(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 22 : รนหาที่ตายเอง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    15 มี.ค. 62





ตอนที่ 21

รนหาที่ตายเอง...





           "สวัสดีครับ พนักงานใหม่ ชื่อพาวครับ" พาวแนะนำตัวเอง แล้วพลางยิ้มกริ่มไปทางไอที่ทำหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราว...

     น้องเขาทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไงวะ? 

     อย่าบอกนะว่าจำกันไม่ได้อีกแล้ว??

     โว้ยยยย ขนาดทำหน้าเอ๋อๆยังน่ารักเลยวุ้ยยยยยยย...

     ตั้งแต่วันนั้น พาวก็ส่งคนไปสืบเรื่องของไออย่างลับๆ รู้แม้กระทั่งชื่อ และที่ทำงานพิเศษ ที่บ้านส่งคนไปไม่ได้เพราะปีศาจคอยวนเวียนอยู่... ถึงได้รู้มาว่า     ทั้งสองคนนั่นสนิทกันมากกว่าที่คิด...

     แต่คงไม่ได้คบกันแน่นอน ระดับปีศาจนะเหรอจะมีแฟน ถ้ามีก็เท่ากับคนคนนั้นกลายเป็นจุดอ่อนของมันพอดี...

     และวันนี้เขาก็แอบเนียนมาทำงานพิเศษที่นี่จนได้ เพื่อได้ใกล้ชิดน้อง พาวยอมแหละวะ!

     แม้ความจริงที่บ้านจะรวยแค่ไหน แต่ลดตัวมาทำงานพิเศษที่ร้านระดับกากๆก็ยอม...

     กว่าจะถึงวันนี้เขาต้องเสียเวลาไปกี่วัน ปกติเรื่องสืบประวัติใครนี่ไม่ต่ำกว่าสิบนาทีก็ได้ข้อมูลแล้ว...

     แต่เขาดันกลายเป็นเบ้ของปรายฝน! เพื่อนสนิทของไอที่ตนแอบรัก! ฉลาดนักเชียว เธอดูออกพาวทุกอย่าง กระทั่งใช้งานพาวหนักและเขาก็รู้ว่าเธอ
พยายามสกัดให้เขาออกห่างจากไอมากที่สุด

     เหอะ... แต่ว่าคนอย่างเขารึจะยอม...

     อย่างน้อยช่องว่างมันก็มี ไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอก...

     ยัยนั่นประเมินเขาต่ำไปแล้วล่ะ...

          "ก็ตามนั้นแหละ... ทั้งสองคนช่วยดูแลพาวด้วยล่ะ" เจ้าของร้าน ชื่อไรนะ? คุณณิศา สวยๆแต่ไม่น่าฟัดเท่าน้องไอ

          "ค่ะ" ไอพยักหน้าน้อยๆ แล้วยิ้มอย่างเป็นมิตร...

     โอ้ยยยย ศรแทงใจพาวเป็นล้านดอกเลย เอาใจพาวไปเลย!

          "รับทราบครับเจ๊" แล้วผู้ชายหน้าสวยข้างๆไอนี่ใคร? เขาอยากถามจะแย่ แต่ต้องปิดบังอาการเอาใว้

          "งั้นฉันไปหลังร้านล่ะ พาวก็ตั้งใจทำงานนะ" เจ้าของร้านยิ้มให้น้อยๆพลางตบไหล่พาว แล้วหมุนตัวกลับห้องทำงานตัวเองตามเดิม

     ที่นี้เหลือกันสามคนที่ยังงงๆกันอยู่...

          "งั้น ไปกับผมแล้วกัน อ้อออ... ผมชื่อเบล" เบลชักชวน พลางเดินเตรียมที่จะเปลี่ยนก่ะ ไอก็เช่นกัน เธอยิ้มอย่างเป็นมิตรน้อยๆ

     ทำใมเขาต้องไปกับหมอนี่...

     พาวเผลอขมวดคิ้วยุ่งจนเบลสังเกต เบลเหล่ตาใส่เบาๆ ก่อนจะยักไหล่น้อยๆ "พวกเราทำแยกกัน อย่างแรกอยากให้ทำตรงเคาน์เตอร์ก่อน

          "อ่า.. ครับ" พาวแสร้งยิ้มก่อนจะเดินตามเบลอย่างช่วยไม่ได้ แม้ในใจอาจจะเสียดายนิดๆที่ไอไม่ได้เป็นคนสอนงานให้เขา

     พอถึงบริเวณเคาน์เตอร์ร้าน ไอก็เดินไปรับออเดอร์กับลูกค้าที่โต๊ะ พาวมองไอตาละห้อย เบลเหล่ตาใส่พาวนิดๆแล้วเริ่มเบะปากเบาๆ

     ไอ่ห่านี่มาทำงานหรือมาส่องผู้หญิงวะ!?

          "เอ่อ.. ผมจะสอนแล้วนะ..." เบลรีบส่งเสียงสะกิดพาวให้รีบตื่นจากภวังค์การมอง

          "ครับๆ" พาวรีบหันขวับรับการสอนอย่างเร็วควัน ถ้าทำไม่ดีเขาอาจจะถูกไล่ออกได้ ทีนี้เขาก็จะไม่ได้เจอไออีกเลย...

     ผ่านไปเวลาไม่นานนัก พาวเรียนรู้งานอย่างรวดเร็วกว่าที่เบลคิด พาวสามารถจดจำในเวลาสั้นๆได้แต่เด็กๆ เพราะถูกฝึกมาอย่างดีเพื่อสือทอดกิจการของตระกูลตัวเอง

          "เหนื่อยหน่อยนะไอ" เบลทักไอที่เดินเข้ามาบริเวณเค้าน์เตอร์ พาวรีบหันมามองอย่างไว

          "อื้อ สลับกันนะ" ไอยิ้มให้เบล พาวเห็นแทบใจละลายเผลอมองไอตาเยิ้ม
          "ให้พนักงานใหม่ลองทำดูสิ เขาจำง่ายดี"

          "จริงอ่ะ..." ไอประหลาดใจน้อยๆ พลางหันไปมองที่พาว 

     สบตากันแล้วโว้ยยยยยย...

          "ผมอยากลองทำดู" พาวยิ้มอย่างเขินอาย ก่อนจะดิ้นดุ้กดิ้กน้อยๆ
          "ได้ค่ะ งั้นสลับทำนะคะพี่พาว" 

     พี่พาว... 

     เอือกกกกกกกก แค่เรียกชื่อก็ฟินแล้ว...

          "ค..ครับ" พาวพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะรับโน๊ตในมือไอแล้วเดินไปรับออเดอร์ที่เบลสอนใว้ตามต้นฉบับเป๊ะๆ

     แต่เพราะมัวเขินอยู่ เลยไม่ทันได้ดูว่าใครที่นั่งโต๊ะแรกที่รับออเดอร์บ้าง...

          "วันนี้รับอะไรดีครับ" พาวฉีกยิ้มอย่างเป็นมิตรกับลูกค้าตรงหน้าให้มากที่สุด...

          "ไอ่รุ่นพี่ปากหมา..." เสียงแหมเล็กที่คุ้นเคย ทำให้พาวลืมตาตื่นแล้วหันมองคนข้างหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา...

     ปรายฝน... ชิบหายแล้วตู!!!

     ปรายฝนมองพาวอย่างตื่นตกใจเช่นกัน แต่ไม่โวยวายเหมือนทุกที ร่างเล็กในชุดนักเรียนเผยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะส่งสายตาไปที่พาวประมาณว่า 'ได้เรื่องน่าสนุกแล้วสิ...'

     พาวเผลอขนลุกในรอยยิ้มร้ายกาจของปรายฝน เธอคิดจะทำอะไรอีก ทำใมเขาซวยอย่างนี้... แอบมาทำงานพิเศษวันแรกก็เจอดีซะแล้ว...

     เชื่อเถอะ... ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจพอๆกับปีศาจเลย...


     ......

     วันต่อมา

     ฝนยืนรอใครคนหนึ่งในช่วงเช้าก่อนที่คาบเรียนแรกจะเริ่มอยู่ที่บริเวณบันไดหน้าดาดฟ้า...

     แถวนี้ไม่มีใครผ่านมามากนักเพราะข่าวลือว่าปีศาจชอบสิงสถิตอยู่ที่นี่...

     แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เธอรู้ว่าเขาไปอยู่พุ่มไม้หลังห้องสมุดต่างหาก ที่สวีตกับไอลูกรักของเธอ...

     เพราะแบบนั้นเธอถึงได้ขัดขวางปีศาจตลอดเวลาที่มีโอกาส แต่เธอก็ดันพลาด...

     ไม่คิดว่าพาวรุ่นพี่ที่เป็นเบ๊เธอ ดันแอบลดตัวลงมาทำงานพิเศษร้านเดียวกับไอ ทั้งๆที่บ้านก็รวย...

     ก็ไม่รู้ว่าทำมากี่วันแล้วแต่เมื่อวานบังเอิญเขามาเจอกับฝนพอดี...

     เสียงเท้าเดินที่รู้ว่ามาคนเดียวทำให้ฝนรับรู้ว่าเป็นใครที่เดินใกล้เข้ามายังบริเวณนี้...

     พาวหน้าเครียดเดินเข้ามายังที่ที่ฝนนัดเขามาในวันนี้คงไม่พ้นเรื่องเมื่อวานเป็นแน่ เขาสบตาคนตัวเล็กตรงหน้าที่ดูสวยเหวี่ยงๆแต่ไม่ตรงสเปค


          "มีอะไรก็พูดมา..."

          "ก็เรื่องเมื่อวานอยู่แล้วค่ะ" ฝนสบตาพาวนิ่ง แต่พาวหัวเราะในลำคอเหมือนผู้ชนะก็ไม่ปาน

          "หึ.. เสียใจด้วยฉันไม่ยอมหยุดง่ายๆ"

          "เปล่า... ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น..." ฝนพูดน้ำเสียงนิ่งเรียบแววตาดูมีเลศนัยบางอย่างจนพาวขมวดคิ้วยุ่ง...

     รุ่นพี่คนนี้คิดว่าตัวเองกำลังชนะงั้นสินะ... แต่เขาก็พลาดไปอย่างหนึ่งเหมือนกัน...

          "แล้ว..."

          "เมื่อวานปีศาจไม่มานั่งเฝ้าไออย่างเช่นเคย..." ฝนแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายเมื่อได้เฉลยให้พาวรับรู้

     พาวแทบสะดุ้ง แววตาเขากระตุกไปนิดๆ ก่อนจะคิดได้...

     เช่นเคยงั้นเหรอ!? หมายความว่ามันมาเฝ้าไอตลอด!?

          ' อย่าเสือกมีเรื่องถ้ามึงไม่อยากเจ็บตัวเหมือนคราวก่อน เพราะมึงจะไม่จบที่โรงพยาบาลแต่ไปจบที่โลงศพแทน...'

     คำพูดของปีศาจผุดเข้าเต็มสมองพาวจนขนลุกตามไปด้วย เขาแทบไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าปีศาจจะตามไอมากขนาดนี้...

     เพราะด้วยความมุ่งมั่นอยากจะใกล้ชิดไอจนลืมว่ามีปีศาจร้ายวนเวียนรอบๆตัวเธอ...

          "ฉันจะไม่ห้ามให้รุ่นพี่ลาออก ไปรับกรรมเอาข้างหน้าแล้วกันนะคะ" ฝนยิ้มน้อยๆ แต่แววตากลับไม่ยิ้มไปด้วย มันแฝงไปด้วยความชั่วร้ายมากกว่า พาวช็อกนิดๆ ก่อนที่ฝนจะสะบัดตัวเดินออกจากบริเวณนี้ทันที...

     ฝนยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะพลางพูดลอยๆกับอากาศเบาๆ

          "ถ้าไม่ลาออก.. ก็ตาย อ่ะนะ..."

     เขารนหาที่ตายเองนี่นา...


     ......

     วันนี้ฉันฝึกป้องกันตัวแหละ...

     กับพี่ซินน่ะนะ...

     วันนี้พี่ซินพาฉันฝึกที่โรงฝึกหนึ่ง ปกติจะฝึกที่โรงฝึกสองข้างๆนี้นะ แล้วที่โรงฝึกหนึ่งเนี้ย มีแต่พวกพี่ผู้ชายล่ำๆเปลือยท่อนบนกันเต็มไปหมด...

     งื้อออออออ ทำไมหน้าร้อนๆ แต่ตาก็จ้องไม่กะพริบ...

     ส่วนซัน...

     หายไปไหนของเขาไม่รู้นะ ช่วงหลังๆนี่เขาไม่ค่อยมาฝึกให้ฉันนอกจากคุมวิ่งสนามหลังบ้าน เพราะเขาหนักมือกับฉันเกินไปไงเล่า...

     เขาเลยให้พี่ซินลงมาสอนฉันด้วยตัวเองบ่อยๆ จนถึงทุกวันนี้...

          "แหม่... น้องไอ จ้องลูกน้องพี่แบบนี้หมายความว่างั้ยจ้ะ" เสียงพี่ซินปลุกให้ฉันตื่นจากการมัวแต่มองพวกพี่ผู้ชายหุ่นล่ำที่ฝึกอยู่...

     ว่าแต่ลูกน้องนี่คือ... ลูกน้องใคร?

          "ลูกน้อง??" ฉันหันไปมองพี่ซินอย่างมีคำถาม พี่ซินยิ้มน้อยๆสวยร้ายกาจตามสไตล์ของพี่เขา...

          "ก็ลูกน้องน่ะแหละ ฝึกต่อดิ" พี่ซินยิ้มร่าก่อนจะชี้ๆไปที่กระสอบทรายคู่ฝึกของฉันวันนี้...

     เอ่อ.. วันนี้ฉันฝึกมวยอ่ะนะ

     พูดถึงความก้าวหน้าในการฝึก ก็ถือว่าดีพอสมควรแล้วล่ะนะ จังหวะกับลงแรงเตะต่อยดีขึ้น เหลือแค่ฝึกไหวพริบซึ่งไม่ได้สักที...

     แถมโดนซันว่ามาทีหนึ่งว่า 'อ่อน' 

     งื้อออออออออ.... T^T

     ฉันมุ่งมั่นฝึกกับกระสอบทรายต่อจนไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปเท่าไหร่แล้ว พี่ซินก็เรียกให้มาพักที่ขอบโรงฝึก

     ฉันดื่มน้ำอึกใหญ่พลางเช็ดเหงื่อไปด้วย ก็รู้สึกถึงคนเดินผ่านจนฉันแทบผงะ  อื้อหือออออ ทำใมพี่เขาถึงหุ่นล่ำแบบนี้เนี้ย...

     พี่ผู้ชายรูปร่างล่ำบึ้กเดินไปหาพี่ซินเหมือนจะคุยอะไรบางอย่าง แม้จะอยู่ใกล้ๆแต่กลับไม่รู้เรื่องที่พวกเขาพูดเพราะสายตาฉันดันมัวมองแต่หุ่นสุดจะล่ำของเขาในระยะใกล้ๆแบบนี้...

     งื้ออออออ ซิกแพ็ค!!! สุดยอดอ่ะ!!!

     นี่ต้องออกกำลังและฝึกดีขนาดไหนถึงได้ล่ำสุดยอดแบบนี้อ่ะ!!

     ฉันมัวมองตาเป็นประกายจนรู้สึกว่าหน้าเริ่มร้อน มันน่าอายนะที่ต้องมาจ้องของแบบนี้อ่ะ งื้อออออ...

     ซู่....

     อยู่ๆก็รู้สึกเสียวสันหลังและขนลุกขึ้นมาฉับพลันจนสามารถทำให้ฉันละสายตาจากจุดที่สนใจอยู่ได้แทบทันที และความรู้สึกน่ากลัวสุดๆแบบนี้... คงไม่ใช่ใครที่ไหน...

     ฉันหันไปมองตัวต้นเหตุที่ยืนแผ่รังสีน่ากลัวหน้าประตูโรงฝึก ไม่ต้องถามก็รู้เลยว่าใครอ่ะ... T^T

     ซัน... ทำใมต้องทำท่าและสายตาดุร้ายขนาดนี้เล่า...

          "อ่าวไอ่ซัน มารับน้องแล้วเหรอ" พี่ซินหันไปมองแล้วแสยะยิ้มอย่างคนมีแผนการในใจ...

          "ทำใมมาฝึกที่นี่..." ซันเดินตึงตังเข้ามาใกล้ๆแล้วไง... ฮือ.. น้ำเสียงน่าสะพรึงกลัวมาแต่ไกลเลยนะ...

     ซันหยุดอยู่ตรงหน้าฉันพลางเอาตัวเองมาบังพี่ๆที่ยืนหยุดแถวๆบริเวณฉันแล้วส่งสายตาดุร้ายรัวๆใส่ฉัน... ทำเพื่ออะไรเนี้ย...

     พี่ซินยิ้มร่าพลางไม่สะทกสะท้านในอารมณ์ของซันวินาทีนี้เลย "ฝึกด้วยกันจะเป็นไรเล่า... เนาะน้องไอ"

     พี่ซินหันมายิ้มให้ฉันนิดๆก่อนจะยิ้มเย้ยใส่ซันเบาๆ นี่พี่ซินคิดอะไรอยู่... คิดอะไรแน่ใช่มั้ย ฉันพลาดอะไรไปรึเปล่าเนี้ย

          "เอ่อ..." ฉันจะตอบค่ะ นั่นแหละ แต่พอเหลือบๆมองไปที่ซันนี่แหละ ขนลุกเลยจ้าาาาา เอาซะไม่กล้าตอบเลย...

          "น่าสนุกจะตาย" พี่ซินยิ้มเริงร่าก่อนจะเดินสะบัดออกจากโรงฝึก ส่วนพวกพี่ๆล่ำๆที่มาฝึกก็เริ่มทยอยกลับกันแล้ว...

     จริงสินะ หมดเวลาฝึกแล้วนี่นา... ไม่งั้นซันไม่โผล่มาแผ่รังสีน่ากลัวใส่ฉันรัวๆที่นี่หรอก...

          "กลับ..." ซันปรายตามองฉันนิดๆ ก่อนมือหนาจะหิ้วฉันกลับไปด้วย...
แล้วทำไมต้องหิ้วฉันแบบนี้ด้วยเล่า...

          "โธ่.. ซัน ไม่ต้องหิ้วก็นี่นา..." ฉันหน้าบูดใส่ซันเบาๆหาเขาสนใจไม่      นอกจากไม่ตอบแล้วยังเดินตึงตังกับทางเดินเพื่อบอกว่าอารมณ์เขาไม่ดีสุดๆไปเลย...

     โอ้ยยยย ไอจะบ้า...

     หลังจากเตรียมข้าวของเพื่อที่จะกลับบ้านเสร็จ ซันก็เดินมาส่งฉันที่บ้านเช่นเคย แต่แปลกไปนิดคือท่าทางดูอารมณ์ไม่ค่อยดีของซัน...

     ทำไมซันต้องทำหน้าท่าทางสะพรึงกลัวขนาดนั้น... นี่ถ้าเดินคนเดียวนึกว่านักเลงที่ไหนไม่รู้...

     ฉันเหลือบมองซันนิดๆ แม้เจ้าตัวจะรู้ว่าถูกฉันจ้องมองอยู่เขาก็ไม่สนใจ...
     ปกติแบบนี้เขาน่าจะทักน่ะ ว่า 'มีอะไร...'

     แต่คงเป็นฉันที่อยากถามมากกว่านะว่าเขาเป็นอะไร... แต่คงไม่กล้าเพราะท่าทางน่ากลัวของเขานั่นแหละ

     ไม่นานนักก็ถึงบ้านตัวเอง นี่ก็ตะวันใกล้ตกดินแล้วแต่ตาฉันดันสังเกตไฟในตัวบ้าน นี่พ่อคงกลับมาแล้วสินะ...

          "ซัน กินข้าวบ้านฉันนะ" ฉันหันมายิ้มกว้างให้คนข้างหลังที่ยืนอยู่รั้วหน้าบ้าน อยากฉลองที่พ่อกลับมาบ้านซะที อีกอย่างอยากให้ซันอารมณ์ดีขึ้นด้วย
     ซันชะงักกึกแล้วหันมาสบตาฉันอย่างเดาไม่ออกอีกแล้ว ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

          "อืม..."

     นั่นไงล่ะ.. เห็นไหม พอเรื่องกินนี่ซันอารมณ์ดีขึ้นทันที สังเกตจากรังสีรอบตัวที่ระยิบระยับแปลกๆ จนใจสั่นน้อยๆ...

     บางทีท่าทางแบบนี้ก็น่ารักดีนะ...

     แอ๊ด...

     ฉันเปิดประตูบ้านเบาๆ ก็ได้ยินเสียงพ่อฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีบริเวณห้องครัว... หะ! ห้องครัวอย่างนั้นเหรอ... แล้วกลิ่นแปลกๆที่ลอยฟุ้งมาทางนี้มันคือ??

          "พ่อทำอะไรน่ะ!" ฉันวิ่งตึกตักอย่างร้อนรนเข้าไปดูพ่อที่ห้องครัวทันที นี่เคยบอกพ่อกี่รอบแล้วว่าห้ามทำอาหารน่ะ!

          "เฮ้ยยย ลูกมาตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ" พ่อทำหน้ามู่เหมือนโดนจับได้ ในมือพ่อถือกระทะอยู่... และ.. ไข่ไหม้...

     กลิ่นแปลกๆที่ว่า คือไข่ไหม้อย่างนั้นเหรอ... งื้ออออออ

          "พ่อกลับไปรอที่โต๊ะเลยนะคะ เดี๋ยวหนูจัดการเอง" 

          "ก็ได้ๆ อ่าว น้อง... อะไรนะ..." พ่อพึ่งสังเกตคนที่อยู่ข้างหลังฉัน และพ่อคงลืมไปแล้วเหมือนกัน... สมควรแหละนะ...

          "ซันค่ะพ่อ ซันไปนั่งเป็นเพื่อนพ่อทีนะ" ฉันยิ้มให้ทั้งคู่น้อยๆ ก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนประจำมาใส่

     ซันพยักหน้ารับนิดๆก่อนจะเดินนำพ่อไปที่โต๊ะอาหาร ระหว่างที่ฉันทำอาหารนั้นได้ยินเสียงพ่อคุยอย่างสนุกสนานแม้จะไม่ได้ยินเสียงซันก็ตามเถอะ... เขาเป็นคนช่างพูดที่ไหนกันล่ะ...

     หลังจากทำอาหารเสร็จสรรพฉันก็ทยอยวางใว้บนโต๊ะทานอาหารวางเรียงรายเต็มหน้าเต็มตา...

          "เยอะไปไหมลูก..." พ่อเบิกตากว้าง มองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างอ้ำอึ้ง ส่วนซันกวาดตามองอาหารนิ่งแต่ประกายวิบวับรอบตัวนี่มันอะไรกันน่ะ...
     พ่อไม่รู้ตัวงั้นเหรอ ว่าตัวเองกินจุ...

     ซันก็กินจุด้วยเช่นกัน...

          "ฉลองที่พ่อกลับมาบ้านไงคะ" ฉันเข้ามานั่งเก้าอี้ข้างๆพ่อ โดยมีซันนั่งอยู่ตรงข้ามแล้วเริ่มตักกินอาหารที่ตัวเองทำ

          "อร่อยทุกอย่างเลยลูกสาวพ่อ" พ่อยิ้มกริ่มพลางตักอาหารทุกอย่างมาชิม
          "ค่ะ" ฉันยิ้มน้อยๆก่อนจะทานข้าวต่อ

          "จริงสิ เสาร์อาทิตย์ลูกว่างไหม..."

          "ก็... ว่างอยู่ค่ะ"

          "งั้นดีเลย ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับพ่อนะ"

     หะ! ต่างจังหวัด... หมายความว่ายังไง...

     ฉันหันมองพ่ออย่างสงสัย จนสังเกตซันที่มองพ่อฉันเขม็งทั้งๆที่ข้าวยังเต็ม     ปาก... เอ่อ... กินให้หมดก่อนไหมซัน...

          "เที่ยวต่างจังหวัดเหรอคะ" ฉันขมวดคิ้วยุ่งทันที ปกติพ่อไม่ค่อยชวนฉันออกไปเที่ยวไกลบ้านหรอกนะ แต่นี่ต่างจังหวัดงัยล่ะ

          "คือที่บริษัทพ่อจัดทริปเที่ยวอ่ะ เขาให้พาใครไปก็ได้ แล้วมันตรงกับวันเสาร์อาทิตย์พอดีพ่อเลยก่ะจะชวนลูกไง นะ..นะ..." พ่อทำหน้าอ้อนวอนพลางขอให้ฉันไปด้วยให้ได้...

     และฉันพึ่งสังเกตมองไปที่ซันโดยบังเอิญ... ทำใมเขาแผ่รังสีน่าสะพรึงกลัวใส่ฉันอีกแล้วอ่ะ! T^T

     เหมือนซันกำลังจะสื่อข้อความผ่านสายตาดุร้ายนั่นว่า 'ปฏิเสธไปซะ...'
งื้อออออออออออ ไอกลัวอ่ะ!

          "เอ่อ..พ่อคะ คือ..." ใจหนึ่งก็อยากตกลงนะ แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวซันนี่แหละ

          "ไม่ไปพ่องอน..." พ่อทำหน้าบึ้งตึงทันทีเมื่อเห็นท่าทางฉันลังเล

          "กะ..ก็ได้ค่ะพ่อ หนูไปด้วยๆ" ฉันตัดสินใจตอบตกลงพ่อทันที

          "น่ารักที่สู๊ดดดดด" พ่อหันมากอดฉันแน่นพลางเอาหน้าถูไปมา ฉันเหล่มองซันที่นั่งนิ่งเงียบอย่างเซ็งๆ

     เฮ้ออออออ... ไอจะบ้าตาย...

     หลังจากกินข้าวเสร็จ จัดการห้องครัวเสร็จฉันก็เดินมาส่งคนหน้าตึงอยู่บริเวณหน้าบ้านตัวเอง...

     ซันหน้าไม่ประสบอารมณ์ตั้งแต่กินข้าวแล้วล่ะ สาเหตุเพราะเรื่องเที่ยวกับพ่อแน่เลย...

          "ซันอารมณ์ไม่ดีเหรอ..." ฉันกล้าๆกลัวถามเขาออกไป บอกตรงๆซันในอารมณ์แบบนี้ฉันไม่อยากยุ่งเท่าไหร่นัก

     ซันตวัดสายตาดุๆมองฉันจนแทบสะดุ้ง นี่เขาโกรธหนักขนาดนี้เลยงั้นเหรอ... งื้ออออออ T^T

          "โธ่ซัน... ถ้าฉันไม่ไป พ่อก็งอนสิ" ฉันทำหน้าบูดน้อยๆ แต่ไม่กล้าขยับเข้าใกล้เขาหรอก น่ากลัวอ่ะ...

          "....." ซันยังไม่พูดไม่จา แถมยังหันไปมองที่อื่นอีก...

          "ถ้างั้นซันไปด้วยไหมล่ะ..." ฉันเสนอความคิดออกมา ถ้าซันไปด้วยก็ดีนะ...

          "ไม่..." ร่างสูงตอบมาแทบจะทันที งื้อออออ...

          "ง่ะ..."

          "......" 

     และเดดแอร์... ไม่รู้จะพูดยังไงในเวลาสุดอึดอัดแบบนี้...

          "ถ้างั้นแบบนี้ดีมั้ย ซันก็ใช้โทรศัพท์ได้แล้วนี่ก็โทรหาฉันก็ได้ แชทก็ได้..." 

     ซันหันกลับมาจ้องฉันเขม็ง แววตาสีน้ำตาลทองดูกระตุกไปนิดจนสังเกตได้ ดูเหมือนเขาจะสนใจมากเลยล่ะ...

          "ฉันเคยสอนซันแชทแล้วนี่นา ติดต่อหาฉันทางนั้นก็ได้"

          "อืม" ซันตอบมาแล้ว แสดงว่าเขายอมให้ฉันไปเที่ยวกับพ่อได้แล้วสินะ...
     แต่เอ๊ะ... ทำใมต้องให้ซันยอมด้วยล่ะ??

          "เข้าบ้านไป..." ซันพูดตัดจบประโยคแค่นั้นเพราะบรรยากาศมันเงียบเกิน ก่อนเขาจะหมุนตัวกลับไปบ้านตัวเอง

     ฉันโบกมือลาน้อยๆแล้วมองตามหลังซันเดินกลับจนลับตา...

     ฉันกลับเข้าไปในบ้านพอปิดประตูห้องนอนตัวเอง แล้วพิงกับประตูอย่างเหนื่อยๆ พลางหลับตาลงแล้วคิดถึงสีหน้าของซันในวันนี้...

     เสี้ยววินาทีนั้นมีประโยคหนึ่งที่อยากบอกกับซันแต่ก็พูดไม่ออก

     ว่าฉันไม่อยากห่างจากซันเลย...







(to be continue.....)


Minetji : ตอนนี้อาจจะเรื่อยๆเชื่อยๆหน่อยนะคะ เป็นตัวเชื่อมสู่ตอนหน้าที่หนักหน่วงใจ อุ้ย...


ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3 

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #20 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 23:22
    คบกันแล้วใช่ปะเหมื้อนเหมือนนนนน
    #20
    0