[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 9 : Unspoken ตอนที่ 8 : Sherlyn Holmes

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    31 ต.ค. 59


          กว่าที่ชายหนุ่มทั้งสองจะพาเด็กหญิงมาถึงบ้านเลขที่ 221B ถนนเบเกอร์ก็เป็นเวลาใกล้จะค่ำแล้ว

 

          เมื่อก้าวเข้ามาในห้องรับแขก จอห์นถึงกับต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย งุนงงและเกิดคำถามไม่สิ้นสุด

          "ใครเนี่ย?" จอห์นชี้ไปยังกลุ่มบุคคลแปลกหน้าที่กำลังก้มๆเงยๆ ทำบางอย่างอยู่ในแฟลตของเขา

          "เชอร์ล็อค จอห์น พวกเธอมาพอดีเลย ช่วยบอกคนพวกนี้ทีว่าชั้นทำความสะอาดบ้านได้ดีแล้ว" คุณนายฮัตสันพูดขึ้นเมื่อเห็นหน้าเขาทั้งสองคน และต้องทำหน้าสงสัยอีกครั้งเมื่อเห็นเชอร์ล็อค โฮมส์อุ้มเด็กเข้ามาในห้อง "นี่ใครจ๊ะ?"

          "ลูกสาวผมครับ" เชอร์ล็อคตอบสั้นๆ ก่อนจะพาตัวเองและลูกสาวไปนั่งที่เก้าอี้นวมประจำตัว

          "บอกชั้นทีซิว่ามันคืออะไร คนพวกนี้คือใคร" จอห์นถามก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้นวมของตนเองที่อยู่ฝั่งตรงข้าม "ของพวกนี้ด้วย เราไม่ได้ซื้อของพวกนี้นี่ มันมาได้ยังไง"

          "มายครอฟ" เชอร์ล็อคตอบสั้นๆเช่นเดิม ขณะที่กำลังจัดท่าทางในการนั่งให้ลูกสาวที่กำลังเล่นตุ๊กตากระต่ายอยู่บนตักของเขา "คุณนายฮัตสันครับ ขอน้ำผลไม้สำหรับลูกสาวผมด้วยครับ"

          "ห้ะ??? อ้อ...อ๋อ โอเคจ้ะ ซักครู่นะ" หญิงสูงวัยรับคำแบบงงๆจนลืมต่อปากต่อคำกับเชอร์ล็อคอย่างที่เคยทำเป็นปกติ

          "แล้วคนพวกนี้เป็นใคร" จอห์นชี้ไปยังกลุ่มคนแปลกหน้าในชุดแปลกตา

          "คนจากบริษัททำความสะอาด คุณแม่เป็นคนส่งมา"

          "แม่นาย??" จอห์นทำหน้าสงสัย

          "ชั้นทำความสะอาดบ้านได้ดีแล้วนะ คนพวกนี้จะมาทำซ้ำทำไม มันลดความมั่นใจในความสะอาดของชั้นไปเลย" คุณนายฮัตสันพูดด้วยเสียงไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะยื่นแก้วน้ำผลไม้ส่งให้เชอร์ล็อค

          "คุณทำความสะอาดได้ดีเยี่ยมอยู่แล้วครับคุณนายฮัตสัน ไม่มีใครทำงานบ้านได้เก่งเท่าคุณอีกแล้ว แต่คุณแม่ของผมเป็นคนเวอร์น่ะครับ ท่านกลัวหลานเป็นภูมิแพ้"

          "แม่นายรู้เรื่องได้ยังไง เราพึ่งคุยเรื่องนี้กันเมื่อวานเย็น แต่ชั้นพึ่งตอบตกลงเมื่อเช้าเองนะ" จอห์นถาม

          "มายครอฟบอก"

          "มายครอฟอีกแล้วหรอ"

          "ก็บอกแล้ว มายครอฟเป็นพวกขี้เห่อ"

 

 

          "ขอโทษค่ะ" เสียงหวานใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะสนทนา

          "แอนเทียร์ คุณมาทำอะไรที่นี่" จอห์นหันไปหาหญิงสาวสวยในชุดสีดำดูดี ที่พึ่งเดินออกมาจากห้องนอนของเชอร์ล็อค

          "นี่ไม่ใช่แอนเทียร์ นี่เบลลีย์ต่างหากล่ะจอห์น" เชอร์ล็อคพูด "เบลลีย์จะมีรอยแผลเป็นเล็กๆตรงหางคิ้วข้างขวา แม้ว่าเครื่องสำอางจะปิดอยู่ แต่ร่องรอยมันปิดไม่มิด"

          จอห์นได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นไปจ้องหางคิ้วของหญิงสาวชุดดำใกล้ๆ "จริงด้วยแฮะ แต่แผลมันเล็กมากเลยนะ นายมองเห็นได้ยังไง"

          เชอร์ล็อคกลอกตามองจอห์นเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า "ถอยออกมาได้แล้วจอห์น ชั้นว่านายจ้องใกล้เกินไปแล้ว" เชอร์ล็อคพูด "ที่จริงชั้นมองไม่เห็นแผลหรอก ชั้นจำกลิ่นน้ำหอมต่างหาก แอนเทียร์ใช้อีฟว์ แซ็ง โลร็องแต่เบลลีย์ใช้ดิออร์"

          "อ้อ เหรอ" จอห์นทำเสียงเหมือนเข้าใจ แล้วก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้ตามเดิม "แล้วตกลงมาทำอะไรที่นี่น่ะ"

          "มาคุมคนย้ายของ คุมคนทำความสะอาด และเป็นแมสเซ็นเจอร์เอาเอกสารมาส่งให้ชั้น" เชอร์ล็อคตอบคำถามแทน และยื่นมือรับซองเอกสารสีน้ำตาลจากหญิงคนนั้น

          เบลลีย์ยิ้มอย่างสุภาพให้เชอร์ล็อค "คุณมายครอฟ โฮมส์ให้ดิชั้นมาคุมการทำงานคนเหล่านี้ค่ะ" เธอพูดก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เชอร์ล็อค "บริษัททำความสะอาด คุณนายโฮมส์เป็นคนจัดจ้างมาเพื่อทำความสะอาดบ้านเลขที่ 221B ทั้งหลังเพื่อกำจัดฝุ่น สารก่อภูมิแพ้และสารเคมีที่เป็นอันตรายอันเกิดจากการทดลองของคุณเชอร์ล็อค โฮมส์ รวมทั้งสารพิษต่างๆที่จะเป็นอันตรายต่อคุณหนูได้" 

          "อ่า.....อ่าห้ะ...อะไรอีก" จอห์นถามต่อ

          "เราทำการเปลี่ยนผ้าม่านและพรมใหม่ทั้งหมดแล้วค่ะ ส่วนตู้เสื้อผ้าและเตียงนอนของคุณเชอร์ล็อค โฮมส์เราเปลี่ยนใหม่ให้มีขนาดใหญ่ขึ้นเพียงพอต่อการใช้งาน 2 คนเรียบร้อยตามความต้องการของคุณเชอร์ล็อค โฮมส์แล้วค่ะ"

          "เปลี่ยนเตียง? ขยายเตียง? นี่นายจะนอนกับใคร"

          "นายจะลงมานอนเตียงเดียวกับชั้นมั้ยล่ะจอห์น" เชอร์ล็อคถามด้วยใบหน้ายิ้มๆ "ชั้นก็ต้องนอนกับลูกชั้นสิ ก็บ้านเรามีแค่ 2 ห้องนอน"

          "อ๋อ...."จอห์นถอนหายใจโล่งอกเบาๆ ก็นึกว่าจะพาใครมาอยู่เพิ่มซะอีก

          "ของเล่นของคุณหนูทั้งหมด คุณมายครอฟ โฮมส์เป็นคนเลือกซื้อด้วยตัวเองทุกชิ้นนะคะ" เบลลีย์พูดต่อไป "ส่วนหนังสือนิทานทั้งหมด คุณโฮมส์เป็นคนซื้อค่ะ"

          "ว่าแล้วต้องเป็นของคุณพ่อ ก็บอกไปแล้วว่าไม่เอานิทานๆๆๆๆ มันไร้สาระ" เชอร์ล็อค โฮมส์บ่น

          "เด็กกับนิทานเป็นของคู่กัน นี่นายโตมาแบบไหนเนี่ยเชอร์ล็อค ตอนเด็กๆเคยฟังนิทานรึเปล่า"

          "ส่วนเรื่องเอกสารประจำตัวของคุณหนูทั้งหมดจะอยู่ในซองสีน้ำตาลค่ะ"

          "เบลลีย์ นี่มายครอฟจ่ายเงินเดือนคุณเท่าไหร่เนี่ย ใช้งานคุณซะคุ้มเลย"

          "มันเป็นหน้าที่อยู่แล้วค่ะด็อกเตอร์วัตสัน" หญิงสาวยิ้ม

          "มาเป็นเลขาผมมั้ย งานของผมไม่เยอะเท่ามายครอฟหรอกนะ เผื่อคุณสนใจ" จอห์นถาม

          "งานไม่เยอะแล้วจะจ้างเลขาทำไมล่ะจอห์น แล้วหมอแบบนายจะมีเลขาไปทำไมกัน" เชอร์ล็อคถาม "ให้เบลลีย์ทำงานกับพี่ชั้นต่อไปดีแล้ว"

          "ให้ผู้หญิงตัวแค่นี้ทำงานเยอะขนาดนี้ได้ยังไง นี่แค่ครึ่งวันเองนะ"

          "เธอไม่ได้ทำคนเดียวหรอกน่า" เชอร์ล็อคพูด "ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นคริสตินกับเดลฟี่เลย มายครอฟส่งไปอยู่ที่ไหนเสียล่ะ"

          "บอกไม่ได้หรอกค่ะ มันเป็นความลับทางราชการ" เบลลีย์ยิ้ม

          "คริสติน? เดลฟี่? นี่อย่าบอกนะว่าเป็นพี่น้องของคุณนะเบลลีย์???" จอห์นถาม

          "ฝาแฝด" เชอร์ล็อคตอบ

          "ฝาแฝด!!!! นี่คุณมีพี่น้องฝาแฝดกี่คนเนี่ย"

          "ถ้าบอกว่า 12 คนจะเชื่อมั้ยคะด็อกเตอร์วัตสัน" หญิงสาวหัวเราะเบาๆ

          "ถึงมันจะฟังดูเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าคุณพูด ผมก็เชื่อนะ" จอห์นตอบ "มายครอฟจะจ้างเลขาฝาแฝดมาทำไมเยอะๆเนี่ย พิลึกจริงๆ"

          "เพราะเขาขี้เกียจจำหน้า แต่อยากมีผู้ช่วยเยอะๆ เลยจ้างฝาแฝดมาเป็นเลขาซะเลย ฝาแฝดบ้านไหนมีจำนวนมากที่สุด เขาก็รับบ้านนั้นแหละมาทำงาน  นี่คือวิธีการเลือกคนมาเป็นเลขาของพี่ชายชั้น" เชอร์ล็อคตอบ

          "ไม่จำหน้า แล้วจะรู้ได้ไงว่าใครเป็นใคร"

          "มายครอฟก็มีวิธีจำชื่อคนในแบบของตัวเองนั่นแหละ" เชอร์ล็อคพูดแล้วยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของตัวเองให้จอห์น "อ่ะ...เอาไปอ่าน จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน"

          จอห์นทำหน้างุนงง "อะไรล่ะ ทำไมไม่อ่านเอง"

          "ชั้นรู้อยู่แล้วว่ามันคืออะไร"

 

 

          "ถ้าอย่างนั้น ดิชั้นขอกลับก่อนนะคะ" เบลลีย์ขอตัวกลับ

          "เอ้ย...เดี๋ยวนะ ฝากบัตรไปคืนมายครอฟด้วยสิ" จอห์นหยิบบัตรเครดิตยื่นคืนให้เลขาคนสวยของมายครอฟ

          "คุณมายครอฟไม่รับคืนค่ะ บัตรนี้เป็นของคุณหนูนับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป แต่มันจะสามารถใช้งานได้เมื่อคุณหนูอายุ 18 ปีบริบูรณ์ค่ะ"

          "โอเค....รักหลานแบบสุดๆไปเลย คุณลุงมายครอฟ" จอห์นพูด

          "นายเก็บบัตรไว้เถอะจอห์น มายครอฟให้แล้ว"

          "บัตรของลูกนาย นายก็เก็บไว้เองสิ ชั้นเป็นคนอื่นนะ"

          "นายไม่ใช่คนอื่นสำหรับครอบครัวชั้นหรอกนะ" เชอร์ล็อคพูด "ช่วยเก็บบัตรไว้จนกว่ามันจะใช้งานได้ก็แล้วกัน"

          "นี่ชั้นต้องเก็บไว้อีก 14 ปีเลยหรือนี่" จอห์นบ่น

          เชอร์ล็อคอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาเบลลีย์ที่กำลังจะออกไปจากห้องรับแขก "ฝากบอกเอเลน่าด้วยว่า ดูเหมือนพี่ชายชั้นจะน้ำหนักขึ้นเพราะดื่มกาแฟข้างทางเยอะเกินไป"

          "กาแฟข้างทาง? คุณมายครอฟไม่ดื่มกาแฟนี่คะ" เบลลีย์สงสัย

          "ให้เอเลน่าเช็คดูก็แล้วกัน เขาดื่มกาแฟข้างทางแน่นอนน้ำหนักจึงขึ้น ให้เอเลน่าจัดโปรแกรมลดน้ำหนักให้เขาด้วย"

          เบลลีย์ยิ้มและพูดว่า "ได้ค่ะ จะบอกน้องสาวของชั้นให้"

          "เอเลน่า?????? อย่าบอกนะว่าฝาแฝดเหมือนกัน" จอห์นถาม แต่ไม่มีใครตอบอะไร "นี่คนที่ 5 แล้วนะ มายครอฟไปหาฝาแฝดที่สวยทั้งบ้านแบบนี้มาจากที่ไหนเนี่ย" จอห์นคิด

          "เดี๋ยวชั้นจะไปเปิดประตูให้พวกคุณนะ" คุณนายฮัตสันชะโงกหน้ามาจากห้องครัว "ส่วนเธอนะเชอร์ล็อค เธอต้องอธิบายทุกอย่างให้ชั้นเข้าใจตั้งแต่ต้นเลย นี่ชั้นไม่เข้าใจอะไรเลย รวมถึงเรื่องลูกสาวเธอด้วย"

          เชอร์ล็อคยิ้มให้คุณนายฮัตสัน "งานอธิบายอะไรแบบนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของจอห์น วัตสันเถอะครับ"

 

 

          "เปิดอ่านสิจอห์น" เชอร์ล็อคหมายถึงซองเอกสารสีน้ำตาลในมือจอห์น

          "ทำไมชั้นต้องอ่านล่ะ"

         "ก็เอกสารเกี่ยวกับลูก นายต้องอ่านสิ" เชอร์ล็อคตอบ

          "นี่มันอะไรเนี่ย" จอห์นขมวดคิ้วสงสัยเมื่อหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาอ่าน

           "ใบตั้งชื่อไง" เชอร์ล็อคตอบ

           "รู้แล้ว แต่ที่สงสัยคือชื่อของลูกนายต่างหาก" จอห์นพูด "บ้านนายนิยมการตั้งชื่อยาวๆแข่งกันรึไง"

           "วิลเลี่ยม เชอร์ล็อค สก็อต โฮมส์ นี่ยาวตรงไหน" เชอร์ล็อคสงสัย

           "เทียบกับ จอห์น เฮมิช วัตสันมั้ย จะได้รู้ว่าชื่อสั้นๆมันเป็นยังไง" จอห์นพูดถึงชื่อเต็มของตนเอง "แล้วมายครอฟชื่อยาวขนาดนี้มั้ย"

           "ถ้านายรู้ชื่อเต็มๆของมายครอฟ นายต้องอึ้งแน่นอน"

           "ยังมียาวกว่านี้อีกหรอ"

           เชอร์ล็อคไม่ตอบอะไร

          "แล้วจะให้ชั้นเรียกลูกนายว่าอะไรดี ตรงส่วนไหนคือชื่อจริงๆกันล่ะเนี่ย"

 

           "เชอร์ลิน" เชอร์ล็อคตอบ "เรียกลูกชั้นว่า เชอร์ลิน โฮมส์ก็แล้วกัน"

           "เชอร์ลิน??? นี่เอาเชอร์ล็อคมารวมกับคำว่าอะไรน่ะ".....อย่าบอกนะว่าเชอร์ล็อครวมกับไอรีน.....

           "ไม่ใช่ชื่อผสมกันแบบนั้น ชื่อนี้แม่ชั้นเป็นคนตั้งให้ชั้นเอง ถ้าชั้นเป็นเด็กผู้หญิง ก็คงชื่อเชอร์ลินไปแล้ว"

           "แต่นายบอกว่า 'เชอร์ล็อค' ก็เป็นชื่อเด็กผู้หญิงนี่"

           "แต่เชอร์ล็อคยังดูเป็นชื่อเด็กผู้ชายมากกว่าเชอร์ลินใช่มั้ยล่ะ"

           "มันมีความหมายมั้ย เชอร์ลินแปลว่าอะไรนายรู้รึเปล่า"

           "เชอร์ลิน (sherlyn) แปลว่า ที่รัก (beloved) เชอร์ลิน โฮมส์ ก็คือที่รักของตระกูลโฮมส์ไง" เชอร์ล็อคกระชับอ้อมกอดลูกสาวตนเล็กน้อย "เป็นที่รักของเชอร์ล็อค โฮมส์ด้วยรู้มั้ย"

           เด็กหญิงเชอร์ลิน โฮมส์ยิ้มให้เชอร์ล็อค

           จอห์นเองก็ยิ้มเช่นกัน เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเชอร์ล็อค โฮมส์จะใส่ใจในรายละเอียดแม้แต่การตั้งชื่อลูกขนาดนี้ มันบ่งบอกถึงความรักที่มีให้อย่างที่ไม่เคยมอบให้ใครมาก่อนเลย

          

    

           "แล้วอันนี้ล่ะ" จอห์นหยิบเอกสารอีกแผ่นหนึ่งขึ้นมาอ่าน

           "เอกสารรับรองเกี่ยวกับการเป็นผู้ปกครอง ชั้นใส่ชื่อนายลงไปด้วย"

           "นี่ถามชั้นบ้างรึยัง"

           "ไม่เห็นต้องถามเลย นอกจากนายแล้วชั้นจะใส่ชื่อใครได้อีกล่ะ ผู้ปกครองในที่นี่ก็คือคนที่สามารถไปรับเชอร์ลินที่โรงเรียนได้ ถ้าไม่ใช่ชั้นกับนาย จะไม่มีใครสามารถพาเชอร์ลินไปไหนได้ ถ้าไม่ให้ใส่ชื่อนายจะใส่ชื่อใคร"

           "คุณนายฮัตสันก็ได้ เธออยู่บ้านตลอด เธอคงสะดวกที่จะไปรับลูกนายที่โรงเรียน"

           "ไม่เหมาะหรอก นายเหมาะแล้ว"

            จอห์นถอนหายใจเบาๆ "เห้ออออออ โอเค ชั้นยอมแพ้ จะเถียงกับนายเรื่องลูกนายไม่เคยชนะเลย ชั้นไม่เถียงแล้ว ชั้นเหนื่อย"

            เชอร์ล็อคยิ้ม ก่อนจะคุยกับคนที่นั่งอยู่บนตักของตน "เชอร์ลินดูสิ คุณอารักเชอร์ลินขนาดไหน ตามใจตลอดเลย เชอร์ลินต้องรักอาจอห์นให้มากๆนะรู้มั้ย"

            จอห์นยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นมายังคู่พ่อลูกที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คุณหมอหนุ่มก้มลงจูบเส้นผมสีดำสนิทของหลานสาวคนใหม่เบาๆ

            "เชอร์ลินก็ต้องเป็นเด็กดีของคุณพ่อนะรู้มั้ย คุณพ่อเขาก็รักเชอร์ลินมากๆเหมือนกัน" จอห์น วัตสันพูดก่อนจะหันไปยิ้มให้เชอร์ล็อค




                                        

หนูมีชื่อแล้วนะคะพี่ๆ เรียกหนูว่าเชอร์ลินนะคะ ไม่ต้องเรียกหนูว่าเด็กชุดชมพูอีกแล้ว : )

Cr.https://www.facebook.com/binakaaaaa




Cr.http://www.babynames.com/name/Sherlyn



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #363 Sedius (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 19:59

    ตอนนี้น่ารักมากๆ ความครอบครัวอ่ะเนอะ รักในความขี้เห่อลูกสาวของตระกูลนี้มากจรองๆแล้วขี้เห่อทั้งตระกูลสินะตระกูลโฮมส์เนี้ยทั้งพ่อทั้งแม่ทั้งมายครอฟ ลูกสาวโดนสปอยหนักแน่เลยยย

    #363
    0
  2. #338 despasito (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 22:53
    มีความยัดเยียดฐานะให้กับวัตสัน55555
    #338
    0
  3. #16 Chanita (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 09:03
    กรี๊ดดดดดด ไม่ได้เข้ามาดู3วันอัพแล้วหรือนี่!!! โอ๊ยยยยน่าร้ากกกกกกก เชอร์ลินหนูควรเรียกอาจอห์นว่าแม่ซักทีล่ะค่ะ คริๆ
    #16
    2
    • #16-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 9)
      31 กรกฎาคม 2559 / 11:25
      ต้องไปถามคุณพ่อแล้ววว ว่าจะให้เรียกอย่างอื่นได้มั้ย คุณพ่อยังซึน ยังมึนอยู่ 55555555
      #16-1
    • #16-2 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 9)
      31 กรกฎาคม 2559 / 11:26
      ขอบคุณค่าาาา มาอ่านมาเม้นเยอะๆนะค๊า : )
      #16-2
  4. #15 ELIZA_BEAU (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 00:40
    ;//; มะ..มีความพ่อแม่ลูกมากข่ะงื่อออ หนูเชอร์ลินน น่ารักกก<3 เมื่อไรจะเปลี่ยนจากคุณอาเป็นคุณแม่คะ?/โดนจอห์นโบกรอบที่ล้าน
    #15
    2
    • #15-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 9)
      31 กรกฎาคม 2559 / 11:24
      ต้องถามคุณพ่อแล้วล่ะ ว่าจะให้เรียกได้เมื่อไหร่ดี ^^
      #15-1
    • #15-2 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 9)
      31 กรกฎาคม 2559 / 11:24
      ต้องถามคุณพ่อแล้วล่ะ ว่าจะให้เรียกได้เมื่อไหร่ดี ^^
      #15-2