ม า ก ก ว่ า ค ว า ม รู้ สึ ก (Y) -จบ-

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,819 Views

  • 221 Comments

  • 732 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    167

    Overall
    10,819

ตอนที่ 23 : มากกว่าความรู้สึก ตอนที่ 22 - อัพ 3 ตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    2 มิ.ย. 61

ตอนที่ 22

จะแวะกินอะไรก่อนเข้าห้องมั้ย

กิน หิว

ที่ร้านไม่เลี้ยงขนมเหรอ

ของซื้อของขายมั้ยล่ะผมหรี่ตามองไอ้ฝุ่นในขณะที่กำลังเอาหมวกกันน็อกใส่หัว คราวนี้ไอ้คนตรงหน้ามันปรับสายมาให้เรียบร้อย ก่อนที่มันจะหัวเราะออกมา

อยากกินเปล่า เดี๋ยวซื้อให้กิน

ไม่เอา ไม่ชอบ

วู้ เรื่องมากจังไอ้ฝุ่นมันว่า ในขณะที่ผมเดินไปขึ้นซ้อนท้ายอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตอบโต้อะไร ก่อนที่รถของมันจะออกตัว

วันนี้เป็นอีกวันที่ไอ้ฝุ่นมันมารับผมได้เหมาะเจาะกับตอนเลิกงาน หลังจากที่ตอนเช้ามันไม่สามารถมาส่งผมได้ด้วยเหตุผลเดิม ๆ และได้ยินว่าวันนี้มันแทบไม่มีเรียนด้วยซ้ำ เจ้าตัวจึงมานั่งอยู่ที่ร้านทั้งวัน จะออกไปอีกทีก็ช่วงบ่ายสองและกลับมารับผมเวลาเลิกงาน จนผมไม่รู้ว่าแผนที่จะซื้อจักรยานนั้นจะได้ซื้อจริง ๆ หรือเปล่า

แต่อยากได้จริง ๆ นะ...

ฝุ่น กูอยากได้จักรยานผมพูดขึ้นในขณะที่ไอ้ฝุ่นมันพามาแวะที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าอพาร์ทเม้นท์ที่เคยมากิน ก่อนที่ไอ้คนที่เพิ่งก้าวลงจากรถมันจะหันมามองผมทันที

มึงนี่พูดไม่รู้เรื่อง รถมันเยอะ

กูจะปั่นแบบระวัง ๆ

ไม่เอา

อะไรวะ แม่ง...

ผมขมวดคิ้วพลางทำหน้าไม่พอใจ ซึ่งไอ้ฝุ่นเองก็ไม่สานความยาวต่อ มันเดินนำเข้าร้านโดยมีผมที่เดินตามทำหน้ามุ่ยเข้าไปติด ๆ

วุ้ย เซ็ง...

เส้นเล็กน้ำใสไม่ใส่ถั่วงอกแต่พิเศษผักครับ/บะหมี่ต้มยำ

ผมกับไอ้ฝุ่นมองหน้ากันทันทีที่เราพูดสั่งพร้อมกัน และแน่นอนว่าไอ้ไม่ใส่ถั่วงอกนั่นไม่ใช่ของผมแน่นอน ก่อนที่ป้าหน้าตาอัธยาศัยดีจะหันไปจดเมนูแล้วหันมายิ้มพลางพยักหน้าทางพวกผมเป็นเชิงบอกว่า เรียบร้อยจ้า พวกมึงไปนั่งกันได้แล้ว

และนั่นก็ทำให้ผมกับไอ้ฝุ่นพากันเลือกนั่งโต๊ะมุมที่ทึบที่สุดของร้านทันที

เอาน้ำอะไร

น้ำเปล่าก็พอ

ผมตอบในขณะที่ไอ้ฝุ่นมันหันไปบอกพนักงาน สุดท้ายเราก็ได้เป็นน้ำเปล่าสองขวดกับน้ำแข็งสองแก้ว และดูเหมือนคิวที่ยาวโขจะทำให้ผมกับไอ้ฝุ่นที่กินน้ำกันไปเกือบครึ่งขวดแล้วต้องหาเรื่องขึ้นมาคุยเพื่อฆ่าเวลา

พรุ่งนี้กูไปส่งมึงได้

...

ครั้งนี้ไม่ปฏิเสธด้วย...

ปฏิเสธไปมึงก็จะไปส่งอยู่ดีไม่ใช่หรือไง

ตามนั้น

ไอ้ฝุ่นมันไม่ปฏิเสธ เป็นช่วงจังหวะเดียวกับที่ก๋วยเตี๋ยวทั้งสองถ้วยมาเสิร์ฟพอดี นั่นทำให้ผมตาลุกวาวและสั่งน้ำเพิ่มไปอีกหนึ่งขวด เพราะปริมาณที่กินไประหว่างรอก็เกือบหมดแล้ว ก่อนที่ทั้งผมและไอ้ฝุ่นจะพากันตั้งหน้าตั้งตากินของตรงหน้าเงียบ ๆ จนสุดท้ายเสียงโทรศัพท์ของไอ้ฝุ่นที่ดังขึ้นจะเป็นตัวทำลายความเงียบขึ้นมา

และก็เป็นคน ๆ เดิมของไอ้ฝุ่น

ว่าไงครับเกรซ

...

อ๋อ ได้ดิ เดี๋ยวรอฝุ่นกินก๋วยเตี๋ยวก่อนนะ...เอาขนมอะไรล่ะ สั่งมาได้เลยแฟน เดี๋ยวฝุ่นหาให้ทุกอย่างเลย

เสียงและใบหน้ายิ้มแย้มของไอ้ฝุ่นทำให้ผมต้องชำเลืองมอง ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินก๋วยเตี๋ยวในถ้วยของตัวเองต่อพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่องโซเชียลไปด้วย แล้วก็เห็นว่าไลน์มีแชทหนึ่งเด้งขึ้นอยู่จนผมต้องขมวดคิ้ว แต่ก็เลือกที่จะเข้าแชทของแนนแล้วถ่ายภาพก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าส่งไปให้อีกฝ่าย

ไม่นานแชทก็ขึ้นว่าอ่านแล้ว พร้อมด้วยสติ๊กเกอร์หมีกระโดดถีบที่ถูกส่งกลับมาทันที

 

Nanny : เอิร์ธบ้าาาา ใครให้ส่งของกินมาเวลานี้!!

อิทธิพัทน์ : 55555+ กลัวแนนไม่หิว

 

ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายส่งสติ๊กเกอร์มารัว ๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ไปแล้วตั้งใจกินของตรงหน้าต่อ พอเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าไอ้ฝุ่นมันจ้องเขม็งมาที่ผม

อะไร

...

ไม่พูดตอนนี้อย่ามาถามทีหลังนะ

...

โอเค...

ผมพูดแค่นั้นก่อนจะก้มหน้าก้มตากินของในถ้วยของตัวเอง ไอ้ฝุ่นเองก็ไม่ต่างกัน เรานั่งกินกันเงียบ ๆ จนกระทั่งของในถ้วยหมด เมื่อจ่ายค่าอาหารกันเรียบร้อยผมกับมันก็พากันเดินออกจากร้านโดยที่ไอ้ฝุ่นมันหันมาพูดกับผมเป็นประโยคแรกหลังจากที่จ้องหน้ากันไป

มึงขึ้นห้องไปก่อนเลย เดี๋ยวกูไปหาเกรซก่อน

ได้

ผมตอบรับก่อนจะหันหลังเพื่อเดินแยกมาอีกทาง โดยที่คนที่สนทนาด้วยเมื่อสักครู่ได้ขับมอเตอร์ไซค์ออกไปแล้ว เหลือแต่ผมที่ต้องแวะเข้ามินิมาร์ทตรงหน้าเพื่อซื้ออาหารไปให้ไอ้อุ่น

รอบนี้เอาเป็นรสปลาทูแล้วกัน...

ผมที่ยืนเลือกอาหารหลากหลายรสชาติก็หยิบมาสามสี่ซองก่อนจะต้องชะงักเมื่อเสียงไลน์จากโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้น และเจ้าของไลน์ก็ทำให้ผมขมวดคิ้วเพราะตอนแรกคิดว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ แต่ส่งซ้ำมาแบบนี้คงไม่ใช่

น้องสาวคนที่ขอไลน์ผมไปเมื่อวันก่อน

 

เอิร์น : พี่เอิร์ธว่างมั้ยคะ

เอิร์น : เอิร์นรบกวนพี่หรือเปล่า...

 

ผมอ่านข้อความที่ถูกส่งมาก่อนจะรีบพิมพ์ตอบไปเมื่อเห็นว่าเธอถามคำถามแบบนี้มา

 

อิทธิพัฒน์ : พี่ยังไม่ถึงห้อง ยังไงเดี๋ยวพี่ทักกลับไปนะครับ

เอิร์น : ได้ค่ะ

 

ผมเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าก่อนจะเดินไปคิดเงินแล้วกลับขึ้นห้องทันที เพราะป่านนี้ไอ้อุ่นคงจะหิวจนวิ่งไปทั่วแล้ว และเมื่อเปิดเข้ามาก็เป็นอย่างทุก ๆ วัน เมื่อไอ้ตัวป่วนมันวิ่งมาหาผมทันที ตัวเองเลยรีบปิดประตูแล้วเปิดไฟห้องพลางอุ้มไอ้ตัวอ้วนขึ้น

พ่อมาแล้ว ๆ

ผมลูบหัวกลม ๆ ของไอ้อุ่นก่อนจะยิ้มออกมาแล้วพามันไปวางตรงหน้าจานข้าวของมัน โดยไม่รอช้าที่จะเปิดซองอาหารแล้วเทให้ไอ้ตัวอ้วนทันที ซึ่งผมสังเกตดูแล้วไอ้อุ่นมันคงจะเบื่ออาหารแบบนี้ไม่น้อย เพราะอยู่ต่างจังหวัดมันกินแต่ข้าวคลุกปลาทู สงสัยคราวหน้าผมต้องไปหาปลาทูมาคลุกให้มันบ้างแล้ว

เมื่อคิดได้แบบนั้นผมจึงกดโทรศัพท์เข้าไลน์เพื่อสอบถามแหล่งของกินจากผู้รู้ ก่อนจะต้องชะงักเมื่อเห็นแชทที่ผมบอกว่าถ้าถึงห้องจะทักกลับไป ผมจึงเข้าไปตอบเธอก่อนแล้วค่อยทักหาอีกคน

 

อิทธิพัฒน์ : แนน แถวนี้มีตลาดที่ไหนบ้างอ่ะ เราอยากได้ปลาทู

 

และดูเหมือนใช้เวลาไม่นาน ทั้งสองแชทที่ผมทักไปก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ผมจึงเลือกที่จะคุยกับแนนก่อน

 

Nanny : ปลาทูจริงหรือปลาทูปลอมอ่ะ

อิทธิพัฒน์ : ปลาทูจริงสิ ไม่ต้องเอาสด ขอแบบทอดแล้วอ่ะ จะเอามาคลุกข้าวให้ไอ้อุ่น

Nanny : อ๋ออออ แถวหน้าบ้านแนนก็มี ยังไงเดี๋ยวจะซื้อแล้วฝากฝุ่นไปให้นะ

               อิทธิพัฒน์ : เฮ้ย ไม่เป็นไร ไม่ต้องฝากมา พรุ่งนี้เราไปทำงานพอดี ให้เราแวะไปเอาที่มอมั้ย เรามีเวลาเบรค ถ้าตรงกันเดี๋ยวเราแวะไป

               Nanny : โอเค ได้ ๆ พรุ่งนี้แนนว่างเกือบทั้งวันอ่ะ เอิร์ธมาตอนไหนก็บอกแล้วกัน

               อิทธิพัฒน์ : ขอบคุณมากนะ

               Nanny : ไม่เป็นไรจ้าาา ขอขนมสักสองสามห่อก็พออออ

               อิทธิพัฒน์ : (สติ๊กเกอร์โอเค)

 

               ผมยิ้มให้แชทที่บ่งบอกนิสัยของเจ้าของได้เป็นอย่างดีก่อนจะไปตอบน้องเอิร์นที่ทิ้งแชทไว้ประมาณสองสามแชท

 

               เอิร์น : พี่เอิร์ธทำอะไรอยู่คะ

               เอิร์น : พี่ว่างหรือเปล่า

               เอิร์น : เอิร์นกวนพี่หรือเปล่า...

 

               ผมที่อ่านแชทก็ได้แต่ขมวดคิ้วก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า ไม่ได้กวนแล้วทิ้งแชทไว้แบบนั้นเพื่อกันไม่ให้น้องเขาดราม่าอีก แต่ดูเหมือนคราวนี้จะเป็นอีกฝ่ายที่หายไปเลย ผมเลยได้แต่ถอนหายใจออกมาแล้วเลือกที่จะเลิกยุ่งกับโทรศัพท์แล้วไปอาบน้ำเพื่อออกมาดูหนังรอเวลาง่วงแทน

               ว่าแต่ไอ้ฝุ่นมันไปนานจังวะ...

               ผมสลัดหัวตัวเองเบา ๆ เมื่อคิดแบบนั้น เพราะปกติไม่เคยสนใจมันเท่าตอนนี้ ก่อนที่จะรู้สึกเขินขึ้นมาเมื่ออยู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้เมื่อตอนที่อีกฝ่ายจูบ...

               เดี๋ยวนะ...

               ผมที่จับริมฝีปากตัวเองอย่างเผลอตัวก็ได้แต่รีบชักมือออกก่อนจะยิ้มออกมาซะแบบนั้น ก่อนจะกดเล่นหนังที่ตัวเองเลือกดูวันนี้ ซึ่งก็เป็นหนังผีเหมือนอย่างเคย

               เอิร์ธ!

               ...

               ไอ้เอิร์ธ!!”

               เสียงเรียกชื่อที่ทำให้ผมสะดุ้งและต้องถอดหูฟังแล้วมองซ้ายมองขวา ซึ่งเจ้าของเสียงผมก็พอจะรู้อยู่ใคร แต่แค่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันอยู่ตรงไหน

               ฝุ่น!ผมลองเรียกออกไป ก่อนจะพยายามเงี่ยหูฟัง ไม่นานเสียงของมันก็ตอบรับกลับมา

               ระเบียง!

               คำพูดนั่นทำให้ผมเบิกตาโตก่อนจะรีบลุกขึ้นแล้วเปิดม่านที่ปิดกระจกไว้แล้วก็เป็นไปตามคาดเมื่อร่างกายของไอ้ฝุ่นมันมาอยู่ตรงหน้าผม

               เดี๋ยวนะ ตรงนั้นมันระเบียงห้องไม่ใช่เหรอวะ...!

               มึงมาได้ไง!ผมพูดออกไปแต่ยังไม่เปิดกระจกให้อีกฝ่ายเข้ามา ซึ่งคนที่ได้ยินก็ได้แต่ขมวดคิ้วก่อนชี้ไปที่ระเบียงห้องตัวเอง

               อะ...ไอ้นี่...

               ขอเข้าหน่อย

               เสียงที่เล็ดลอดเข้ามาทำให้ผมรีบเปิดประตูกระจกแล้วขมวดคิ้วมองคนที่เพิ่งใช้วิธีเสี่ยงตายเพื่อมาหาผม

               มึงบ้าหรือไง ถ้าตกลงไปตายจะทำไงวะ            

               กูทำมาหลายรอบแล้ว

               ฮะ...

               ชอบแอบมาดูมึงนอนตอนดึก ๆ

               มึงมันบ้าผมว่าก่อนจะหลีกทางให้ผู้มาใหม่เข้ามาในห้อง ไอ้ฝุ่นเองมันก็ยิ้มกว้าง ๆ มาให้ก่อนจะเดินไปนั่งที่เตียงแล้วทำหน้าแหยเมื่อเห็นผมเปิดหนังผีไว้อยู่ ก่อนที่ตัวเองที่ปิดบานกระจกเรียบร้อยจะเดินไปยืนข้างเตียงแล้วพูดกับมันด้วยสีหน้าจริงจัง คราวหน้าไม่เอาแล้วนะ

               ฮะ

               ไม่มาทางนั้นแล้ว จะดึก ตีสองตีสาม ถ้าอยากมามองกูก็มาเคาะ เดี๋ยวกูลุกไปเปิดให้

               ...

               เกิดตกไปตายขึ้นมาจะทำยังไง

               ...

               เป็นห่วงผมที่พูดออกมายาว ๆ สุดท้ายก็จบด้วยคำ ๆ หนึ่งที่เข้าใจง่าย ก่อนที่ไอ้ฝุ่นที่มองมานิ่ง ๆ ในตอนแรกจะหลุดยิ้มออกมา ไม่ต้องมายิ้มเลย กูจริงจัง

               โอเค ๆ คราวหน้าจะมาเคาะ ตามนั้น

               เออ

               ผมว่าก่อนจะมองหน้ามันด้วยความอารมณ์เสีย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ คนที่มาบุกรุกห้องโดยตอนนี้มันย้ายร่างกายเข้าไปในผ้าห่มแล้ว เมื่อที่ที่เคยเป็นของผมถูกแย่งไปก็ต้องจับไอ้อุ่นที่นอนพุงกางอยู่ให้ขยับออกเพื่อที่ตัวเองจะได้เข้าไปนอนบ้าง

               ไอ้อุ่นนี่นอนกินที่จริง ๆไอ้ฝุ่นมันว่าพลางหันไปมองแมวตัวอ้วนที่พอผมจับมันขยับ มันก็ตื่นขึ้นและลุกย้ายตัวเองมานอนกินที่เหมือนเดิม สงสัยต้องซื้อที่นอนแยกให้แล้วมั้ง

               เพราะมึงแหละ เข้ามาแย่งที่กู กูเลยต้องแย่งที่มันเนี่ย

               อ้าว

               จะนั่งยังไงดีวะ

               ผมขมวดคิ้วในตอนที่ต้องลุกขึ้นยืนอีกครั้งเมื่อไอ้อุ่นมันย้ายตัวเองมานอนลงที่เดิม ก่อนที่ไอ้ฝุ่นที่แทรกตัวเข้าไปนอนใต้ผ้าห่มแล้วจะลุกขึ้นนั่งแล้วตบตักตัวเอง ทำให้ผมต้องมองหน้ามันอย่างเอาเรื่อง

               มานั่งตักกูมา

               ตลกละ

               ไม่ตลก มาเร็ว

               ไม่เอา มึงนั่งแล้วก็ขยับไป กูจะนั่งบ้าง

               ไม่ขยับ มานั่งตักกูไอ้ฝุ่นมันยิ้มกว้างพลางยักคิ้วมาให้ ผมเลยมองหน้ามันอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะก้าวขึ้นเตียงแล้วก้มมองหน้ามันทั้ง ๆ ที่ยืนอยู่ ซึ่งอีกฝ่ายเองก็ไม่ยอมแพ้ตอบรับโดยการมองหน้าผมกลับ เอ้า จะยืนดูหรือไง

               มึงก็ขยับไปดิวะ!

               ไม่ มึงอ่ะนั่งลง

               ไอ้ฝุ่น

               อะไรครับใบหน้ากวนประสาทนั่นทำให้ผมอยากจะเข้าไปกระทืบมันซะให้ได้ ก่อนจะต้องยื้อตัวเองไว้เมื่ออยู่ ๆ ไอ้คนที่นั่งอยู่มันก็เอื้อมมาจับมือผม และก็เป็นไปตามคาดเมื่อมันกระตุกเบา ๆ โชคดีที่ผมรู้ทันเลยพยายามดึงตัวเองไว้

               อย่า...อะ...ไอ้!

               ร่างของผมล้มลงทันทีเมื่อแรงกระตุกเบา ๆ ที่ตอนแรกไม่สามารถดึงร่างผมให้ล้มลงไป แต่ตอนนี้มันกลับกระตุกแรง ๆ ทำให้ผมที่ยืนทรงตัวอยู่บนพื้นที่นอนต้องล้มคว่ำลงไปทันที แต่ไอ้คนด้านล่างนี่ดูเหมือนจะซวยไม่น้อยเมื่อผมล้มทับมันเต็มแรงจนมันหงายหลังล้มนอนราบลงกับเตียง

               แอ่ก...อะ...ไอ้ห่า...เอิร์ธ!

               เป็นไงล่ะมึง!

               ผมว่าก่อนจะพยายามดันตัวลุกขึ้น เมื่อดูเหมือนการที่มันจะให้นั่งตักตอนแรกตอนนี้จะเปลี่ยนเป็นนอนทับกันซะอย่างนั้น ที่สำคัญแรงสะเทือนเมื่อสักครู่ก็ทำเอาไอ้อุ่นสะดุ้งตื่นด้วย

               ให้ตายสิ

               ไอ้ฝุ่น ปล่อย

               ไม่

               เอ๊ะ อะไรของมึงวะ!

               ไม่อะไร

               มึงกวนตีนกู!”

               ไม่ได้กวนตีนคำพูดพร้อมกับอ้อมแขนที่แน่นขึ้นทำให้ผมที่พยายามดิ้นสุดท้ายก็ยอมอยู่นิ่ง ๆ ในขณะที่คนที่ผมทับอยู่มันค่อย ๆ ดันตัวเองลุกขึ้นนั่งแล้วกอดผมไว้แบบนั้น

               เออดี

               ไอ้ฝุ่น กูจะดูหนัง

               ก็ดูไปดิ

               แล้วมึงจะกอดกูไว้ทำไมเล่า!

               หนาว

               มันว่า ก่อนจะจับร่างผมให้นั่งดี ๆ บนตักของมัน จนสุดท้ายผมก็ยอมแพ้แล้วนั่งอยู่แบบนั้นพลางถอนหายใจออกมาเซ็ง ๆ ซึ่งเมื่อไอ้ฝุ่นมันเห็นว่าผมเลิกดิ้นแล้วมันจึงคลายกอดออกจนเหลือไว้เพียงหลวม ๆ เท่านั้น

               วันนี้จะนอนนี่ใช่มั้ย

               อืม

               รบกวนกูทุกวัน

               นิด ๆ หน่อย ๆ เอง             

               ไม่หน่อยละสัด

               ผมว่าก่อนจะหันไปมองมันเคือง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกดเล่นหนังที่ดูค้างไว้ ก่อนจะเลือกเอนตัวพิงคนที่ตอนนี้กลายเป็นพนักพิงหลังให้ผมไปแล้ว ส่วนมันเองก็ซบใบหน้าลงบนไหล่ของผมไว้ โดยที่มือก็ยังคงกอดเอวของผมไว้หลวม ๆ อยู่ ก่อนที่เสียงกระซิบเบา ๆ จากคนด้านหลังจะดังขึ้น

               ช่วงนี้แม่งโคตรรู้สึก...

               ...

               มีความสุขเลยว่ะ

               อืม

               เหมือนกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #217 totod (@totod) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 21:38
    อย่าใจง่าย!
    #217
    0
  2. #199 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:08
    เฮ้อออออ
    #199
    0
  3. #165 loognamfzt403 (@loognamfzt403) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 21:09
    ทำไมต้องยอมว่ะ แม่งเห็นแก่ตัว
    #165
    0
  4. #129 IPA1 (@IPA1) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 07:29
    ฝุ่น-_-#
    #129
    0
  5. #127 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 07:11
    เบื่อออ ทีมรอความชัดเจน ยังไม่ได้ทิ้งไม้พายแต่ก็ไม่ได้พายต่อ
    #127
    0