ทั้งดีใจ ทั้งเสียใจ

"ไดอารี่ ข่าวดี ข่าวดี"
"อะไร?"
ไดอารี่ตกใจสุดขีดเมื่อจู่ๆคนเขียนก็ชะแว้บมาด้านหลัง
"ครูที่สอนดนตรีไทยให้ฉันที่นอนป่วยอยู่น่ะ
อาการดีขึ้นแล้วนะ"
คนเขียนดีใจสุดๆ
"จริงๆเหรอ ดีใจด้วยนะ"
ไดอารี่เออออตามไปงั้นๆแหล่ะ
"แต่มั้นก็เป็นข่าวร้าย"
"อะไรอีกล่ะ"
ไดอารี่ชักเบื่อ
"ครูเค้าอาการดีขึ้น แต่จำอะไรสับสนไปหมดเลย
บอกว่ามีวัวอยู่ในตู้เย็นบ้างล่ะ"
"เพิ่งอาการดีขึ้น คงจำอะไรสับสนๆอยู่นั่นแหล่ะ
ไม่เป็นไรหรอก"
"ไอ้ดีมันก็ดีอยู่หรอก
แต่จำเรื่องที่ฉันเล่าเกี่ยวกับคุณตาให้ฟังได้มั้ยล่ะ?
เรื่องที่คุณตาอาการเหมือนคุณครูน่ะ"
"จำได้สิ"
ถ้าจำไม่ได้ ไดอารี่ก็ถูกฆ่าน่ะสิ
"คุณตาก็เป็นแบบนี้แหล่ะ อาการดีขึ้น แต่ก็จำอะไรสับสนไปหมด
แล้วก็ทรุดลงอีก จากนั้นก็เสีย"
"เสียก็เอาไปซ่อมสิ"
"ไปตายซะเถอะเจ้าไดอารี่"
"เฮ่ยๆๆๆ แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?"
"ถามฉันแล้วฉันจะช่วยอะไรได้บ้างมั้ยล่ะยะ?"
"ตายแน่ ตายแน่ ตายแน่"
"แช่งเหรอ"
"เปล่าน้า"
"ตายซะเถอะ ก่อนที่ครูจะตาย นายต้องลงนรกก่อน"
แล้วคนเขียนก็...
ตบ ตี กัด ถีบ เตะ ต่อย
ตุบ ตับ ตุบ ตับ