วันเพ็ญเดือนสิบสอง~

"วันเพ็ญเดือนสิบสอง น้ำคะนองเต็มตลิ่ง....."
ไดอารี่กับคนเขียนกำลังร่วมร้องเพลงฉลองลอยกระทง
ในชุดสไบเขียว โจงกระเบนขาว
"ที่จริงฉันคิดว่าจะให้เป็นสีเขียวทั้งตัวเลยนะ เพราะจะได้เหมือนนางตานี
ฉันชอบฉายานี้ที่สุดเลย
ดูที่ตาฉันสิ สีเขียวเหมือนกัน ที่จริงฉันน่ะ...
กะจะให้แก้มเป็นสีเขียวด้วยนะ แต่ก็ทำไม่ได้
เพราะมันจะน่ากลัว
เหมือนคนตาย"
"แต่ฉันว่าสำหรับวันนี้น่ะ
เธอเหมือน.......กระทงมากกว่านะ"
"ว่าไงนะ?"
"ว่าแต่ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงใส่ชุดนี้"
"ฉันไปเล่นดนตรีที่เพลินตามา
เล่นจะเข้นะ แต่วันนี้ไม่สนุกเลย
กระทงก็ไม่ได้ลอย เพราะไม่ได้ซื้อ ซื้อไม่ทัน
ไม่สนุกเลย วันนี้เป็นวันที่ทุกข์ที่สุดสำหรับฉัน
เกลียดๆๆๆๆวันนี้ที่สุด
เป็นวันที่ทุกข์มากๆสำหรับฉันเลย
ทั้งๆที่คนอื่นๆต่างพากันสนุก
ถึงฉันจะแต่งตัว สไบ สวยขนาดไหน ฉันก็ไม่สวยด้วยหรอก
เพราะฉันเล่นหน้าบึ้งตลอดเวลา
มีคนชมฉันสวย แต่ฉันว่าฉันน่าเกลียดมากๆในสายตาฉัน
กระทงก็ไม่ได้ลอยแล้ว"
"...จับเธอไปลอยยังดูดีกว่านะ
เขียวเหมือนใบกล้วยเลย จุดธูปเทียนที่หัวหน่อย
แล้วเธอยังปักดอกดาวเรืองที่หูด้วย
เอาดอกดาวเรืองมาเพิ่มหน่อยก็ดีนะ
จากนั้นก็ห่อๆนิดๆหน่อยๆ แล้วจับลอยน้ำไปเลย
เหมือนเปี๊ยบ
เรียกร้องควมสนใจได้ดีด้วย"
"วาไงนะ?...."
คงไม่ต้องบอกนะคะว่าคนเขียนจะทำอะไรต่อไป...เหอๆๆ
วันเพ็ญเดือนสยอง พระตีกลอง ลิงตีฉิ่ง
เราทั้งหลาย ชายหญิง
สนุกกันจริงวันขี้เต็มคลอง เหอๆๆๆ....
(อูย....ถ้าจะแรงไปนิส.....)