ปลาต้มน้ำปลา

“หวัดดี ไดอารี่”
คนเขียนเดินหงอยเข้ามาทักทาย
“เป็นหวัดแล้วจะดีได้ไง”
“ไอ้บ้า
ฉันย่อมาจากสวัสดีย่ะ
อย่าทำเป็นโง่ได้มั้ย
ไม่สมกับเป็นไดอารี่ของฉันเล้ย”
“แล้วเป็นอะไรน่ะ ทำหน้าหงอยมาเชียว”
“ก็ยายฉันน่ะ”
“ยายตายเหรอ”
ไดอารี่หน้าตื่นก่อนจะถูกคนเขียนกระทืบ
ตบตีซ้ำหลายรอบแล้วโยนไปมา
“ไอ้ไดอารี่ปากเสีย”
แล้วตบอีกรอบ
“โอย....”
ไดอารีโอดครวญ
“ขอโทษคร้าบ แล้วเป็นอะไรล่ะ”
“ก็ก่อนฉันจะมาอยู่กรุงเทพน่ะ
ฉันก็อยู่กับยายที่ระยองมาก่อน
แล้วเคยบอกยายว่าอยากกินปลาต้มน้ำปลา
แต่หลังจากที่ฉันบอก ฉันก็ยังไม่เคยได้กินเลย
จนฉันมาอยู่กรุงเทพกับแม่
แล้วยายอยู่ระยอง
ยายโทรมาก็บอกว่า....”
“บอกว่าทำปลาต้มน้ำปลาล่ะสิ”
“กรี๊ดดดดดดดด”
“เฮ้ย คนเขียนอย่ากรี๊ดสิ”
“เลิกเรียกฉันว่าคนเขียนซักทีได้มั้ย?”
คนเขียนตะโกนลั่น
“เป็นไร”
“ก็อย่างที่นายคิดนั่นแหล่ะ
ยายทำปลาต้มน้ำปลาเอาตอนที่ฉันมาอยู่กรุงเทพแล้ว
ฮือๆๆ”
“อย่าร้องไห้สิจ้ะ
คนเขียนสุดสวย”
“อย่ามาปากหวานนะเจ้าได
เดี๋ยวฉันตบหน้าแกให้อีกรอบ”
“อึ๋ย....กลัวแล้วคร้าบ”