(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 3 : ทำข้าวกล่องพัง ตายสถานเดียว...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    3 ก.พ. 62



ตอนที่ 2

ทำข้าวกล่องพัง ตายสถานเดียว...




     วันนี้ฉันตื่นเช้ากว่าปกติ...

     เพราะต้องทำข้าวกล่องถึงสองกล่องเลยงัย กลัวโดนซันฉกข้าวกล่องไป    
     เหมือนเมื่อวานอีก อีกอย่าง...

               ' เอ่อ คือ.. ฉันอยากตอบแทนเรื่องเมื่อวาน...' 

        'ข้าวกล่อง...' อยู่ๆซันก็โพล่งขึ้นมา 

     หะ... ข้าวกล่องเกี่ยวอะไร...

        'พรุ่งนี้ทำมาอีก...'

     ด้วยสาเหตุนี้ฉันจึงต้องทำข้าวกล่องถึงสองกล่อง ว่าแต่... มันจะอร่อยไหมอ่ะ ไม่เห็นเขาติอะไรเลยนะ เอาเป็นว่าทำอย่างที่เคยทำแล้วกัน

     เอ่อ... นี่ฉันตื่นเช้าไปไหม... 

     ตอนนี้ฉันอยู่ป้ายรถประจำทางเพื่อไปโรงเรียน แต่นี่ฉันมาก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมง ฮือ...

          "อ่าวไอ ลมหอบอะไรเธอทำใมถึงมาเร็ว" เสียงเบลทักมาจากด้านหลัง 
จริงสิ เบลขึ้นรถประจำทางเวลานี้นี่นา...

          "ออกมาตามความเคยชินน่ะ เลยลืมไปว่าวันนี้ตัวเองตื่นเช้า..."

          "บื้อ.." ด่าอย่างเดียวไม่พอ ยังแสยะยิ้มให้น่าเจ็บใจอีก

          "แล้วทำใมเบลใส่แว่นตา..." 

          "อ..เออน่า... ใส่เอาหล่องั้นแหละ จริงด้วย! วันนี้ฉันกลับบ้านด้วยไม่ได้นะ ไปล่ะรถมาพอดี" เบลพูดรัวๆ อย่างลนลานก่อนจะหนีขึ้นรถประจำทางไป
     ทำใมวันนี้เบลดูแปลกๆนะ...

     ......


     ฉันเกลียดคาบพละ...

          "นี่ไอ ไม่ลงเล่นด้วยกันเหรอ" ฝนเดินเริงร่าเข้ามาถาม ขณะที่ฉันนั่งชันเข่ากับพื้นโรงยิม

          "ไม่อ่ะ อยากถือป้ายคะแนน..." ส่ายหัวพั่บๆอย่างเร็ว คาบพละวันนี้เป็นวอลเลย์บอล ฉันไม่ลงเล่นเด็ดขาด!! ไม่สิ ไม่ว่าจะเป็นกีฬาแบบไหนฉันก็ไม่ลงเล่นแน่นอน!!

          "จ้าๆ ถ้าคันไม้คันมือก็ลงได้น้าาา..." ฝนยิ้มก่อนที่จะลงสนาม

     คันไม้คันมือน่ะเหรอ ไม่อ่ะ ไม่แน่ๆ TOT

     นั่งเหม่อๆ มองเพื่อนๆในห้องเล่นอย่างสนุกสนาน จนนึกได้ว่าซันไปอยู่ไหนของเขา 

     พอเหลียวซ้ายขวามองหา ก็พบจริงๆ เขายืนหลับพิงฝาโรงยิมของฝั่งผู้ชายอย่างชิลๆอยู่อย่างนั้น หาเล่นด้วยไม่ ก็นะ.. ถ้าเขาลงเล่นเพื่อนในห้องคงแตกฮือ

     แต่เดี๋ยวนะ... เขายืนหลับเหรอ? แบบนี้ก็ได้เหรอ? ฉันอยากลองดูบ้าง แต่คงล้มหัวคมำอ่ะ

     เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าถูกฉันจ้องอยู่ เขาจึงหันมาส่งสายตาดุๆนั้นจ้องฉันเขม็งเลย...

     กลัวแล้วอ่ะ... ไม่มองแล้วอ่ะ... T^T

           "ไอ!!! ระวัง!!" ฝนเรียกเสียงดัง พลางเตือนอะไรสักอย่าง ฉันจึงหันไปมองแต่เสี้ยววินาทีนั้นฉันก็จ๊ะเอ๋กับลูกวอลเลย์ที่พุ่งเข้ามาอย่างเร็ว จนปัดป้องไม่ทัน

     ผัวะ!!!! 

          "โอ๊ย!!" เต็มๆเลย เต็มหน้าผากฉันเลยยยย ผลของมันทำให้ฉันล้มนอนลงตามแรงโน้มถ่วง โอ้ยยยย มึนอ่าาาาาา...

     จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้านับสิบดังตามมา 

          "ไอ.. เป็นงัยบ้าง" ฝนรีบถลาเข้ามาหาฉันอย่างว่องไวแล้วรีบพยุงฉันที่นอนราบกับพื้นขึ้นมา 

          "มะ...ไม่เป็นรัย แค่มึนๆ"

          "ไอ เราขอโทษนะ" เพื่อนๆในห้องเอ่ยขึ้น พร้อมทำหน้าสลด

          "มันเป็นอุบัติเหตุน่า ไม่เป็นรัย ฉันก็ผิดที่ไม่ดูบอลด้วย" 

          "ไอ ไปห้องพยาบาลกัน" ฝนทำท่าจะจูงฉันออกจากวงล้อมนี่

          "ไม่เป็นรัยอ่ะ ขอนั่งสักเดี๋ยว ก็หายน่า..." ฉันยิ้มให้ฝน ฝนถอนหายใจเบาๆก็จะเข้ามานั่งข้างๆ

          "ไปเล่นต่อเถอะ ฉันจะอยู่กับไอเองนะ" ฝนหันไปบอกเพื่อนๆ

     แต่ก่อนที่พวกเพื่อนผู้หญิงในห้องจะลงสนามต่อ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะจนเอะอะอยู่สนามข้างๆ จนเรียกความสนใจให้มองได้ไม่ยาก

          "มึงเห็นป่าว น้องนั่นโดนบอลอัดหน้าว่ะ"

          "ฮ่าๆๆ ตลกว่ะมึง กูดันเห็นจังหวะที่น้องเค้าล้มกลิ้งเลย"

          "อัดตรงหน้าผากเป้ะเลยมึง เกือบเสียโฉมแล้วงัย"

     เสียงของรุ่นพี่ที่เรียนพละเช่นเดียวกัน ที่สนามข้างๆ เหมือนกำลังล้อเลียนฉันอยู่ ท่าทางนิสัยอันธพาลสุดๆ และมันก็สร้างความไม่พอใจให้พวกเพื่อนๆในห้องฉันเช่นเดียวกัน

          "อ่าว อีรุ่นพี่นี่..." ฝนทำท่าจะลุกเข้าไปด่า แต่ถูกฉันดึงแขนเสียก่อน

          "ไม่เอาน่าฝน ปล่อยไปเถอะ..."

          "มันว่าเธออ่ะ ดังด้วย เหมือนจงใจ!"

          "ช่างเขาเถอะ ไม่ต้องสนใจนะ..." ฉันดึงแขนฝนแน่น ถ้าปล่อยแขนเธอตอนนี้เรื่องคงไม่จบแน่ๆอ่ะ

     และดูเหมือนพวกรุ่นพี่พวกนั้นจะยังไม่จบ....

          "มึงๆ น้องข้างๆนั่นเหมือนจะได้ยินซะแล้วว่ะ"

          "เออสิ กูอยากให้ได้ยินอยู่แล้ว ฮ่าๆ"

          "พวกนั้นมองใหญ่เลยว่ะ กร่างเหรอ?"

          "พวกกูมันรุ่นพี่ พวกน้องจะกล้าเร้อออ ฮ่าๆๆๆ"

     ผวั๊ะ!!!!!

      จากที่มองพวกรุ่นพี่เขาพูดเยาะเย้ยกันวินาทีนั้น ลูกบอลก็ปลิวอัดหน้ารุ่นพี่คนนั้นอย่างรวดเร็วและเสียงดังมาก.. จนพวกเรามองตาค้างเลยงัย แล้วรุ่นพี่คนนั้นก็ล้มสลบทันที

          "กูนี่แหละกล้าทำ...." เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นมาจากผนังโรงยิม พร้อมรังสีดุร้ายจนน่าขนลุกแผ่ออกมา

     ซ...ซัน เขาเป็นคนขว้างบอลใส่เหรอ...

          "เห้ยยยย..." รุ่นพี่อีกสองคนรีบพยุงแขนคนสลบคนละข้าง เมื่อรู้ว่าคนที่ขว้างบอลเป็นใคร ก่อนจะรีบพยุงคนเจ็บหนีออกจากโรงยิม เพราะดูเหมือนว่า    ซันเตรียมจะขว้างลูกบอลรอบที่สองแล้ว...

     ส่วนพวกเพื่อนในห้องรวมถึงฉันด้วย มองซันอย่างนิ่งงัน และรู้สึกขนลุกในรังสีของเขาที่แผ่ออกมา...

     ซันจ้องพวกรุ่นพี่ที่เดินหนีออกไปจนลับตา ก่อนที่สาวเท้าเดินออกจากโรงยิม

          "น...น่ากลัว..."

          "แต่รู้สึกสมน้ำหน้าพวกรุ่นพี่นั่นยังงัยไม่รู้..."

          "นั่นสิ...อยู่ตั้งไกล แต่ขว้างบอลอัดหน้าจนรุ่นพี่ปากดีนั่นสลบได้"

          "ปีศาจชัดๆ" 

          "ก็ปีศาจงัยเล่า..."

     เสียงพวกเพื่อนในห้องต่างจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างสนใจ เรื่องเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ แต่ส่วนมากพุ่งไปที่รุ่นพี่ที่โดนบอลอัดหน้าจนสลบ คอยสาปแช่งอย่างน่ากลัว...

     ฉันลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ ไม่เจ็บเท่าไหร่ ตอนนี้ก็หายมึนแล้ว อย่างน้อยรุ่นพี่คนนั้นคงอาการหนักสุดแหละนะ

     ......


     อีกฝั่ง ณ ห้องพยาบาล

          "โอ้ยยยย เบาๆสิวะ กดจนดั้งกูแตกหมดแล้วมั้ง!!" คนเจ็บหันไปด่าเพื่อนตัวเองที่พยายามทายาอย่างเบามือ ครูพยาบาลเสือกไม่อยู่อีก ซวยชิบหาย!!

          "กูเบาสุดแล้วเว้ย ทนเอาหน่อยน่า..."

          "เชี่ยเอ้ย ไอ้เวรนั่นมันกล้า....." เขาพูดไม่ทันจบ เพื่อนของเขารีบเขย่าตัว เชิงไม่ให้พูดมากกว่านี้

          "อย่าวอนมึง ไอ้นั่นมันปีศาจ มันทำดั้งมึงแตกจนสลบ มึงก็น่าจะรู้นี่"

          "แม่งเอ้ยยยยย กูเกลียดมันจริงๆ สาบานว่ากูจะกระทืบมันให้ได้!!" เป็นรุ่นน้องกล้าหือกับรุ่นพี่อย่างเขาเหรอ ต้องสั่งสอนหน่อยแล้ว ดูสิว่าจะเก่งได้สักกี่น้ำเชียว...

          "เห้ยๆๆๆ มึงคิดจะทำอะไร มาให้ทายาซะดีๆ"

          "ไม่ทาแล้วเว้ยสัด!! ปล่อยกูเลย" ว่าแล้วเขาก็ควักมือถือโทรหาใครสักคนแล้วแสยะยิ้มไปด้วย

     มึงเล่นผิดคนแล้ว..ไอ้ปีศาจ!!

     ......


     พอรู้สึกตัวอีกที ก็พักกลางวันซะแล้ว...

          "ไอ ไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันมั้ย" ฝนเข้ามาถามพร้อมเพื่อนๆอีกสองสามคนที่เดินตามมา แต่ฉันกินข้าวกล่องนี่เนาะ

          "ไม่ล่ะ ฉันกินข้าวกล่องน่ะ"

          "ถ้างั้นพวกเราไปก่อนนะ แล้วเจอกัน"

          "อื้อ..." 

     หลังจากที่พวกฝนเดินออกไปจากห้อง ฉันก็ค่อยๆย่องไปที่ดาดฟ้า ก็ยังดีที่แถวนี้ไม่ค่อยมีคนผ่านเท่าไหร่เพราะพวกเขาไปกินที่โรงอาหารกันหมด

     หวังว่าซันจะอยู่ที่ดาดฟ้านะ...

     แอ๊ด... ฉันเปิดประตูดาดฟ้าเบาๆ แล้วชะโงกหน้าออกไปดูแต่ต้องผงะเมื่อซันนั่งมองจ้องฉันเขม็งอยู่ตรงหน้า...

     ทำใมต้องตาดุใส่กันตลอด....

          "ช้า..." เสียงเบาๆแต่เหี้ยม ทำเอาฉันชะงักกึกเลยทีเดียว

          "ดูลาดเลาน่ะ..."  ฉันค่อยๆเดินมานั่งตรงข้ามเขา แล้วเตรียมข้าวกล่องทั้งสองกล่อง และขวดน้ำสองขวด 

          "......" ซันนั่งจ้องข้าวกล่องฉันอย่างเดียวเลย สงสัยจะหิวจัด

          "อ่ะนี่..ของซัน" ฉันยื่นข้าวกล่องให้ซัน เขาจ้องมองฉันอย่างสงสัยก่อนจะเปิดปากพูด

          "ไม่กลัวฉันแล้ว?"

     อ่า..จริงด้วยสิ...

     จะว่าไปแล้ว ตอนนี้ฉันไม่ได้กลัวเขาน่ะนะ... ย้ำ!! ตอนนี้...

          "ถ้าซัน...ไม่ไปต่อยกับใคร ฉันก็ไม่ค่อยกลัวหรอก...มั้ง..."

          "หึ..." เขาหัวเราะในลำคอแล้วรับข้าวกล่องจากฉันไป เตรียมที่จะเปิดแต่...

     กึ่ก...

     จู่ๆซันก็มีปฏิกิริยาแปลกไป เหมือนเขารู้อะไรสักอย่าง ก่อนที่จะจ้องประตูดาดฟ้าเขม็ง 

          "มะ..มีอะไรเหรอ?" เสียงของฉันเหมือนดึงสติซันออกมา เขาหันหน้ามองฉันแววตาเครียดก่อนจะกระชากแขนฉันให้ลุกยืนขึ้นตามเขา

          "มานี่..." ซันพูดเสียงต่ำลงจนดูหน้ากลัว แล้วลากฉันไปที่มุมอับของดาดฟ้า ที่ที่เขามาแอบงีบเมื่อวาน

          "ทำใม...!!" พอฉันเงยหน้าไปมองซันเท่านั้นแหละ ฉันรู้สึกเย็นวาบทั้งร่างขึ้นมาทันที

          "นั่งอยู่ตรงนี้ ห้ามออกไปจากตรงนี้เด็ดขาด" เสียงเรียบๆแต่เย็นยะเยือกนั่นทำให้ฉันพยักหน้ารับรัวๆทันที แม้จะไม่รู้เรื่องราวอะไรก็ตาม

     ตอนนี้กลัวแล้วค่ะ...

     ปัง!!!!

     ในขณะเดียวกัน ฉันก็ได้ยินเสียงประดาดฟ้าถูกเปิดออกอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงใครคนหนึ่ง...

          "เออเว้ย มันอยู่ที่นี่จริงด้วยว่ะ.."

          "สายกูไม่เคยพลาดหรอก..."

     พอมองดูดีๆ นั่นมันพวกรุ่นพี่ที่โดนซันเอาบอลอัดหน้านี่ หน้าพี่เค้ามีผ้าก็อตปิดจมูกอย่างเด่น ถึงจะอยู่ไกลแต่ฉันก็จำได้แม่นเลยทีเดียว ว่าแต่นี่พวกเค้ามาทำรัยกันน่ะ แถมยกพวกมากันหลายคนอีก...

          "......" ซันมองพวกรุ่นพี่พวกนั้นนิ่ง แม้ฉันจะเห็นเขาจากด้านหลัง แต่สัมผัสถึงความรู้สึกหนาวๆและผวานี่ชัดเจนมาก...

          "ไหนขอลองดิ ว่าจะเก่งสักแค่ไหนเชียว..." รุ่นพี่ผ้าก็อต(ขอเรียกแบบนี้แล้วกัน...) แสยะยิ้ม ก่อนจะยกพวกค่อยๆเดินเข้าหาซันอย่างท้าทาย

     เห้ยยยย อย่าบอกนะว่าจะตีกันเหมือนวันก่อนอ่ะ...

     ผัวะ!! ตุบ!! พลั่ก!! ผัวะๆๆ!! 

     ฉันนั่งกอดข้าวกล่องตัวเองแน่น พร้อมกับตัวที่เริ่มสั่นกับเหตุการณ์ซ้ำสองที่เคยเจอ ไม่สิ... นี่มันเลวร้ายกว่า ฉันแทบมองไม่เห็นซันเลย เพราะคนเยอะเกินไป...

     แล้วสายตาของฉันก็ปะทะกับข้าวกล่องสีน้ำเงินที่อยู่บนพื้นพอดี... นั่นข้าวกล่องที่ฉันให้ซันไปนี่ ทำใมไปอยู่กลางวงทะเลาะวิวาทกันเล่า...

          "ชิบ!! ไอ้..!!!" 

     ผัวะ!!!!

     รุ่นพี่คนหนึ่งพูดไม่ทันจบ ก็โดนซันต่อยกระเด็นออกต่อหน้าต่อตา เพราะมัวแต่มองข้าวกล่องที่อยู่เป็นกรรมการกลางวงวิวาท พอกลับไปมองหาซัน ก็เห็นเขายืนอยู่นิ่งๆ และพวกรุ่นพี่อีกสองสามคนที่ยืนนิ่งจนตัวสั่น...

     ส่วนคนที่เหลือก็นอนสลบอยู่ที่พื้น และเลือด...

          "สัดเอ้ย!!!" รุ่นพี่ผ้าก็อตสบถอย่างหัวเสียและเตะข้าวกล่องของฉันที่วางอยู่ตรงพื้น...

     ไม่นะ!! ข้าวกล่องช้านนนนนนนน

     เคร้ง!!... ม่ายยยยยยยยย TOT

     แตก!! ข้าวกล่องฉันแตก!! พังหมดแล้ว!! โฮ!!!

          "มึง....." เสียงซันฟังดูพิโรธขึ้นมา เขาเหลือบมองข้าวกล่องที่ตอนนี้แตกจนข้างในเลอะออกมา 

     รุ่นพี่ผ้าก็อตมองซันอย่างผู้มีชัย แม้สีหน้าเขาจะบิดเบี้ยว ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง "ฮ่าๆๆ แค่ข้าวกล่องอันเดียวมึงก็.....!!"

     ผัวะ!!!!

     ร...รุ่นพี่ผ้าก็อตโดนซันต่อยกระเด็น วินาทีนั้นฉันเห็นฟันรุ่นพี่แตกออกจากปากเขาด้วย หลังจากนั่นรุ่นพี่ผ้าก็อตก็นอนราบกับพื้นอย่างหมดท่า ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะสลบรึเปล่า รู้แค่ว่าตอนนี้พวกรุ่นพี่ที่เหลือแตกฮือ บางคนก็พาคนเจ็บวิ่งหนี

     ปึก!!!!! กร๊อบ!!!

          "อ้ากกกกกกกก" ซันเหยียบข้อเท้ารุ่นพี่ผ้าก็อตอย่างรุนแรง จนได้ยินเสียงกระดูกหักตามมา...

     ไม่นะๆๆๆ นี่มันมากเกินไปแล้ว หยุดเถอะซัน...

     ฉันหลับตาลง พลางทำใจให้สงบ ก่อนจะค่อยๆออกจากที่ซ่อนแล้วเข้าไปห้ามอย่างใจกล้า...

          "ซันหยุดนะ!!!" ฉันไม่กล้าวิ่งเข้าไปใกล้เขา ตอนนี้เขาน่ากลัวเกินไปที่จะเข้าใกล้ได้... ได้แต่ห้ามเขาอยู่ไกลๆ

          "....." ซันยังไม่หยุดและเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงของฉันด้วย....


     "ซัน...." ฉันยืนดูแผ่นหลังซันที่กำลังเหยียบข้อเท้ารุ่นพี่ผ้าก็อตอย่างบดขยี้ แม้ตอนนี้รุ่นพี่เขาจะเจ็บจนสลบไปแล้สก็เหอะ... แต่ฉันต้องทำอะไรสักอย่างอ่ะ ทำไงดี...

          "ซันบอกให้หยุดงัย!"

          "......."

     ปั่ก! 

     ด้วยความไม่ได้คิดก่อน ฉันคว้าขวดน้ำปาใส่หลังซัน เขาชะงักและเหลียวมามองฉัน อย่างน่ากลัว...

     ฉันขอโทษ!!!! อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนี้เลย โฮกกกกก

          "บะ...บอกให้..หยุด...." ฉันพูดตะกุกตะกักด้วยความสั่นกลัว... กลัวมากด้วย

     ซันมองฉันนิ่ง ก่อนที่ท่าทีของเขาจะดูอ่อนลงเพียงนิด แล้วพ่นลมหายใจคำรามเบาๆ

          "มันทำข้าวกล่องพัง...." ซันพูดเสียงนิ่ง สบตาฉันอย่างเย็นชา แล้วก้มลงมองหน้ารุ่นพี่ผ้าก็อต "ตายสถานเดียว..."

     ขนลุกซู่เลย...

          "กินข้าวกล่องฉันแทนก็ได้ อย่าถึงกับฆ่าเลยนะ..." ฉันพูดด้วยเสียงขอร้องอ้อนวอน ไม่อยากให้เขาลงมือมากกว่านี้ ภาพมันติดตาฉัน... "ไปข้างล่างกัน...."

          "อืม..." ซันตอบรับในลำคอแล้วเดินข้ามรุ่นพี่ผ้าก็อตออกไป...

     ฉันรีบหิ้วข้าวกล่องตัวเองแล้วค่อยๆวิ่งตามเขาไป แอบเหลือบมองข้าวกล่องที่แตกอย่างเสียดาย...

     RIP.ข้าวกล่อง... T^T ฮือ...






(to be continue.....)








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

95 ความคิดเห็น