SENSE OF LOVE

“....”
คนเขียนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าประชดประชัน
ก่อนจะนั่งลงเปิดไดอารี่
“ไม่ทักทายเลยนะ”
“หวัดดี ไดอารี่”
คนเขียนทำเสียงประชดประชันแล้วเขียน...
...ไดอารี่ด้วยลายมือที่ห่วยแตก
“เป็นอะไร”
“เมื่อวานฉันเจอเด็ก
แล้วฉันหน้าแตกเพราะจำเด็กคนนั้นไม่ได้”
“แค่นั้นน่ะนะ?”
“นายจะไปรู้อะไรล่ะ
ฉันเกลียดเด็กขไนหนาดนายน่าจะรู้ดี
ฉันเห็นแล้วทำท่าหยะแหยง
แต่พอรู้ว่าเป็นเด็กเมื่อวานซืน ก็เลยหน้าแตกซะเลย”
“หมายความว่าไง ม่าย-ข้าว-จาย”
“เห็นแล้วก็รู้ว่าเป็นลูกของผู้จัดการของแม่น่ะสิ
ฮือๆ”
น้ำตาหยดหนึ่งหยดลงบนไดอารี่ ไดอารี่พลอยสงสารไปด้วย
“โอ๋ๆๆ อย่าทำตัวขี้แงแบบนี้สิ”
“หือ? นี่นายจะปลอบหรือจะซ้ำเติมกันแน่เนี่ย
ไปเลยไป๊”
“ทำไมอ่ะ เป็นไรไปอีกล่ะคนเขียนคนนี้
(ดีหรือไม่ดีก็ไม่รู้นะที่ได้มาอยู่กับคนเขียนคนนี้)”
“เจ้าบ้าไดอารี่
เลิกเรียกฉันว่าคนเขียนซักทีได้ไม๊?”
คนเขียนแปลงร่างเป็นยักษ์แบบกะทันหัน
“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ”
“ฉันน่ะมีนามปากกาว่า
Maple N. Sarika”
“เมเปิ้ล เอ็นจุด ซาริคะ”
“ไอ้บ้าไดฯ
เอ็น ไม่ต้องมีคำว่าจุด บ้าๆๆๆๆ”
(ฉันบ้าไปแล้ว)
“เมเปิ้ล เอ็น ซาริคะ ไม่เข้ากันเลยนะ เพราะว่า....
เมเปิ้ล เป็นภาษาอังกฤษ
แต่ซาริคะ เป็นภาษาญี่ปุ่น....”
คนเขียนหยิบไดอารี่ขึ้นมาบีบไว้แน่นแล้วแปลงหน้าตาเป็นยักษ์
“หัดฉลาดบ้างเซ่!!!
เรียกได้ทั้งซาริคะ และซาริก้า จำเอาไว้นะยะ!!!”
แล้วคนเขียนก็โยนไดอารี่ลงพื้น
ตุบ!
“เอาฉันขึ้นไปที”
คนเขียนหยิบไดอารี่ขึ้นมาวางลงแล้วเขียนต่อ
“ว่าแต่ เรื่องนี้มันตรงกับหัวข้อยังไงน่ะ
SENSE OF LOVE น่ะ”
“อ๋อ ฉันอ่านหนังสือเรื่องนี้มาน่ะ
เล่มมันเล็กกว่าเรื่องยัยเอ๋อเจอเจ้าชายจอมซ่าส์อีกนะ
แต่กว่าจะอ่านเสร็จก็ตอนเช้าแน่ะ”
“แสดงว่าเรื่องยัยเอ๋อฯ คงจะสนุกกว่าล่ะสิ
สงสัยเพราะเอ๋อเหมือนกัน”
แล้วคนเขียนก็ทิ่มปากกาลงบนไดอารี่
“อะจ๊าก!!! เจ็บนะ!!!”
แต่คนเขียนก็เดินออกนอกห้องอย่างไม่สนใจไยดี