"ฮือๆๆ ไดอารี่จ๋า...แงๆๆ"
"เป็นอะไรไปซะล่ะ?"
"ครูที่สอนดนตรีไทยให้ฉันป่วยอยู่ที่โรงบาลง่า
แงๆๆๆ"
"เป็นไงมาไงล่ะ?
เล่าให้ฟังได้มั้ยอ่า..."
เพื่อนๆในวงดนตรีเค้ามาบอกแล้วชวนหนูไปเยี่ยม
ครูท่านผอมลงมาก ถูกมัดแขนมัดขา มัดตัวไว้
เฉลี่ยแล้วประมาณ 1 นาทีก็จะลุกขึ้นนั่งเองโดยที่ไม่รู้สึกตัว
จำใครไม่ได้เลย เพื่อนๆที่พาฉันไปเยี่ยมเค้าร้องห่มร้องไห้กันทั้งหมดเลย
สงสารท่านมากๆ หมู่นี้มัวแต่นึกถึงเรื่องนี้
ไม่ค่อยนึกเรื่องเรียนเลย พอนำเรื่องนี้ไปเล่าให้คุณยายฟัง
คุณยายบอกว่าเป็นเหมือนคุณตาของฉันเลย
อาจจะเป็นโรคเดียวกัน ตาของฉันเสียแล้ว ฉันกลัวว่าครูคนนี้จะเป็นแบบนั้นด้วยจังเลย"
"ไม่เป็นไรหรอกน่า..."
"นายไม่ใช่ฉันซะหน่อย แต่ฉันก็ใจแข็งใช่ย่อย
ฉันไม่ร้องไห้เลยล่ะ"
"แต่ในใจเธอก็สงสารท่านใช่มะ?"
"ใช่"
"แล้วครูคนนั้นน่ะ สำคัญมากขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ก็ใช่น่ะสิ
ฉันเล่นดนตรีไทยเป็นความสามารถพิเศษ
จะเข้ ขิม ซอด้วง ซออู้ แล้วก็เครื่องจังหวะ แล้วก็อื่นๆนิดหน่อย
ล่าสุดนี้ก็คว้ารางวัลเหรียญทองเดี่ยวจะเข้ ซึ่งคือได้คะแนนสูงสุด
เหรียญเงินซออู้ ซออู้ไม่มีใครได้เหรียญทอง ดังนั้นฉันได้คะแนนสูงสุด
เพียงแต่ว่าคะแนนไม่ถึงเกณฑ์ก็เท่านั้น
เหรียญเงินขิม และเหรียญทองแดงซอด้วง ได้เหรียญทั้งหมด ไม่มีอันไหนที่ไม่ได้เลย ดีใจมากๆ
ที่ได้มานี้ก็เพราะครูคนนี้ กับครูหลักๆอีกคน
แล้วก็แข่งแบบวงชิงถ้วยพระราชทานได้ถ้วยรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1
อันนี้คือ ครูคนนี้สำคัญมากๆ เพราะถ้าไม่ได้ท่าน
พวกเราคงคว้ารางวัลนี้มาไม่ได้แน่นอน"
"อื้ม..."
"เด็กๆในวงดื้อมาก
ท่านอาจจะเครียดเพราะเด็กๆ
แล้วก็อาจเป็นโรคสมองตีบจากการที่ดื่มเหล้าเยอะ
ถ้าจะเอาผิดต้องเอาผิดกับคนที่
ชวนครูคนนี้ดื่มเหล้า ชิ..."
"เอ้าๆๆๆ
เปลี่ยนจากอาการนางฟ้าใจดีขี้สงสาร
ไปเป็นนางยักษ์ใจมาร จ้องจะแก้แค้นซะแล้ว"
"ว่าไงนะ?"
ตุบ ตับ ตุบ ตับ
ฮือๆๆ คนเขียนใจร้ายกับไดอารี่ได้ลงคอ
-nik ki-
ความคิดเห็น