เพื่อนทิ้ง

“ฮือๆๆๆๆ”
“เป็นอะไรไปคนเขียน”
“เรียกชื่อฉันก็ได้”
“เธอเองยังไม่เรียกชื่อฉันเลย”
“ก็เธอไม่มีชื่อ”
“เออจริง ว่าแต่เธอเป็นอะไรไป ร้องไห้ตาแดงเชียว”
“ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงเลย”
“โธ่ ฉันเป็นห่วงเธอนะ”
“ฮือๆๆๆๆ”
“แฟนทิ้งล่ะสิท่า”
“ไอ้บ้า ฉันยังบริสุทธิ์อยู่ย่ะ
ฟงแฟนไม่เอาด้วยเด็ดขาด
อย่ามาพูดแบบนี้ให้ได้ยินอีกนะ ฮือๆ”
แล้วคนเขียนก็ประชดโดยการ
ปิดสมุดไดอารี่เสียงดัง
“อย่าเพิ่งปิดฉันสิ”
“ก็อย่ามาซ้ำเติมฉันสิยะ ฮือๆ”
“พูดกันให้รู้เรื่องหน่อยสิ เธอเป็นอะไรไป”
“อย่ามาถามได้มั้ย”
“แฟนไม่ทิ้ง เพื่อนก็ทิ้ง”
ฉึก!
เหมือนมีอะไรบางอย่างมาปักอกคนเขียน
เจ็บแปลบทั้งตัวเลย
แล้วคนเขียนก็หยิบไดอารี่มาโยนลงพื้น
ดังตุบ
“โอ้ย ฉันเจ็บนะ”
“ฮือๆๆๆๆ”
ไดอารี่ยิ้มเจ้าเล่ห์
“โดนเพื่อนทิ้งอะดิ ไม่เป็นไรเธอยังมีฉันอยู่ทั้งคน”
“อย่ามาตอกย้ำสิ ฮือๆๆๆ”
“จำไว้สิ ถึงเพื่อนจะทิ้งเราไป
เราก็ต้องเข้มแข็งแล้วพยายามลืมมันเสีย
มิฉะนั้นมันจะยิ่งทำให้เรา
รู้สึกเจ็บปวดขึ้นเรื่อยๆ
จนบางคนถึงขั้นฆ่าตัวตาย
ฉันไม่อยากให้เธอเป็นแบบนั้นนะ
อย่าท้อแท้สิ”
คนเขียนสะดุ้งเฮือกแล้วเช็ดน้ำตาแล้วหยิบไดอารี่
ขึ้นมากอดไว้แน่น
“เฮ้ย เป็นบ้าไปแล้วรึไง
เธอเป็นผู้หญิงนะ
มากอดไดอารี่อย่างฉันได้ไง”
“ตกลงเธอเป็นผู้ชายเหรอ?”
“เออสิ”
คนเขียนรีบโยนไดอารี่ทิ้งทันที