[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 8 : Unspoken ตอนที่ 7 : Let's Go Shopping

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    31 ต.ค. 59


          "เราพาเด็กออกจากโรงพยาบาลมาโดยไม่บอกเกร็กก่อนจะไม่เป็นอะไรหรอเชอร์ล็อค" จอห์นถามขึ้นขณะเดินอยู่ในห้างแฮร์รอด ถนนบรอมพ์ตัน

          "ไม่เห็นต้องบอก ลูกชั้นไม่เกี่ยวอะไรกับตำรวจอีกแล้ว" เชอร์ล็อคพูดขณะที่กำลังอุ้ม 'ลูกสาว' ไว้ในอ้อมแขนของตนเอง เด็กหญิงชุดสีชมพูมองสิ่งรอบข้างอย่างสนใจ

          "แล้วทำไมต้องมาห้างหรูขนาดนี้ ที่นี่ของแพงมากนะ ชั้นเองก็เคยมาครั้งแรกเลยนะเนี่ย" จอห์นตื่นตากับห้างที่จำหน่ายแต่ของหรูหรา ของแพงที่สุดในอังกฤษ ความจริงอาจจะแพงที่สุดในยุโรปด้วยซ้ำ "ห้างจอห์น หลุยส์ ตรงใกล้ๆถนนเบเกอร์แถวๆบ้านเราก็มีของขายเยอะนะ ไม่เห็นต้องมาไกลขนาดนี้ เสียดายค่า Taxi"

          "ชั้นเป็นคนจ่ายค่า Taxi ชั้นยังไม่เสียดายเลย แล้วนายจะเสียดายแทนชั้นทำไมล่ะจอห์น" เชอร์ล็อคยิ้ม "แล้วที่ต้องมาถึงที่นี่เพราะที่นี่มีของขายเยอะที่สุด จะได้ซื้อของให้ลูกได้ครบๆทีเดียวเลย จะได้ไม่ต้องไปหลายที่ นายก็รู้ว่าชั้นไม่ค่อยชอบเดินห้าง"

          จอห์นหันมายิ้มให้เชอร์ล็อค "ชั้นชอบที่นายเรียกเด็กคนนี้ว่า 'ลูก' นะ มันทำให้นายดูเป็นคุณพ่อขึ้นมาจริงๆแล้ว" จอห์นพูด "แล้วไม่ชอบเดินห้างแต่ก็เลือกห้างใหญ่ขนาดนี้เชียว ซุปเปอร์มาเก็ตเล็กๆแถวบ้าน นายยังไม่ยอมไปเลย"

          "เราคงต้องหัดไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลย อีกหน่อยนอกจากไปซื้อของ เรายังต้องพาลูกไปโรงเรียน ไปกินข้าวนอกบ้าน ไปเดินเล่น ไปทำอะไรอย่างที่ครอบครัวเขาทำกัน" เชอร์ล็อคพูด "ชั้นกำลังทำตัวให้เหมือนคนปกติคนอื่น อย่างที่นายอยากให้ชั้นเป็นอยู่นะ"

          "ไม่ต้องมาทำเพื่อชั้นหรอกเชอร์ล็อค นายทำเพื่อตัวเองดีกว่า" จอห์นพูด "นี่นายมีลูกสาวนำชั้นไป 4 ปีแล้วนะ สงสัยชั้นต้องมีลูกของตัวเองบ้างแล้ว"

          "ไม่ต้องมีหรอก ชั้นแบ่งลูกชั้นให้นายเลี้ยงด้วยก็ได้"

          "เชอร์ล็อค....ลูกนายไม่ใช่ขนมนะ ใครเขาแบ่งกัน" จอห์นหัวเราะเบาๆ "ชั้นคงต้องรีบมีแฟนเร็วๆนี้ จะได้มีลูกตามนายได้ทัน"

          เชอร์ล็อคมองหน้าจอห์นเงียบๆครู่หนึ่งก่อนจะพูด "จบเรื่องนี้เถอะ กดลิฟต์ไปชั้น 4 เลย แผนกเด็กอยู่ชั้น 4"

 

 

          "เดรสเด็กผู้หญิงชุดนึงราคา 500 กว่าปอนด์ (20,000 กว่าบาท) เลยหรอเนี่ย ทำไมแพงขนาดนี้" จอห์นพูดขึ้นเบาๆด้วยน้ำเสียงตกใจ เมื่อหยิบเดรสเด็กผู้หญิงชุดหนึ่งออกมาดูราคา

          "เสื้อผ้าของ Mischka Aoki ก็ราคาเท่านี้แหละจอห์น มีแค่ไม่กี่ห้างในโลกที่มีขายนะ" เชอร์ล็อคพูดเหมือนไม่สนใจในราคา

          "500 ปอนด์นะ 500 ปอนด์ ไม่จำเป็นต้องซื้อแพงขนาดนี้ก็ได้" จอห์นย้ำอีกครั้ง

          "เราไม่ได้เป็นคนจ่ายเงินนะจอห์น มายครอฟจ่าย แล้วเราจะกังวลทำไม" เชอร์ล็อคพูด "ร้านต่อไปให้นายเลือกก็ได้ ร้านต่อไปตามใจนาย ชั้นจะไม่ขัดใจนายดีมั้ย?"

          "ก็แล้วแต่นายสิ ลูกนายนี่" จอห์นพูด ก่อนจะหยิบชุดสีม่วงเข้มอีกชุดหนึ่งออกมาจากราวแขวน "ชุดนี้ก็น่ารัก"

          เชอร์ล็อคยิ้มและดึงชุดจากมือจอห์นส่งให้พนักงาน "เอาชุดนี้"

          "ไม่ให้ลูกนายลองใส่ก่อนหรอ เดี๋ยวใส่ไม่ได้นะ"

          "มองดูด้วยตาก็รู้แล้วว่าลูกใส่ size ไหน ไม่เห็นต้องลองให้เสียเวลา" เชอร์ล็อคพูด

          จอห์นยิ้ม....หวงลูกก็พูดมาเถอะ ไม่อยากให้ใครคนอื่นจับตัวลูกตัวเองตอนลองเสื้อผ้าก็พูดมา ทำมาเป็นเปลี่ยนเรื่อง.....

          เหมือนเชอร์ล็อคจะรู้ว่าจอห์นยิ้มอะไร แต่เขาก็ทำเฉไฉไม่สนใจอะไร มือก็หยิบเสื้อมาชุดนั้นชุดนี้ออกมาให้ลูกสาวของตนดูอย่างมีความสุข

          "เชอร์ล็อค รหัสบัตรเครดิตของมายครอฟรหัสอะไร นายรู้มั้ย" จอห์นถามก่อนจะเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์

          "7437" เชอร์ล็อคตอบ "บัตรนี้เป็นของนายไม่ใช่มายครอฟ ดังนั้นมันเป็นรหัสเดียวกับบัตรที่นายมีอยู่ก่อนแล้ว"

          "พวกนายรู้รหัสบัตรชั้นได้ไงเนี่ย ชั้นเคยบอกหรอ หรือนายแอบดูน่ะเชอร์ล็อค" จอห์นทำหน้าระแวงจนเชอร์ล็อคกลั้นขำ

          "ชั้นไม่ขโมยบัตรของนายหรอก บัตรชั้นมีเงินเยอะกว่าอีก" เชอร์ล็อคพูด "คุยกับนายแค่วันเดียวชั้นก็รู้รหัสผ่านแล้ว"

          "งั้นบอกรหัสบัตรนายมาซิ มีเงินเยอะนี่ ชั้นจะขโมยเอาไปใช้ให้หมดเลย"

          "5646" เชอร์ล็อคตอบแทบจะทันที "รหัสจริงๆนะ ไม่ได้โกหก"

          "นายบอกจริงๆทำไมเนี่ย ชั้นถามเล่นๆเอง ไม่กลัวชั้นขโมยรึไง"

          "นายไม่ต้องขโมยหรอกจอห์น บัตรชั้นนายเอาไปใช้ได้ตลอดเลย ไม่ต้องขอก็ได้ ชั้นไม่ว่า"

          ทั้งสองคนยิ้มให้กัน

 

 

          "ชุดนี้ก็ดีนะ" จอห์นพูดขณะหยิบเสื้อโค้ตสีดำสำหรับเด็กออกมาจากราวแขวน

          เชอร์ล็อคขมวดคิ้วสงสัย "นายคงไม่ได้อยากให้ลูกแต่งตัวเหมือนชั้นใช่มั้ย"

          "ห้ะ?" จอห์นงง "ชั้นไม่ได้คิดแบบนั้น"

          "ตั้งแต่นายเลือกเสื้อผ้าให้ลูกชั้นมา นายหยิบแต่ชุดสีน้ำเงิน สีม่วง สีดำ ซึ่งมันเป็นสีที่ชั้นชอบใส่" เชอร์ล็อคพูด "นายอยากให้ลูกแต่งตัวเหมือนชั้นเพราะนายชินกับคนที่แต่งตัวแบบนี้"

           "อ่า...ไม่ใช่อย่างนั้น งั้นเปลี่ยนสีก็ได้ถ้านายไม่ชอบ"

           "ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย" เชอร์ล็อคดึงชุดสีดำจากมือจอห์นมาถือไว้ "นายเลือกอะไรชั้นก็ชอบทั้งนั้น"

           เชอร์ล็อคหันไปหยิบเสื้อไหมพรมถักมือสีเทาตัวหนึ่งออกมาจากราวเช่นกัน "งั้นเอาตัวนี้ด้วย เอาทั้งสองตัวเลย"

           "เสื้อไหมพรมถัก?? มันธรรมดาไปมั้ย ถ้าเทียบกับชุดทั้งหมดที่เราซื้อมาวันนี้"

           "วันแรกที่เราเจอกัน นายก็ใส่เสื้อแบบนี้นะ สีนี้เลย" เชอร์ล็อคพูด

           "ชั้นมันเป็นพวกเลือกเสื้อผ้าไม่เป็น รสนิยมก็ไม่ดี ไม่เหมือนนาย นายเลือกเสื้อผ้าเก่ง รสนิยมก็ดี แต่งตัวก็ดีทั้งตัว ไม่ได้ใส่ของมีราคายังดูดีเลย ขนาดกลิ่นน้ำหอมยังมีรสนิยมเลย"

           "นายชมชั้นอีกแล้วจอห์น" เชอร์ล็อคยิ้ม

           "ชั้นพูดจริงๆนะ ผู้ชายแบบนายผู้หญิงคนไหนก็ชอบทั้งนั้น เขาเรียกว่าคนมีเสน่ห์น่ะ ถ้านายไม่ปากเสียนะ พวกผู้หญิงคงหลงนายกันมาก ตรงข้ามกับชั้น ไม่มีใครชอบผู้ชายธรรมดาๆแบบชั้นหรอก"

          "รู้อะไรมั้ยจอห์น" เชอร์ล็อคพูด "ความจริงแล้วชั้นรักในความธรรมดานะ ความธรรมดามันคลาสสิค ไม่ต้องมีอะไรพิเศษ แต่ชั้นจะอยู่ด้วยได้ตลอดชีวิตโดยไม่เบื่อเลย"

          ทั้งสองคนมองหน้ากันท่ามกลางความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ต่างคนต่างคิดอะไรบางอย่างในใจ แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

 

 

          "ขอโทษนะคะ สินค้าได้ครบแล้วค่ะ" พนักงานสาวคนหนึ่งพูดขึ้นทำลายความเงียบลง

          "อ่อ...เอ่อ...ครับ.....ขอบคุณครับ" จอห์นละสายตาจากเชอร์ล็อคมารับถุงช็อปปิ้งจากพนักงาน "โห...วันนี้เราซื้อของเยอะเหมือนกันนะเนี่ยะ พอไม่ใช่เงินตัวเองแล้วซื้อของลืมคิดเลย นี่ยังขาดของเล่นอีกนะ"

          "ที่บ้านมีของเล่นแล้วไม่ต้องซื้อ" เชอร์ล็อคพูด

          "ปืนของชั้น อุปกรณ์วิทยาศาสตร์กับชิ้นส่วนมนุษย์ในตู้เย็นไม่ใช่ของเล่นเด็กนะเชอร์ล็อค"

          "เชื่อชั้นเถอะว่าที่บ้านมี" เชอร์ล็อคพูดก่อนจะหันไปชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆเขา "นายเอาของพวกนี้ไปเก็บที่บ้านชั้น ที่ถนนเบเกอร์ที"

          จอห์นอ้าปากค้าง "นี่เชอร์ล็อค เราไม่รู้จักเขานะ อย่าเสียมารยาทสิ" 

          "เขารู้จักเรา" เชอร์ล็อคหันไปพูดกับชายคนนั้นอีกครั้ง "อย่าให้ต้องพูดซ้ำ นายคงรู้ว่าเวลาชั้นไม่พอใจ ชั้นเป็นยังไง"

          ชายคนนั้นไม่พูดอะไร ได้แต่ทำหน้าสงสัย

          "เชอร์ล็อค!!!" จอห์นเตรียมจะดุคนตัวสูงที่เสียมารยาทอีกครั้ง

          "คนของมายครอฟ มายครอฟส่งมา" เชอร์ล็อคตอบข้อสงสัย

          "อะไรนะ!!" จอห์นเสียงดังอีกครั้ง

          "ตั้งแต่เราก้าวขาออกจากโรงพยาบาลมา รอบตัวเรามีแต่คนของมายครอฟเต็มไปหมด คนขับ Taxi พนักงานร้านเสื้อผ้าในร้านแรก คู่รักที่เราเจอตรงหน้าร้านขายรองเท้า แคชเชียร์ในร้านขายชุดนอนเด็กด้วย"

          "แคชเชียร์คนนั้นไม่ใช่มั้ง ก็เธอ...."

          "เบอร์โทรที่ให้นายมาเป็นเบอร์ปลอม" เชอร์ล็อคพูดก่อนที่จอห์นจะพูดจบ

          "นายรู้ได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนั้นให้เบอร์ชั้นมา"

          "สเป็คนายเดาง่ายจะตาย ผอม สูง ขาว ผมสีเข้ม ผู้หญิงที่นายเคยเดตด้วยก็เป็นแบบนี้ทั้งหมด"

          จอห์นถอนหายใจก่อนจะหยิบกระดาษที่มีเบอร์โทรออกมาขยำทิ้ง "ให้ตายสิ หลอกกันได้ยังไง ชั้นคงต้องไปเอาเรื่องมายครอฟให้ได้"

          "ต้องให้พูดอีกกี่ครั้งว่าให้เอาของพวกนี้ไปไว้ที่ถนนเบเกอร์" เชอร์ล็อคหันไปพูดกับชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงโมโห

          ชายคนนั้นมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย ก่อนจะเดินมาหยิบถุงเหล่านั้น และแน่นอนว่าคนของมายครอฟไม่ได้มีแค่คนนี้คนเดียว

          เพราะสิ้นคำของเชอร์ล็อค โฮมส์ก็มีคนแปลกหน้าบริเวณนั้นอีก 2-3 คนรีบเข้ามาหยิบถุงช็อปปิ้งตรงหน้าจอห์น วัตสันด้วยความร้อนรนทันที

          ก็ถ้าเชอร์ล็อค โฮมส์รู้ความจริงแล้ว ก็ไม่ต้องซ่อนตัวอีกต่อไป

          จอห์นอ้าปากค้างด้วยความงง "นี่มายครอฟส่งคนมาดูเราเยอะขนาดนี้เลยหรอ"

         "ไม่ได้ส่งคนมาดูเรา แต่มายครอฟส่งคนมาคุ้มกันลูกสาวชั้นต่างหากล่ะจอห์น" เชอร์ล็อคพูดแล้วกดหน้าลงบนเส้นผมนุ่มนิ่มของคนที่ตนกำลังอุ้มอยู่ "หลานสาวคนเดียวออกมาที่สาธารณะครั้งแรก เลยคุ้มกันจนเวอร์ ส่งคนมาเยอะเกินไปจนชั้นรำคาญ" 

         "นี่มายครอฟทำงานอะไรกันแน่ หัวหน้าหน่วยข่าวกรองมีลูกน้องในมือเยอะขนาดที่มีเหลือๆจนส่งมาคุ้มกันหลานสาวเยอะขนาดนี้เลยหรอ"

         "พวกขี้เห่อก็เป็นแบบนี้" เชอร์ล็อคพูด "ส่งคนมาคุ้มกันคงคิดว่าคงปลอมตัวได้แนบเนียน แต่ทุกคนดันซ่อนปืนไว้ในเสื้อ พกปืนเข้ามาเดินในห้างได้โดยที่หน้าประตูห้างมีสแกนอาวุธแน่นหนาขนาดนั้นได้ยังไง? ถ้าเส้นไม่ใหญ่จริงทำไม่ได้หรอก แล้วใครกันล่ะที่มีเส้นใหญ่ขนาดนั้นถ้าไม่ใช่พี่ชายที่ทั้งขี้เก๊กและขี้เห่อของชั้น....อ้อ...นี่ไม่ใช่ระดับหางแถว พวกนี้คือมือดีอันดับต้นๆที่มายครอฟมี ขี้เห่อขนาดไหนนายลองคิดดูเอาก็แล้วกัน นี่หลานแค่ 4 ขวบเองนะ"

          "ชั้นเชื่อแล้วว่ามายครอฟขี้เห่อจริงๆ" จอห์นขำ

          "นี่แค่เริ่มต้น ความขี้เห่อของพี่ชั้นมันจะมีมากกว่านี้อีก"

 

 

          ระหว่างทางที่นักสืบหนุ่มและคุณหมอกำลังพาเด็กหญิงตัวเล็กในชุดสีชมพูกลับบ้านที่ถนนเบเกอร์ อยู่ๆเด็กหญิงตัวเล็กที่เชอร์ล็อคอุ้มอยู่ก็หันกลับไปมองบางอย่าง จนชายหนุ่มทั้งสองต้องหันมองตาม

        อ๋อ.....ร้านขายตุ๊กตา

          "เรายังไม่ได้ซื้อตุ๊กตาให้ลูกนายเลยเชอร์ล็อค"

          "ที่บ้านมีของเล่นเยอะแล้ว"

          "มีตุ๊กตารึเปล่า"

          "คิดว่ามี ไม่น่าพลาด"

          "เด็กควรจะเลือกตุ๊กตาด้วยตัวเอง มันคือเพื่อนสนิทคนแรกของเขา เราไปซื้อตุ๊กตากันเถอะ" จอห์นดึงเสื้อเชอร์ล็อคเข้าร้านตุ๊กตาที่พึ่งเดินผ่านมา

          "ทำไมเด็กต้องเล่นตุ๊กตางี่เง่า มันไม่เห็นจะน่ารักเลย" เชอร์ล็อคพูดเมื่อเข้ามาในร้าน

          "อยู่เงียบๆไปเถอะน่าเชอร์ล็อค" จอห์นดุเบาๆ ก่อนจะหันไปยิ้มแห้งๆขอโทษพนักงานขายแทนเพื่อนตัวแสบที่ปากเสีย "เด็กผู้หญิงกับตุ๊กตานี่เป็นของคู่กันเลยเชอร์ล็อค นายเข้าใจอะไรบ้างเนี่ย" จอห์นพูดกับเชอร์ล็อค

          เด็กหญิงหันมองตุ๊กตารอบตัวด้วยตาเป็นประกายอย่างสนใจ เชอร์ล็อคยิ้มเมื่อเห็นเช่นนั้น

          "อยากได้ตัวไหน เลือกเลย อาจะซื้อให้นะ" จอห์นพูดกับลูกสาวของเชอร์ล็อคที่ยังถูกอุ้มอยู่

          "อา???? ชั้นไม่ให้ลูกชั้นเรียกนายว่าคุณอานะจอห์น" เชอร์ล็อคพูด

          "ถ้าไม่ให้เรียกอา นายจะให้เรียกอะไร ไหนบอกมาซิ" จอห์นถาม

         เชอร์ล็อคเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ "คุณลุงไง นายเป็นลุงสิ นายแก่กว่าชั้นตั้ง 3-4 ปี เป็นลุงถึงจะถูกต้อง"

          "ไม่มีทาง ชั้นไม่ได้แก่ขนาดจะเป็นคุณลุงของใคร ปล่อยให้มายครอฟเป็นลุงไปคนเดียวเถอะ เดี๋ยวชั้นเป็นคุณอาเอง" จอห์นหันไปพูดกับเด็กหญิง "ถ้าเรียกอาว่าคุณอา อาจะซื้อตุ๊กตาให้ 1 ตัว ตกลงมั้ย"

           เด็กหญิงทำหน้าคิดซัดครู่ ก่อนจะหันไปมองหน้าเชอร์ล็อค โฮมส์คล้ายกับขออนุญาต แต่ดูเหมือนเชอร์ล็อคจะไม่ว่าอะไร เธอจึงยิ้มและพยักหน้าตกลง

           จอห์นยิ้มและยื่นมือไปข้างหน้า "ไปกับอานะ ไปเลือกตุ๊กตากัน"

           เด็กหญิงโผเข้าหาจอห์นอย่างว่าง่าย จอห์นยิ้มพอใจ

           เชอร์ล็อคเองก็พอใจเช่นกัน ถึงเขาจะหวงลูกสาว แต่ถ้าเป็นจอห์น เขาก็ไม่ว่าอะไร ดีใจเสียอีกที่ลูกสาวเขายอมให้จอห์นกอดและอุ้มได้ง่ายๆ

          "อะไรกัน ไม่ทันไรให้คนอื่นอุ้มแล้วหรอ ทำไมถูกซื้อตัวง่ายจังเลยนะ" เชอร์ล็อคเอานิ้วชี้ตีจมูกรั้นๆของลูกสาวเบาๆ เด็กหญิงหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน

           จอห์นพาเด็กหญิงเดินดูตุ๊กตารอบๆร้านโดยมีเชอร์ล็อคเดินตามอยู่ไม่ห่าง จนสุดท้ายแล้วลูกสาวของเชอร์ล็อค โฮมส์ก็ได้ตุ๊กตากระต่ายที่ทำมาจากผ้ามาครอง

          เด็กหญิงไม่ได้กล่าวขอบคุณอะไร นอกจากหอมแก้มจอห์นไปฟอดใหญ่แทนการขอบคุณ.....เพียงเท่านี้ก็ทำให้จอห์นพอใจอย่างมากแล้ว

          แต่คนที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจนักคงจะเป็นเชอร์ล็อค โฮมส์ เขาบ่นอุบอิบเบาๆเรื่องลูกสาวเขาหอมแก้มจอห์น วัตสันฟอดใหญ่เพียงแค่จอห์นซื้อตุ๊กตาให้ 1 ตัว เพราะเขาผู้เป็นพ่อทั้งโอ๋ ทั้งเอาขนมมาให้ ทั้งกอด ทั้งอุ้มทั้งวัน เขายังไม่เคยถูกลูกตัวเองหอมแก้มเลยซักครั้ง!!

 

          บางทีสิ่งแรกที่เชอร์ล็อค โฮมส์ต้องสอนลูกสาวของตนเองอาจเป็น 'ต้องรักคุณพ่อมากกว่าอาจอห์นนะ รู้มั้ย' ก็เป็นไปได้.....

 

 

 

 

 

*******************************

 

          อธิบายเพิ่มเติมเรื่องรหัสผ่านบัตรเครดิตที่ทั้งคุณพ่อเชอร์ล็อค และคุณอาจอห์น ใช้

 


 

รหัสของจอห์น 7437 = SHER (ตัว S อยู่เลข 7, ตัว H อยู่เลข 4, ตัว E อยู่เลข 3 และตัว R อยู่เลข 7)

รหัสของเชอร์ล็อค 5646 = JOHN (ตัว J อยู่เลข 5, ตัว O อยู่เลข 6, ตัว H อยู่เลข 4 และตัว N อยู่เลข 6)

 

อันนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากซีรี่ส์เลยค่ะ ซีนที่จอห์นไปซื้อของแล้วบัตรใช้ไม่ได้ ( Season 1 Ep.2) ถ้ามองทัน เลขที่จอห์นกดบน Key pad คือเลข 7437 ค่ะ ส่วนรหัสของเชอร์ล็อคเราไม่รู้ เดาเอา สงสัยใช้ชื่อจอห์นนั่นแหละ :)

 

 

********************************

 

 

นี่คือเสื้อผ้าเด็ก แบรนด์ Mischka Aoki ที่เชอร์ล็อคพาจอห์นไปซื้อให้ลูกค่ะ เราชอบเสื้อผ้าแบรนด์นี้เป็นการส่วนตัว เลยแอบเอามาใส่ไว้ซะเลย อิอิ เสื้อผ้ามันสวยมากกกกก เจ้าหญิงสุดๆ เราคิดว่าถ้าให้เชอร์ล็อคผู้ที่รสนิยมดีสุดๆเลี้ยงลูก ลูกคงใส่เสื้อผ้าพวกนี่อ่าค่ะ ระดับลูกสาวของเชอร์ล็อค โฮมส์คงไม่ใช่แค่คุณหนู คงกลายเป็นเจ้าหญิงของคุณพ่อกับคุณอาไปเลยยยย แบรนด์นี้มีขายไม่กี่ที่ในโลกจริงๆ และมีขายในห้างแฮร์รอดจริงๆ ส่วนราคาก็ตามที่จอห์นพูดค่ะ.....500 ปอนด์เป็นอย่างต่ำ ขออภัยที่รูปไม่ค่อยชัดนะคะ ไฟล์รูปจริงๆมันใหญ่มาก เลยแคปมาแทน ( ดูรูปเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์ของ Mischka Aoki เลยค่ะ ชุดสวยมากจริงๆ)










ชุดดำนี่ดูเป็นลูกสาวเชอร์ล็อค โฮมส์ดีเนอะ : )



          
          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #362 Sedius (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 19:49

    เขินมากๆเขินไม่ไหว คุณหมอออทำไมคุณไม่รู้ตัวซักที ฮือออ บอกเลยว่าตระกูลโฮมส์ขี้เห่อทั้งบ้าน 😂😂 ขำตรงเชอร์ล็อคจะสอนลูกสาวให้รักคุณพ่อมากกว่าอา55555

    #362
    0
  2. #337 despasito (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 21:55
    หยอดจนคุณหมอจะพรุนแล้ววแต่หมอก็ไม่รู้ตัว คือถ้าเปรียบคำหยอดของโฮมส์เหมือนลูกกระสุนจอร์นคงไม่รอดแล้วล่ะ555
    #337
    0
  3. #329 chularak_1a (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 23:07
    ชอบบบ เขินนน
    #329
    0
  4. #301 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:41
    โอ้ยยยย เชอร์นี่แอบหยอดคุณหมอบ่อยมากเลยนะ อ่านไปเขินไป ยิ้มแก้มจะแตกล้าวววว แล้วยิ่งอ่านคำอธิบายรหัสที่ไรท์อธิบายแล้วแทบกรี๊ดเลยค่ะ ไรท์ตาไวมากกกก เห็นรหัสทันด้วย เราเพิ่งรู้ค่ะว่าเทียบกับตัวอักษรแล้วจะได้คำว่า Sher โง้ยยย แต่งงานกันเลยเถอะ พี่ขอ >///<
    #301
    0
  5. #266 heechulnarak (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 01:15
    โอ้ยเห่อกว่าพ่อก็ลุงร่มนี้แหละ 555555 เด็กน้อยหอมจอห์นด้วยน่ารักอะ
    #266
    0
  6. #14 ELIZA_BEAU (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 13:14
    อรั๊ยยย เขาไปช็อปกันแบบครอบครัววว แถมติดการ์ดจากพี่ไมค์ผู้เห่อหลานมาด้วยย >\\\< สอนให้ลูกรักพ่อมากกว่าแม่(อาค่ะอา)ได้ไงคะเชอร์!? 555//ชอบเรื่องรหัสบัตร แหม SHER JOHN มาเชียวว พี่มอฟแฟตแกก็ชิปคู่นี้สินะ555 ชุดน่ารักและแพงมากจริง-.,- อยากเป็นลูกสาวพ่อเชอร์แม่จอห์นเลยค่ะ/โดนโบก
    #14
    1
    • #14-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 8)
      26 กรกฎาคม 2559 / 15:51
      เราต้องไปเป็นหลานลุงไมค์ค่ะ เพราะลุงไมค์ขี้เห่อและพร้อมจ่าย 5555555555


      ( ฉากอันไหนที่น่ารักๆที่เคยเห็นในซีรีส์ อย่าเช่นฉากกดรหัสบัตรอะไรแบบนี้ ถ้ามีอีก จะแอบเอามาใส่ อิอิ)
      #14-1
  7. #11 Junior Prince LP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 01:37
    ทำไมเราขำช่วงนี่จอนห์ว่าเชอร์ล็อค เป็นคนมีสไตส ดูดีไปหมด ยกเว้น /ลั่นหนักมาก 5555+

    หุยย ขุ่นพี่ไมค์ใช่ย่อยนะคะ แปปๆเห่อหลานไวติดเจ็ทจริมๆ

    แล้วจริงๆที่เชอร์ล็อคไม่อยากให้ ลูก เรียกจอนห์ว่าอา จริงๆอยากจะให้เรียก"แม่จอนห์" ชะมะ /นายนี่มันซึนจริงๆนะเชอร์ล็อค

    และจอนห์ เราว่านายเริ่มเหมือนคุณแม่จริงๆแล้วล่ะ 55555+ /โดนจอนห์โบก
    #11
    1
    • #11-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 8)
      26 กรกฎาคม 2559 / 08:55
      จะให้ลูกเรียกหม่าม๊าจอห์นก็เกรงใจ งั้นเอาอาจอห์นไปก่อนละกัน 555555555

      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านมาคอมเม้นนะค๊า ^^
      #11-1
  8. #10 Chanita (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 05:44
    อุต๊ะ!!! ชั้นเชื่อแล้วล่ะว่ามายครอฟเห่อหลานจริงๆ ตอนแรกเห็นนิ่งๆ อิแหม่ ที่แท้เห่อเงียบนี่เองงงงงง เชอร์ล็อคคคคคค แกไม่ได้อิจฉาลูกที่หอมแก้มจอห์นแต่ไม่เคยหอมแก้มแกใช่มั้ยล่ะ จริงๆแล้วแกอิจฉาลูกที่ได้หอมแก้มจอห์นส่วนแกไม่ได้หอมแก้มจอห์นละสิ ชั้นรู้น่ะเชอร์ล็อคคคคคคค อิอิ รอตอนต่อไปน่ะคร้าาาาาาาา
    #10
    1
    • #10-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 8)
      25 กรกฎาคม 2559 / 08:44
      นั่นสิ สรุปเชอร์ล็อคอิจฉาจอห์นที่ลูกหอมแก้มจอห์น หรืออิจฉาลูกที่ได้หอมแก้มจอห์นเนี่ย ว๊ายยยย คนเขียนงงไปหมดแล้ว 5555555


      ขอบคุณที่เข้ามาพูดคุยนะค๊า
      #10-1
  9. #9 DeadMan_Gray (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 22:58
    เห็นชุดแล้วคันแทนเลยค่ะ... =____=;
    //สู้ๆนะคะไรท์ขา
    #9
    1
    • #9-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 8)
      25 กรกฎาคม 2559 / 08:43
      55555555 ชุดมันชวนให้คันจริงๆ แต่มันสวยนะคะ ดูฟรุ้งฟริ้งๆ เจ้าหญิงๆดี


      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านมาเม้นท์นะค๊าาา ^^
      #9-1