Baby WIFE (เจ้าสาวตัวร้าย) [E-Book]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,319 Views

  • 7 Comments

  • 40 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3

    Overall
    2,319

ตอนที่ 3 : BabyWIFE 02 - เหตุผลของการแต่งงาน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 พ.ค. 61

“คุณพ่อรักมันมากกว่าขวัญที่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของคุณพ่ออีกหรอ”​ by KHWAN




ฉันเดินกลับเข้ามาในห้องด้วยความงุนงง ตอนนี้แขกทุกคนกลับบ้านไปเรียบร้อยแล้ว รวมทั้งคุณเตชินทร์ด้วย

พอพูดถึงคุณเตชินทร์ ก็อดจะคิดถึงหน้าดุๆ ของเค้าไม่ได้ รูปร่างสูงใหญ่หน้าตาคมเข้มแบบฉบับชายไทย ใบหน้านิ่งๆ สนิทบวกกับแววตาสีนิลดุๆ คู่นั้น ที่ได้สบตาเข้าทีไหร่ก็ทำให้รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ แปลกๆ และที่สำคัญคำพูดทิ้งท้ายที่เค้าพูดไว้ก่อนหน้านี้อีกหล่ะ

‘เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความพอใจ อยากไม่อยากหรือรักไม่รักหรอกนะ มันมีอะไรมากกว่านั้นที่เธอไม่รู้’

แล้วไอ้อะไรมากกว่านั้นมันคืออะไรหล่ะ!

เฮ้อออออออออ คิดแล้วก็กลุ้มใจ นี่ฉันต้องแต่งงานตั้งแต่อายุ 19 จริงๆ หรอเนี่ย..

แม่ขา..ขวัญควรจะทำยังไงดี


ฉันเดินลงมาด้านล่างในช่วงสายของอีกวันอย่างคิดไม่ตก เพราะเมื่อคืนกว่าจะข่มตาหลับไปได้ก็เกือบเช้าแล้ว แต่ยังไม่ทันจะเดินไปไหนได้ไกล เสียงหัวเราะที่ดังลั่นออกมาจากห้องรับแขกก็หยุดฉันเอาไว้ซะก่อน ด้วยความสงสัยฉันจึงเดินเข้าไปใกล้เสียงนั้นทันที

“แน่นอนสิครับท่าน งานนี้มีแต่ได้กับได้แน่นอน” เสียงคุณพ่อพูดคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทำให้ฉันอดที่จะสงสัยไม่ได้จริงๆ

“ที่สำคัญลูกสาวของผมกำลังจะได้แต่งงานกับลูกชายคนเดียวของคุณโตมรเลยนะครับ” คุณพ่อพูดโวด้วยความยินดี “ได้ร่วมหุ้นกับทางทีเอ็นกรุ๊ปแบบนี้ ธุรกิจคาสิโนที่เราตั้งใจจะทำไว้คงไม่ไกลหรอกครับ”

‘ร่วมหุ้น?’ ‘คาสิโน?’ มันหมายความว่ายังไงกัน!

“ครับท่าน ไว้เจอกันอาทิตย์หน้าตอนวันงานนะครับ สวัสดีครับ” คุณพ่อพูดจบก็รีบตัดสายโทรศัพท์ทันที ก่อนจะหันหลังกลับมาแล้วชะงักไปเมื่อเห็นว่าฉันยืนจ้องอยู่

“เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่” คุณพ่อปรับสีหน้าเป็นนิ่งเรียบแล้วเอ่ยถามขึ้น

“เมื่อกี้คุณพ่อพูดเรื่องอะไรคะ ร่วมหุ้นอะไรกัน นี่คือเหตุผลที่ขวัญต้องแต่งงานกับคุณเตชินทร์หรอคะ”    “นี่แกแอบฟังฉันคุยโทรศัพท์หรอ ไร้มารยาท!” คุณพ่อไม่ได้ตอบคำถามฉัน แต่กลับต่อว่าฉันด้วยความหงุดหงิดทันที

“ถ้าขวัญไม่แอบฟัง ขวัญจะรู้หรอคะว่าคุณพ่อกำลังจะขายลูกตัวเองกิน”

“เพียงขวัญ!!” คุณพ่อตวาดลั่นอย่างโกรธจัดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ฉันแล้วพูดขึ้นทันที “ฉันเป็นพ่อแกนะ แกไม่มีสิทธิ์มาพูดจาลามปามใส่ฉันแบบนี้”

“พ่อหรอคะ?” ฉันทวนคำเสียงสั่น ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “พ่อแบบไหนกันคะที่เค้าใช้ลูกสาวตัวเองเป็นเครื่องมือทางธุรกิจหรอแบบนี้”

เพี้ยะ!!

เสียงฝ่ามือสากของคุณพ่อกระทบกับแก้มซีกซ้ายของฉันอย่างจังจนหน้าหัน ความรู้สึกชาและแสบยิบๆ วิ่งวนอยู่บริเวณข้างแก้ม แถมปากก็ยังรับรู้ได้ถึงรสฝาดประหลาดที่เกิดขึ้นด้วย...ปากแตกสินะ!

“คุณพ่อตบขวัญ” ฉันครางออกมาเสียงแผ่ว ก่อนจะสบตากับคุณพ่อด้วยความผิดหวัง

คุณพ่อมีท่าทีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นปกติแล้วพูดขึ้น “ฉันทำได้มากกว่านี้อีก ถ้าแกยังมายุ่งกับเรื่องของฉัน”

“...”

“ฉันเป็นพ่อ ฉันสั่งอะไรแกก็ต้องทำ แกไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่งฉัน” คุณพ่อพูดเสียงเข้ม

“รักมากเลยหรอคะบริษัทคุณพ่อหน่ะ” ฉันถามคุณพ่อออกไปทั้งน้ำตา “คุณพ่อรักมันมากกว่าขวัญที่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของคุณพ่ออีกหรอ”

“เพียงขวัญ!!!”

 “คุณพ่อเปลี่ยนไปมากรู้มั้ยคะ ฮึก คุณพ่อไม่ใช่คุณพ่อคนเดิมของขวัญอีกแล้ว!”

 “กลับขึ้นไปบนห้องเดี๋ยวนี้เพียงขวัญ แล้วก็ห้ามออกมาจนกว่าฉันจะอนุญาต” คุณพ่อกดเสียงเข้มอย่างพยายามควบคุมอารมณ์

  “คุณพ่อ..”

 “ใครอยู่ข้างนอกมาพาคุณขวัญกลับไปบนห้องเดี๋ยวนี้!” คุณพ่อตวาดเสียงดังลั่น ก่อนจะถามมาด้วยลูกน้องสามสี่คนที่วิ่งเข้ามาแล้วฉุดกระชากฉันกลับขึ้นไปบนห้อง

 

ปัง!

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ฉันก็ทรุดตัวลงร้องไห้กับพื้นอย่างหมดแรง ตอนนี้ความเจ็บตรงแก้มจากการถูกตบคงน้อยกว่าใจของฉันที่มันกำลังแตกร้าว..

คุณพ่อเปลี่ยนไปมากจริงๆ..

เมื่อก่อนคุณพ่อของฉันเป็นคนที่น่ารักกว่านี้ เป็นผู้ชายยิ้มเก่งและใจดีที่สุดในโลก..

แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปตอนที่ฉันอายุได้ห้าขวบ หลังจากคุณแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเสียชีวิตคาที่ หลังจากนั้นคุณพ่อของฉันก็เปลี่ยนไป จากเป็นคนที่ยิ้มง่ายหัวเราะเก่ง กลายเป็นคนนิ่งขรึม โมโหร้าย ใครก็เข้าหน้าไม่ติด ทุกอย่างในตอนนั้นมันดูแย่มากไปหมด แต่ก็ไม่เท่ากับสามปีต่อมา ที่คุณพ่อตัดสินใจแต่งงานใหม่กับน้ากานดา แม่ม้ายลูกติดผู้เป็นลูกสาวของอดีตนักการเมืองชื่อดังทางภาคเหนือ

หลังจากนั้นบ้านหลังนี้และชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไปตลอดกาล คุณพ่อพาน้ากานดา รวมถึงลูกสาวและลูกชายของเค้าเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะคุณผู้หญิง และคุณหนูของบ้านคนใหม่ ส่วนฉันก็กลายเป็นเด็กที่เข้าใกล้เคียงกับคำว่า ‘กำพร้า’ อย่างสมบูรณ์แบบ

ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองสามารถอดทนและก้าวข้ามผ่านเรื่องราวมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร แต่มาวันนี้ฉันกลับรู้สึกว่ามันหนักหนาจนฉันไม่สามารถรับมันได้ไหวอีกแล้ว..

น่ากลัวที่ความคิดนึงแล่นเข้ามาในหัวถึงขั้นว่า ฉันอยากหนีไปให้ไกลจากชีวิตแบบนี้เหลือเกิน..

ไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกอันโหดร้ายนี้อีกแล้ว...

ถ้าส่วนเกินอย่างฉันไม่อยู่สักคน บางทีคุณพ่อหรือคนอื่นๆ อาจจะมีความสุขกว่านี้ก็ได้

         

ความคิดชั่ววูบที่แล่นเข้ามาทำให้ฉันรู้สึกกลัวความฟุ้งซ่านของตัวเอง จนตัดสินใจคว้ากุญแจรถก่อนจะมองซ้ายมองขวาแล้วเดินออกจากบ้านไปสตาร์ทรถแล้วขับออกไป ไม่รู้เหมือนกันว่าควรไปไหน รู้แต่ว่าถ้าไม่ออกไปจากที่นี่พรุ่งนี้ฉันอาจไม่เข้มแข็งพอที่จะมีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้ก็ได้

ฉันขับรถมาเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย ทั้งตัวตอนนี้มีแค่ชุดที่ใส่อยู่ โทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสตางค์ใบเล็กที่น่าจะมีเงินสดอยู่แค่ห้าร้อยเท่านั้น เรื่องเงินไม่ใช่ประเด็นใหญ่เพราะฉันยังมีบัตรเครดิตที่คุณพ่อให้ไว้อยู่ คิดว่าสามารถใช้มันประทังชีวิตตัวเองไปได้อีกสักระยะ แต่ปัญหาที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือ ฉันไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี

ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว หันมองป้ายข้างทางอีกทีถึงรู้ว่าตอนนี้ตัวเองขับรถมาถึงชลบุรีแล้ว

บ้าจริง! นี่ฉันขับมาไกลถึงขนาดนี้ได้ยังไง

แต่ถึงจะคิดแบบนั้น ฉันกลับใช้โทรศัพท์มือถือค้นหาทะเลแสนสวยในจังหวัดชลบุรีและรีบมุ่งหน้าไปแทน อย่างน้อยการได้ไปในสถานที่ที่ชอบอาจจะทำให้ฉันรู้สึกดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ได้


ฉันจอดรถหน้าชายหาดตรงหน้าก่อนจะรีบปลดล็อคแล้วเดินลงไปอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืด เลยทำให้นักท่องเที่ยวค่อนข้างบางตา ฉันนั่งมองดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าด้วยความรู้สึกหดหู่ ทำไมชีวิตเธอถึงดูสิ้นไร้ไม้ตอกขนาดนี้นะเพียงขวัญ..


**************************************************************************************

หนูขวัญของไรท์น่าสงสารจริงๆ ฮืออออ T_T

อ่านแล้วฟีดแบคได้เต็มที่เลยน๊าาาา ชอบไม่ชอบยังไงบอกได้ค่าาา ^^

MelloNY.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น