Every Heart

“หวัดดี ไดฯ”
“ว่าไงคนเขียน?”
“บอกให้เรียกชื่อก็ได้ ไม่ได้ยินเรอะ”
“ฉันอ่าน จะไปได้ยินได้ยังไง”
“วันนี้ฉันโทรไปหาไนซ์มา
แล้วบอกว่าไปเยี่ยมชม My.iD ของไนซ์
ที่คะแนนไม่มีวันพุ่งพรวดได้
จนกว่าจะเปิดเทอม”
“แน่อยู่แล้ว
ก็ไนซ์ไม่ได้อยู่บ้านนี่นา
ไปต่างจังหวัด
ว่าแต่ไนซ์จะไปทำไมนะ?”
“เป็นห่วงกันมากนักเหรอยะ มาสิ
เดี๋ยวจะได้ช่วยถีบส่งอีกที
อยากรู้มั้ยว่าฉันคุยอะไรกับเจ้าไนซ์?”
“แน่นอน บอกมาสิ”
“ฉันบอกเจ้าไนซ์ว่า
ฉันได้ไปฟังเพลงของเจ้าไนซ์แล้ว
เพลง Every Heart
ของ BoA
แล้วบอกว่าเพราะมากๆ”
“แล้วไง?”
“ฉันก็เลยไปขโมยเจ้าไนซ์มาซะเลย
เสร็จแล้วก็ค้นหาในเน็ตกับ
เว็ปปิ๊งบุ๊ค
ก็แซงหน้าเจ้าไนซ์ไปหลายก้าวเลย โฮะๆๆ”
คนเขียนทำหน้าดีใจสุดขีด
ในขณะที่ไดอารี่กำลังทำท่างอนแปลกๆ
“เป็นอะไรยะ เจ้าไดฯ”
“แซงไปหลายก้าวยังไงล่ะ?”
“ก็ฉันไม่ได้ได้ไปแค่เพลง
แต่ยังได้ทั้งเนื้อเพลง ก็ก้าวนึงแล้ว
แล้วก็ได้เนื้อเพลงเป็นตัวคันจิภาษาญี่ปุ่น ก็อีกก้าวนึง
แล้งยังได้คำแปลอีก ก็อีกก้าวนึง
มิหนำซ้ำยังได้ มิวสิค วีดีโอจากเว็ปปิ๊งบุ๊ค
มาอีกก้าวนึงด้วย โฮะๆๆ”
ไดอารี่หน้าแหย
“ทำไม ทำหน้าแหยเชียว เป็นห่วงเจ้าไนซ์
ล่ะสิท่า
งั้นฉันจะถีบส่งไปยังราชบุรีเอง”
“อะไร เกี่ยวอะไรกับราชบุรี”
“ก็เจ้าไนซ์มันบอกว่ามันไปราชบุรีน่ะสิยะ โฮะๆๆ”
จากนั้นก็ถีบส่งเจ้าไดอารี่ไปสะเปะสะปะ
ไปลงเชียงราย แทนราชบุรี