LOVE SHOT! (รักพลิกล็อก!)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,944 Views

  • 80 Comments

  • 61 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,275

    Overall
    1,944

ตอนที่ 4 : LOVE SHOT! 04 - ผู้ชายที่ควรค่าแก่การเป็นพ่อของลูก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    15 ม.ค. 62


LOVE SHOT! 04

ผู้ชายที่ควรค่าแก่การเป็นพ่อของลูก




“แกมีลูกกับถ้าฉันจีบคุณเทมส์อะไรจะติดก่อนกัน” by LOOKJUN.






สุภาพบุรุษ...

คือคำที่ฉันจะนิยามให้กับผู้ชายที่ชื่อชลธีหรือคุณเทมส์

แต่ถ้ามากกว่านั้นก็คงเป็นคำว่าน่ารัก สุขุม สุภาพ อ่อนโยนและใจเย็น...

เป็นผู้ชายที่น่าสนใจแล้วก็ควรค่าเหมาะสมแก่การนำมาเป็นพ่อของลูกด้วยประการทั้งปวง!!

“ใครทำให้เพื่อนฉันยิ้มกว้างจนปากจะฉีกได้ขนาดนี้กันน๊า” เสียงร้องทักทายของน้ำหวานพร้อมกับร่างแสนบอบบางของคุณหมอคนสวยพ่วงด้วยตำแหน่งเพื่อนสนิทของฉันเองที่ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกันเอ่ยถามขึ้น

“มานานแล้วหรอ” เลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถามแต่เลือกจะถามเรื่องอื่นไปแทน “เปลี่ยนชุดแบบนี้คือออกเวรแล้ว?”

“ใช่ เดี๋ยววันนี้จะบอสจะมารับไปกินข้าว” เพื่อนตัวดีตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ถ้าให้อธิบายตามตรงคงกว้างกว่าฉันซะอีก คิดแล้วก็หมั่นไส้ที่ตอนก่อนเอาแต่วิ่งหนีคุณบุรินทร์อยู่แบบนั้น

“แล้วแกหล่ะ คิดถึงใครทำไมต้องยิ้มแบบนั้นด้วย”

“น้ำหวาน...”

“หือออ?”

“แกว่ารักแรกพบมีจริงป่ะ”

“หา??” คำถามของฉันทำให้เพื่อนตาโตออกมาด้วยความตกใจ “แกว่าไงนะ?”

“ฉันถามว่าแกเชื่อว่ารักแรกพบมีจริงมั้ย” ถามย้ำออกไปอีกครั้งแต่พอเพื่อนเงียบก็ต้องรีบอธิบายต่อ “ก็แบบรู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับเค้ามานาน รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างในตัวเค้าที่ดึงดูด แล้วก็อยากเจอเค้าอะไรแบบนี้อ่ะ”

“แค่นั้นเรียกว่ารักได้แล้วหรอ” เพื่อนเบ้หน้าตอบกลับมาทันควัน “เรียกว่าถูกชะตาก็พอมั้ง”

“ไม่ใช่อ่ะ” ฉันปฏิเสธทันที “มันมีอะไรมากกว่านั้น”

“เซ้นส์แกบอกอีกหรือไง”

“ประมาณนั้น” ฉันตอบออกไปตามตรง ถ้าความรู้สึกที่เจอกับคุณเทมส์ครั้งแรกที่วัดเรียกได้ว่าถูกชะตา การเจอกันครั้งที่สองที่ผับเมื่อคืนก็ต้องเรียกว่าประทับใจ

“ใครอ่ะ”

“ก็...”

“พี่เอย?”

“บ้าหรอน้ำหวาน” ชื่อที่เพื่อนเดาออกมาทำฉันแทบจะกรอกตาวนวันละสามรอบ “ฉันบอกปากจะฉีกแล้วว่าไม่ได้คิดอะไรกับพี่เอยแบบนั้นสักหน่อย เมื่อไหร่แกเลิกคิดเรื่องนี้สักที” ก็เคยบอกไปแล้วว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่เอยในทางนั้นเลย แต่ที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่ค่อยชอบหน้าพี่เอยก็แค่รู้สึกผิดที่ตัวเองเคยตั้งแง่และอาละวาดใส่พี่เอยเรื่องน้ำหวานซะยกใหญ่ต่างหากหล่ะ ก็ตอนนั้นโกรธแทนเพื่อนมากเลยเล่นใหญ่ขนาดนั้น ตอนนี้ถึงจะรู้ความจริงว่าพี่เอยไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่จะให้คุยหรือทำตัวปกติใส่กันแบบเดิมฉันก็กระดากใจไม่น้อย!

“ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” เพื่อนตอบอุบอิบกลับมาทันควัน “แล้วงั้นจะบอกมั้ยอ่ะว่าเป็นใคร”

“แกตอบมาก่อนว่าแกไม่เชื่อใช่มั้ย” ฉันวกกลับเข้ามาเรื่องเดิมอีกครั้ง ถึงแม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเพื่อนผู้ใช้เหตุผลเป็นที่ตั้งในการดำเนินชีวิตอย่างน้ำหวานคงไม่เชื่อเรื่องพวกนี้แน่นอนก็เถอะ

“ถ้าฉันเชื่อ ฉันคงคบกับบอสตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนนู้นนนนนนนน ไม่รอมานานขนาดนี้หรอก” เพื่อนตอบกลับมาทันควัน ส่วนฉันก็ได้แต่ส่งยิ้มแหยไปให้

“ก็จริงเนอะ”

“แต่ฉันเชื่อเรื่องของเวลานะ”

“เวลา?”

“ใช่ เวลาที่เหมาะสมไง” เพื่อนตอบกลับมาเสียงเรียบ “และคนที่ใช่ก็จะมาในเวลาที่เหมาะสม”

คนที่ใช่กับเวลาที่เหมาะสมงั้นหรอ?

“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเมื่อไหร่เหมาะสม”

“ก็เซ้นส์แกไง” เพื่อนบุ้ยปากตอบมาทันควัน แต่ว่าฉัน...

“เอาจริงดิ?”

“ทำไมถามงั้นอ่ะ แกไม่เชื่อในเซ้นส์ของตัวเองแล้วหรอ?”

“อือ”

“อ้าวววว”

“ฉันแค่คิดว่าครั้งนี้ฉันไม่ควรเชื่ออ่ะ” ฉันสารภาพหน้าเจื่อน ยอมรับอย่างไม่อายเลยว่าฉันประทับใจคุณเทมส์มากชนิดที่ว่าถ้าเค้าไม่เอ่ยปากจีบฉันก็พร้อมจะจีบเค้าเอง แต่อีกส่วนนึงก็อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่าครั้งนี้เซ้นส์ของฉันมันร้องเตือนว่าคุณเทมส์มีอะไรมากกว่านั้นที่ฉันยังไม่รู้

“ยังไง?”

“คือเค้าน่าประทับใจมากเลยนะแก เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน ใจเย็น ดูเป็นผู้ใหญ่ด้วย แต่เซ้นส์ของฉันมันบอกว่าเค้าไม่ใช่อย่างที่เราเห็น เหมือนมีอะไรมากกว่านั้นที่ฉันยังไม่รู้”

“อะไรที่ว่าเหมือนกับตอนที่แกรู้สึกกับคุณพฤกษ์ป่ะ?”

“ไม่เหมือน” ฉันส่ายหน้าพรืด “กับคุณพฤกษ์มันชัดมากว่าไม่น่าไว้ใจ แต่กับคุณเทมส์ฉันไม่มั่นใจเลยว่าฉันกังวลไปเองหรือว่าเซ้นส์ของฉันกำลังทำงานจริงๆ”

“ชื่อคุณเทมส์หรอกหรอ...” เพื่อนตัวดีทวนคำเสียงเรียบ และดูเหมือนว่าเพื่อนจะไม่ได้สนใจในคำพูดของฉันเท่าไหร่เลย “แล้วคุณเทมส์อะไรนี่หล่อมั้ย”

“น้ำหวาน!”

“โอเคๆๆ ล้อเล่นนิดหน่อยเอง ฉันก็แค่อยากรู้ว่าผู้ชายที่ทำให้แกละลายได้เป็นแบบไหนก็แค่นั้น” เพื่อนตอบกลับมาเสียงรัว ก่อนที่น้ำหวานจะปรับสีหน้าเป็นจริงจังแล้วพูดต่อ” “งั้นครั้งนี้แกก็ไม่ต้องสนใจเซ้นส์ แต่ใช้สมองแกตัดสิน”

“สมอง?”

“อือ” เพื่อนโคลงศรีษะเล็กน้อยตอบกลับมา “ถ้ายังไม่มั่นใจก็แค่รอดูให้มั่นใจ เอาให้ชัวร์ก่อนว่าเค้าดีจริงหรือดีหลอกค่อยตัดสินใจกันต่อก็ไม่เสียหายนี่”

“ก็จริง เจอกันแค่สองครั้งจะไปตัดสินอะไรได้” ฉันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เพราะเอาเข้าจริงเราก็เพิ่งเจอกันแค่สองครั้ง แล้วก็ไม่มีอะไรมามั่นใจเลยว่าฉันกับคุณเทมส์จะได้เจอกันอีก

“นี่ที่แกถามจริงจังเป็นตะเป็นตุเป็นตะนี่คือคนที่เจอกับเค้าแค่สองครั้ง?” เพื่อนถามกลับมาสีหน้าประหลาดใจ และพอฉันพยักหน้ารับเพื่อนก็ส่ายหน้าและบ่นทันควัน “แกจะรีบร้อนไปมั้ยลูกจันทร์ หรือว่าแกชอบเค้าแล้วหรอ”

“ก็ยังหรอก” ฉันตอบไปตามจริง “แต่ฉันก็ยอมรับว่าประทับใจมากกกก” เพราะฉันรู้สึกได้ว่าอะไรสักอย่างในตัวของคุณเทมส์มันน่าสนใจเหลือเกิน

“อะไรจะประทับใจขนาดนั้น เค้าทำอะไร”

“ก็...ทำตัวน่ารัก” ฉันตอบเสียงทะเล้น ขืนเล่าว่าเมื่อวานตัวเองเจออะไรมาบ้างยัยเพื่อนตัวดีได้แปลงร่างเป็นคุณแม่และบ่นฉันจนหูชาแน่

“หมั่นไส้จริ๊งงงง พูดขนาดนี้คงไม่ต้องสนใจเซ้นส์อะไรแล้วมั้ง” น้ำหวานตอบกลับมาด้วยความหมั่นไส้ แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพราะคิดว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายเพิ่ม

“...”

“งั้นเรามาพนันกันมั้ย?” อยู่ๆ น้ำหวานที่เงียบไปก็ถามกลับมาด้วยน้ำเสียงและสายตาที่เป็นประกายวิบวับที่ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจสักนิด

“พนันอะไร?”

“ก็พนันกันว่า...ครั้งนี้เซ้นส์ของแกจะถูกหรือจะผิดไง”

“ยากไปอ่ะ” ฉันตอบส่ายหน้าไม่เห็นด้วยทันควัน ก่อนจะคิดอะไรขึ้นมาได้แล้วถามกลับไป “พนันเรื่องอื่นดีกว่า”

“เรื่อง?”

“แกมีลูกกับถ้าฉันจีบคุณเทมส์อะไรจะติดก่อนกัน”

“นี่แกเอาจริงหรอ แกจะเดินหน้าจีบคุณเทมส์อะไรนั่นจริงดิ” น้ำหวานถามตาโต ซึ่งก็ไม่รู้ว่าที่ตาโตนี่คือตกใจ แปลกใจ หรือดีใจกันแน่

“ก็ถ้าฉันเจอเค้าอีกครั้งอ่ะนะ?”

“หมายความว่า...”

“มีคนเคยบอกว่าถ้าบังเอิญเจอกันสามครั้งให้เรียกว่าพรหมลิขิต”

“แล้ว?”

“ตอนนี้ฉันเจอคุณเทมส์สองครั้งภายในสองอาทิตย์” ฉันพูดพร้อมกับมองหน้าเพื่อนอย่างจริงจัง “และถ้าภายในอาทิตย์นี้ฉันเจอคุณเทมส์อีกครั้ง ฉันก็จะถือว่าฉันกับเค้าเป็นเนื้อคู่กัน”

“เอาจริงดิ”

“จริง”

“แล้วเรื่องเซ้นส์ที่บอกว่าเค้าไม่น่าไว้ใจเมื่อกี้นี้หล่ะ”

“ก็แกบอกให้ฉันใช้สมองไม่ใช่หรอ?” ฉันเลิกคิ้วถามกลับไปหน้าตาย

“ก็ใช่ แต่ว่า...”

“สมองฉันมันบอกว่า...คนนี้แหล่ะพ่อของลูก!!”


******************************************************************

​ออกตัวแรงแซงทางโค้งไปเล้ยยยยยยยยย

เจอกันสองครั้งก็อยากได้เค้าเป็นพ่อของลูกแล้วหรอคะพี่ขาาาาา

แบบนี้ควรเป็นห่วงคุณเทมส์สุดหล่อมากกว่ามั้ยเนี่ย 555555

รออ่านคอมเม้นท์จากรีดเดอร์ที่น่ารักอยู่ะนะคะ

เจอกันตอนหน้าค่าาาาา :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

0 ความคิดเห็น