(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 24 : วางแผน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    28 มี.ค. 62





ตอนที่ 23

วางแผน...





     เมื่อกี้เขาพูดอะไรนะ!?

     ถ้าฉันไม่ช่วยเขา เขาก็จะไล่พ่อออก...

     แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพ่อฉันเล่า!...

     ฉันยืนมองรุ่นพี่ก้องอย่างไม่เข้าใจสุดขีด แต่เพียงแค่เห็นรอยยิ้มสะใจของเขาเสี้ยววินาทีนั้นจึงเริ่มคิดอะไรออก

     เขาเอาการไล่ออกของพ่อมาต่อรอง...

     ผู้ชายคนนี้... เจ้าเล่ห์ร้ายกาจที่สุด!!

     และฉันเกลียดคนประเภทนี้มาก เกลียดคนที่ชอบใช้วิธีบ้าๆเพื่อควบคุมคนอื่น ถึงได้รู้สึกขยะแขยงเขามากขนาดนี้...

          "ว่าไง... ตกลงจะยอมช่วยไหม?" รุ่นพี่ก้องยิ้มเยาะ ราวกับว่าตัวเองกำลังจะชนะอยู่รำไร

     แต่...

          "ไม่ค่ะ..." ฉันเผลอส่งเสียงต่ำกระแทกหน้ารุ่นพี่ก้องโดยไม่รู้ตัว แล้วมองเขาอย่างเหยียดๆไม่ต่างกับเชื้อโรคตัวหนึ่ง...

     อื้อ... เปรียบเป็นเชื้อโรคเลยแหละคนคนนี้น่ะ...

     เมื่อคำตอบไม่ใช่อย่างที่เขาหวัง เขาชักสีหน้าทันที

          "ว่าไงนะ..."

          "ไม่ค่ะ" ฉันทวนคำตอบของตัวเองอีกครั้ง แม้คนตรงหน้าที่เผลอลุกจากม้านั่งพลางจ้องมองมาอย่างไม่เข้าใจ...

     เรื่องอะไรฉันจะยอมทำตามเขากัน คนคนนี้ร้ายกาจเกินคาดเดาได้แบบนี้      ถ้ายอมละก็... ไม่รู้ว่าครั้งหน้าเขาจะใช้ข้ออ้างอะไรอีก

     ไม่ใช่ว่าไม่ห่วงพ่อที่ทุ่มเททุกอย่างจนได้ตำแหน่งมาจนถึงทุกวันนี้ แต่ไม่ใช่ว่าถึงยอมทำตามเขา เขาจะไม่ไล่พ่อออกก็ได้นี่...

     ปฏิเสธตอนนี้ยังจะดีซะกว่าอีก...

          "นี่เธอโง่ขนาดนี้เลย..." รุ่นพี่ก้องสบตาฉันด้วยแววตาขุ่นมัว อารมณ์ที่คาดเดาไม่ของเขาทำให้ฉันไม่อยากอยู่นานมากกว่านี้...

     ฉันไม่พูดอะไรต่อจากนั้นแล้วรีบก้าวเท้าเดินหนีจากตรงนี้ให้เร็ว... หากแต่...

     หมับ!!

          "โอ้ยยย..." ฉันเผลอร้องนิดๆเมื่อเดินได้สองสามก้าวก็ถูกคนข้างหลังกระชากข้อมืออย่างรุนแรง

          "อยากให้พ่อตัวเองโดนไล่ออกอย่างนั้นสินะ..." รุ่นพี่ก้องยิ้มร้าย แววตากรุ่นโกรธของเขาเผยออกมาชัดเจนผ่านสายตาที่จ้องมองมา ไม่พอยังบีบมือฉันแน่นอีกด้วย... เจ็บนะ!!

     แถวนี้ไม่ค่อยมีคนและยากเป็นที่สังเกต จึงทำให้รุ่นพี่คิดจะทำแบบนี้ได้ง่ายๆ

          "ปล่อย..." ฉันรีบสะบัดมือให้ออกแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้ตามเคย แถมไม่พอรุ่นพี่ก้องยังข่มขู่ฉันด้วยการบีบข้อมือฉันแรงขึ้นเรื่อยๆ

     นี่เขาจะบังคับให้ฉันช่วยเขางั้นเหรอไง... ไม่มีทางอ่ะ!

     พลั่ก!!


          "โอ้ยยยยย ชิบ!!"

     ขาฉันดันไปไวกว่าความคิดโดยสัญชาตญาณ ดันเตะตรงกลางเป้ารุ่นพี่ก้องอย่างแรง จนเขาเผลอปล่อยมือฉันแล้วร่างสูงก็เซถอยหลังไปสองสามก้าว...

     ผัวะ!

     และพอคนตรงหน้าไม่ล้มอย่างที่ใจคิดใว้ ฉันจึงคว้าน้ำอัดลมในมือที่ซื้อมาคว้างใส่เต็มๆหน้าเขา ก่อนจะรีบวิ่งหนีไปโดยไม่ดูว่าผลมันจะเป็นยังไงและเขาจะเจ็บแบบไหน...

     เอ่อ... นี่ฉันทำรุนแรงไปรึเปล่าอ่ะ

          "ทำใมวิ่งหอบอย่างนั้นล่ะหนู" ลุงสุพจน์นั่งอยู่กับพ่อขมวดคิ้วยุ่งเหมือนกับว่าฉันวิ่งหนีอะไรมา...

     ก็วิ่งหนีรุ่นพี่ก้องของพวกลุงๆป้าน่ะแหละ...

     แต่ใครจะพูดได้เล่า...

          "เป็นอะไรน่ะลูก..." พ่อก็ขมวดคิ้วยุ่งมองฉันเช่นกัน

          "เปล่าค่ะพ่อ" ฉันส่ายหน้าพั่บๆแล้วเข้ามานั่งข้างๆพ่อ

          "หิวรึยังลูก"

          "ยังค่ะ ช่วงบ่ายหนูขอพักอยู่ในโรงแรมได้ไหมคะ" ฉันเขย่าแขนพ่อพลางออดอ้อน บอกเลยว่าจะขอยอมอยู่โรงแรมดีกว่ามาเที่ยวแล้วมาเจอรุ่นพี่ก้องอ่ะ...

     ไอเกลียดเขา บอกเลย...

          "ทำใมล่ะลูก" พ่อขมวดคิ้วยุ่งไปอีกสีหน้าท่านเริ่มเป็นกังวลขึ้นมานิดๆ

          "หนู.. ง่วง.. ง่วงค่ะพ่อ" โกหกแบบนี้ไม่บาปใช่ไหม... พลางแกล้งหาวสักทีให้พ่อเชื่อก่อน

          "ถ้างั้นพ่อไปส่งที่โรงแรมนะ สุพจน์... ผมฝากลูกน้องกับคุณก้องด้วย เดี๋ยวผมมา.."

     เอ่อ... ค..คุณก้อง... เรียกแบบนี้เลยเหรออ่ะ...

          "ครับหัวหน้า" ลุงสุพจน์รับคำพลางโบกมือลาฉันน้อยๆ ก่อนที่พ่อจะพาฉันกลับโรงแรม

     พอถึงห้องพักพ่อก็เตรียมพวกอาหารเครื่องดื่มที่สั่งมาตุนขุนให้ฉันถึงในห้อง ฉันมองพ่อนิดๆพลางรู้สึกผิดที่ดันโกหกท่านไป

     งื้อออออออ ไอขอโทษค่ะพ่อ... T^T

          "พ่อ.. คือ..."

          "ลูกอยู่ในห้องอย่าออกไปไหนคนเดียวนะ รอพ่อกลับมาก่อนนะ" พ่อเข้ามาจับไหล่ฉันทั้งสองข้างเบาๆด้วยสีหน้าเป็นห่วง

          "อื้อ" ฉันพยักหน้ารับแล้วยิ้มให้พ่อ

     หลังจากที่พ่อออกไปฉันก็มองทิวทัศน์ผ่านประตูกระจก อยู่ชั้นสูงเอาเรื่องเลยแฮะ

     Rrrrr....

     เสียงโทรศัพท์ฉันดังขึ้นเรียกความสนใจฉันได้ไม่น้อย และเสี้ยววินาทีนั้นฉันรู้สึกลุ้นมากว่าใครโทรมา จะเป็นฝนหรือว่าซัน...

     สายเรียกเข้า ซัน...

     ฉันดีใจแทบกระโดดตัวลอยเมื่อรู้ว่าใครโทรมาและรีบรับสายอย่างเร็วไว

          "ซันนนนนนนนน..."

          (.....)

     เอ๊ะ... เงียบ... อะไรของเขาน่ะ...

          "ทำใมเงียบอ่ะ"

          (กลับบ้าน... เดี๋ยวนี้...)

     ประโยคสั้นๆที่เอื้อนเอ่ยมาด้วยน้ำเสียงอันน่าสะพรึงกลัวตามปลายสายข่มขู่ให้ฉันกลับบ้านตอนนี้เลย งื้ออออออ... ทำไมต้องดุร้ายด้วยง่ะ!

          "จะกลับได้ไงล่ะซัน ฉันไม่คุ้นทางที่นี่เลย..."

          (หรือจะให้ตามไปลากตัวกลับ!)

     หือ... ก็ดีนะ ไม่สิๆ ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ เขาบอกจะลากฉันเชียวนะ...

          "ฝนก็จะกำลังจะตามมาเหมือนกันอ่ะ..."

          (อืม...)

     ตอบสั้นๆแต่น้ำเสียงดูหงุดหงิดสุดๆไปเลย ไม่ต้องถามว่าสีหน้าเขาจะดูน่ากลัวมากแค่ไหน...

          "ทำไงดีอ่ะซัน รุ่นพี่ก้องขู่จะไล่พ่อฉันออกถ้าไม่ทำตามเขา..." ฉัน          ตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ซันฟังทันที เรื่องนี้จะปิดเงียบไม่ได้หรอก...
แต่ไม่กล้าพูดให้พ่อฟังน่ะนะ...

          (ปฏิเสธมันไปซะ...)

     น้ำเสียงน่าสะพรึงกลัวมาก ขนลุกซู่เลย...

          "อื้อ บอกไปแล้วอ่ะ..."

          (ตอนนี้อยู่กับมันไหม...)

          "เปล่า ขอกลับไปอยู่โรงแรมอ่ะ"

          (....)

     เงียบอีกแล้ว...

          "ซัน..."

          (ห้ามออกจากห้องไปไหนจนกว่าฉันจะไปถึง...)

          "อื้อ... หะ!" เดี๋ยวๆ เมื่อกี้เขาว่าอะไรนะ!?

     ซันจะมาที่นี่งั้นเหรอ!? ได้ไงกัน?? จากที่นี่มันไกลมากเลยนะ!

          (เธอไม่ยอมกลับมาเอง...)

     น้ำเสียงเย็นยะเยือกนั่น ขนลุกซู่เลยอ่ะ

          "...."
          (ฉันจะลากกลับมาเอง...)

     งื้ออออออออออออ กลัวแล้วอ่ะ เค้าขอโต้ดดดดดด T^T

          "ก็ไม่ต้องทำเสียงน่ากลัวขนาดนั้นก็ได้นี่นา..."

          (อยู่ในห้องดีๆ ห้ามออกไปไหนล่ะ)

          "อื้อ" ฉันเผลอพยักหน้าตอบรับแม้คนปลายสายจะไม่เห็น แต่ก็รับรู้คำตอบฉันแล้วล่ะ...

     น้ำเสียงดุขนาดนั้น ถ้าดื้อละก็... งื้อออออ ไม่อยากจะคิดเลย!

     ติ้ด!

     ตัดสายทิ้งไปเฉยเลย ไม่มีแม้แต่คำล่ำลา...

     ฉันถอนหายใจเบาๆอย่างโล่งๆ เมื่อซันกำลังจะมาที่นี่แต่กว่าจะถึงก็คงค่ำๆล่ะมั้ง นี่ฉันต้องหมกตัวอยู่ในห้องจนกว่าเขาจะมางั้นเหรอ...

     ว่าแต่... ถ้าซันมาเหยียบที่นี่แล้วรุ่นพี่ก้องเขาจะโดนอะไรไหมนะ

     นี่ฉันไม่ได้พาความพินาศมาให้เขาหรอกใช่ไหม...

     พลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อยตาก็เหลือบมองพวกอาหารที่พ่อสั่งใว้ให้ นี่มันก็เที่ยงแล้วนี่นะ

     หลังจากที่ฉันกินข้าวเสร็จก็นอนกลิ้งบนที่นอนเล่นไปมา แชทกับฝนไปด้วย ฝนบอกจะถึงค่ำๆเช่นกัน ฉันต้องนั่งเก้อรอสินะ

     ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ และนานขนาดไหน พอรู้สึกตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงประตูห้องเปิดพร้อมกับพ่อที่เดินเข้ามาในห้องอย่างอารมณ์ดี ท่านอารมณ์ดีจนน่าแปลกใจ

          "นี่พ่อทำลูกตื่นรึเปล่า"

          "ไม่ค่ะพ่อ แล้วพ่อทำไมดูท่าทางอารมณ์ดีอย่างนั้นอ่ะ"

          "แหม ก็คุณก้องชวนพวกพ่อทานอาหารมื้อค่ำที่ชั้นล่างนี้น่ะ" พ่อเล่าอย่างอารมณ์ดี ซึ่งฉันกลับชะงักกึก

          "หะ..."

          "พวกอาหารหรูมากเลยนะ เดี๋ยวลูกก็ลงไปกินด้วยกันกับพ่อนะ"

          "คะ?" ฉันขมวดคิ้วยุ่งเลย จะให้ไปร่วมมื้อค่ำกับรุ่นพี่ก้องน่ะนะ ไอไม่เอาด้วยเด็ดขาด!

     แต่พอเห็นสายตาอ้อนวอนของพ่อแบบนั้น ฉันแทบใจอ่อนเลยทีเดียว...


          'ห้ามออกจากห้องไปไหนจนกว่าฉันจะไปถึง'


          'อยู่ในห้องดีๆ ห้ามออกไปไหนล่ะ'

     คำพูดของซันเข้ามาแทรกในหัวทันที เหมือนกับกำลังจะประท้วงเมื่อฉันเกิดลังเล

     แต่นี่มันจะค่ำอยู่แล้ว อีกอย่างก็แค่กินมื้อค่ำนี่นา... แถมคนก็เยอะแยะด้วย

     รุ่นพี่ก้องเขาไม่กล้าคิดจะทำอะไรฉันหรอกมั้ง...

     แต่ก็ไว้ใจไม่ได้หรอก เอาเป็นมาอยู่กับพ่อให้มากที่สุดแล้วกัน...

          "ก็ได้ค่ะพ่อ" ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจพูดตอบรับพ่อไป แม้จะรู้สึกขัดใจมากก็ตาม

     ไม่นานนักฉันกับพ่อก็เดินออกมาจากห้องแล้วลงมาชั้นล่างซึ่งบรรดาอาหารบนโต๊ะใหญ่ๆนั่นไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหนเยอะแยะขนาดนั้น

     แต่มันไม่น่าสนใจเท่าไหร่นัก เพราะใจฉันกำลังรอใครคนหนึ่ง...

     เขาบอกว่าจะมาถึงตอนค่ำๆ ซึ่งก็น่าจะเวลานี้น่ะแหละ

          "มองหาใครน่ะลูก" เสียงพ่อปลุกให้ฉันตื่นจากการชะเง้อมองไปมองมา แล้วพาฉันเข้าไปนั่งบนโต๊ะที่รายล้อมไปด้วยอาหารเมนูแปลกตามากมาย

          "เปล่าค่ะ ว่าแต่นี่มันเยอะไปไหม"

          "คุณก้องเขาเป็นคนจัดการน่ะลูก พ่อก็อึ้งอยู่เหมือนกันนะ" พ่อยิ้มเหยพลางมองหาใครคนหนึ่ง

          "ถ้าเป็นคุณชายก้องล่ะก็ ยังไม่ลงมาครับหัวหน้า" ลุงสุพจน์ยิ้มอย่างรู้ทันพ่อ เขานั่งอยู่ตรงข้ามฉันพอดี

     พอพูดถึงรุ่นพี่ก้อง สายตาฉันก็ดันไปสะดุดกับร่างสูงในชุดไปรเวทออกหรูๆดูสง่าเดินเข้ามายังบริเวณโต๊ะแล้วส่งยิ้มอย่างคนมีมาดดี

          "ขอโทษที่มาช้าครับ รอนานรึเปล่า" รุ่นพี่ก้องยิ้มน้อยๆ สีหน้ารู้สึกผิดเต็มที่...

          "ไม่ครับคุณก้อง" พ่อตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร

     ส่วนฉันมองเขม่นใส่รุ่นพี่ก้องนิดๆ พลางหลบหลังพ่อ โอ้ยยยยยย ไออยากจะบ้า! ไม่อยากอยู่ตรงนี้เลย...

          "ถ้างั้นเรามาเริ่มกันดีกว่า ทุกคนคงหิวข้าวขะแย่แล้วล่ะ" รุ่นพี่ก้องเปรยยิ้มน้อยๆ แต่สายตามาดร้ายเขากลับเหลือบมองที่ฉันอย่างรู้อยู่แล้วว่าฉันอยู่ที่นี่...

     อึ๋ยยยยย สงสัยคงแค้นเรื่องเมื่อเช้าแน่ๆอ่ะ

     ตลอดเวลาที่ฉันกินข้าว ฉันไม่สบตากับรุ่นพี่ก้องเลย แม้จะได้ยินเสียงสนทนากับพ่อแต่ฉันก็รู้สึกขนลุกตลอดเวลา... งื้ออออออออออ

     ฉับรีบตักข้าวกินจนอิ่มพลางเหลือบมองนาฬิกากับข้างนอกสลับกันนี่มันก็ค่ำแล้ว ฉันควรไปรอซันข้างนอกเลยดีมั้ยนะ ดีกว่ามาอยู่ใกล้ๆรุ่นพี่ก้องขนาดนี้อ่ะ...

          "พ่อคะ หนูขอไปเดินย่อยสวนข้างหน้านี้นะคะ" ฉันสะกิดแขนพ่อแล้วเข้ามากระซิบพ่อเบาๆ

          "ได้สิ แต่ห้ามไปไหนไกลนะลูก"

          "ค่ะพ่อ" ฉันยิ้มแล้วพยักหน้ารับ ก่อนจะลุกเดินออกจากโต๊ะอาหารออกไปลิ่วๆ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่ารุ่นพี่ก้องเผยยิ้มมุมปากและแววตาที่มองมาเจ้าเล่ห์อย่างมีแผนการ

     ฉันออกมาอยู่ข้างนอกบริเวณหน้าโรงแรม แถวนี้มีสวนขนาดเล็กๆประดับประดาอยู่ และเวลานี้ไม่มีคนเลย พวกยามก็ไปเฝ้าอยู่บริเวณโต๊ะอาหารนู้นอ่ะ...

     แม้จะรู้สึกกลัวเมื่ออยู่คนเดียว แต่ความรู้สึกอยากรอซันกับฝนกลับมีมากกว่า...

     ฉันยืนรอเก้อ พร้อมกับดูแชทของซันไปด้วย ตอนทานมื้อค่ำซันส่งข้อความบอกว่าใกล้จะถึงแล้ว

     ฉันแค่พิมพ์ตอบรับเขาไปแต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะรอที่หน้าโรงแรมน่ะ โดนเขาดุมาแน่ๆเลย...

     ระหว่างที่ฉันกำลังวุ่นกับการรออยู่ก็พลันสะดุ้งเสียงก้าวเท้าเดินหนักของคนสองสามคนที่ใกล้เข้ามา ทำให้ฉันหันมองโดยอัตโนมัติ

     ละ... แล้วทำใมเดินมาทางนี้กันล่ะ ที่อื่นมีเยอะแยะทำใมไม่เลือกเดินกันเล่า...

     ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีกับคนพวกนี้เท่าไหร่ ท่าทางดูน่ากลัวแถมไม่พูดไม่จา รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีด้วย คิดอย่างนั้นฉันก็รีบเดินหนีตามทางลิ่วๆ แต่พวกเขาก็ยังเดินลิ่วๆตามฉัน จนฉันทนไม่ไหวเลยวิ่งหนีทันใด

     แล้วทำไมฉันไม่วกเข้าโรงแรมกันเล่า... ทำไมไม่เรียกความช่วยเหลือ ไอเอ้ยยยย ทำไมเวลาสติไม่มีก็ชอบวิ่งไปที่อื่นทุกที

          "เห้ยยยย หยุดนะ!"

     อ้ายยยยยยย พวกเขาตามฉันมาจริงๆด้วยอ่ะ!!

     หยุดก็บ้าแล้ว ไม่หยุดหรอกอ่ะ!! ไอจะวิ่งงงงงง

          "แมร่ง! อินี่รู้ตัวแล้วว่ะ!"

          "วิ่งไปจะมันดิ!!"

     เสียงหยาบกระด้างดังตามหลังฉัน นี่พวกเขายังวิ่งตามฉันอยู่อีก ก็ไม่รู้เหตุผลที่ตามตัวฉันนะ แต่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

     ซัน.. ซันนนนนนนนน

     ฉันตะโกนเรียกซันอยู่ในใจ จนลืมตัวเองว่าดันเผลอวิ่งไปไหนต่อไหน พอรู้สึกตัวอีกทีทางมันก็มืดไปหมด...

     นี่อย่าบอกนะว่าฉันวิ่งหลงเข้าป่ามา...

     แม้จะมืดแต่ท้องฟ้าก็มีแสงดาวส่องสว่างทำให้พอเห็นอะไรบ้าง... มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด...

     ตึ่กๆๆๆๆ

     เสียงเท้าวิ่งเข้ามาใกล้ๆทำให้ฉันกระโดดเข้าไปหลบต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก และหัวใจก็เต้นแรงราวกับกำลังตื่นเต้น... ก็ตื่นเต้นนั้นแหละ!

          "เชี่ย หายไปไหนวะ!"

          "วิ่งเร็วชิบหาย"

          "มืดแบบนี้หาไม่เจอแน่ แล้วจะเอาตัวให้คุณก้องยังไงวะ"

     อะ...อะไรนะ.. เรื่องบ้าๆนี่มันเกี่ยวกับเรื่องรุ่นพี่ก้องงั้นเหรอ

     ฉันนั่งเม้มปากพลางนึกเจ็บใจ ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำขนาดนี้... ไม่รู้ว่าเหตุผลนั้นคืออะไร แต่ฉันไม่ยอมให้ถูกจับง่ายๆหรอก

          "เอาไฟฉายมาส่องดู กูว่าไปไม่ไกลหรอก"

          "เออ"

     มะ... มีไฟฉายด้วย! ฉันค่อยๆคลานเข้ามาหลบหลังพุ่มหญ้าอย่างไร้เสียงให้พวกเขาได้ยิน แลบแอบลอดสายตามองแสงไฟฉายที่ส่องไปมา

          "ไปทางไหนแล้ววะ"

     เสียงสบถดั้งขึ้นมาและค่อยๆเดินหาฉันออกไปเรื่อยๆ ฉันถอนหายใจเบาๆ ก็จะค่อยๆลุกเตรียมหาที่หลบที่อื่น...

     พรืด...

          "!!!" เสี้ยววินาทีที่ยันตัวเองลุกได้ เพียงแค่ก้าวถอยหลังแล้วกลับว่างเปล่า... ด้วยแรงโน้มถ่วงทำให้ฉันเผลอกลิ้งลงไปตามเนินป่าโดยไม่รู้ตัว

     เสียงตุ่บตับๆกระแทกหูรัวๆ พร้อมกับร่างกายกลิ้งไปกระทบกับต้นไม้ที่ลาดลงตามเนินป่าลึกลงไปเรื่อยๆยากจะทรงตัวได้และมืดมากไป...

     ตุ่บ!!

          "โอ้ยยยยยย" ฉันเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อตัวเองกลิ้งลงมาจากเนินป่ามาล้มถึงที่พุ่มหญ้ากว้างๆ รู้สึกมึนอย่างถึงที่สุด...

     เจ็บจัง... ขยับไม่ได้เลย...

     ความรู้สึกแสบทั่วร่างกายจี้ดขึ้นสมอง สายตาฉันเหม่อลอยมองดวงดาวเต็มท้องฟ้า ก่อนที่จะเผลอสลบไปอย่างไม่รู้ตัว...






(to be continue.....)


Minetji : ซันเป็นเต่าอยู่เหรอคะ!! มาช่วยน้องเร็ววววววววววววว TOT

ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #22 PP MT (@pipimjtm) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 13:23
    มาต่อเร็วๆนะคะ~~~
    #22
    0