ไม่มีการบ้าน(เกือบ)ทั้งอาทิตย์เลย

"ไดอารี่ อาทิตย์นี้ยังไม่มีการบ้านเลย"
"เหรอ"
"แหม ไม่ดีใจด้วยเลยเหรอ"
"ไม่ล่ะ มีการบ้านเยอะๆฉันถึงดีใจ
มันสะใจนะที่ได้เห็นเธอนั่งเครียดกับการทำการบ้าน
กำลังแช่งให้เป็นโรคเครียดเร็วๆ"
ไดอารี่หลุดคำพูดที่ยั่วโมโหคนเขียนออดมา
ไดอารี่รู้ตัวก็รีบเอามือปิดปาก...
"อุ้ย....ตายล่ะสิ"
"ตายแน่นอนแก...
ฉันจะเป็นโรคเครียดเพราะแกมากกว่าการบ้านอีกนะยะ
ไอ้ไดอารี่บ้าบอคอแตก
แกไม่น่ามาเป็นไดอารี่ของฉันเลย...
เดี๋ยวเก็บไว้จัดการทีหลังดีกว่า
วันนี้มีการประกวดร้องเพลงที่โรงเรียนด้วยล่ะ
แล้วก็มีดนตรีไทยโชว์
ฮือๆ เสียใจจริงๆที่ฉันไม่ได้ไปเล่นกะเค้าด้วย
อุตส่าห์เล่นดนตรีไทยเป็นความสามารถพิเศษแล้วเชียว
ไม่ยอมใช้ให้เป็นประโยชน์เลย
อิจฉา อิจฉา
ฟังแล้วอยากเล่นบ้างง่า
พอดีฉันไม่ได้ใช้โควต้าดนตรีไทยเข้าอ่ะนะ
ก็เลยไม่ได้เล่น
(เพิ่งขึ้นม.1จ้า)"
"เหรอๆๆ
น่าสงสา..."
ไดอารี่เกือบหลุดคำพูดออกมาอีกรอบ
"อะไรนะ? พูดให้ได้ยินชัดๆซิ
ฉันยังไม่ทำอะไรนายตอนนี้หรอก
เก็บสะสมความโกรธเอาไว้ระบายทีหลัง"
"ฮือๆๆ
...ดีใจด้วยน้า ที่ไม่มีการบ้านเลยน่ะ
แล้วก็เสียใจด้วยที่ไม่ได้เล่นดนตรีไทย
แต่จริงๆแล้วถ้ามีการบ้านหน่อยก็น่าจะเป็นการทบทวนที่ดีนะ"
"หึ..."
"...."
ไดอารี่ขมวดคิ้ว คนเขียนหึอะไร?
"เอาล่ะ มาเป็นที่ระบายอารมณ์ให้ฉันหน่อยนะ ย้าก...."
คนเขียนระบายอารมณ์ใส่ไดอารี่เต็มที่