สืบสยอง

คนเขียนนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆไดอารี่คู่ใจ
“อ่านไม่วางตาเลยนะ”
“ก็มันสนุกนี่นา ฉันชอบๆๆๆมากๆๆๆๆๆ”
“เรื่องอะไรอ่ะ”
“สืบสยอง”
“หา? เธออ่านหนังสือแบบนั้นด้วยเหรอ”
“มันสนุกจนบอกไม่ถูกนี่นา มันไม่น่ากลัวหรอก มันก็แค่การส่งของธรรมดา
แต่ลูกค้าของพวกมันต่างจากคนอื่นตรงที่มันเป็นศพเนี่ยแหล่ะ”
“สยอง......”
“อยากลองอ่านมั้ย เดี๋ยวฉันอ่านจบแล้วจะเอาให้อ่าน”
“ไม่เอาด้วยหรอก”
“สนุกจะตาย คนนึงเป็นพวกคนทรง คนนึงเป็นดาวน์ซิ่ง
คนนึงเป็นพวกชาแนลเลอร์
คนนึงเป็นเอมเบอร์มิ่ง คนสุดท้ายชี้นิ้วสั่งอย่างเดียว....”
เมื่อคนเขียนพูดถึงคนสุดท้ายก็อดกลั้นหัวเราะไม่ได้
“ว่าแต่ไอ้ ดาวน์ซิ่งเนี่ยน่าสนใจนะ
น่าจะให้ช่วยหาสมบัติให้หน่อย”
“ไม่ได้หรอก
เพราะของที่เขาหาน่ะ ไม่ใช่สมบัติ แต่เป็น
ศพ!!!
ต่างหากล่ะ ฮิๆ”
“บรื๋ออออออ
แล้วคนอื่นๆที่เหลือล่ะ”
“คนทรงก็พูดคุยสื่อสารกับศพได้ ชาแนลเลอร์....ก็
เป็นแค่....แค่เรียกตัวเองว่าชาแนลเลอร์ แต่แค่คุยกับมนุษย์ต่างดาวที่มือได้”
“หมายความว่าไง มนุษย์ต่างดาวที่มือ”
“ก็หุ่นมือไง?”
O_o? อะไรนะ หุ่นมือ?”
“ใช่ แต่หุ่นตัวนั้นเป็นคนพูดนะ เป็นมัพเพตน่ะ
มันพูดแล้วคนอื่นชอบคิดว่าเป็นแค่การแสดง ประมาณนั้น
ฉันชอบตัวนี้ที่สุดเลย”
“บ้า”
“หา?”
“แล้วที่เหลือล่ะ”
“ก็มีเอมเบอร์มิ่งมือหนึ่ง เป็นคนเพี้ยนๆน่ะ
ที่รักการแต่งศพจนถึงกับดั้นด้นไปเรียนเมืองนอกเลย”
“จะขไนหนาด”
“แล้วก็คนที่ชี้นิ้วสั่งน่ะ.....”
คนเขียนเกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
“เค้าเป็นพวกที่รวบรวมข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต
ไม่มีความสามารถอะไรเกี่ยวกับศพนักหรอก
แต่ก็เก่งนะ
เป็นคนก่อตั้งคุโรซากิจัดการศพ”
“น่ากัว...”
“ฉันจะให้นายอ่านเดี๋ยวนี้ถ้านายต้องการ”
“ไม่เอ้า....”
แล้วคนเขียนก็พยายามเอาเรื่อง “สืบสยอง” ให้ไดอารี่อ่าน
ไดอารี่ก็วิ่งหนีทั่วห้อง
(ไดอารี่วิ่งได้ด้วยหรือนี่?)