ชมพูจ๋า...เรามาเชียร์ตัวนะ...ชมพูสู้ๆ ชมพูสู้ตาย...โย่ๆๆ

"ชมพูจ๋า.....(...จ๋า...)
เรามาเชียร์ตัวนะ...(...เออน่ะ...เออน่ะ...)
ตัวอย่าแพ้เขานะ...(...เออน่ะ...เออน่ะ...)
ชมพูสู้ๆ ชมพูสู้ตาย
ชมพูไว้ลาย สู้ตาย สู้ๆ...
ชมพูสู้ๆ ชมพูสู้ตาย ชมพูไว้ลาย
ขี่ควายชนตู้...เอ้ย..."
คนเขียนซ้อมเต้นกีฬาสีอยู่ในบ้าน
แต่พูดผิด เชียร์ให้สีตัวเองแพ้ซะงั้น...(อ้าว?)
"โอย...ฉันยังเป็นอคติกับสีชมพูไม่หาย
เป็นแค่กองเชียร์ธรรมดา ทำไมต้องมาเต้นๆๆๆๆ
แบบนี้ด้วยนะ
สีชมพูสู้จนตาย โย่ โย่ๆ
พูดแบบนี้มีหวังโดนกรรมการไล่ออกจากสแตนด์แน่ๆ"
"เป็นไรไปคนเขียน"
"บูม พิ้งกี้ เชียร์ บูมๆ พิงกี้ เชียร์
บูม พิ้งกี้ เชียร์ บูมๆ เฮ่..."
"ยอมรับสีชมพูได้แล้วเหรอ?"
"ยังหรอก"
"อ้าว?"
"ไม่งั้นฉันจะมาซ้อมเต้นอยู่แบบนี้ทำไมล่ะยะ?"
"ซ้อมๆๆๆๆเข้าไป อัดๆๆๆๆ ตื้บๆๆๆ"
"ไอ้ไดอารี่บ้า
เออ...น่าสนแฮะ
อัดๆๆๆๆ
มะ มะ มะ มะพร้าวห้าว...
สาว สาว สาว สาวน่ารัก...
ยัก ยัก ยัก ยักษ์เขี้ยวใหญ่...
เรือ เรือ เรือ เรือพายไป...
ลิง ลิง ลิง ลิงไต่ลาว..."
"คนเขียนบ้าไปแล้วล่ะครับท่านผู้ชม เอ้ย...ท่านผู้อ่าน"
"โย่ๆๆ ลิงไต่ไปหาลาว สาวๆๆขึ้นไป
ออกไปให้ห่างไกล
จากสีของตัวเอง เหอๆๆ โย่ๆๆๆ
...ไปเชียร์สีฟ้า......มาเชียร์สีม่วง...
...ไปเชียร์สีเขียว......แล้วไปหาแดง...
ไปเชียร์สีเหลือง
แล้วไปสีอื่น...ไปไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่ชมพู"
เพลงมั่ว คนเขียนแต่งเอง เพื่อให้สีของตัวเองพ่ายแพ้
น่าเกลียดจริงๆ
"คนเขียนบ้าของแท้ครับท่านผู้อ่าน ชมพูสู้จนตาย โฮะๆๆ"
คนเขียนก็บ้าไปกะเค้าด้วย