เล่นดนตรีไทย อุทิศแด่คุณตาที่ล่วงลับไป...

กึก กัก กึก กัก
คนเขียนกำลังยกจะเข้วางลงบนพื้นแล้วหยิบไม้จะเข้
เพื่อเตรียมที่จะบรรเลงดนตรีไทยอันแสนไพเราะ(รึเปล่า)
(จะเข้เหรียญทองนะยะ)
(ไม่ได้อวดน้า...)
"ทำอะไรอ่ะ"
ไดอารี่เอ่ยถาม
"ตาบอดรึไง ไม่เห็นเหรอว่าฉันจะเล่นจะเข้"
"แล้วฉันมีตาเหรอ?"
"เออ...นั่นสิ?"
"ว่าแต่ไปทำอะไรมาน่ะ ถึงคิดจะเล่นมันขึ้นมา
เห็นทิ้งเอาไว้จนฝุ่นเขลอะเลย"
"ก็อย่างที่เล่าไปเมื่อวานไงล่ะ
คุณครูที่สอนดนตรีไทยให้ฉันป่วยอยู่ที่โรงบาล
ฉันก็เลยคิดว่าจะเอามาซ้อม
เพื่อจะได้ไม่ลืม
เห็นสีหน้าครูตอนนี้แล้วรู้สึกสำนึกผิดยังไงก็ไม่รู้"
"สำนึกผิดเรื่องอะไรล่ะ"
"ก็ฉันไม่ค่อยได้ซ้อมเลยนี่นา หมู่นี้น่ะ"
"ไม่ค่อยจะเกี่ยวกันเลย"
"ไม่รู้ล่ะ
บรรเลงให้คุณตาที่อยู่บนสวรรค์ได้รับฟังก็ได้
ให้คุณตารู้ว่าหลานคนนี้ยังไม่ลืมเขา
เป็นเหตุผลที่ดีพอรึยังล่ะ?"
"ก็ดี"
"ก็ดีงั้นเหรอ? ฉันจะบ้าตายกับนายจริงๆ"
"ทาม-มาย-อ่า"
"เฮ่อ"
คนเขียนเริ่มเบื่อไดอารี่ขึ้นมาแล้ว
ถ้าความอดทนหมดขีดจำกัดขึ้นมาเมื่อไหร่ล่ะก็
ไดอารี่จะเป็นยังไงล่ะเนี่ย
ตายๆๆ ตายลูกเดียวแน่ๆ
"เล่นขิมด้วยดีมั้ย?"
คนเขียนพูดหลังจากที่อยู่ในความเงียบมานาน
"ซออู้ล่ะ ดีมั้ย?"
"ซอด้วงด้วยก็ไม่มีผู้ใดขัดนางยักษ์อย่างเธอได้ลงหรอก
ถ้าเพื่อนบ้านรำคาญก็จะมีครกบินมาหาเองแหล่ะ"
"ว่าไงนะ?"
ตุบ ตับ ตุบ ตับ ปึง ปัง ปึง ปัง
แทนที่จะเป็นเสียงดนตรีที่ไพเราะ
มันกลับกลายเป็นเสียงที่เกิดจากการที่ไดอารี่โดนอัดเข้าเต็มๆ
ฮือๆ คนเขียนทำกับไดอารี่แบบนี้อีกแล้ว


-nik ki-