ความฝันเป็นจริง

“หวัดดีไดอารี่จัง
สวัสดีวันฟ้าใส (จะใสแน่รึเปล่าก็ไม่รู้
ฝนเล่นตกทั้งวันทั้งคืน)”
“อือ...หวัดดี”
“เป็นไร เสียงเศร้าเชียว แล้วทำไมตัวเปียกแบบนี้ล่ะ”
“ฉันเหนื่อยนี่นา
ฉันเพิ่งกลับมาจากราชบุรีเมื่อเย็นนี้เอง ฝนตกด้วย”
“ไปทำอะไรที่ราชบุรี (หนีไปหาคนอื่นล่ะสิ)”
“ก็เธอเป็นคนถีบฉันไปเองนี่นา อย่ามาทำเป็นลืม”
“โอ๋ ขอโทษน้า”
คนเขียนหยิบไดอารี่ที่เปียกชุ่มขึ้นมาเช็ดเบาๆก่อนจะโยนลงพื้นอย่างแรง
ตุ๊บ!
“เจ้าคนเขียนบ้า
โยนฉันทำไมฮะ? (เจ็บอ่ะ)”
“นี่ๆ...วันนี้น่ะ
ในที่สุดความฝันของฉันก็เป็นจริง”
“ความฝันเหรอ
อย่าบอกนะว่าเจอแฟนน่ะ
(นอกใจฉันเหรอ?)”
“จะบ้ารึไงเล่า
ฉันไม่มีแฟนหรอก แต่ความฝันเรื่องที่...
ในที่สุดเค้าก็ยอมไปงาน Party
(ก็เค้ายุ่งนี่นา แต่ก็ยังยอมมา)”
“แฟนล่ะสิ แล้วมันเป็นความฝันยังไง”
“ก็เค้าบอกว่าไปไม่ได้
แล้วฉันก็เคยฝันว่าเค้าตอบกลับมาว่าไปได้แล้ว
แล้วในที่สุดก็ไปได้”
“งานปาร์ตี้อะไร?”
“บอกให้โง่สิ เดี๋ยวนายตามไปก่อกวน”
“แล้ว ‘เค้า’ ที่ว่าน่ะ ใคร?”
“บอกให้โง่สิ”
“ฉันหึงนะ!!!”
“หือ?...(ห สระอึ งอ หึง เอาจริงหรือเนี่ย???)
นายจะไปด้วยก็ไม่ได้
เพราะนายต้องอยู่เฝ้าบ้าน เฝ้าไดอารี่ (เฝ้าตัวเอง)
แล้วเฝ้าไอดีของฉัน
เพราะฉะนั้น อดไป!!! โฮะๆๆ”
“ฮือๆๆๆ” TT__TT