[Fic KnB] Love You, Mine Tiger [KagaKuro]

ตอนที่ 3 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    30 ก.ย. 58

Chapter 2

 

            “ยินดีที่ได้ร่วมงานเช่นเดียวกันครับ อาคาชิคุง” น้ำเสียงหวานใสพูดหลังจากเซ็นอักษรตัวสุดท้ายในใบเซ็นชื่อจบ เด็กหนุ่มผมสีฟ้าอ่อนก้มหัวลงอย่างสุภาพก่อนจะเลื่อนใบเอกสารกลับคืนให้กับเจ้าของสวนสัตว์ที่เขากำลังจะได้ทำงานร่วมกันในอีกไม่ช้า อาคาชิรับเอกสารก่อนจะเซ็นชื่อของตัวเองลงไปในช่องรับรอง

 

            “เท่านี้ก็เรียบร้อย” มือหนาวางปากกาลงก่อนจะหันไปมองเด็กหนุ่มผิวเข้มที่นั่งอยู่ไม่ไกลกันนัก
“ไดกิ นายช่วยพาเท็ตสึยะไปดูห้องพักสำหรับพนักงานให้ทีนะ” ใบหน้าหวานหันขวับด้วยความตกใจก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงละล่ำละลักเพื่อถามว่าเมื่อครู่ตัวเองได้ฟังอะไรผิดเพี้ยนไปหรือเปล่า

 

            “ดะ.. เดี๋ยวนะครับ ผมกลับไปพักที่บ้านของผมก็ได้ครับ รบกวนคุณเปล่าๆ”

 

            “แต่ข้อตกลงนี้มันมีในใบสัญญานะ”

 

            “เอ๋?” ดวงเนตรสีฟ้ามองสบกับดวงเนตรต่างสีอย่างไม่เข้าใจ อาคาชิขยับยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนแผ่นเอกสารในส่วนที่เป็นรายละเอียดการทำงานกลับมาให้ร่างเล็กดูอีกรอบ มือเรียวรีบเปิดใบเอกสารก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นข้อตกลงในการทำงาน ใช่... มันจะไม่น่าตกใจเลยถ้าข้อตกลงนั่นไม่ได้เขียนด้วยตัวอักษรที่เล็กมากชนิดที่คนอ่านเผลอเปิดผ่านไปโดยไม่ได้มองเลย

 

            รายละเอียดของการว่าจ้าง

            ผู้ที่เข้ามาทำงานในสวนสัตว์ ‘Akashi Land’ ทุกคน จะต้องพักอยู่ในที่อยู่อาศัยที่ทางสวนสัตว์จัดไว้ให้เท่านั้น

 

            คุโรโกะ เท็ตสึยะเผลอเม้มริมฝีปากแน่น นึกโทษตัวเองที่ไม่รอบคอบและไม่ยอมอ่านข้อตกลงให้ดี แต่จะยกเลิกตอนนี้ก็สายไปซะแล้ว ก็เพราะเขาเซ็นชื่อลงไปในใบสัญญานั่นแล้วงล่ะ คนตัวเล็กวางเอกสารลงพร้อมกับมองอาคาชิที่กำลังยิ้มมาให้เขาเช่นกัน อาคาชิ เซย์จูโร่... เป็นคนที่อันตรายจริงๆ เด็กหนุ่มผมฟ้าคิดในใจ

 

            “เท่านี้ก็ไม่มีข้อสงสัยอะไรแล้วนะ?” เด็กหนุ่มผมแดงเอ่ยถามก่อนจะยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามพยักหน้ารับ “ถ้าอย่างนั้นไดกิ.. ช่วยพาเท็ตสึยะไปที่พักด้วย”

 

            “อ่า.. โอเค” อาโอมิเนะรับคำด้วยน้ำเสียงเนือยๆ เขาชินกับนิสัยสุดเจ้าเล่ห์ของเพื่อนคนนี้แล้วล่ะนะ เด็กหนุ่มผิวเข้มลุกขึ้นยืนก่อนจะหันมาหาร่างเล็กเพื่อให้ตามตนไปยังที่พักของสวนสัตว์แห่งนี้ คุโรโกะ เท็ตสึยะลุกขึ้นยืน โค้งศีรษะให้อาคาชิอีกครั้งแล้วขอตัวออกจากห้อง

 

            “เฮ้อ...” เมื่อทั้งสองเข้ามาอยู่ในลิฟต์คนตัวเล็กก็ถึงกับถอนหายใจออกมายาวๆ

 

            “เหนื่อยหน่อยนะเท็ตสึ”

 

            “ครับ... แต่มันก็ทำให้ผมได้รู้แล้วล่ะว่าทำไมอาคาชิคุงถึงมาเป็นผู้บริหารสวนสัตว์ที่ใหญ่ขนาดนี้ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย” ใช่... เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งเลยล่ะ แถมต่อจากนี้เขาก็ยังได้บทเรียนแล้วด้วย... คราวหน้าก่อนจะเซ็นสัญญากับใครเขาจะอ่านทุกตัวอักษรที่มีอยู่ในใบสัญญาเลย ร่างเล็กย้ำกับตัวเอง

 

            “ฮะๆ เจ้านั่นก็เป็นอย่างนั้นมาตั้งนานแล้วล่ะ”

 

            ติ้ง!

 

            เสียงลิฟท์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นล่างทำให้ทั้งสองคนยุติบทสนทนาลงโดยปริยาย เมื่อประตูลิฟท์เปิดออกก็จะพบกับเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่มีหญิงสาวในชุดสูทดูสุภาพนั่งอยู่ เธอหันมายิ้มให้กับเด็กหนุ่มทั้งสองก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ เมื่อพวกเขาเดินออกมาจนถึงประตูกระจกที่เป็นทางออก ยามรักษาความปลอดภัยก็กระวีกระวาดเข้ามาเปิดประตูให้ก่อนจะโค้งหัวลงอย่างสุภาพทำเอาคุโรโกะอดทึ่งไม่ได้ ระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่จัดว่าดีเยี่ยมแล้ว แต่มารยาทของพนักงานที่นี่มันยิ่งกว่าคำว่าดีเยี่ยมเสียอีก

 

            อาโอมิเนะเดินนำหน้าคุโรโกะไปยังลานจอดรถ เบื้องหน้าของพวกเขาคือมอเตอร์ไซค์สีน้ำเงินคันใหญ่ชนิดที่ว่าผู้ชายตัวใหญ่ซ้อนกันไปสองคนก็ยังเหลือที่นั่งเหลือเฟือ เด็กหนุ่มผิวเข้มหยิบหมวกแก๊บใบสีแดงขึ้นมาก่อนจะเดินมาสวมลงบนหัวของคนตัวเล็ก

 

            “แดดมันร้อน นายใส่ไว้แล้วกัน”

 

            “ขอบคุณครับ แล้วอาโอมิเนะคุงล่ะ?” ใบหน้าหวานมองอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทของตนไม่ได้สวมอะไรไว้เลย “ถ้ามีแค่ใบเดียวคุณก็เอามันไปใส่ดี..”

 

            “นายใส่ไปเหอะน่า ฉันขับรถที่นี่มาตั้งนานแล้วไม่เป็นอะไรหรอก” ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะถอดหมวกออกคนตัวสูงก็กดหัวของคุโรโกะเบาๆเป็นเชิงให้ใส่มันไว้ “ขึ้นรถสิ” เด็กหนุ่มผิวเข้มว่าพลางสตาร์ทรถจนเครื่องติด คุโรโกะพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะก้าวขึ้นไปซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ มือเล็กเกาะไหล่หนาของเพื่อนสนิทไว้แน่นเพราะรู้นิสัยดีว่าอาโอมิเนะชอบขี่รถด้วยความเร็วขนาดไหน

 

            “จับดีๆล่ะ”

 

            ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างอาโอมิเนะ ไดกิคนนั้นจะขับรถด้วยความเร็วปานกลางได้ นึกว่าจะขับเร็วเป็นประจำเสียอีก คุโรโกะคิดก่อนจะเข้าใจได้ในทันทีว่ามันคงจะเป็นกฎของที่นี่เมื่อเห็นป้ายเตือนตัวใหญ่ที่เขียนไว้ว่า ห้ามขับรถเร็วเกินกำหนดอยู่แทบทุกที่ตรงหัวมุมถนน แถมยานพาหนะที่พวกเขานั่งอยู่ก็เงียบมากจนแทบไม่ได้ยินเสียงของมอเตอร์เลย ไร้ที่ติจริงๆสวนสัตว์แห่งนี้


 

            ในที่สุดทั้งสองก็นั่งรถมาจนถึงหน้าทางเข้าของโซนสัตว์กินเนื้อ อาโอมิเนะชะลอความเร็วรถลงก่อนจะขับไปในซอยที่อยู่ใกล้ๆกัน มันเป็นพื้นที่กว้างที่เต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวดูร่มรื่น ตรงกลางเป็นตึกสีแดงอมส้มอ่อนๆสูงประมาณสิบชั้น ประตูด้านหน้าเป็นประตูอัตโนมัติพร้อมกับยามรักษาความปลอดภัยที่นั่งอยู่ประจำที่ ทุกอย่างดูเหมือนตึกใหญ่ที่ไปคุยงานกับอาคาชิไม่มีผิด แค่ระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ดูเข้มงวดน้อยกว่าเท่านั้นเอง

 

            “สวัสดีครับคุณอาโอมิเนะ นั่นใครเหรอครับ?” ยามวัยกลางคนลุกยืนขึ้นทำความเคารพทั้งคู่ก่อนจะหันมามองคุโรโกะด้วยความสงสัยเนื่องจากไม่คุ้นหน้าคนตัวเล็กเลย

 

            “นี่เท็ตสึ จะมาเริ่มงานตั้งแต่วันพรุ่งนี้” อาโอมิเนะแนะนำแบบขอไปที

 

            “สวัสดีครับ ผมคุโรโกะ เท็ตสึยะครับ ขอฝากตัวด้วยนะครับ” คนผมฟ้าโค้งตัวให้ยามคนนั้นด้วยความสุภาพ

 

            “ฉันก็ขอฝากตัวด้วยนะ มีอะไรให้ช่วยก็เรียกได้เลย” อีกฝ่ายยิ้มให้อย่างใจดี

 

            “ขอบคุณมากครับ”

 

            “งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะ” อาโอมิเนะเอ่ยตัดบทก่อนจะพาคนตัวเล็กเข้าไปด้านในเมื่อเห็นว่ายังเหลืออะไรที่ต้องจัดการต่ออีกเยอะ

 

            ชั้นหนึ่งของที่นี่เป็นพื้นที่โล่งๆ ตรงกลางเป็นบอร์ดประชาสัมพันธ์ขนาดใหญ่ที่มีไว้สำหรับพนักงานที่ต้องการรู้ข่าวสารภายในสวนสัตว์ ด้านขวาเป็นบอร์ดที่เขียนกะในการทำงานของพนักงานทุกคนอย่างเป็นระเบียบ อาโอมิเนะเดินนำคุโรโกะไปที่บอร์ดทางด้านขวาก่อนจะหยิบกระดาษมาเขียนชื่อของคู่หูพร้อมกับงานที่ต้องทำลงไปแล้วติดไว้ที่บอร์ดถัดจากชื่อของตัวเองที่เคยติดเอาไว้ก่อนหน้านี้ เด็กหนุ่มผิวเข้มเดินไปอีกด้านที่เป็นห้องประชาสัมพันธ์เล็กๆก่อนจะเคาะกระจกเพื่อคุยกับพนักงานที่อยู่ด้านใน

 

            “วันนี้จะมีเด็กใหม่เข้ามา ฉันโทรมาแจ้งให้จัดห้องที่ชั้น 5 ไว้แล้ว เรียบร้อยดีใช่ไหม?”

 

            “เราจัดห้องไว้ให้ตามที่คุณอาโอมิเนะแจ้งแล้วค่ะ” หญิงสาวกล่าวอย่างสุภาพก่อนที่อาโอมิเนะจะเรียกคนตัวเล็กให้มายืนข้างๆกัน

 

            “รบกวนเซ็นชื่อรับรองตรงนี้ด้วยนะคะ” หญิงสาวพูดกับคุโรโกะพร้อมยื่นใบเอกสารที่มาร์กจุดที่ต้องเซ็นชื่อไว้เรียบร้อย คนตัวเล็กเซ็นชื่อของตัวเองลงไปก่อนจะส่งกลับคืน เธอก้มหัวลงเป็นการขอบคุณก่อนจะยื่นกุญแจห้องให้เด็กหนุ่มพร้อมกับชื่อและนามสกุลของเขาที่ถูกเขียนลงบนกระดาษทรงสีเหลี่ยมผืนผ้าไว้อย่างบรรจง

 

            “เดี๋ยวฉันพาไปดูห้อง” อาโอมิเนะพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มผิวเข้มเดินนำไปยังลิฟท์ที่อยู่กลางตัวอาคาร ส่วนบันไดจะอยู่ทางด้านซ้ายมือ คนตัวสูงกดลิฟต์ไปที่ชั้น 5 พวกเขาต่างก็คิดอะไรอย่างเงียบๆจนกระทั่งถึงที่หมาย ประตูลิฟท์เปิดออกเผยให้เห็นทางเดินโล่งๆที่มีแยกฝั่งซ้ายและขวา ร่างสูงเดินนำไปที่ฝั่งซ้ายแล้วหยุดลงที่หน้าประตูบานหนึ่ง เขานำใบที่มีชื่อของคุโรโกะที่ได้จากพนักงานสาวมาสอดไว้ในช่องเล็กๆด้านหน้าบานประตูเพื่อเป็นการบอกว่าห้องนี้มีคนอยู่แล้ว ก่อนจะหยิบกุญแจจากเพื่อนสนิทมาไขห้องให้

 

            “ห้องของฉันอยู่ข้างๆนายนะ ถ้ามีอะไรก็มาเรียกได้ อีกพักนึงฉันจะพานายไปดูรอบสวนสัตว์แบบคร่าวๆ แล้วตอนเย็นเราค่อยย้อนกลับไปเอาของที่บ้านนายนะ”

 

            “ขอบคุณที่ช่วยเหลือนะครับอาโอมิเนะคุง”

 

            “แค่นี้เองน่า ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็โทรตามพนักงานได้นะ เบอร์โทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะหัวเตียง ฉันขอตัวก่อน” ร่างสูงส่งกุญแจคืนให้กับร่างเล็กก่อนจะเข้าห้องของตนเองไป คุโรโกะสูดลมหายใจเข้าเบาๆก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ด้านในเป็นห้องพักที่ตกแต่งอย่างเรียบๆแต่หรูมากสำหรับพนักงานในความคิดของเขา ตรงกลางเป็นห้องโล่งที่ดูไม่กว้างและไม่แคบจนเกินไป มีโซฟาตัวใหญ่ไว้สำหรับนั่งและนอนพักได้ เด็กหนุ่มผมฟ้าปิดประตูลงก่อนจะเดินสำรวจรอบๆห้อง

 

            ด้านขวาจะเป็นโซนครัวเล็กๆที่มีเพียงกาต้มน้ำ แก้วทรงสูง จานชามและช้อนอย่างละชุด ตรงด้านล่างเคาน์เตอร์มีตู้เย็นขนาดเล็กที่ใส่ขวดน้ำน้ำไว้จนเต็ม คงทำได้แต่อาหารง่ายๆกับเครื่องดื่มแค่นั้นแหละ เด็กหนุ่มคิดก่อนจะเปลี่ยนมาสำรวจภายในห้องนอนแทน มันเป็นห้องโล่งกว้างที่มีเตียงเดี่ยวขนาดไม่ใหญ่แต่ก็ไม่เล็กมาก เอาเข้าจริงๆถ้ามีคนตัวเท่าเขามานอนด้วยอีกคนก็ยังคงเหลือพื้นอีกอีกเยอะ ภายในห้องนอนยังมีห้องสำหรับอาบน้ำและทำธุระส่วนตัวอีกด้วย ด้านปลายเตียงมีโทรทัศน์ขนาดเล็กตั้งอยู่ นี่มันหรูเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ? สำหรับห้องของพนักงานมันไม่หรูเกินไปหน่อยหรือไง? คุโรโกะอดคิดไม่ได้

 

            คนตัวเล็กเดินผ่านเตียงที่อยู่ตรงกลางไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกปิดด้วยผ้าม่านผืนหนา มือเรียวเล็กค่อยๆเปิดผ้าม่านออก ดวงตาสีฟ้าหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อแสงจากด้านนอกสาดส่องเข้ามา นอกกระจกที่เขามองอยู่คือวิวของชั้นที่ห้าของตึกที่มองลงไปก็เห็นเพียงต้นไม้สีเขียวๆเต็มไปหมด ถัดไปไม่ไกลนักเป็นกรงเหล็กสีแดงที่ต่อขึ้นสูงมาจากพื้นดิน ดูๆแล้วน่าจะสร้างขึ้นเพื่อรักษาความปลอดภัยและป้องกันสัตว์ที่หลุดออกมาจากกรงไม่ให้ออกไปจากโซนได้

 

            คุโรโกะเปิดประตูกระจกแล้วออกมายืนที่ชานระเบียงขนาดเล็ก ลมเย็นๆของธรรมชาติพัดผ่านเข้ามาในทันที ใบหน้าหวานหลับตาลงก่อนจะสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปให้เต็มปอด จะว่าไปบรรยากาศที่นี่ก็ดีจริงๆนั่นแหละ ไม่แปลกใจเลยที่เคยได้ยินข่าวว่าสวนสัตว์แห่งนี้มีแผนการสร้างโรงแรมเอาไว้รับรองแขกที่เข้ามาท่องเที่ยว เพราะดูท่าแล้วมันคงได้รับความสนใจมากแน่ๆ ร่างเล็กยืนรับลมอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องโดยที่ไม่ลืมล็อกประตูกระจกเอาไว้ เขาเดินออกมาจากห้องนอน เปิดตู้เย็นแล้วรินน้ำใส่แก้วเพื่อดื่ม

 

            ก๊อก ก๊อก

 

            คนผมฟ้าวางแก้วที่ดื่มหมดแล้วลงก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูให้คนที่อยู่ด้านนอก เจอกับร่างสูงของอาโอมิเนะในชุดลำลองสบายๆยืนรออยู่

 

            “พร้อมแล้วนะเท็ตสึ?” คนผิวเข้มเอ่ยถาม

 

            “ครับ”

 

            “งั้นก็ไปกันเถอะ”

 

            รถกอล์ฟสีขาวที่สามารถนั่งได้สี่คนถูกนำมาใช้เป็นยานพาหนะเพื่อนำทางทั้งคู่ในการทัวร์รอบสวนสัตว์ เพราะอาโอมิเนะให้เหตุผลว่าอากาศมันร้อนพวกเขาจึงต้องมานั่งรถที่มีคนขับให้ดีกว่านั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ท่ามกลางแดดร้อนจัดเป็นไหนๆ

 

            “ด้านนี้จะเป็นโซนของสัตว์กินพืช” อาโอมิเนะชี้เมื่อพวกเขานั่งรถผ่าน พร้อมกับพูดคำอธิบายเป็นระยะเรื่องกฎระเบียบของพนักงานที่นี่ว่าควรจำทำอะไรและไม่ควรทำอะไรซึ่งคุโรโกะก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ อย่างที่คิดเลยว่าสวนสัตว์แห่งนี้เข้มงวดทุกตารางการทำงาน ไม่ว่าจะเป็นพนักงานระดับไหนก็จะมีกฎวางเอาไว้อย่างชัดเจนอยู่เสมอ

 

            สวนสัตว์แห่งนี้ในแต่ละโซนจะมีจุดการสังเกตง่ายๆ เช่นส่วนของสัตว์กินเนื้อจะมีสีแดงกับสีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ ส่วนของสัตว์กินพืชจะเป็นสีแดงกับสีเขียว ส่วนของสัตว์น้ำจะเป็นสีแดงกับสีเหลือง และส่วนของศูนย์อาหารกับโซนขายของทั่วไปจะเป็นสีแดงกับสีม่วง เรียกได้ว่าจำง่ายและเหมาะต่อการมาเที่ยวทั้งครอบครัวจริงๆ

 

            นอกจากนี้พนักงานทุกคนยังได้รับสิทธิพิเศษในการทานข้าวทุกมื้อในศูนย์อาหารฟรีอีกด้วย แต่โต๊ะสำหรับพนักงานกับลูกค้าจะถูกแยกเอาไว้อย่างชัดเจน พนักงานในแต่ละโซนนั้นจะมีเวลาพักที่ต่างกันออกไปเพื่องให้ง่ายต่อการคุมความเรียบร้อย โดยมีอาโอมิเนะเป็นคนอธิบายว่าเขากับคุโรโกะจะต้องมาพักกินข้าวกันเวลาไหนบ้าง

 

            เมื่อดูรอบสวนสัตว์และฟังการอธิบายงานเสร็จอาโอมิเนะจึงอาสาพาเพื่อนสนิทไปส่งที่บ้านเพื่อนำเสื้อผ้าและสิ่งของจำเป็นอื่นๆกลับมาพักที่สวนสัตว์ ก่อนจะแวะทานข้าวกับเมื่อเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเย็นมากแล้ว ซึ่งกว่าจะกลับมาถึงสวนสัตว์ท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีดำเข้มพอดิบพอดี

 

            คุโรโกะกล่าวขอบคุณอาโอมิเนะอีกครั้งและขอตัวไปพักผ่อนเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้ เด็กหนุ่มร่างเล็กที่สวมด้วยชุดลำลองสบายๆเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับใช้ผ้าขนหนูซับผมที่เปียกไปด้วย

 

            “เฮ้อ...” คุโรโกะถอนหายใจด้วยความเหนื่อยที่ต้องไปนู่นมานี่ในวันเดียวกัน “พรุ่งนี้... จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ?” ร่างเล็กคิดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือมาตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้

 

            “ขอให้การทำงานวันแรกผ่านไปได้ด้วยดีเถอะนะครับ” คนผมฟ้าพึมพำเบาๆก่อนจะปิดไฟลง ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอจากร่างเล็กเท่านั้น ใบหน้าหวานซุกลงบนหมอนใบนุ่มแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างมีความสุข อย่างน้อยก็ต้องเก็บแรงเอาไว้ให้ได้มากที่สุด เพราะเชื่อได้ว่าวันพรุ่งนี้ จะต้องมีอะไรรอคอยเขาอยู่อย่างแน่นอน...

 



            ในความมืดที่ห่างไกลออกไป มีดวงตาสีแดงคู่หนึ่งวาวโรจน์อยู่ในความมืดก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะหายไปพร้อมกับเงาในห้วงรัตติกาล

 


. . .TBC. . .

. . .Chapter 3. . .


---Writer Talk---


     สวัสดีค่าาา ขอโทษที่ไรเตอร์หายไปนานนะคะ

เพิ่งผ่านช่วงมรสุมของการเรียนมา T^T แต่ตอนนี้สอบเสร็จแล้วค่ะ

คงจะมีเวลามาอัพฟิคมากขึ้นนะคะ><

     คิดถึงไรเตอร์กันมั๊ยเอ่ย??? หรือลืมไรท์กันไปแล้ว เนื่องจากหายไปนานเกินนน

ยังไงก็ขอโทษด้วยจริงๆนะคะ แต่ต่อจากนี้ก็คงมีเวลามากขึ้น

จะเข้ามาอัพฟิคบ่อยๆนะคะ 

     ตอนหน้าพระเอกของเราจะออกแล้ว อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ด้วยนะคะ><

ส่วนคนที่กำลังสอบหรือสอบเสร็จแล้วก็ขอให้โชคดีน๊า เจอกันตอนหน้าค่า


     ปล. แวะมาทักทาย+ทวงฟิค(?) กันได้ที่นี่เลยค่ะ >>> https://www.facebook.com/Michan.writer


'Mind-San./Mi~chan'

[28/09/15]

[Update 30/09/15]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

193 ความคิดเห็น

  1. #47 ฮิเมะหิมะขาว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 22:48
    มาต่อแล้วๆ ดีจัง >_<
    #47
    0
  2. #41 pea (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 14:45
    ไรยังไงกันแน่เรื่องนี้คางามิเป็นเสือ
    #41
    0
  3. #34 knight.red (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 19:12
    รอค่ะ รอๆ สนุกดีค่ะ
    #34
    0
  4. #33 KusanatzY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 11:45
    สนุกมาก  รีบมาต่อนะฮะ
    #33
    0
  5. #32 LemonApple (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 13:16
    พระเอกเรื่องนี้ค่าตัวแพ๊งงงงแพงงงงง5555555555
    ติดตามค่ะ น่าสนใจมากเลย อยากรู้ว่าถ้าเจอกันจะเป็นยังไง
    ชักอดใจรอไม่ไหวแล้ว สู้ๆนะคะไรท์////
    #32
    0
  6. #31 Lady_Fogmenot (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 10:23
    รอให้คากามิออกมาไม่ไหวแล้วอ่าาาา อยากให้เจอกับคุโรโกะไวๆ จัง
    #31
    0
  7. #30 กระต่ายสีน้ำตาล (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 10:14
    มาต่อไวๆนะค่ะ อยากอ่าน

    สนุกอ่า
    #30
    0
  8. #29 อาโอะจัง อิย์อิย์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 06:46
    คิดถึงไรท์....มาต่อนะคะ>_<
    #29
    0
  9. #28 K'Daze (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 04:10
    กลับมาต่อแล้ว~ เย้~ รีบๆมาต่อตอนต่อไปนะ55555555555
    #28
    0
  10. #27 panggulico (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 00:49
    มาต่อเลย อยากอ่าน
    #27
    0
  11. #26 แฟนคลับ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 23:12
    เย้ๆๆๆๆๆสู้หนู่ครก
    #26
    0