิกกันที่นี่... บรรยากาศดีมากเหมาะกับปิกนิกกันมากเลยทีเดียวละนะ


     ฉันจัดการเอากล่องข้าว เสื่อขนาดพกพา ขวดน้ำ และเบลก็ช่วยจัดแจงจนทุกอย่างพร้อม เบลตาประกายกับอาหารในกล่องข้าวตรงหน้าเลยล่ะ


          "โห.. ใครทำวะเนี้ย" เบลมองข้าวในกล่องสายตาระยิบระยับ ไม่พอน้ำลายไหลยืดแบบนั้นอีก


          "ฉันเองๆ"


          "เห้ยยย จริงเหรอวะเนี้ย ความแม่บ้าน!!"


     แม่บ้านอีกแล้ว มันหมายความว่าไงกันแน่อ่ะคำนี้...


          "เดี๋ยวๆเบล แม่บ้านนี่คือ..??" ฉันถามออกไปอย่างทนไม่ได้ เพราะได้ยินหลายหนแล้ว


          "ก็ยอดศรีภรรยาที่ดี หรือเมียดีเด่นไงเล่า ของมัดใจผู้ชาย ต้องทำอาหารอร่อย ทำงานบ้านสะอาด อะไรทำนองนี้" เบลอธิบายยาวๆ ถึงกับเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง...


     อ๋อ... หมายความอย่างนี้นี่เองสินะ เข้าใจแล้วๆ เข้าใจเลยว่าทำใมพี่ซินถึงชอบแซวฉันด้วยคำนี้บ่อยๆ


          "อื้อ ป่ะๆ กินกันเถอะ" ฉันพยักหน้านิดๆ ก่อนจะเชื้อเชิญให้เบลกินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวอาหารก็ชืดหมดพอดี


          "ได้ๆ กินล่ะน้าาาา"


     หมับ...


          "พี่กินด้วยสิน้องๆ" เดี๋ยวๆ นี่พี่พาวโผล่มาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมไม่ได้มาตัวเฉย ยังคว้ามือเบลข้างที่กำลังตักอาหารของฉันเข้าปากให้ค้างอยู่ตรงนั้น เบลถึงกับมองพี่พาวเขม็งอย่างไม่พอใจเลยทีเดียว


          "พ..พี่พาว..." ฉันยิ้มแห้งๆ นึกว่าจะหนีรอดแล้วซะอีก!! 


     พี่พาวยิ้มเริงร่าก่อนจะทรุดตัวเข้ามานั่งเสื่อเดียวกัน แล้วเรียกการ์ดที่อยู่ข้างหลังให้เอากล่องบางอย่างมา... มันคือข้าวกล่องนั่นแหละ...


          "พี่เสือกอะไรครับเนี้ย ว้อยยยย" เบลเริ่มโวยวายใส่พี่พาว พี่พาวหาสะท้กสะท้านไม่ นั่งยิ้มให้ฉันรัวๆอยู่เนี้ย... เอาจนฉันนั่งเกร็งไปเลย... T^T


     พี่พาวไม่ตอบเบลเลยสักนิด เหมือนเห็นเบลเป็นธาตุอากาศไปเลย เจ้าตัวหันไปเปิดกล่องข้าวสุดหรูที่เตรียมมาเอง


          "ทิ้งพี่กันลงคอเลยนะครับ นี่ถ้าไม่ส่งคนตามหาไม่เจอนะเนี้ย..." พี่พาวบ่นพลางทำหน้าน้อยใจนิดๆที่ไม่เข้ากับหน้าเถื่อนๆ(?)นั่นเลย แต่ยังไงนะ ส่งคนตามหางั้นเหรอ??


     นี่หมายความว่า.. ถ้าพวกเราวิ่งหนีอีก พี่พาวก็ส่งคนไปตาหาจนเจออยู่ดีอย่างนั้นสินะ!! รู้ว่ารวยนะ แล้วมาทำงานพิเศษทำไมอ่ะคะ?? 


     ฮึ้ยยยยยย ไอเจ็บใจ! นี่เป็นคนแรกที่ฉันอยากใช้วิชาฝึกป้องกันตัวมาลงที่เขาให้หนัก!!


     แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นึกให้เจ็บใจเท่านั้น เบลเองก็เช่นกัน เพราะอะไรน่ะเหรอ?


     พี่พาวเล่นพกการ์ดมาด้วยขนาดนั้น แถมยังดูน่ากลัวๆอีก ใครจะไปกล้าทำฆาตกรรมพี่เขาได้เล่า...


          "เหอะ... ใครจะไปอยากร่วมเที่ยวกับพี่กันครับ" เบลเหล่ตามองพี่พาวอย่างนึกไม่พอใจนัก ได้แต่แขวะพี่เขาเบาๆ


          "ใจร้ายจังครับ" พี่พาวยิ้มให้เบล แต่ประกายตากลับตรงข้าม...


     และฉันก็รู้สึกถึงรังสีฟาดฟันของทั้งคู่อีกครั้งกลางวงปิกนิก... ฉันได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะกินข้าวต่อโดยไม่สนใจทั้งคู่เลย...


     กว่าจะกินข้าวเที่ยงกันเสร็จใช้เวลานานนิดหน่อย เพราะพี่พาวกับเบลเล่นแขวะกันไปมาอยู่ตลอดเวลา จนฉันเริ่มปวดขมับแล้ว...


     ฉันเดินไปนั่งพักบริเวณม้านั่งใกล้ นั่งกินไอติมไปเหม่อมองทิวทัศน์สวนสนุกไป แบบนี้ดูสงบดีจัง


     นึกได้ว่าต้องถ่ายรูปเก็บเอาไว้สักหน่อยก็ดีนะ ว่าแล้วฉันรีบควักหาโทรศัพท์ขึ้นมา พอเปิดดูใจฉันแทบหล่นอยู่กับพื้น...


     ไม่ได้รับสายจาก ซัน 5 สาย


     ต..ตายแหงมๆ ไม่ได้รับสายอีกแล้วอ่ะ เพราะก่อนหน้านั้นฉันมัวสนุกกับเครื่องเล่นอยู่ งื้อออออออออ... ว่าแต่โทรกลับดีไหมนะ...


     ฉันกำลังจะกดโทรกลับไปหาซัน แต่ดันได้ยินเสียงโหวกเหวกของเบลเข้ามาใกล้ๆเสียก่อน...


          "ไอ ฉันอยากเล่นไอ้นี่" เบลเดินตึงตังเข้ามาหาพร้อมกับชี้ภาพในใบปลิวสวนสนุกให้ดู แต่สายตาข่มขู่เหมือนพยายามจะบังคับกันเพื่ออะไร?


          "น้องไอ พี่ว่าไปบ้านผีสิงดีกว่า น่าตื่นเต้นดี" พี่พาวก็โผล่เข้ามาในจังหวะเดียวกัน แต่เดี๋ยวนะ!? สถานการณ์แบบนี้หมายความว่ายังไง จะให้ฉันเลือกอย่างนั้นเหรอ??


     นี่ถ้าฉันเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งก่อน อีกฝ่ายก็ไม่พอใจว่าอย่างนั้นสินะ!!


     โอ้ยยยยยยยย ไอจะบ้า!!! T^T


          "โอเคค่ะๆ ใจเย็นๆนะคะ ฉันเองก็อยากไปที่ที่หนึ่งเหมือนกัน" ฉันยกข้ออ้างไปงั้นแหละ เพิ่มเครื่องเล่นที่อยากจะเล่นเองเสียอย่าง แค่นี้ก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะนะ


          "ที่ไหน?" เบลกับพี่พาวถามขึ้นพร้อมกัน


          "นู้นค่ะ" ฉันชี้จุดหมายซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสายตาให้ทั้งคู่ดู วินาทีถัดมาทั้งเบลทั้งพี่พาวต่างก็หน้าซีดตามๆกัน...


     หือ... ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น เครื่องเล่นตรงนั้นฉันอยากเล่นมากเลยนะ ถึงกับได้ยินเสียงกรี๊ดจากที่ตรงนั้นอีก ท่าทางจะสนุกน่าดู...


     ใช่แล้ว... มันคือโซนเครื่องเล่นหวาดเสียวยังไงล่ะ!


     เห็นเบลเลี่ยงมันหลายทีแล้ว มันน่าสงสัยอยู่นะตอนแรก มาถึงตอนนี้ฉันถึงได้เข้าใจ... ไม่ใช่แค่เบลคนเดียวพี่พาวก็เช่นกัน พากันเงียบกริบขนาดนั้น


     รู้สึกอยากแกล้งสองคนนี้พิกล...


          "นะคะ" ฉันฉีกยิ้มเหมือนที่เคยทำกับลูกค้าที่ร้าน พี่ณิศาเคยบอกถ้าฉันยิ้มแบบนี้ทีใครๆเห็นก็ยอมตาย ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะนะ แต่ลองทำให้สองคนนี้ดูก็ไม่เสียหาย...


     และได้ผล! พอฉันยิ้มแบบนั้นให้ทั้งคู่ทั้งเบลและพี่พาวมองตะลึง แล้วพยักหน้ารับรัวๆเลยอ่ะ ฮ่าๆๆ



     สามชั่วโมงต่อมา...


     "อุแหวะ...."


     ทั้งเบลและพี่พาวต่างอ้วกในถุงพลาสติก พร้อมทั้งหน้าซีดไปตามๆกัน


     การ์ดของพี่พาวก็วิ่งวุ่นตามไปประกบดูแลพี่พาวยกใหญ่เหมือนพี่เขาบาดเจ็บสาหัส ภาพที่ฉันเห็นทำเอารู้สึกขำมากเลยล่ะ...


     ใช่แล้ว... ตลอดสามชั่วโมงฉันเหมาเครื่องเล่นหวาดเสียวทั้งหมด สนุกดีนะ เครื่องเล่นบางอันฉันขอเล่นซ้ำก็มี ส่วนเบลกับพี่พาว ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองไม่ไหวกับเครื่องพวกนี้ยังจะยืนกรานเข้าไปเล่นกับฉันอีก เพื่ออะไร?? แต่ผลมันก็ทำให้ทั้งคู่อ้วกแตก...


     น..น่าสงสาร นี่ฉันใจร้ายไปรึเปล่าที่แกล้งพวกเขาแบบนี้...


     ฉันเดินไปซื้อน้ำแถวๆบริเวณนั้น ไม่ไกลจากทั้งคู่มากนัก กลัวหลงน่ะ ที่นี่กว้างมาก คนก็เยอะด้วยนะ...


          "น้ำค่ะ" ฉันยื่นน้ำผลไม้เย็นๆที่กดมาจากตู้ให้ทั้งคู่ที่นั่งหน้าซีดเป็นกระดาษอยู่ม้านั่งใต้ต้นไม้ มีพวกพี่การด์ดูแลพี่พาวไม่ห่าง พี่พาวกับเบลเงยมองน้ำในมือทั้งสองข้างของฉัน ก่อนจะพร้อมใจกันคว้าคนละกระป๋องแล้วเปิดดื่มอย่างรวดเร็ว...


          "ทำไมเธอไมเป็นอะไร้เล้ยยย" เบลดื่มน้ำจนหมดขวด พลางมองฉันอย่างนึกไม่พอใจนัก 


          "นั่นสิ เห่อออ..." พี่พาวเห็นด้วยกับเบล ก่อนจะเอนนอนอิงม้านั่งสภาพไร้วิญญาณต่อ


          "สนุกดีออก" ฉันตอบอย่างไม่สะทกสะท้านใดๆ ก็มันน่าสนุกดีออก น่าตื่นเต้นด้วย แต่ไม่เห็นจะรู้ว่าขึ้นไปเล่นแล้วจะอ้วกขนาดนี้...


     ก็นะ... ทั้งลอย ทั้งเหวี่ยง ขึ้นๆลงๆ มิน่าล่ะคนถึงกรี้ดกันเต็มเลยอ่ะ...


     ว่าแต่ฉันลืมอะไรไปนะ นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกเลยอ่ะ แต่ช่างมันเถอะเนาะ!


     แต่หลังจากทั้งคู่พักได้ไม่นาน ก็เริ่มมีสงครามเถียงกันอีกครั้ง โดยมีฉันเป็นผู้ตัดสินใจ...


          "ชิงช้าสวรรค์!!" เบลพูด


          "บ้านผีสิง!!" พี่พาวพูด


     ฉันนั่งฟังสองคนนี้เถียงกันไปมา พูดวกวนประโยคแบบเนี้ย... ดูเหมือนจะไม่มีใครยอมใครเลย ส่งสายตาพิฆาตฟาดฟันกันไม่หยุด


     ความจริงชิงช้าสวรรค์กับบ้านผีสิงก็น่าสนุกนะ แต่สมควรจะไปที่ไหนก่อนเนี้ยสิ... ถ้าเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งละก็ สงสัยคงมีสงครามให้ตายกันไปข้าง...


     ฉันถึงได้ลำบากใจอยู่นี่ไงล่ะ อ๊ะ!! นึกออกแล้วล่ะ!


          "เป่ายิ้งฉุบ เลยจะดีไหมคะ"


     ควั่บ!!


     ทั้งคู่จากที่กำลังเชือดเฉือนห้ำหั่นกันด้วยสายตา ก่อนจะพร้อมใจกันหันหน้ามามองฉันแล้วเบิกตาโต


          "ได้!!" ทั้งคู่ตอบพร้อมกันด้วยน้ำเสียงกระแทกแดกดันสุดๆ เหมือนจะลงอารมณ์ใส่กันไปด้วย ก่อนพี่พาวกับเบลจะหันหน้าเข้าหากัน จ้องกันเขม็ง...


     เอ่อ... ถ้าจะจ้องกันขนาดนั้นเปิดเวทีมวยกันเลยไหม...


     และไม่ต้องถามว่าใครชนะ เพราะพวกเราได้เข้าบ้านผีสิงก่อน...


     บ้านผีสิงก็ไม่มีอะไรน่ากลัวเท่าไหร่ ก็ผีปลอม... ไม่รู้ฉันจะกลัวไปทำไม แต่ที่น่าตกใจคือเสียงของผีนี่ และ...


     แฮร่...


          "ว้ากกกกกกกกกกกกก" เสียงเบลร้องลั่นเลยแหละ เกาะพี่พาวแน่นเหมือนตุ๊กแกเลย...


          "โว้ย! อย่ามาเกาะ มันมืดนะเว้ย!" พี่พาวโวยวายใส่เบล พยายามแกะเบลออกจากตัว แต่หาหลุดไม่...


          "ไออยู่หนายยย" เบลร้องคร่ำครวญ มือไม้พลางควานหาฉันไปเรื่อย...


     ทั้งคู่อยู่ข้างหน้าฉันนี่เอง เหมือนพวกเขาพยายามกันฉันไว้ แต่ผลมันเป็นแบบเนี้ย... ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าพวกเขามากันแค่สองคน ฮ่าๆๆ


          "มึงหยุดมือ! น้องไอมานี่มาๆ" พี่พาวหันมาเหวใส่เบลก่อนจะกวักมือเรียกฉันจากข้างหลัง


          "ไม่ล่ะค่ะ พี่พาวดูเบลเถอะ" ขืนฉันเข้าไปอยู่ด้วยมีหวังวุ่นวายกว่านี้แน่ๆอ่ะ แค่นี้ก็จะบ้าแทนพวกเขาอยู่แล้ว


          "เดี๋ยวหลงนะน้องไอ ยิ่งมืดๆอยู่" ก็จริงอย่างที่พี่พาวบอกว่ามันมืด แต่ยังพอมีแสงสลัวๆสว่างพอให้ดูได้ว่าควรเดินไปทางไหนน่ะนะ


     แฮร่...


          "อ้ากกกกกกกก!" เสียงเบลหวีดร้องลั่นจนต้องปิดหู นี่เขากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ!! 


          "กูแสบหู!!" พี่พาวมาดหลุดไปเรียบร้อยหลังจากที่เก๊กอยู่นาน ความจริงพี่เขาหลุดตั้งแต่เข้ามาเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวแล้วแหละ


     ฟึ่บ...


          "อ่ะ..." เสี้ยววินาทีนั้นเหมือนตัวเองถูกใครบางคนอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน กลิ่นของคนตรงหน้าทำให้ฉันเบิกตาโพลงแล้วเงยหน้ามองหน้าเขา...


     ฉันอ้าปากค้างเมื่อรับรู้ว่าเขาคือใคร ถึงไม่มองและแม้จะมืดมากแต่ก็รับรู้ทางกลิ่นที่ฉันจำได้เสมอ...


     ดวงตาสีเหลืองเข้มก้มมองลงมาด้วยความหงุดหงิดล้วนๆ ทำเอาฉันสะดุ้งจนอยากจะกระโดดหนี... แต่ทำไม่ได้ ถูกเขาอุ้มอยู่เนี้ย...


     ไม่รู้จะเขินหรือจะกลัวเขาดี...


          "ซัน..." ฉันเผลอส่งเสียงเรียกซันอย่างแผ่วเบา แต่พี่พาวกับเบลดันได้ยิน!


          "หะ!/อะไรนะ!!" ทั้งพี่พาวกับเบลต่างสะดุ้งแล้วหันหลังมองฉันกับซันตอนนี้เลยทันที


     ซันตวัดหางตามองพี่พาวกับเบลจนพวกเขาเริ่มถอยหลังสองสามก้าว คงนึกรำคาญเสียงดังๆเมื่อครู่นี้ รังสีอำมหิตที่ฉันพึ่งรู้สึกได้ทำเอาฉันหนาวจนขนลุกมากเลยทีเดียว


     งื้อออออออ ไอกลัวอ่ะ! ไม่กล้าดิ้นเลยยยยย T^T


     และแล้วซันก็เริ่มออกตัวเดิน แถมยังเดินกลับไปยังประตูทางเข้าทางเดิม... เดี๋ยวนะ! ทางออกก็มีข้างหน้านี่นา...


     อยากจะพูดแทรกแต่เวลานี้ซันดูน่ากลัวจริงๆนะ ฮือ...


     ซันเดินตังตึงออกมาจากทางเข้าบ้านผีสิง พี่ๆพนักงานที่อยู่แถวนั้นก็พากันสะดุ้ง ก่อนจะโดนทวงถามซันก็เดินลิ่วๆหนีพวกเขาซะก่อน.. ว่าแต่.. พี่พาวกับเบลยังไม่ได้ตามมา...


          "ซัน... ปล่อยฉันลงก่อน" ฉันสะกิดซันยิกๆ ปลุกให้เขาได้สติหลังจากที่เขาดูหงุดหงิดตั้งแต่เจอหน้ากัน...


     แล้วทำไมถึงหงุดหงิดล่ะ ร..หรือว่าเรื่องเมื่อวานเขาจะไม่พอใจ!


     ซันชะงักก่อนที่จะปล่อยฉันลง เพราะเริ่มมีคนรอบข้างสังเกตเห็นจนเริ่มน่าอายแล้วนะสิ เจ้าตัวก็ยังไม่พูดไม่สะทกสะท้านใดๆ แถมยังหันหน้าหนีไปมองที่อื่นด้วย


     แปลก... อยู่ๆก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อซันมาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ และ... มาอยู่สวนสนุกแสนมุ้งมิ้งนี่ด้วย... 


     จะว่าไปนี่ก็เย็นแล้วนี่นา.. ส่วนที่อยากเข้าไปเล่นตอนนี้ก็เหลืออยู่อย่างเดียว...


     โครก...


     เสียงท้องร้องของซันดับทุกอย่างได้จริงๆ จะว่าไปนี่เขายังไม่กินอะไรเลยเหรอ แล้วทำไมถึงเหงื่อชุ่มขนาดนั้น?? แว่นตาก็ไม่ได้ใส่เหมือนทุกที แต่เขาใส่เสื้อแขนสั้นสีดำแบบมีฮูดแทน.. น..น่ารักอ่ะ!!


          "ซัน หาอะไรกินก่อนไหม" ฉันไม่พูดเปล่ามือยังดึงแขนร่างสูงให้เดินตามด้วย ซึ่งซันจะเดิมตามฉันอย่างว่าง่าย...


     ฉันซื้อไอติมให้แล้วยื่นให้ซัน เจ้าตัวขมวดคิ้วยุ่งมองฉันอย่างนึกสงสัย ในขณะที่ฉันซื้อของจุกจิกใส่กระเป๋าเป้...


          "เอาไปใส่ในนั้นทำไม" ในที่สุดซันก็พูดออกมาจนได้ โล่งใจไปเลย... นี่เขาคงแปลกใจสินะ ว่าทำไมฉันถึงซื้อขนมใส่กระเป๋าแบบนี้น่ะ...


          "กินที่อื่นจะดีกว่าน่ะ มีที่ที่ฉันอยากเข้าไปเล่นอยู่" ฉันยิ้มเริงร่าให้ซันน้อยๆ ก่อนจะเหลือบมองบางอย่างที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล


     ซันหันมองตามฉัน ก่อนจะตวัดสายตาดุๆนั่นใส่ฉันรัวๆเลย...


          "ฉันอยากขึ้นชิงช้าสวรรค์อ่ะ ไม่ได้เหรอ??" ซันน่ากลัวมาก.. ฉันต้องใช้ลูกอ้อนซะแล้ว ส่งเสียงอ้อดอ้อนพร้อมด้วยสายตาระยิบระยับให้ซัน


     ซันขมวดคิ้วยุ่งเลยล่ะ จากเมื่อกี้ที่ส่งสายตาดุให้ ตอนนี้กลับดูอ่อนลงอย่างน่าตกใจ!


     มันได้ผลแฮะ!! เห้ยยยย... ใช้วิธีนี้ได้ผลได้ด้วยอย่างนั้นเหรอ??


     เมื่อคืนหลังจากที่ฉันโวยวายใส่ซัน ฉันคิดว่าถ้าทำแบบนี้บ่อยๆ ปัญหาคงเพิ่มขึ้นแน่ๆ อีกทั้งซันยังโมโหขึ้นอีก ฉันไม่อยากตายน่ะ เลยค้นหาวิธีเอาแต่ใจแบบให้อีกฝ่ายใจอ่อนในโทรศัพท์ แล้วก็ลองเอามาใช้กับเบลและพี่พาวดูก่อนหน้านี้ ไม่คิดว่าจะได้ผลกับซันด้วยอ่ะ...


     ซันถอนหายใจเบาๆ ก่อนเจ้าตัวจะตอบ "อืม..."


     เย้!! 


     ว่าแล้วฉันก็เผลอจูงแขนซันมุ่งหน้าไปยังชิงช้าสวรรค์อย่างดีอกดีใจ ความสุขเปื่ยมล้น ซันเองก็ดูเหมือนจะว่าง่ายกว่าที่คิด แบบนี้ก็น่ารักดีนะ


     ว่าแต่... ฉันลืมอะไรบางอย่างไปรึเปล่านะ เหมือนจะลืมหลายเรื่องแล้วด้วย แต่ช่างเถอะ! ไอจะเข้าไปนั่งชิงช้าสวรรค์!!


          "มาสองคนนะคะ ขอให้สนุกนะคะ" พี่พนักงานยิ้มร่า พลางเปิดประตูชิงช้าสวรรค์ให้ ฉันนี่ตื่นตาตื่นใจกับความสูงของมันมากๆเลย


     เราสองคนเข้ามานั่ง ฉันนี่ดิ้นดุ้กดิ้กด้วยความตื่นเต้นมาก ตรงข้ามกับซันที่นั่งนิ่งมองไปที่อื่น...


          "จะว่าไปใหญ่ขนาดนี้กว่าจะหมุนครบรอบใช้เวลาเท่าไหร่เนี้ย..." ฉันบ่นพึมพำแล้วเกาะกระจกชิงช้าสวรรค์มองรอบๆ ตอนนี้มันกำลังค่อยๆขึ้นไป และช้ามาก...


          "ยี่สิบนาที" ซันที่นั่งตรงข้ามฉันตอบทันที แต่เดี๋ยวนะ!!




     ยี่สิบนาทีงั้นเหรอ!!?






(to be continued)


Minetji : พี่พาวกับเบลนี่ยังไง?? อย่างนี้ต้องเขียนให้ได้กัน... (คนแต่งโดนเบลตบ!)


เจอคำผิดช่วยท้วงมาด้วยนะคะ คนแต่งจะได้แก้ให้ทันทีเลยค่ะ ^^


ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #50 fonthanya (@fonthanya) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 11:25
    ฉันรักเธอ..ซัน
    #50
    0
  2. #49 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 15:15
    ขึ้นชิงช้ากันสองคนบรรยากาศโรแมนติคก็สารภาพเลยดิซัน
    #49
    0
  3. #48 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 11:35
    ฉากหวานต้องมาแล้ววว
    #48
    0