Prince falls in love

“ยู้ฮูไดอารี่สุดหล่อ ^o^”
คนเขียนเดินหน้าระรื่นเข้ามาหาไดอารี่
“กินยาผิดรึเปล่าเนี่ย O_O? พูดซะหวานเชียว?”
“ฉันไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย
จะกินยาผิดได้ไงล่ะ =_=”
“ปากหวานเหลือเกินนะ”
“พอดีมีเพื่อนคนนึงในเว็ปเด็กดีบอกมาน่ะ
ว่าให้หวานๆหน่อย สงสารไดอารี่”
“....งั้นแบบนี้ก็แสดงว่าไม่ได้จงใจจะทำล่ะสิ T_T”
“อย่ามาทำเป็นงอนนะ
ไม่งั้นฉันจะถีบนายออกไปเดี๋ยวนี้เลย”
“......ได้ไงอ่ะ? ToT”
“นี่ รู้รึเปล่า”
“ไม่รู้”
“เจ้าบ้า ฉันยังไม่ได้บอกเลย
ฉันน่ะ ซื้อเรื่อง ยัยเอ๋อเจอเจ้าชายจอมซ่าส์
ได้แล้วนะจ้ะ
แล้วอีกอย่างนึงคือ
ฉันเพิ่งอ่านจบไปเอง โฮะๆๆ”
“กว่าจะอ่านจบคงใช้เวลาไป 1 เดือนเต็มๆ”
“ไปให้พ้นเลย
อย่ามาเจอกันอีก ไป๊”
“โอ๋ อย่าโกรธสิจ้ะ คนเขียนสุดสวยของไดฯ”
“บอกแล้วไงว่าอย่ามาเรียกฉันว่าคนเขียน
แล้วฉันไปเป็นของนายตั้งแต่เมื่อไหร่ ฮะ?”
“แงๆๆๆๆ โดนดุ ToT”
“ฉันยิ่งกว่าดุอีกนะยะ ฉันจะถีบส่งนายไปหาไนซ์เดี๋ยวนี้เลยคอยดู”
“แงๆๆๆๆๆ”
“เออ ยังบอกไม่จบเลย รู้รึเปล่าฉันน่ะ....
อ่านวันเดียวจบเลยนะ
ไม่มีหนังสือเล่มไหนที่ฉันอ่านวันเดียวแล้วจบมาก่อนเลย
(นอกจากหนังสือการ์ตูน)”
“ไหนดูหน่อยซิ”
ไดอารี่มองตาคนเขียน
“ตาไม่เห็นโปนเลย
แบบนี้จะเรียกว่าอ่านทั้งวันได้ไง”
“เจ้าบ้า ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น
จริงๆแล้วไม่ถึงวันซะด้วยซ้ำ
ใครจะยอมเป็นหมีแพนด้ายอมอ่านทั้งวันทั้งคืนล่ะเนอะ
แต่ถ้ามันสนุกจริงๆฉันอาจจะอ่านเป็นหมีแพนด้าจริงๆก็ได้
แต่ทำไม่ได้เพราะมันอ่านจบก่อนเสียแล้ว ฮิๆ ^_^”
“เออ มันก็จริง
แต่ฉันไม่เคยเห็นเธอกลายเป็นหมีแพนด้ามาก่อนเลย
ลองดูหน่อยก็ได้
วันนี้ฉันจะกวนเธอไม่ให้เธอหลับเลยคอยดู...”
แล้วก็ตามเคย
คนเขียนถีบส่งเจ้าไดอารี่ไปหาไนซ์อีกครั้ง