(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 23 : เลือกเอาสิ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    21 มี.ค. 62






ตอนที่ 22

เลือกเอาสิ...




     วันเสาร์

     ในที่สุด วันนี้ก็มาถึงวันที่ต้องได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับพ่อ

     พ่อดูเหมือนจะดีอกดีใจมาก มากจนเกินไป ดูสิ... ท่านระริ้กระรี้เหมือนผู้หญิงที่สุด...

     แต่ฉันก็เข้าใจพ่อนะ เพราะไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันมานานมากแล้ว พ่อก็ติดงานส่วนใหญ่ทำงานต่างจังหวัด ส่วนฉันก็อยู่บ้านเหงาๆคนเดียว

     ฉันเก็บของตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ พ่อบอกว่าเป็นทริปเที่ยวสองวันหนึ่งคืน เห็นว่าไปเที่ยวแถวๆน้ำตกและอุทยานธรรมชาติละมั้งนะ...

     ไม่กี่วันก่อนฉันบอกเรื่องเที่ยวกับฝนและปลา สองคนนั้นอยากติดไปด้วยมากๆ แต่คงมีธุระกันนั่นแหละ พวกเขาคงเป็นห่วงน่ะ

     ส่วนซันก็เฉยๆนิ่งๆ หน้าดุๆตามปกติของเขานั่นแหละ เพียงแต่ว่าหลังจากนั้นเขาคุมฉันเรื่องฝึกป้องกันตัวหนักขึ้น เล่นเอาน่วมไปหมดเลยอ่ะ... T^T

     ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงโหดขึ้น แต่ฉันก็แย้งเขาไม่ได้ น่ากลัวเกินไป... งื้ออออออ...

          "พร้อมรึยังลูก" พ่อเรียกพลางเก็บกระเป๋าขึ้นแท็กซี่ ขณะที่ฉันเดินเต่าะแต่ะออกจากบ้าน

          "ค่ะ" ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มให้พ่อ ก่อนจะเดินตามพ่อขึ้นรถจนออกตัว
ฉันมองข้างทางขณะที่รถมุ่งไปจุดมุ่งหมายปลายทางอย่างเหม่อ รู้สึกเหงาๆแปลกๆแฮะ ทั้งๆที่ได้เที่ยวกับพ่อแท้ๆ

     คงเป็นเพราะฉันอยู่กับเพื่อนๆมากเกินไป โดยเฉพาะซัน...

     อยู่ๆในใจก็รู้สึกสั่นคลอนอย่างน่าประหลาด เพียงเพราะใช้คำว่าเพื่อน...กับซัน

     ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ รู้สึกว่านับวันในใจก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ ฉัน
เองก็พยายามปัดมันทิ้งหลายรอบแล้ว พยายามไม่นึกถึงมัน แต่แต่อยู่ใกล้ๆซันความรู้สึกพวกนั้นก็กลับคืนมา...

          "เป็นอะไรน่ะลูก หน้าเครียดเชียว..." พ่อขมวดคิ้วยุ่งพลางมองฉัน เสียงของพ่อทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ความคิดได้ทันที

          "ไม่ค่ะพ่อ ไม่มีอ่ะ" ฉันส่ายหน้าเบาๆ

          "แน่ใจนะลูก ไม่ใช่ว่าไม่อยากเที่ยวกับพ่อ..." พ่อทำหน้าบูดทันทีที่พูดจบ งื้ออออ...

          "งื้ออออ ไม่ใช่แบบน้านนนนน" ฉันส่ายหน้าแรงขึ้นไปอีก ขืนพ่องอแงก็แย่น่ะสิ...

     ไม่นานนักก็ถึงจุดมุ่งหมาย ไม่ใช่อุทยานหรือน้ำตกหรอก เป็นบริเวณจุดนัดพบเพื่อขึ้นรถคันต่อไปมากกว่าอ่ะ...

     ที่หมายคือรถบัสสองคันที่จอดอยู่ตรงนั้นพอดี และที่สำคัญฉันก็สังเกตเห็นคนอายุวัยกลางคนหรือลุงหน้าตาดียืนสง่าอยู่หน้ารถบัส พลางโบกไม้โบกมือเรียก...

          "หัวหน้า ทางนี้คร้าบบบบ"

     หัวหน้างั้นเหรอ... หมายถึงพ่อสินะ

     ฉันรู้ว่าพ่อเป็นหัวหน้าแผนกการตลาดของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ที่เหลือก็ไม่ทราบรายละเอียดหรอก รู้แค่ว่าบริษัทนี้ใหญ่มากและมีหลายสาขาตาม     จังหวัด เพราะด้วยสาเหตุนี้พ่อจึงได้ไปต่างจังหวัดบ่อยๆยังไงล่ะ

          "ผมมาช้ารึเปล่า คนเต็มรสบัสเลย" พ่อยิ้มเหยพลางกวาดตามองคนอื่นที่นั่งจอแจกันอยู่ในรถบัส

          "ไม่หรอกครับ" คนตรงหน้ายิ้มร่า ก่อนจะหันมองฉันที่อยุ่ข้างหลังพ่อนิดๆ "หัวหน้า นี่ใครเนี้ย พกใครมาเนี้ยยยย"

     ทำไมต้องทำหน้าเหวอขนาดนั้นด้วยอ่ะ คุณลุงหน้าตาดีคนนี้...

          "นี่ลูกสาวผมเอง..." พ่อหันมามองพลางแนะนำฉัน "คนนี้ลูกน้องที่ทำงานพ่อน่ะลูก"

          "ค่ะ สวัสดีค่ะ" ฉันไหว้คุณลุงอย่างเคารพ

          "ครับ พี่ชื่อสุพจน์นะครับ" ลุงสุพจน์ยิ้มอย่างรู้สึกเอ็นดูก่อนจะพาฉันกับพ่อขึ้นรถบัส

     ฉันนั่งบนรถบัสซึ่งติดกับหน้าต่างโดยมีพ่อนั่งอยู่ข้างๆ เสียงจอแจเล็กของผู้คนดังจนไม่รู้ว่าพูดเรื่องอะไรกัน ฉันไม่สนใจมากนักก่อนจะล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก

     ฉันเปิดโทรศัพท์ดูข้อความของเพื่อนๆ แม้ในใจจะมีคำถามอยู่เล็กๆ
ทำไมซันไม่แชทหรือโทรมาหาฉันเลย...

     และทำไมฉันถึงรู้สึกน้อยใจกันเนี้ย...

ไม่กี่วันก่อนฉันแนะนำให้ซันโทรหรือแชทมาหาฉันแล้วนะ ทั้งเบอร์ติดต่อของฉันเขาก็มีตั้งแต่แรก... ก็ตั้งแต่ที่สอนเขาเรื่องโทรกับแชทนั่นแหละ... แต่จนถึงวันนี้เขาก็ยังไม่โทรไม่แชท ไม่อะไรเลย...

     นี่มันอะไรกันแน่เนี้ย... ไออยากจะบ้าาาาา... TOT

     ติ้ง ติ้ง...

     เสียงข้อความฉันดังขึ้น เรียกความสนใจฉันได้ไม่อยากและเสี้ยววินาทีฉันแอบดีใจ...

     ฝนแชทกลุ่มมาหา... ง่ะ...

     แล้วทำไมฉันรู้สึกห่อเหี่ยวในใจกันเนี้ย ทำไม!!

          ฝน : ถึงไหนแล้วไอ

     คงเป็นห่วงแน่เลยถามกันแบบนี้...

          ไอ : อยู่รถบัสแล้วล่ะ

          ฝน : ฉันอยากปายยยยยยยยย

          ปลา : ของฝากด้วยนะ

          ฝน : อยากไปด้วยอ่ะ...

          ไอ : มาสิๆ

          ปลา : ก็ไปดิ ไปๆ

          ฝน : เหาะได้เหาะไปหานานแล้วแหละ ฉันมีธุระต้องทำอ่ะ!!

          ไอ : เดี๋ยวซื้อของฝากไปให้นะ...

     ก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะซื้ออะไรไปฝากดีเพราะไปน้ำตกกับอุทยานเนี้ย...

     แต่อาจจะมีก็ได้ แวะซื้อที่ร้านขายของฝากก็ได้ล่ะมั้ง...

          ฝน : เสร็จงานตรงนี้แม่จะพุ่งไปหาทันทีนะลูก

          ปลา : แบบนี้ก็ได้??

          ฝน : ได้สิยะ ฉันไปแน่นอนนนนน เพื่อไอลูกรักกกกก

     บางทีฉันก็หมั่นไส้กับลูกๆแม่ของฝนเหมือนกันนะ งื้ออออออ...

          ไอ : ถ้าถึงแล้วจะบอกนะ ตอนนี้รถบัสออกแล้วล่ะ

          ฝน : จ้ะลูก T^T

          ปลา : เดินทางปลอดภัยนะ

     ฉันยิ้มน้อยๆกับข้อความของเพื่อนทั้งสองคนจนลืมตัวไปว่าพ่อแอบมองดูอยู่...

          "คุยกับใครน่ะลูก"

          "คุยกับเพื่อนค่ะพ่อ" ฉันยิ้มกับพ่อน้อยๆ จริงสินะ พ่อยังไม่เคยเห็นฝนกับปลาเลยถึงแม้ฝนกับปลาจะมาเที่ยวที่บ้านบ่อยแล้วแต่ก็ไม่เจอพ่อสักที

          "ทำใมพ่อถึงไม่เคยเห็นเลย" พ่อขมวดคิ้วยุ่ง... นี่พ่อไม่รู้จริงๆเหรอว่าทำไมถึงไม่เคยเห็นหน้าฝนกับปลาน่ะ...

     เพราะพ่อไปทำงานต่างจังหวัดบ่อยๆไงเล่า... จะเจอกันได้ไงล่ะ

          "โธ่พ่อ พูดหยั่งกับตัวเองอยู่บ้านทุกวันเลย..." ฉันทำหน้ามู่ใส่พ่อด้วยความหมั่นไส้ที่สุด...

     ติ้ง ติ้ง...

     เสียงแชทดังขึ้นอีกครั้งจนเรียกความสนใจฉันได้ไม่ยากนัก คงเป็นฝนกับปลาอีกล่ะมั้ง...

     พอเปิดโทรศัพท์ดูฉันถึงกับเบิกตากว้าง และในใจถึงกับสั่นด้วยความรู้สึกดีใจพุ่งขึ้นสูง เมื่อคนที่ต้องการอยากคุยมากที่สุด ในที่สุดเขาก็แชทเข้ามา...

     ฉันรีบเปิดแชททันที และไม่รู้ว่าเผลอยิ้มกว้างตั้งแต่เมื่อไหร่...

          ซัน : .....

     เอ่อ... ส่งมาแต่จุดๆคืออะไรน่ะซัน T^T

     ความดีใจเมื่อกี้ถูกตบกระเด็นไปไกลลิบโลกทันที งื้อออออออ.... ไอจะบ้าาาา

          ไอ : ซันนนนนนนนน...

     เผลอพิมพ์ไปตามใจเรียกร้อง ก็ไม่รู้ว่าจะทำทำไม...

          ซัน : เรียกทำไม

          ไอ : ซึ้งที่ซันแชทมาไง

     ที่ฉันได้สอนเขาไปทั้งหมดบัดนี้ซันก็ทำได้แล้ว!

          ซัน : อยู่ไหน

          ไอ : บนรถบัสแล้วล่ะ

          ซัน : อืม...

          ไอ : ถ้าถึงแล้วจะบอกอีกทีนะ

          ซัน : อืม...

     ง่ะ! ตอบอืมๆแบบนี้ฉันก็ไปต่อไม่ได้นะซันนนนน T^T ไม่รู้แหละ! อุตส่าห์ได้แชทกันแบบนี้แล้วไอไม่ยอมหยุดหรอกนะ!

          ไอ : ซันทำอะไรอยู่อ่ะ...

     พอส่งข้อความถามซันแบบนี้เท่านั้นแหละ เงียบกริ้บ!...

     ทำใมไม่ตอบกันล่ะ งื้อออออออออออ TOT


     ฉันนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดรอแชทของซันนานมาก มากจนใจเริ่มไม่อยู่เนื้อกับตัว จนพ่อเริ่มสังเกตนี่ล่ะ...

          "ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นลูก..." พ่อเอียงคองงถามพลางแอบๆมาดูโทรศัพท์

          "ซันไม่ยอมตอบแชทหนูอ่ะ..." ฉันหน้าบูดพลางเหลียวมามองพ่ออย่างน่าสงสารที่สุด งื้อออ...

          "เขาไม่ว่างรึเปล่าลูก"

     ฉันหน้าบูดหันมองโทรศัพท์ที่ไร้ข้อความตอบกลับของซัน แล้วปิดโทรศัพท์ทิ้งไปเลย...

          "ไม่เห็นต้องโกรธขนาดนี้เลย" พ่อลูบหัวฉันเบาๆ

     โกรธงั้นเหรอ... ก็คงจะโกรธนั่นแหละนะ ไม่รู้เพราะอะไรแต่รู้สึกโกรธอ่ะ!!
ฉันมองข้างทางขณะที่รถบัสผ่านอย่างเหม่อๆ ก่อนที่จะเผลอหลับไปไม่รู้เรื่องราว

     พอรู้สึกตัวอีกที รถบัสก็จอดซะแล้วบ่งบอกว่าถึงที่หมายกันแล้วล่ะ...
     ฉันลงจากรถบัสด้วยสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น แอร์รถบัสนี่ก็เย็นเกินจนเผลอหลับซะได้อ่ะ ไม่รู้ใช้เวลาเท่าไหร่กว่าจะมาถึงที่นี่...

     ที่แรกที่มาถึงเป็นอุทยานป่าและสวนดอกไม้พืชพันธุไม้ อื้ม... เหมือนมาทัศนศึกษาเลยแฮะ... มีแต่เขาและป่าอ่ะ...

     แถมมีโรงแรมอยู่กลางเขากลางป่าแบบนี้ด้วย สงสัยใว้รองรับนักท่องเที่ยวล่ะมั้ง...

          "ถึงแล้วครับๆ" ลุงสุพจน์ยิ้มเริงร่า พลางเชื้อเชิญคนอื่นๆลงจากรถบัสทีละคนสองคน

          "ทำงานดีเหลือเกินนะ..." พ่อแซวจนลุงแกแสร้งทำหน้าตาตื่นตระหนก

          "ผมกลัวไม่ได้โบนัสน่ะ ฮ่าๆๆๆ" ลุงสุพจน์หัวเราะเสียงดัง

     หลังจากที่ขึ้นเอาของไปเก็บที่ห้องเสร็จ พ่อก็พาฉันลงมาแถวบริเวณหน้าโรงแรม

          "ทำใมต้องรีบอ่ะพ่อ"

          "พอดีมีลูกชายที่บริษัทพ่อมาร่วมทริปนี้ด้วยน่ะ เราต้องไปต้อนรับเขา" พ่อยิ้มน้อยๆพลางจูงมือฉัน

     ไม่นานนักก็เจอผู้คนที่มาด้วยกันยืนจอแจอยู่ รวมทั้งลุงสุพจน์ด้วย

          "ผมฝากลูกสาวผมหน่อยนะ" พ่อให้ฉันมาหลบหลังลุงสุพจน์ ก่อนที่จะเดินนำมารับบุคคลคนหนึ่งที่กำลังรถจากรถคันหรู

     พอสังเกตดีๆฉันแทบอ้าปากค้าง...

     ผ...ผู้ชายคนนั้นมัน... ศัตรูของซันนี่!!

     ฉันเคยเจอเขา ผู้ชายคนนี้... คนที่ฉันแทบลืมไปแล้ว คนที่ฉันรู้สึกไม่ดีกับเขา และคนที่ฝนบอกฉันว่าห้ามเข้าใกล้หรือไปยุ่งเขา...

     รุ่นพี่ก้อง...

     ฉันหลบอยู่หลังลุงสุพจน์อย่างเร็วไว พลางช็อกกับเหตุการณ์ตรงหน้านิดๆ ก่อนหน้านี้พ่อบอกว่าลูกชายที่บริษัทที่พ่อทำงานใช่ไหม... มะ... ไม่จริงน่า...

     ตอนนี้สมองฉันไม่รับรู้ว่าคนตรงหน้าคุยอะไรกัน ฉันหลบอยู่ข้างหลังแบบไม่ให้รุ่นพี่ก้องคนนั้นรู้ว่าฉันก็มาทริปครั้งนี้ดด้วย...

     แย่แน่ๆ แบบนี้ต้องแย่แน่ๆ

     ต้องรีบบอกฝน ไม่สิๆ บอกซันแล้วอ่ะ... งื้อออออออ...

     แต่ตอนนี้ฉันขยับไปไหนไม่ได้เนี้ยสิ...

          "เป็นอะไรหนู..." ลุงสุพจน์หันมาถามเมื่อจับท่าทางลนลานของฉันออก

          "ให้บังหนูหน่อยนะคะ"

          "อ...เอ่อ ได้สิ..." ลุงสุพจน์หน้างงๆก่อนจะเออออตอบฉันไป

          "นี่ทุกคน" เสียงพ่อดังขึ้นจนฉันแอบชำเลืองมองนิดๆ พ่อกำลังเดินข้างๆรุ่นพี่ก้องอย่างเป็นมิตร พร้อมๆกับเดินเข้ามายังทางนี้ "นี่ลูกชายของผู้อำนวยการบริษัทเรา เขาจะมาร่วมทริปกับพวกเราด้วย"

     ตาย ไอจะตาย!!

     งื้ออออ ทำไงดีเนี้ย รุ่นพี่คนนั้นจะมาร่วมทริปกับฉันตลอดสองวันหนึ่งคืน นี่ฉันจะหาทางหลบเขายังไงเนี้ยยยย...

     ผู้ชายคนนี้อันตรายทั้งหน้าตาและสันดาน(หล่อนรู้...?) ฉันรู้สึกได้แบบนั้นเลย...

          "สวัสดีครับ ผมชื่อก้อง ฝากตัวด้วย..." รอยยิ้มนั่นเหมือนที่ทักทายฉันตอนนั้นไม่มีผิดและมันเหมือนกับเขาแสร้งทำ...

     และฉันสังเกตุท่าทางของทุกคนในที่นี้ ดูท่าจะดีใจกันยกใหญ่ที่มีคำสำคัญของบริษัทมาร่วมทริปด้วย... แต่คงมีฉันคนเดียวที่ไม่ดีใจอะไรกับเขาด้วยสักนิด ไออยากหนี!!

     "ถ้างั้นเรามาเริ่มกันเลยนะครับทุกคน" พ่อยิ้มอย่างดีอกดีใจ ก่อนจะพารุ่นพี่ก้องออกตัวเดินเข้าอุทยานดอกไม้และพันธุ์พืชเป็นที่แรก...

     งื้ออออ พ่อคงลืมฉันแหละ มัวแต่อยู่กับรุ่นพี่ก้อง

     ระหว่างทางที่เดินชมพืชพันธุ์ดอกไม้นานาชนิดของอุทยาน บอกเลยว่าสติของฉันไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แถมยังแอบหลังลุงสุพจน์ตลอดเวลา และแอบส่งข้อความบอกซันแล้วว่าเจอรุ่นพี่ก้อง แต่ก็ไร้การตอบกลับหรือแม้กระทั่งเปิดอ่านแล้ว...

     แล้วไอจะทามยางงายยยยยยย TOT

     ลุงสุพจน์พยายามพาฉันเข้าหาพ่อมากๆ แต่ฉันก็ดึงดันไม่เข้าไปหาพ่อตอนนี้หรอกนะ เพราะพ่อคุยกับรุ่นพี่ก้องตลอดทางเลยไงล่ะ

     จริงสิ ฉันควรบอกฝนเรื่องนี้ดีไหม...

          "คุณลุงคะ หนูไปซื้อน้ำแถวนี้นะคะ"

          "ได้ครับ อย่าหลงนะ เดี๋ยวลุงโดนหัวหน้าโวย" ลุงสุพจน์ยิ้มเจื่อนพลางโบกมือน้อยๆ

     โชคดีที่เป็นช่วงพักพอดี อีกทั้งตอนเดินชมดอกไม้ในอุทยานฉันดันตาดีเห็นร้านขายของชำแถวนี้พอดี แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญเท่าไหร่นักหรอก...

     ความจริงแล้วตั้งใจจะหลบรุ่นพี่ก้องให้มากที่สุดมากกว่า...

     ฉันนั่งอยู่บริเวณม้านั่งข้างๆร้านชำแล้วคว้าโทณศัพท์มาเปิดดูแชทของซันอีกครั้ง...

     ซึ่งก็ไร้การตอบกลับของเขา แม้แต่อ่านแล้วก็ไม่มี... สงสัยเขาคงจะไม่ว่าง

     ฉันรีบพิมพ์หาฝนในแชทส่วนตัวทันที...

          ไอ : ฝนนนนนนนน...

          ฝน : ว่าไงลูก ทำใมถึงแชทส่วนตัวมาอ่ะ...

     ตอบไวมาก สมกับเป็นฝนจริงๆ แต่ช่างมันก่อนนะ...

          ไอ : ช่วยด้วย รุ่นพี่ก้องเขามาร่วมทริปครั้งนี้ด้วยอ่ะ...

          ฝน : อะไรนะ!! เห้ย!! ได้ไง!!

          ไอ : คือฉันพึ่งรู้ว่าพ่อทำงานที่บริษัทเขาอ่ะ งื้อออออ... ฉันนี่หลบตลอดเลยอ่ะ

          ฝน : แล้วทำใมมันถึงโผล่ไปที่นั่น อิรุ่นพี่คนนี้ไม่ค่อยชอบออกไปเที่ยวจำพวกนี้นี่... รึว่า...

          ไอ : รึว่าอะไรอ่ะ

          ฝน : ไม่มีๆ ยังไงไอห้ามเข้าใกล้หมอนั่นเด็ดขาดนะ เดี๋ยวแม่จะรีบตามไปนะลูกกกก

     ถึงไม่บอกฉันก็ไม่อยากเข้าใกล้เขาหรอก คนคนนี้ให้ความรู้สึกน่ากลัวเกินไป...

          ไอ : อื้อ รีบๆมานะ T^T

     ฉันกะจะพิมพ์แชทต่อหากแต่พึ่งรู้ตัวว่ามีคนยืนนิ่งอยู่ข้างหน้าฉัน...

     ฉันเงยหน้าขึ้นมองแทบร้องไห้โฮ...

     รุ่นพี่ก้องเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แถมยังยืนยิ้มร้ายกาจแบบไม่ปิดบังแบบนี้อีก ความรู้สึกขยะแขยงนี่... มันคืออะไรกัน...

          "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะน้องไอ..."

          "...." แถมยังรู้จักชื่อฉันอีก งื้อออออออ...

          "พี่มีเรื่องอยากคุย.. ได้รึเปล่า..." ประโยคสุดท้ายที่เขาเอื้อนเอ่ย      เหมือนกำลังจะบังคับกันเลย...

     คนคนนี้น่ากลัวอย่างที่คิดจริงๆนะแหละ...

     พอไม่ได้รับคำตอบจากฉันและฉันไม่ไก้ลุกหนีเขา เพราะขาดันไม่ขยับเอาตอนนี้ รุ่นพี่ก้องก็เข้ามานั่งม้านั่งข้างฉันแล้วเหม่อมองทิวทัศน์อย่างอารมณ์ดี...

          "พึ่งรู้ใช่ไหม ว่าพ่อของเธอทำงานที่บริษัทฉัน" รุ่นพี่ก้องหันมามองฉันอย่างมีเลศนัยที่สุด ทำเอาฉันขมวดคิ้วยุ่งไม่เข้าใจในแววตาที่เขาสื่อออกมา...

          "ค่ะ..."

          "พ่อเธอทำงานดีจนเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้า ซึ่งเขาก็พยายามมากกว่าจะได้ตำแหน่งมา"

          "...." นี่เขากำลังพยายามจะพูดอะไรน่ะ... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพ่อของฉัน...

          "หึ เธอช่วยฉันอย่างหนึ่งได้ไหมล่ะ..." รุ่นพี่ก้องแสยะยิ้มร้ายให้ฉัน แววตาเจ้าเล่ห์ร้ายกาจนั่นทำให้ฉันแทบขนลุก...

          "ไม่ค่ะ" ฉันตอบทันที เรื่องอะไรฉันจะช่วยเขากัน ฉันไม่อยากยุ่งกับคนๆนี้

     รุ่นพี่ก้องยิ้มรับแต่ตรงข้ามกับแววตาซึ่งน่ากลัวๆสุด ฉันแทบผงะในสายตานั่นจนลุกจากม้านั่งและตั้งท่าจะเดินหนี แต่...

          "เลือกเอาสิ..."

          "....." เสียงของรุ่นพี่ก้องทำให้ฉันหยุดเดินแล้วหันมองเขาอย่างประหลาดใจ เหมือนเขามีแผนการอะไรในใจบางอย่างอยู่...

          "จะช่วยฉัน หรือจะไล่พ่อเธอออกดี..."

     วะ... ว่าไงนะ!!!






(to be continue.....)


Minetji : ก่อนอื่นเลย ขออภัยเป็นอย่างสูงที่อัพลงช้านะคะ จากที่จะอัพวันที่ 18 มีนาคม เป็นวันนี้ค่ะ เพราะงานรุมเร้าคนเขียนมากๆค่ะ ตอนนี้อาจจะสั้นนิดหนึ่งนะคะ เพราะจะยกยอดไปตอนหน้าเพื่อจะไม่ค้าง แต่ตอนนี้ดันค้างแทน 55+ ส่วนเรื่องวันอัพนิยายจะไม่ทำ 3 วันอัพ 1 ตอนแล้วนะคะ เพราะงานรุมเร้าคนเขียนจริงๆ แต่จะอัพไม่เกินหนึ่งอาทิตย์แน่นอนค่ะ ต้องขออภัยด้วยนะคะ ^^


ขอบคุณที่มาของภาพ https://www.pinterest.com/pin/674625219159103750/


ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3 

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #21 Bamdy_NK (@Bamdy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:46
    ซันมาช่วยเร็ววว
    #21
    0