ปีเตอร์ ลอมบาร์ดี กูทรีที่สาม

“หวัดดีไดอารี่จัง
สวัสดีวันฟ้าครื้ม (ครื้มเพราะฝนตก)”
“ว่าไงจ๊ะ คนเขียนของฉาน....”
“ร่าเริงเชียวนะ ไม่ว่าแล้วล่ะสิที่ฉันไปญี่ปุ่นน่ะ”
“ใครบอกล่ะ ฉันยังงอนอยู่นะ
ไปแล้วไม่บอกกันเลย”
“ก็บอกไปเมื่อวานแล้วไง ว่าจะไปญี่ปุ่น.....”
“......แถมเธอยังถีบฉันไปญี่ปุ่นก่อนเลย”
“ไม่ดีเหรอ นายน่าจะรออยู่ที่นั่นซะด้วยซ้ำ จะได้ไปกับฉันเลย
ไม่เสียงตังค์ค่าเครื่องบินด้วย”
“ฉันจะรู้ได้ไงล่ะว่าเธอจะไปที่ไหน”
“โตเกียว”
“ส่วนไหนของโตเกียวล่ะ”
“เออ...ไม่ต้องรู้หรอก ยังไงฉันก็ไม่ให้นายด้วยไปแน่
ที่จริงที่ฉันถีบส่งนายไปเมื่อวานนี้น่ะ
ฉันกะจะให้นายอยู่ที่นั่นไปจนตายแล้วไม่ต้องเจอกันอีกแล้วซะด้วย
แต่นายยังกลับมา
ตายยากจริงๆเลย”
“ว่าแต่ ไอ้ปีเตอร์ ลอมบาร์ดี กูทรีที่สามเนี่ย มันคืออะไรเหรอ”
“อย่าเรียกว่าไอ้สิยะ
คนคนเนี่ย เป็นตัวเอกเรื่อง “วัยแย้มแก้มใส” เลยนะจ๊ะ”
“นอกใจฉันเหรอ?”
ไดอารี่ตะโกนลั่น
“อย่าคิดว่าตะโกนแล้วฉันจะกลัวนะ
กูทรีน่ะ มีแฟนแล้ว ชื่อ โดเมนิกา ซานโตลินา โดเน
ชื่อเพราะใช่มั้ยล่ะ ฮิๆ
แต่จริงๆสองคนนี้เค้าคบกันเป็นแค่เพื่อนสนิทนะ
แต่ต่อมาก็ต้องจากกัน
ทั้งสองเคยเรียนอยู่โรงเรียนที่อิตาลี แล้วสุดท้ายก็ต้องเดินทางกลับอเมริกา
บ้านจริงๆของพวกเขาน่ะ
ฉันชอบมากเลย ตัวเอกสองตัวนี้น่ะ....”
“ว่าแต่เรื่องที่เธอพูดถึงน่ะ
เธออ่านจบตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ก็ฉันชอบ
ฉันก็เลยเอามาอ่านอีกทีไงล่ะ”
“เอาเหอะ ยังไงมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรมากนักเลย”
“แต่ฉันชอบนะ”
“เธอชอบอะไร เป็นอันว่าคนอื่นเกลียดทั้งหมด ถูกมั้ยล่ะ
ทีงู เธอยังชอบเลย”
“ก็มันน่ารักนี่นา”
“พอเลยๆ เลิกพูดซะทีเถอะ ฉันชักเบื่อคนเขียนคนนี้แล้ว”
“ว่าไงนะ”
คนเขียนโกรธหน้าแดงแล้วจับไดอารี่ขึ้นมาทุ่มลงกับพื้นจนพื้นแตกแยก
เป็นสองซีก