[Fic KnB] Love You, Mine Tiger [KagaKuro]

ตอนที่ 2 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    16 ส.ค. 58

Chapter 1

 

            “หา! ว่าไงนะครับ!” เสียงที่ดังมากกว่าปกติทำให้ลูกค้าภายในร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวเมืองหันมายังต้นเสียงเป็นตาเดียว เด็กหนุ่มร่างเล็กที่เผลอตะโกนเสียงดังโดยไม่ได้ตั้งใจหันไปก้มหัวขอโทษลูกค้าในร้าน ก่อนจะหันกลับมามองคู่สนทนาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติที่สุด

 

            “หมายความว่าไงครับ อาโอมิเนะคุง?” คุโรโกะ เท็ตสึยะในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวหันมามองหน้าเพื่อนสนิทที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยประถมมาจนถึงตอนนี้ แม้ว่าจะทำงานกันแล้วแต่ก็ยังติดต่อหากันอยู่เสมอ

 

            “ขอร้องล่ะเท็ตสึ ช่วยฉันทีเถอะ ฉันไม่รู้ว่าจะหาใครไปทำงานนี้ได้นอกจากนายแล้วจริงๆ” อาโอมิเนะพูดด้วยสายตาอ้อนวอน เด็กหนุ่มผิวเข้มโทรนัดเพื่อนสนิทมายังร้านประจำเพื่อคุยธุระของเขา ใช่... ธุระที่อาคาชิ เซย์จูโร่ยัดเยียดมาให้เขาไงล่ะ

 

            “แต่งานที่คุณขอให้ผมช่วย... คือการไปดูแลเสือนะครับ ผมเป็นครูอนุบาล ไม่ใช่คนฝึกสัตว์สักหน่อย ถ้าเป็นงานอย่างการดูแลเด็กก็ว่าไปอย่าง” คนผมฟ้าทอดถอนใจด้วยความเหนื่อยหน่าย เพื่อนของเขาสมองกลับแล้วหรืออย่างไร ถึงได้มาขอร้องในเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แบบนี้

 

            “มันก็ดูแลเหมือนๆกันล่ะน่า”

 

            “เด็กกับเสือมันเหมือนกันยังไงไม่ทราบครับ!” แต่ดูเหมือนว่าอาโอมิเนะจะไม่ยอมเข้าใจอะไรเลย ร่างสูงยังคงไม่ยอมแพ้ที่จะโน้มน้าวเพื่อนสนิทให้ตอบตกลงรับงานนี้

 

            “มันก็ดูแลเหมือนกันนั่นแหละ”

 

            “แล้วทำไมไม่ให้คนที่เป็นคนฝึกสัตว์มาทำเองล่ะครับ?”

 

            “ก็เจ้าพวกนั้นมันคุมไม่อยู่นี่นา”

 

            “แล้วอย่างผมจะมีปัญญาทำอะไรได้ล่ะครับ?” คนตัวเล็กถอนหายใจอีกรอบ หยิบแก้ววานิลลา

เชคขึ้นมาดื่ม หวังจะสงบสติอารมณ์ของตัวเองลง ดวงตากลมโตมองเพื่อนที่กำลังทำหน้าน่าสงสาร ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากช่วย แต่เขาไม่รู้จะช่วยยังไงมากกว่า วิชาฝึกสัตว์อะไรนั่นก็ไม่เคยเรียนมา หากรับงานมีหวังได้โดนเสือขย้ำตายตั้งแต่วันแรกแน่

 

            “ถ้าเป็นนายล่ะก็ไม่เป็นอะไรหรอก เท็ตสึน่ะ ทำได้อยู่แล้ว” มือหนาเอื้อมมากุมมือบางอย่างมีความหวัง หากเขาหาคนไปรับงานไม่ได้ อาคาชิคงเล่นงานเขาปางตายแน่ๆ และเขาก็รู้ดีว่าเพื่อนสนิทของเขาต้องทำได้ ไม่สิ... ต้องเป็นเท็ตสึเท่านั้นที่จะทำงานนี้ได้!

 

            “งั้นอาโอมิเนะคุงก็ลองบอกผมสิครับ ว่าทำไมต้องเป็นผม?” ดวงตาสีฟ้าสวยจับจ้องอีกฝ่าย อาโอมิเนะเริ่มยิ้มขึ้นมาได้บ้างเมื่อเห็นว่าร่างเล็กไม่มีทีท่าที่จะตอบปฏิเสธทันทีแบบเมื่อครู่

 

            “นายยังจำค่ายฤดูร้อนตอนประถมได้มั๊ย?”

 

            “ที่ไปเดินป่าน่ะเหรอครับ?” คนถูกถามเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ งานที่อยากจะให้เขาทำ มันมาเกี่ยวอะไรกับการเข้าค่ายตอนประถมด้วย

 

            “นายจำได้ใช่ไหม ว่าตอนนั้นนายเคยหลงป่า”

 

            “คงงั้น.. มั้งครับ” คนตัวเล็กเริ่มคิดตาม หัวสมองนึกย้อนไปถึงความทรงจำที่ผ่านมาเนิ่นนานแล้ว แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น คนผิวเข้มก็เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

            “ตอนนั้นนายหลงเข้าไปในป่า ทุกคนตกใจมากแล้วรีบออกตามหาตัวนาย แต่ว่าหาเท่าไหร่ก็ไม่พบเราจึงต้องแจ้งไปที่หน่วยกู้ภัย ระหว่างนั้นก็มีข่าวออกมาว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่เสือมักจะออกมาหากินในป่าแถบที่เราไปเข้าค่ายกัน ทุกคนตื่นตระหนกกลัวว่านายจะถูกเสือทำอันตราย จนผ่านมาสองวันกู้ภัยก็ไปเจอนายอยู่ในป่าริมแม่น้ำทางด้านหนึ่ง แล้วมันเป็นยังไงรู้ไหม?”

 

            “...” คุโรโกะนิ่งเงียบ เขารู้เรื่องราวทุกอย่างเป็นอย่างดี

 

            “พวกกู้ภัยพบนายอยู่กับฝูงเสือโคร่งหลายสิบตัว ทุกคนตกใจมาก แต่นายกลับนั่งเล่นกับเจ้าพวกนั้น นอนบนตัวเสือที่ใหญ่กว่านายหลายเท่าโดยไม่กลัวอะไรเลย พอเห็นว่ามีคนมาช่วยนายก็รีบวิ่งเข้าไปหา พวกเขาพานายส่งโรงพยาบาลในทันทีแต่ก็ไม่พบร่องรอยว่าถูกเสือทำร้ายสักนิดเดียว”

 

            สิ่งที่อาโอมิเนะเล่านั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนที่เขายังเด็กมาก ไม่รู้ว่าอะไรที่เป็นอันตรายต่อตัวเอง ตอนนั้นเขาจำได้ว่าเดินหลงป่าและหาทางออกไปไหนไม่ได้ ในป่านั้นดูน่ากลัวเมื่ออยู่ตัวคนเดียว ในตอนนั้นเองเขาก็ไปพบกับเสือโคร่งฝูงหนึ่ง เป็นฝูงที่มีขนาดเล็ก เขาเดินเข้าไปหาพวกมันโดยไร้ความกลัวเหมือนกับว่าได้เจอเพื่อนใหม่ แล้วพวกมันก็ไม่ได้ทำร้ายอะไรเขาเสียด้วย นับว่าเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมากที่สุดในชีวิตของเขาเลย

 

            “แต่เรื่องนั้นมันก็นานมาแล้วนะครับ แถมผมก็ยังเป็นเด็กด้วย” คุโรโกะยังคงมีท่าทีลังเล

 

            “นายไม่เป็นอะไรหรอกน่า ฉันเชื่อนะว่าพวกสัตว์ร้ายมันไม่ทำอะไรนายหรอก ลางสังหรณ์ของคนที่ทำงานอยู่กับพวกมันมานานอย่างฉันยืนยันได้”

 

            “แต่ว่าผม...”

 

            “นะ.. เท็ตสึ ฉันขอร้อง” ร่างสูงก้มหัวลงต่ำเป็นการขอร้องเป็นเหตุให้คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะพูดบางอย่างออกมา เป็นคำพูดที่ทำให้อาโอมิเนะยิ้มกว้างราวกับเด็กตัวเล็กๆ

 

            “เข้าใจแล้วครับ ผมจะลองดู”

 

            “ขอบคุณมากเท็ตสึ! ขอบคุณจริงๆ” มือหนาเอื้อมเขย่ามือบางแรงๆอย่างตื้นตัน

 

            “แล้วจะทำยังไงต่อล่ะครับ? คนของอาโอมิเนะคุงเขาจะผมเหรอ?”

 

            “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันแนะนำนายให้กับเขาอย่างคร่าวๆแล้ว” อาโอมิเนะทำเป็นไม่สนใจสายตาที่ตวัดมามองค้อนตนเมื่อได้ยินว่าแนะนำไปแล้ว เด็กหนุ่มผิวเข้มหยิบนายบัตรออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นนามบัตรสีแดงสดที่เขียนชื่อสวนสัตว์และชื่อเจ้าของเด่นหราไว้ตรงกลาง

 

            ‘Akashi Land’

 

            “เจ้าของสวนสัตว์ที่ว่าคืออาคาชิ เซย์จูโร่คนนั้นน่ะเหรอครับ?” คนตัวเล็กถามอย่างแปลกใจ

 

            “ใช่ นายรู้จักด้วยเหรอ?”

 

            “มีใครบ้างในญี่ปุ่นที่ไม่รู้จักเขาล่ะครับ เจ้าของธุรกิจชื่อดังที่มีอำนาจที่สุดใจประเทศน่ะ”

 

            “นั่นสินะ”

 

            “แล้วอย่างนี้ เขาจะรับครูอนุบาลอย่างผมไปทำงานให้เหรอครับ?”

 

            “ลองไปดูก่อนก็ไม่เสียหายนี่นา พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปรับนายที่บ้าน แล้วเราค่อยไปที่นั่นกัน ตกลงนะ?”

 

            “เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะอาโอมิเนะคุง”

 

 

 


            เขาไม่เคยรู้สึกกดดันมากขนาดนี้มาก่อน คุโรโกะ เท็ตสึยะนั่งตัวเกร็งอยู่ภายในห้องประชุมสุดกว้างขวาง รอบข้างเป็นกระจกใสจนมองเห็นวิวรอบด้านได้อย่างชัดเจน แต่เขาก็ไม่มีอารมณ์ที่จะมาชมวิวหรอกในตอนนี้ เพราะสายตาที่จ้องมองมาทางเขานั้นแสนกดดันเสียเหลือเกิน

 

            “เอ่อ.. ถ้าผมไม่เหมาะกับงานนี้ ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ” คนตัวเล็กเอ่ยบอก รู้สึกร้อนจนเหงื่อไหลทั้งๆที่ในห้องเปิดแอร์เย็นเฉียบ อีกฝ่ายที่เหมือนจะรู้ตัวว่าตัวเองเอาแต่นั่งจ้องคนตัวเล็กนานเกินไปก็ส่ายหน้าพลางส่งยิ้มให้คุโรโกะเพื่อคลายความกังวล

 

            “ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ผมแค่สงสัยน่ะว่าทำไมคุณถึงอยากทำงานนี้”

 

            “เอ่อ.. ก็..” ดวงตาสีฟ้าสวยหันไปมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆกัน อาโอมิเนะพยักหน้ารับเหมือนกับรับปากว่าทุกอย่างจะโอเค

 

            “ฉันแนะนำงานนี้ให้เขาเองน่ะ”

 

            “แต่ถ้าไม่รับผมก็ไม่เป็นไรครับ” คนตัวเล็กรีบบอก เริ่มรู้สึกไม่อยากทำงานนี้เสียแล้ว ก็บรรยากาศของคนตรงหน้ามันชวนกดดันสุดๆเลยนี่นา

 

            “ไม่หรอกครับ” อาคาชิโบกมือเบาๆก่อนจะเท้าคางลงบนโต๊ะ “ผมอยากให้คุณมาร่วมงานกับเรานะครับ คุณ...?” เด็กหนุ่มผมแดงเว้นช่วงเพื่อรอให้อีกฝ่ายตอบ

 

            “คุโรโกะครับ.. คุโรโกะ เท็ตสึยะ”

 

            “เท็ตสึยะ”

 

            ร่างเล็กคิ้วกระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายถือวิสาสะเรียกชื่อต้นของเขาออกมาอย่างหน้าตาเฉยทั้งๆที่เพิ่งจะเคยพบหน้ากันเป็นครั้งแรก

 

            “เราน่าจะอายุพอๆกัน ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณหรอก พูดตามสบายเถอะ”

 

            “ครับ.. อาคาชิคุง” ร่างสูงยิ้มอย่างพอใจก่อนจะพูดเข้าประเด็นอย่างไม่รอช้า มือเรียวเลื่อนกระดาษเอกสารมาตรงหน้าคุโรโกะ

 

            “นี่เป็นรายละเอียดของงาน โดยผมจะจำกัดระยะเวลาไว้สองอาทิตย์ ให้นายลองเริ่มงานก่อน ถ้ามันไม่โอเคเราค่อยว่ากันอีกที” ร่างสูงหยุดพูดเล็กน้อย หันไปหยิบเอกสารอีกแผ่นที่มีไว้สำหรับเซ็นชื่อมาวางคู่กัน ดวงตามองร่างบาง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาพูดอาคาชิจึงเริ่มพูดต่อ

 

            “ได้ยินมาว่าโรงเรียนที่นายทำงานอยู่กำลังปิดเทอม ผมว่าดีนะที่จะมาทำงานที่นี่” คุโรโกะพยักหน้ารับ เขาก็คิดไว้ตั้งแต่ทีแรกแล้วว่าจะหางานทำในช่วงปิดเทอม แต่ก็มาโดนอาโอมิเนะขอร้องซะก่อน เสียงทุ้มของคนผมแดงเรียกให้ร่างเล็กกลับไปตั้งใจฟังอีกครั้ง

 

            “ผมมีค่าตอบแทนเล็กน้อยๆให้ระหว่างที่นายทำงานที่นี่ สองอาทิตย์ก็... สองแสนเยน นายพอใจรึเปล่า?”

 

            “สะ.. สองแสนเยน!?” ดวงตาสีฟ้าเบิกโพลงต่างกับอีกคนที่ยังคงยิ้มอยู่แบบนั้น อาคาชิพยักหน้ารับเป็นการยืนยันว่าคุโรโกะไม่ได้ฟังผิด

 

            “ใช่ สองแสน”

 

            “แต่.. ผมคงรับเงินมากขนาดนั้นไม่ไหว”

 

            “งานที่นายทำมันเสี่ยง ค่าตอบแทนเท่านี้มันก็คุ้มไม่ใช่หรือ?” ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงชักจูง “แค่นายเซ็นเอกสารนี่นายก็จะได้มาทำงานกับเรา ผมอยากให้นายทำงานนี้นะเท็ตสึยะ”

 

            “ผม...” คุโรโกะเหลือบมองเพื่อนสนิทอย่างขอคำปรึกษา เด็กหนุ่มผิวเข้มพยักหน้ารับเป็นเชิงให้ตอบตกลง คนตัวเล็กจึงอ่านเอกสารนั่นอีกครั้งก่อนจะหยิบปากกามาเซ็นชื่อของตัวเองลงไป อาคาชิยิ้มรับ ยื่นมือมาตรงหน้าของคุโรโกะ

 

            “ยินดีที่ได้ร่วมงาน สองอาทิตย์จากนี้ก็ขอฝากด้วยล่ะ.. เท็ตสึยะ”

 

. . .TBC. . .

. .Chapter 2. .


---Writer Talk---


     สวัสดีค่าาาาา กลับมาพบกันในตอนที่หนึ่งแล้ว

เป็นยังไงกันบ้างคะ? สำหรับตอนนี้???

ซึ่งไรเตอร์ก็ตั้งคำถามกับตัวเองมาหลายครั้งแล้วว่า...

นี่ตกลงฟิคใคร? แดงดำ หรือไฟดำ???

ทำไมบทนายน้อยถึงได้เด่นขนาดนี้ (คางามิ : เธอแต่งเองไม่ใช่เรอะ!?)

     อย่างที่บอกกันไปว่าฟิคนี้พระเอกของเราค่าตัวแพงมากกกก จึงอาจจะออกช้าไปหน่อย

มาร่วมลุ้นกันในตอนหน้านะคะว่าพี่ไฟของเราจะมีบทรึยัง><


     แล้วพบกันใหม่ค่าาา

ปล. คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ด้วยน๊าา^^


'Mind-San./Mi~chan'

[16/08/15]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

193 ความคิดเห็น

  1. #75 monaliz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 18:40
    คากามิคูงงงง ออกมาเร้ว เดี๋ยวนายน้อยจะงาบน้องไปก่อนนะ ท่าทางท่านจะถูกใจด้วย
    #75
    0
  2. #25 นกที่โดดเดี่ยว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 21:25
    (ขอคอมเม้นรวดเดียวนะครับ) ผมว่า... มันเหมือนแดงดำแล้วนะครับ แต่ก้อสนุกดีครับ มาต่อไวๆนะครับ ผมรออ่านอยู่ครับ^^
    #25
    0
  3. #24 pasation (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 20:34
    ฟิคนี้ต้องเป็นไฟดำนะ
    คากามิคุง รีบโพ่หัวออกมาไปๆสิเดียวก็โดนคุณ(ท่านอาคาชิ)งับไปก่อนหรอก
    #24
    0
  4. #22 ฮิเมะหิมะขาว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 09:38
    เริ่มแดงดำแล้วน้าาาา  เราจะอ่านไฟดำอ่ะ...
    #22
    0
  5. #20 แบม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 15:22
    สนุกมากค่ะ. ลุ้นๆเมื่อไหร่น้องจะเจอพระอกซะที
    #20
    0
  6. #19 Poison_T (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 19:25
    เรารอเธออยู๋นาาาาาาาา ไทกะคุงงงงงงง
    #19
    0
  7. #18 gemello (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 13:17
    คุโรโกะน่ารักกกก ยังรอคางามิต่อไปปปป
    #18
    0
  8. #16 KusanatzY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 12:58
    คากามิไม่โผล่มาซักทีอะ
    #16
    0
  9. #15 PrincessDark (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 06:53
    ออร่าแดงดำมาแต่ไกลเลย~~~พี่ไฟออกตัวช้าระวังน้องจะโดนแย่งนะ 555555
    #15
    0
  10. #14 Lady_Fogmenot (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 06:42
    คากามิยุหนใดหน่ออออ 555555
    #14
    0
  11. #13 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 22:58
    คากามินกลายเป็นบุคคลที่ค่าตัวแพงแทนนายน้อยไปซะละ 5555.
    ยังไม่โผล่มาเลย อยากรู้ว่าใครเป็นพระเอกจริงๆ ฮ่าๆ
    #13
    0