(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 2 : ขอแค่ข้าวกล่องก็พอ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    2 ก.พ. 62




ตอนที่ 1 

ขอแค่ข้าวกล่องก็พอ...






     ซันคือปีศาจ.... ที่ทุกคนกลัวกัน

     แล้วซันที่ฉันเจอ เขาคือคนเดียวกันไหม...

     ประโยคพวกนี้วนเวียนอยู่ในหัวฉันตั้งแต่เลิกเรียนแล้ว...

     คิดถึงภาพเหตุการณ์ต่อยกันที่บนดาดฟ้าขึ้นมาเลย เขาน่ากลัวจริงๆนะ ต่อยกระเด็นทั้งคนทั้งเลือดขนาดนั้น ใครเห็นเข้าก็กลัวหัวหดอ่ะ...

     แต่ไม่รู้ทำใม ถึงรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนไม่ดี

          "อ่ะแฮ่ม น้องไอจ๋า โต๊ะ 4 จ้ะ" ตกใจเสียงพี่ณิศา ผู้จัดการร้าน ความคิดเมื่อกี้แตกกระเจิงหมด จริงสิฉันทำงานพิเศษอยู่นี่นา

          "ค..ค่าาา" รีบขานรับแล้วไปเสิร์ฟที่โต๊ะ 4 ทันที

     หลังจากเลิกเรียนแล้วฉันก็จะไปทำงานพิเศษที่นี่ทุกวัน ทำที่ร้านกาแฟเล็กๆแถวย่านในเมืองไม่ไกลบ้านเท่าไหร่ หาเงินเก็บเล็กๆน้อย นั่งมองผู้คนที่มานั่งร้านอย่างมีความสุขก็สนุกดีนะ

          "แหมๆ น้องไอ วันนี้มาแปลกนะเนี้ย" พี่ณิศาเข้ามาแซวหลังฉันเสิร์ฟกาแฟเสร็จ แล้วกลับมาที่เคาน์เตอร์กาแฟที่เดิม

          "ขอโทษนะคะ พี่ณิ T^T" ไม่น่าเหม่อเลยเรา

          "วะ 555 แค่แซวเล่นไม่ได้ดุนี่" พี่ณิศายิ้มเจ้าเล่ห์ พลางเอามือเกาะอกก้มหน้าเข้ามาใกล้ๆฉัน "ไม่เคยเห็นน้องไอ เหม่อในที่ทำงานเลยยยย"

          "ก็...มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยค่ะ" ฉันก้มหน้างุดๆตอบพี่ณิศา

          "อุ้ยยยย กำลังจะมีความรัก!!" พี่ณิศาโพล่งเสียงดัง เหมือนจงใจให้คนอื่นได้ยิน ร้ายจริงๆผู้จัดการร้านนี้น่ะ...

     แต่มันไม่ใช่น้าาาา ฉันไม่ได้มีความรัก... TOT

     ควับ!...

     เอือกกกก พอพี่ณิศาโพล่งไปแบบนั้นลูกค้าในร้านที่เป็นผู้ชายซึ่งส่วนใหญ่เป็นลูกค้าประจำหันหน้าควับจนคอแหกจะหักแล้วมั้งมองมาทางฉันเขม็ง...

          "อ่ะหู้ววววววว ไม่ต้องหันมามองงง เตรียมอกหักได้เลยจ้าาา 555" พี่ณิศาล้อเลียนและหัวเราะเสียงดัง

          "พี่ณิ!....." ฉันห้ามปรามเสียงเบาสุดขีดดดด

     ก็ไม่อยากยอมรับเท่าไหร่ ลูกค้าส่วนใหญ่ที่นี่จะเป็นผู้ชาย เพราะร้านกาปฟแห่งนี้มีแต่สาวเสิร์ฟสวยๆ ผู้จัดการก็สวย แล้วอาจจะรวมถึงฉันด้วยก็ได้... แต่พวกเขาเข้ามากินเค้ก กินกาแฟ มาดูเป็นอาหารตาเท่านั้น ไม่เคยแม้แต่จะลวมลาม เพราะสามีพี่ณิศาโหดมากกกก

     แต่ใช่ว่าที่นี่จะมีแต่พนักงานเสิร์ฟที่เป็นผู้หญิง ผู้ชายก็มี....

          "หือ ยัยไอ.. ไปโรงเรียนวันแรกก็ปิ้งผู้ชายแล้วเหรอ" พูดถึงก็มาพอดี ออร่าเด่นมาแต่ไกล สาวๆวี้ดว้ายเป็นแถวๆทุกครั้งที่คนๆนี้เดินผ่าน

     เบล เขาคนนี้สมัครงานพร้อมกับฉันและเราค่อนข้างสนิทกันนิดๆ ย้ำว่านิดเดียวเท่านั้น ตอนสอบเข้ามัธยมปลายก็อยู่คนละโรงเรียน

          "ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ พี่ณิเขาแกล้ง..." ฉันทำหน้ามู่ใส่เขา แต่ก็แอบเห็นแผลเล็กๆที่มุมปากของเขา "ปากไปโดนรัยมาคะ.."

          "555 มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ" เขาตอบพลางทำหน้าลำบากใจนิดหน่อย
ไม่ควรถามไปมากกว่านี้ละมั้งงง ทำงานต่อดีกว่า...

          "โอกาศหน้าแวะมาอีกนะค้าาาา"

     สองทุ่มพอดี เป็นเวลาเลิกงานของร้าน ฉันรีบเก็บร้านและกำลังจะเปลี่ยนชุด

          "อะไรนะ เบิกเงินล่วงหน้าเหรอ!" เสียงพี่ณิศาดังจากในห้องพักพนักงานข้างๆ จนฉันต้องแอบไปส่องด้วยความอยากรู้อยากเห็น

          "ครับ เมื่อวานมีเรื่องนิดหน่อย เงินผมหายไปเกลี้ยงเลย" เสียงเบลข้อร้องอ้อนวอน

          "ขโมยเหรอ"

          "พวกแก้งทวงหนี้ครับ แต่..."

          "แต่อะไร..."

          "พวกแก้งพวกนั้นโดนยำซะเละเลยครับ ตอนมันเอาเงินผมไป มีคนช่วยผมใว้... แต่ไม่ช่วยมั้ง..."

          "โว้ยยย งง ตกลงมันยังงัยยะ"

     ด้วยความอยากรู้ความเดือดร้อนของเพื่อน(?) ฉันจึงเปิดประตูห้องพักพนักงานเลยทันที ทั้งคู่แทบจะตกใจ

          "เบลเกิดอะไรขึ้นเหรอ" ฉันเดินเข้ามาถามเขาใกล้ๆด้วยความเผือกล้วนๆ ทำไงเล่า... แววตาเขาดูสลดนิดๆ 

          "มีแก้งทวงหนี้มาเอาเงินเบลไปน่ะ" พี่ณิศาอธิบายแทน "แล้วอะไรนะ.." แต่ไม่หมด 

          "มีคนมาช่วยใว้ครับ ไม่รู้ว่าช่วยรึเปล่า ผมเลยยังไม่ได้เงินคืน"

          "เออเว้ย ให้มันได้แบบนี้เซ่!!" พี่ณิศาตาลุกเป็นไฟ "ตอนนี้พวกมันอยู่ไหน ฉันจะให้สามีจัดการมัน!!"

     เอ่อ ใจเย็นค่ะผู้จัดการ...

          "ไม่รู้ฮะ พวกนั้นโดนยำเละขนาดนั้น ผมนี่ไม่กล้าเข้าใกล้เลย เงินผมก็อยู่กับพวกนั้นอีก.." เบลพูดแล้วเริ่มหน้าซีด ตกลงนี่เขาไปเจออะไรมาเนี้ย
 
          "อ้าว โดนยำแล้วเหรอ"

          "ครับ โครตน่ากลัว..."

          "โชคดีไปนะ ยังดีที่นายไม่เป็นอะไรน่ะ" ผู้จัดการลูบหัวเบลเบาๆ อย่างสงสาร

          "โชคดีแล้วก็โชคร้ายด้วยฮะ..." เบลพูดเสียงสั่น...

          "งั้นฉันอนุญาติให้เบิกเงินล่วงหน้าก็ได้ เห็นแก่ที่นายทำงานที่ร้านฉันมาตลอด" พี่ณิถอนหายใจเบาๆ

          "จริงอ่ะ!!" เบลตาประกายเชียว

          "ก็เออสิ ขอบคุณฉันซะ!!"

          "ขอบคุณคร้าบบบบบบบ"  เบลไหว้พี่ณิศาอย่างดีอกดีใจ

          "แล้วก็ไปขอบคุณคนที่ช่วยนายด้วย ไม่งั้นนายหมดหล่อแน่ๆอ่ะ..." พี่ณิศาพูดติดตลก แต่เบลชะงักกึกเลยทีเดียว แล้วเริ่มหน้าซีดตามมา...

     เป็นรัยไปอีกล่ะนั่น...

          "เป็นอะไรไปอีกน่ะ" ฉันเอียงคอถามอย่างสงสัย

          "คนๆนั้นอาจไม่ได้มาช่วยผมก็ได้นะ..." เบลพูดเสียงสั่นเครือ...

          "หมายความว่างัยยยยย" พี่ณิศาทำหน้างง

          "ก็คนนั้น คือปีศาจ...ที่เขาว่ากัน..." 

     อะ... อะไรน้าาาาาาา

     ปีศาจอีกแล้ว ใช่คนเดียวกันรึเปล่าเนี้ย!!

     พี่ณิศาได้ยินแล้วชะงักนิ่งอยู่หลายวิ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "คงเห็นฉากสะเทือนขวัญเลยสินะ ถึงได้หน้าซีดเผือกตั้งแต่เมื่อกี้..."

          "พี่ณิรู้จักเขาด้วยเหรอคะ??" ฉันรีบหันไปถามพี่ณิศาทันที ทำใมมีแต่ฉันที่ไม่รู้จักเขาล่ะ

          "รู้สิ สามีฉันก็รู้จักเขา ชื่อนี้ฉันได้ยินมาตั้งแต่อยู่สมัยมหาลัยแล้วล่ะ...และเขาไม่ได้มีคนเดียว..." หะ... แยกร่างได้เหรอ(?) "เหมือนจะมีพี่น้องมั้ง จำไม่ได้หรอก พวกนั้นคงแค่อยากกำจัดเศษสวะในสังคมที่นี่..ละมั้ง"
ละมั้ง.... งั้นเหรอพี่ณิศา

     ฉันกับเบลยืนฟังผู้จัดการเล่าอย่างสนใจ แม้จะรู้สึกผวาเล็กๆ

          "วิธีการโหดไปหน่อย แต่ไม่ถึงตาย เท่าที่พี่ทราบข่าวแค่พิการเท่านั้น..."

     งื้ออออ... น่ากลัวง่าาาา

     นึกภาพเมื่อตอนกลางวันได้เลย ถ้าฉันไม่เข้าไปขัดจังหวะซะก่อน คิดว่าคงหนักกว่านี้... 

     แต่ถ้าซันที่ฉันเจอวันนี้ กับซันที่เขาเรียกว่าปีศาจเป็นคนๆเดียวกันอ่ะนะ...


          "555 หน้าซีดทั้งคู่เลย เรื่องปกติสำหรับสังคมปัจจุบันน่า คนธรรมดาๆอย่างเราเขาไม่เข้ามายุ่งหรอก" พี่ณิศาหัวเราะชอบใจ

     แต่ถ้าในกรณีที่เขาอยู่โรงเรียนเดียวกับฉัน นั่งโต้ะข้างฉัน มันอาจจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นก็ด้ายยยย

     สุดท้ายวันนี้ทั้งวันฉันได้ทั้งพบทั้งเจอเรื่องน่าสยอง ไม่ว่าจะเรื่องเล่าหรือเรื่องที่พบเจอ งื้ออออ

     ตอนนี้ทั้งฉันทั้งเบลกำลังเดินกลับบ้านอย่างเหม่อๆ

          "แยกกันตรงนี้นะ รีบกลับบ้านล่ะ บายยย" เบลปลีกตัวออกไปอีกทางหนึ่ง

          "ค่ะ.." ฉันโบกมือให้เขานิดๆ ก่อนจะรีบวิ่งกลับบ้านให้เร็ว 

     .......


     เช้าวันต่อมา

     ง่ะ นอนไม่หลับ...

     เมื่อคืนนอนไม่หลับเลยอ่ะ มัวแต่คิดมาก คิดถึงเรื่องปีศาจกับวีรกรรมที่เขาก่อ แล้วก็ซันที่ฉันเจอเมื่อวาน ถ้าเขาเป็นคนๆเดียวกันขึ้นมาล่ะ ไม่อยากจะยุ่งหรอกนะ แต่เขามานั่งข้างโต้ะฉันนี่สิ แล้วฉันจะสู้หน้าเขายังงัยเล่าาาา

          "ไอ ทำใมตาคล้ำๆ" ฝนเข้ามาถามหลังจากที่ฉันมาถึงโต้ะเรียน นั่งมองอากาศในห้องเรียนอย่างเหม่อๆ 

     แต่ตาฉันเหลือบมองโต้ะข้างๆอีกฝั่งหนึ่งซึ่งก็ไร้วี่แววของเจ้าของ คิดว่าเขาคงยังไม่มา 

          "เล่นคอมจนเพลินนิดหน่อยน่ะ" เป็นข้อแก้ตัวที่น่าฟังมาก ได้ข่าวว่าบ้านฉันไม่มีคอมพิวเตอร์เหอะ...

          "งั้นเหรอ วันนี้น่ะ..." 

     ครืด!!...

      ฝนพูดไม่ทันจบ เสียงประตูห้องก็ถูกเลื่อนออกอย่างเร็วและแรง จนฉันรีบหันไปมอง ไม่ใช่แค่ฉันหรอกเพื่อนๆในห้องด้วย....

     จังหวะนั้นฉันรู้สึกถึงความหนาวเย็นภายในห้องนี้ได้เลย เมื่อร่างสูงใส่ชุดนักเรียน... เอ่อ ออกจะหลุดลุ่ยเหมือนไปฟัดใครมา ก้าวเข้ามาในห้องเรียน เพื่อนในห้องถึงกับหยุดกึกและไม่กล้าหันไปมอง... ขนาดฉันยังกลัวๆเลยง่ะ

     ซัน ผู้ชายได้มีฉายาอันธพาลปีศาจ...

     ฮือ... เขาเป็นคนเดียวกันกับคนที่ฉันเจอเมื่อวานจริงๆด้วย... T^T
     
     พอเขาเดินมาถึงโต้ะตัวเอง ก็ทรุดตัวลงนั่ง สายตาเขาดูเหมือนจะฆ่าสิ่งมีชีวิตรอบๆได้เลย และนั่นทำให้ฉันเผลอมองตามโดยไม่รู้ตัว
 
     แต่.. ถ้าเทียบกับเมื่อวาน ตอนนี้เขายังดีกว่าเมื่อวานนะ เอ่อ.. หมายถึง รังสีความหนาวเหน็บที่แผ่ออกมาจากตัวเขาน่ะ...

     ณ วินาทีนี้ ทุกคนในห้องเงียบหมด ไม่กล้ามองเขาเลย แต่อาจจะมีเหลือบๆมองกันบ้างแหละ อย่างฉันงัย(มันน่าดีใจมั้ย) นี่เขาจะจำได้รึเปล่านะ ว่าคนที่เจอกับเขาที่ดาดฟ้าน่ะ คือฉันอ่ะ แต่ขอให้จำไม่ได้แล้วกัน T^T

     งื้อออออ ไม่มองเขาดิ ไม่มองงงง 

     แต่ดูเหมือนจะไม่ทัน เพราะทันทีที่ฉันกำลังจะหลบหน้าหนี ซันเหลียวมาสบตาฉันพอดี...

     หันหน้าหนีอย่างเร็วเลยค้าาาาาา

          "ยัยข้าวกล่อง..." น้ำเสียงเรียบๆของเขาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ แต่ก็เรียกความสนใจจากเพื่อนในห้องได้ไม่น้อย

     เอือก!!! ม่ายยยยยย เขาจำเราได้ง่าาา ฮือ...

          "......." ฉันค่อยๆหันไปมองเขา สายตาโหดจริงๆ เขาจ้องฉันเขม็งเลยอ่ะ ฉันได้แต่ยิ้มน้อยๆให้เขาแล้วก็ก้มมองหนังสือไม่สนใจอะไรแล่วววววว
แล้วคาบเรียนเช้า ฉันก็เรียนไม่ค่อยจะรู้เรื่องเลย สติลอยไปไกลละค่ะ


     พักกลางวัน

          "ไอ!! เมื่อเช้ามันอะไรกัน ทำใมปีศาจนั่นเขาทักเธอ... ทักเธอใช่มั้ย" ฝนถามรัวๆ แล้วทำหน้าสยองๆ ไม่ใช่แค่ฝนหรอกที่อยากรู้ เพื่อนๆในห้องเองก็อยากรู้ มองฉันเป็นพรวนเลย...

     แกล้งทำใมเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้มั้ยนะ ถึงตอนนี้เขาไม่อยู่ที่โต้ะแล้วก็เถอะ อาจจะอยู่บนดาดฟ้าเหมือนเมื่อวานก็ได้

          "ม..มะ..ไม่รู้สิ..." เสียงพิรุธสุดๆอ่ะ "จริงด้วย ฉันต้องไปซื้อน้ำที่โรงอาหาร ขอตัวก่อนน้ะ!" พูดจบฉันรีบหิ้วข้าวกล่องแล้วหนีเลย...

          "เห้ยยย ไอ! มาคุยกันก่อนดิ! TOT" เหมือนได้ยินเสียงฝนร้องโหยหวนแต่ไกลๆ

     แล้วฉันมาที่โรงอาหารทำใมมมมม T^T

     ฉันยืนถือข้าวกล่องกลางโรงอาหาร แถมไม่พอยังซื้อขนมปังกับน้ำขวดมาเพิ่ม เพิ่มเพื่อ!?? 

     ไปกินที่ดาดฟ้าดีไหมนะ... อื้อ!! พอคิดถึงดาดฟ้าเท่านั้นแหละ ภาพเหตุการณ์เมื่อวานผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ

     คิดเรื่องดีเข้าใว้ไอ ซันอาจจะไม่อยู่บนดาดฟ้าก็ได้ เขาอาจจะไปวิวาท(?)ที่อื่นอยู่...

     แอ๊ด.... ฉันค่อยๆเปิดประตูบนดาดฟ้า เหลียวซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่เจอใคร ฮู่ววววว รอดแล้วเรา

     พอเห็นอย่างนั้นฉันจึงเดินหาที่นั่งเพื่อจะกินข้าวกลางวัน และพอฉันเปิดข้าวกล่อง....

     โครก......

     สะดุ้งในทันที นี่ไม่ใช่เสียงท้องร้องของฉันแน่นอน แล้วรีบมองหาต้นเสียง แทบอ้าปากค้าง

     ซ...ซัน... เขามานอนมุมลับตาของดาดฟ้า ถ้าไม่สังเกตดีๆก็จะไม่เจอเขาเลย...

     โครก...... และ...เสียงท้องร้องที่ประกอบเป็นระยะๆ

     ฉันอ้าปากค้างมองเขาอย่างช็อคๆ จนเผลอทำฝาข้าวกล่องหลุดมือ...

     ตุบ!...

     เสียงนั่นปลุกให้ปีศาจที่หลับไหลอยู่ตรงนั้นตื่นขึ้นมาทันที เขาลุกพรวดขึ้นมา แล้วมองหน้าฉันที่เป็นต้นเหตุเขม็ง

     กลัวแล้วอ่า....

     เมื่อเห็นฉันนั่งสั่นอยู่ตรงนั้น เขาจึงยันตัวขึ้นยืน แล้วค่อยๆเดินเข้ามาหา...
เดี๋ยวๆๆ... อย่าฆ่ากันเลยนะ

     แล้วเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน แต่สายตาของเขากลับจ้องข้าวกล่องที่วางอยู่บนพื้นเขม็ง... อย่าบอกนะว่า...

          "ก..กินไหมคะ" ฉันคว้าขนมปังกับน้ำยื่นให้เขาอย่างกล้าๆกลัวๆ

     ร่างสูงก้มมองของในมือฉันนิ่ง ก่อนจะค่อยๆนั่งลงกับพื้น "ไม่..."

     โครก.....

     ปากบอกว่าไม่ แต่เสียงร้องท้องดังประท้วง คือ?

           "ขอแค่ข้าวกล่องพอ...." อ่อ จะกินข้าวกล่อง... เห้ยยยย นั่นของฉ้านนนนน

     ไม่รอให้ฉันตอบ ซันถือวิสาสะจ้วงข้าวกล่องฉันอย่างรวดเร็ว ฮือ ข้าวของฉ้านนนนน นี่ฉันต้องกินขนมปังใช่ไหม...

          "เอ่อ คือ.. ฉันอยากตอบแทนเรื่องเมื่อวาน..." 

          "ข้าวกล่อง..." อยู่ๆซันก็โพล่งขึ้นมา 

     หะ... ข้าวกล่องเกี่ยวอะไร...

          "พรุ่งนี้ทำมาอีก..." พูดแบบนั้น พลางทำสายตาข่มขู่แบบนั้นฉันกลัวนะ!!

          "อื้อ.." ฉันพยักหน้ารัวๆ ถ้าตอบแทนเรื่องเมื่อวานที่เขาช่วยใว้ฉันก็โอเคอยู่นะ ถึงแม้จะกลัวอยู่ก็เถอะ

     ฉันเริ่มแกะขนมปังในมือ กินอย่างสบายใจ ตอนนี้เริ่มปรับสภาพความกลัวได้แล้ว แม้เขาจะนั่งจ้องฉันอยู่เป็นระยะๆ เขามีอะไรจะพูดกับฉันรึเปล่าเนี้ย แต่นานๆเข้าฉันทนไม่ไหวต้องถามแล้วล่ะ

          "มีอะไรคะ..." 

          "ไม่กลัวฉัน?" ซันถามพลางส่งสายตาเขม็งอย่างสงสัย โห่... ถามมาได้เนาะ...

          "กลัวค่ะ..." ตอบตรงๆแบบนี้จะโดนฆ่าไหมอ่ะ...

          "อืม..." ซันตอบรับในลำคอแล้วหันหน้าไปมองที่อื่น

          "คือฉันมีเรื่องอยากจะถาม..."

          "ไม่คุย" ซันพูดขัดแล้วลุกขึ้นเดินหนีออกจากดาดฟ้าไปเฉยเลย...
     อ่าว จะไปก็ไปเลยเหรอเนี้ย...

     .......

     "ไอจ๋า...." 

     "......" ฉันกลับมาถึงห้องเรียน โดยลืมไปว่าก่อนหน้านี้ฉันเจอคำถามของฝนเรื่องเหตุการณ์เมื่อเช้านี้เสียสนิท...
 
     "จะเล่าเรื่องเมื่อเช้าได้รึยังจ๊ะ!" ฝนยิ้มเหี้ยมๆ ทำใมถึงอยากรู้ขนาดนั้นเล่า...

     "ก็เมื่อวานเจอกันน่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าเป็นเขา..." ฉันตอบเสียงเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

  พอฉันตอบไปเท่านั้นแหละ ฝนถึงกับอ้าปากค้าง... "แม่เจ้า..."

     "เขาน่ากลัวมากเลยเหรอ..." บางทีก็อยากรู้ เพราะดูเหมือนทุกคนจะหวาดกลัวซันมากเกินไป แต่ฉันเองก็กลัวนะ แต่ไม่มากเท่าเพื่อนๆในห้องหรอก พอได้คุยกัน แม้จะนิดหน่อย ไม่รู้ทำใมเขาไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด...

     "มาก! มากๆๆๆ" ฝนรัวคำตอบ พร้อมกับทำหน้าซีดไปด้วย... "ว่าแต่ไอไม่กลัวเขาเลยรึงัย"

     "กลัวสิ แต่ไม่มากเท่าฝนอ่ะ..." 

     "เอาเหอะๆ คาบบ่ายจะเริ่มแล้วเตรียมตัวกัน ว่าแต่... ช่วงบ่ายปีศาจนั่นจะเข้ามาเรียนไหมเนี้ย บรึ้ยยย ขนลุก!!" ประโยคแรกน่ะฝนเขาพูดกับฉัน ประโยคหลังนี่เหมือนจะพูดกับตัวเองนะ

  พอพูดถึงปีศาจปุ๊ป ปีศาจก็เดินย่างเข้ามาในห้อง บรรดาเพื่อนๆในห้องต่างเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงก้าวเท้าหนักๆ เท่านั้น...

  ซันเข้ามานั่งโต๊ะของตัวเอง แล้วฟุบหลับกับโต๊ะ

  หะ... หลับ อะ.. เอาจริงน่ะ...

  ฉันนั่งมองซันอย่างเหวอๆ หลับในห้องเรียนแบบนี้ก็ได้เหรอ?? 

  และเขาก็หลับตลอดจนเลิกเรียน....



(to be continue.....)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

95 ความคิดเห็น