"สวัสดีคนเขียน เป็นอะไรไปเหรอ?"
ไดอารี่ถามเมื่อเห็นคนเขียนเดินเข้ามานั่งในห้อง
แล้วฟุบตัวลงนอนอย่างกะทันหัน
"ฉาน-เหนื่อย-มาก-มาก"
"ไปทำอะไรมาล่ะ"
คนเขียนลุกขึ้นนั่งขยี้ตา
"วันนี้วันหยุดทั้งที ต้องตื่นตั้วแต่หกโมงครึ่ง
เพื่อไปงานร้อยแปดปีของทางโรงเรียน
ต้องเดินตั้วแต่สวนศรีเมืองแล้วอ้อมไปถนนใหญ่
แล้วเดินวนกลับมาที่โรงเรียน
จากนั้นก็ไปเรียนต่ออีกต่างหาก
ปวดสมองเป็นบ้าเลย"
"เหรอ
งั้นก็นอนพักซะสิ"
"ได้ แต่แค่ประมาณครึ่งชั่วโมงฉันก็ไปอีก"
"ไปไหนอีกล่ะ
เหนื่อยขนาดนี้ยังคิดจะไปอีกเหรอ?"
"ไปกรุงเทพฯกับแม่
เออ...จริงสิ
ตอนอยู่บนรถก็นอนได้นี่นา ลืมไปเลย
ทำไมฉันถึงได้โง่ขนาดนี้นะ?"
คนเขียนตา(เกือบ)สว่าง แล้วลุกขึ้นเตรียมตัว จากนั้นก็เดินลงไป
ข้างล่างเพื่อเดินทางไปกรุงเทพทันที
แต่ก็ลืมของสำคัญบางอย่าง...?
"เฮ้ย...ยัยคนเขียน
รอฉันด้วยสิโว้ย...ลืมไดอารี่สุดหล่อได้ยังไงเนี่ยยยยย....."
ไดอารี่วิ่งตามลงไป เก้าขาขึ้นไปบนรถ
อีกแค่นิดเดียวก็หล่นจากรถแล้ว
ทันมั้ยเนี่ย?
"เฮ่อ...เกือบไป ยัยคนเขียน
มาให้ฉันจัดการซะดีๆ
แกล้งลืมฉันเหรอ???"
"หา? อะไรนะ
ฉันขอโทษ...จะขอโทษทำไมนะ
ฉันอยากทิ้งนายไว้ที่บ้านจริงๆเลย ตามมาทำไม?
ว่าแต่ นายเอาขาที่ไหนวิ่งลมหอบมาถึงรถนี่ได้ล่ะ?..."
"...???..."
-nik ki-
ความคิดเห็น