[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 7 : Unspoken ตอนที่ 6 : A Special Girl

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

          เช้าวันต่อมา

 

          จอห์นเดินลงมาจากแฟลตชั้น 2 ซึ่งเป็นห้องนอนของเขา จอห์นแหงนมองนาฬิกาที่ห้องรับแขก....6 โมงครึ่ง....นี่เขาตื่นเช้าไปหรือเปล่าสำหรับเช้าวันอาทิตย์แบบนี้

          จอห์นบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้นวมตัวโปรด เขายื่นมือหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับวันนี้ที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟ คุณนายฮัตสันผู้เป็นเจ้าของบ้านเป็นคนเอามาวางให้เขาเช่นเคย คุณหมอหนุ่มเปิดหนังสือพิมพ์อ่านสรุปข่าวประจำสัปดาห์อย่างที่เคยทำเป็นนิสัย  จอห์นต้องคอยสรุปข่าวให้เชอร์ล็อคฟังทุกๆวันอาทิตย์ เพราะเจ้าเพื่อนตัวแสบของเขาไม่ชอบอ่านหนังสือพิมพ์ ไม่ชอบดูทีวี ไม่ชอบดูหนัง แต่ตอนนี้ดีขึ้นมาบ้าง เขายอมนั่งฟังข่าวที่จอห์นสรุปให้ฟัง อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้ชื่อนายกรัฐมนตรีของประเทศตัวเอง (แต่ก่อนไม่รู้จักเพราะไม่เคยอ่านข่าว) ยอมดูทีวี (ถึงแม้จะดูแต่รายการสารคดีสืบสวนก็ตาม) และยอมเข้าโรงหนัง....หากเล่าให้ใครฟัง คงเป็นเรื่องขำขันแย่ ที่เชอร์ล็อค โฮมส์ไม่รู้จักหนังเรื่องแฮร์รี่พ็อตเตอร์ ไม่รู้จักเฮอร์ไมโอนี่....ก็เพราะเขาไม่เคยดูหนังเลยยังไงล่ะ 

          ถ้าจอห์นไม่ลากเขาไปดูแฮร์รี่พ็อตเตอร์ภาคล่าสุดในโรงหนังด้วยกัน ป่านนี้เชอร์ล็อค โฮมส์ก็คงไม่รู้จักเฮอร์ไมโอนี่แน่ๆ .... แต่นั่นแหละ ประโยคแรกที่เขาพูดหลังดูจบ คือ "เอ็มม่า วัตสันไม่เห็นจะน่ารักเลย นายคลั่งไคล้อะไร?"  ให้ตายสิ !!!! มาตรฐานความน่ารักของเชอร์ล็อคคืออะไรนะ? หากเอ็มม่า วัตสันไม่น่ารัก แล้วใครจะน่ารักกัน ??? จอห์น วัตสัน ผู้มีนามสกุลเดียวกับเอ็มม่า วัตสันหรือยังไง ????

          ว่าแต่....เช้าวันนี้เงียบเกินไปหรือเปล่า คนที่เขาพึ่งจะนึกถึงเมื่อกี๊ยังไม่ตื่นอีกหรอ? เชอร์ล็อค โฮมส์ไม่เคยตื่นสายเลยซักครั้ง...หรือว่าป่วย

          จอห์นตัดสินใจพับหนังสือพิมพ์เก็บเข้าที่เดิม แล้วลุกเดินไปยังห้องนอนของเพื่อนร่วมแฟลตที่อยู่ชั้นเดียวกับห้องรับแขกแห่งนี้ เชอร์ล็อคเป็นคนที่ตื่นนอนแล้วจะชอบทำเสียงดังให้เขาหงุดหงิด ไม่ว่าจะเป็นยิงปืนใส่ผนังห้อง (ใช่ !! เขายิงปืนในห้อง ซึ่งปืนนั้นก็คือของจอห์น วัตสันนั่นเอง) บางวันก็ทำการทดลองแปลกๆจนมีเสียงระเบิดตูมตามบ่อยๆ ดังนั้นเช้านี้มันเงียบผิดปกติ

          จอห์นยื่นมือไปจับลูกบิดประตูเบาๆป้องกันการรบกวนคนในห้อง และแน่นอน เชอร์ล็อคไม่เคยนอนล็อคประตูห้องนอน...เขาเคยให้เหตุผลว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา จอห์นจะได้มาช่วยทัน ไม่ต้องพังประตูห้องเข้ามา....เหตุผลฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย

          ห้องว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ในห้อง เจ้าของห้องนอนนี้หายไปไหน

 

 

          "คุณนายฮัตสันครับ เห็นเชอร์ล็อคมั้ยครับ" จอห์นถามหญิงสูงวัยเจ้าของแฟลต ที่กำลังขนอุปกรณ์ทำความสะอาดเข้ามาในห้องรับแขกเพื่อเตรียมตัวทำความสะอาดประจำวัน

          "ออกไปตั้งแต่เช้าแล้วจ้ะจอห์น น่าจะตั้งแต่ก่อน 6 โมงเช้านะ เขาให้ชั้นทำแซนวิชคำเล็กๆกับคุกกี้ให้ 1 ชุด แล้วก็รีบออกไปเลย" คุณนายฮัตสันพูดก่อนจะเดินไปเสียบปลั๊กเครื่องดูดฝุ่น "ให้เตรียมอาหารเหมือนกำลังจะไปปิกนิกเลย เขาดูสดใสมาก กำลังมีความรักกับสาวที่ไหนรึเปล่า"

          "ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงเลยครับ" จอห์นพูด "มีความรักน่ะใช่แน่ๆ แต่ไม่ใช่กับสาวๆหรอกนะครับ"

          "กับ...หนุ่มๆหรือจ้ะ" 

          "ไม่ใช่อย่างนั้นครับ" จอห์นหัวเราะเบาๆ "กับผู้หญิงครับ อายุน้อยด้วยนะ"

          "เชอร์ล็อคชอบเด็กสาวหรอ ชั้นพึ่งรู้นะเนี่ย อายุเท่าไหร่จ๊ะ? คงจะเป็นสาวมหาวิทยาลัยแน่ๆ? สาวสวยและฉลาดพอที่เชอร์ล็อคจะชอบคงเป็นสาวๆนักฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์   หรือไม่คงสาวๆนักกฎหมายในมหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด     ..... แต่ชั้นว่านักศึกษาแพทย์ที่อิมพิเรียล คอลเล็จก็ดี ที่นี่มีแต่นักศึกษาแพทย์ที่เก่งๆ ชั้นว่าเชอร์ล็อคน่าจะชอบนักศึกษาแพทย์มากที่สุด เพราะช่วยเหลืองานเขาได้หลายอย่าง" คุณนายฮัตสันยิ้มอย่างมีความหมายบางอย่างให้จอห์น

          "ที่อิมพิเรียล คอลเล็จที่ผมเรียนจบมา ไม่ค่อยมีสาวสวยหรอกครับ" จอห์นยิ้ม "เด็กกว่าสาวมหาวิทยาลัยอีกครับ"

          "ตายจริง ! เด็กมัธยมหรอ อายุห่างกัน 10 ปีเชียวนะ" คุณนายฮัตสันทำหน้าตกใจ

          "ผู้หญิงที่เชอร์ล็อคตกหลุมรักอายุ 4 ขวบครับ ผมว่ายังไม่เข้าโรงเรียนเลยนะ" จอห์นยิ้ม

          "คุณพระคุณเจ้า !!! นี่มันเด็กเกินไปมากๆเลยนะ ชั้นรู้นะว่าเขาเป็นคนชอบอะไรแปลกๆ แต่ไม่คิดว่าเขาจะชอบเด็กๆแบบนี้"

          จอห์นหัวเราะขำขัน....ไว้ให้เจ้าตัวเขามาอธิบายเอาเองก็แล้วกัน ถือว่าเป็นการลงโทษที่ไปไหนไม่บอก ป่านนี้ก็คงไปเจรจาซื้อบ้านใหม่กับมายครอฟซะแล้วมั้ง

       .....เดี๋ยวนะ....ถ้ามายครอฟซื้อให้จริงๆ แล้วจอห์นจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ !!! 

               

                             

          จอห์นมาถึงโรงพยาบาลเซนต์บาร์ตในเวลาเกือบ 7 โมงเช้า เขารีบตรงไปยังห้องพักคนป่วยที่เขาพึ่งจะมาเมื่อวานทันที เชอร์ล็อค โฮมส์คงอยู่ที่นั่น

           ทันทีที่จอห์นก้าวขาเข้ามาในห้อง เชอร์ล็อคก็ทัก

          "นายถามจอห์นสิ จอห์นอนุญาตแล้ว" เชอร์ล็อคพูด

          "ห้ะ????" จอห์นทำหน้างง นี่เขาพึ่งก้าวเข้าห้องมายังไม่ถึง 3 วินาทีเลยนะ

          "ว่ายังไงจอห์น น้องชายชั้นเขาบอกว่านายโอเค" ชายวัยกลางคนผู้สวมชุดสูทเป็นทางการ ยืนพิงกำแพงหันมาพูดกับเขา 'มายครอฟ โฮมส์' พี่ชายคนเดียวของเชอร์ล็อค โฮมส์ เพื่อนร่วมแฟลตของเขา

          "เรื่องอะไรกันเนี่ย ช่วยอธิบายหน่อยจะได้ไหม" จอห์นพูดขณะนั่งลงที่โซฟาตัวยาวในห้อง ก่อนจะมองไปยังเพื่อนตัวแสบที่ออกจากบ้านมาตั้งแต่เช้าตรู่  ขณะนี้เชอร์ล็อค โฮมส์กำลังนั่งห้อยขาบนอยู่เตียงผู้ป่วย มือกำลังป้อนแซนวิชคำเล็กๆให้เด็กหญิงผมยาวน่ารักที่นั่งอยู่บนตักของเขาเอง จอห์นกำลังชั่งใจว่าเขาควรจะถ่ายรูปนี้เก็บไว้ขายนักข่าวเวลาที่เขาถังแตก รูปนี้คงทำเงินได้ไม่น้อยเลยทีเดียว รูปเชอร์ล็อค โฮมส์ที่แสนจะเย่อหยิ่งกำลังป้อนอาหารเช้าแก่เด็กด้วยความเอ็นดู !!!!

          เด็กหญิงที่นั่งอยู่บนตักนักสืบหันมายิ้มให้คุณหมอทหารผู้มาใหม่ วันนี้ไมร้องไห้แล้วและดูอารมณ์ดีขึ้น คงเป็นเพราะเชอร์ล็อค โฮมส์มาหาสินะ

          "เชอร์ล็อคบอกว่านายอนุญาตให้รับเด็กคนนี้มาเป็นลูกได้" มายครอฟพูด

          "ชั้นบอกว่าถ้านายซื้อบ้านให้ใหม่ต่างหาก ชั้นถึงจะอนุญาต"

          "แล้วทำไมชั้นต้องเป็นคนซื้อ" มายครอฟสงสัย

          "น้องชายนายบอกว่านายเป็นพวกขี้เห่อ นายจะเห่อหลานสาวจนซื้อบ้านเป็นของขวัญยังได้เลย"

          "ชั้นไม่ใช่พวกขี้เห่อหรอกนะ" มายครอฟตอบ แล้วหันไปคุยกับน้องชายของตัวเอง"นายเอาเด็กไปอยู่ด้วยไม่ได้แล้วล่ะ เหมือนจอห์น วัตสันจะไม่อนุญาต"   

          "พวกนายใจดำต่อเด็กกำพร้าที่น่าสงสารมาก"เชอร์ล็อคแกล้งทำเสียงเศร้า "ถ้าพวกนายไม่ตกลง เด็กจะถูกส่งไปสถานสงเคราะห์นะ จะมีคนตามมาทำร้ายอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้"

          "อย่ามาดราม่า ชั้นไม่หลงกลนายหรอกนะเชอร์ล็อค" จอห์นพูด

          "แล้วทำไมชั้นต้องเป็นคนจัดการเรื่องเด็กให้นายด้วย นายทำคนเดียวก็ได้" มายครอฟถามน้องชาย

          "ก็ชั้นไม่ถนัดงาน 'เก็บกวาด' 'อดีต' ของใคร ชั้นต้องการให้นายล้างอดีตเด็กคนนี้ให้หมด ต้องไม่มีใครพูดถึง ไม่มีใครสนใจอีก เด็กคนนี้จะเป็นคนใหม่ เป็นลูกสาวของชั้นคนเดียว" เชอร์ล็อคพูด "เอาเธอเข้าโปรแกรมพิทักษ์พยานสิ เปลี่ยนประวัติใหม่ ใช้ชีวิตใหม่"

           "ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เข้าโปรแกรมพิทักษ์พยานหรอกนะถ้าไม่พิเศษจริงๆ" มายครอฟพูด

          "แล้วหลานสาวคนเดียวของมายครอฟ โฮมส์หัวหน้าหน่วยสืบราชการลับ MI6 ของอังกฤษ นี่พิเศษพอจะเข้าโปรแกรมนี้มั้ยมายครอฟ" เชอร์ล็อคถาม

           "ชั้นเป็นแค่เจ้าหน้าที่ในคณะรัฐบาลตำแหน่งเล็กๆไม่สำคัญแค่นั้น ไม่มีตำแหน่งอะไรพิเศษ" มายครอฟปฏิเสธ

          "เจ้าหน้าที่เล็กๆในรัฐบาล??? นายจะมาโกหกเชอร์ล็อค โฮมส์หรอมายครอฟ นายก็รู้ว่าชั้นเป็นใครนะ"

          "เชอร์ล็อค โฮมส์ก็เป็นน้องชายที่เอาแต่ใจของมายครอฟ โฮมส์ยังไงล่ะ นายเป็นได้แค่นั้น"  

           เชอร์ล็อคบ่นอุบอิบอะไรบางอย่างเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า "งั้นจ่ายค่าจ้างงานล่าสุดที่ชั้นทำให้นายมาเลย คดีบรู๊ซ พาลินตันของนาย ถ้าชั้นไม่ช่วยหาไดร์ฟอันนั้น ป่านนี้รหัสปล่อยระเบิดปรมาณูหลุดออกจากอังกฤษไปแล้ว"

          "จะเอาค่าจ้างเท่าไหร่ล่ะ"

          "ค่าจ้างจ่ายเป็นโปรแกรมพิทักษ์พยานก็แล้วกัน" เชอร์ล็อคพูด

          "ค่าจ้างแพงเกินจริงไปหน่อยนะ" มายครอฟยิ้ม "อันที่จริงคดีนั้นจอห์นทำงานเหนื่อยที่สุดเลยนะ ตั้งแต่ไปที่เกิดเหตุจนจบคดี นายช่วยนิดเดียวเอง ชั้นควรจ่ายค่าจ้างให้จอห์นมากกว่า

          "จอห์นเป็นผู้ช่วยชั้น จ่ายให้ชั้นก็ได้"   

          "เมื่อวานชั้นยังเป็นเพื่อนนายอยู่เลย วันนี้ลดตำแหน่งชั้นแล้วหรอเชอร์ล็อค"จอห์นพูดแทรก

           "มันคือตำแหน่งเดียวกันเลยจอห์น นายควบอยู่หลายตำแหน่ง"เชอร์ล็อคพูด จอห์นทำได้แค่เพียงถอนหายใจ .... เอาแต่ใจเกินไปแล้ว

          "ว่าไงจอห์น สนใจรับค่าจ้างมั้ย" มายครอฟถามจอห์น

          "นายจะจ่ายเท่าไหร่ ขอคิดดูก่อน" จอห์นถามหยั่งเชิง

          มายครอฟยิ้มเล็กน้อย เขารู้ว่าจอห์นเป็นคนงกมากขนาดไหน หากยื่นข้อเสนอเป็นเงิน จอห์นคงมีลังเลแน่ๆ

 

       

          มายครอฟล้วงเข้าไปในเสื้อสูทอันหรูหราของตนเอง ก่อนจะวางบางอย่างลงบนโต๊ะตัวเล็กตรงหน้าจอห์น "นี่ค่าจ้างของนาย บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินใช้ได้ 3 เดือน นายจะเอาไปทำอะไรก็ได้ จะไปซื้อบ้านใหม่ก็ได้ หรือจะไปพักผ่อนที่ฮาวายก็ได้ นายกำลังอยากไปนี่ ขอแค่อย่าตามใจน้องชายชั้นในเรื่องนี้ก็พอ"

          จอห์นถอนหายใจ "ชั้นรู้นะว่าสองพี่น้องตระกูลโฮมส์เป็นอัจฉริยะอันดับต้นๆของอังกฤษ แต่อย่ามาแอบอ่านความคิดชั้นโดยที่ไม่ขออนุญาตชั้นก่อนจะได้มั้ย ไม่ต้องมาอยากรู้ว่าชั้นกำลังคิดอะไร หรือยากไปไหน" จอห์นดุ

          ต้องยอมรับว่าข้อเสนอของมายครอฟน่าสนใจอยู่บ้าง จอห์นชั่งใจอยู่พักใหญ่ก่อนจะหันไปมองเด็กน้อยที่นั่งกินขนมอย่างมีความสุขอยู่บนตักของเพื่อนร่วมแฟลต....ในที่สุดจอห์นก็ตัดสินใจ

 

 

          จอห์นเอื้อมมือไปหยิบเครดิตการ์ดแล้วยื่นคืนให้มายครอฟ "ยินดีด้วยมายครอฟ นายมีหลานสาวแล้ว ช่วยเป็นคุณลุงที่น่ารักกับหลานด้วย บัตรนี้ชั้นไม่รับ ชั้นคืนให้นาย"  

          "เยส!!!! เห็นมั้ยมายครอฟ ชั้นบอกแล้วว่าจอห์นจะตกลง"

          "เบาๆหน่อยเชอร์ล็อค นี่มันโรงพยาบาลนะ ทำไมต้องให้บ่นทุกวันเลย นี่เป็นพ่อคนแล้วนะ" จอห์นดุ "แล้วอย่าลืมข้อตกลงที่พูดไว้เมื่อวานล่ะ"

          "ไม่ลืมหรอกน่า" เชอร์ล็อคพูดแล้วยิ้มให้กับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักของตัวเอง "สงสัยต้องมีคนรีบไปอาบน้ำแล้วกลับไปใส่ชุดสีชมพูแล้วล่ะ จะได้กลับบ้านกัน"

          เด็กหญิงยิ้มกว้างกับเชอร์ล็อค เธอได้ยินในสิ่งที่ทุกคนพูด เธอเข้าใจ เพียงแต่ไม่ยอมพูดเท่านั้น

          "เดี๋ยวก่อนนะ หมออนุญาตให้กลับบ้านได้แล้วหรือ?" มายครอฟถาม

          "นายแพทย์จอห์น เอช. วัตสัน อนุญาตแล้วเมื่อกี๊นี้" เชอร์ล็อคพูด

          "เห้อออออออ" มายครอฟและจอห์นถอนหายใจยาวๆออกมาพร้อมกัน โรคเอาแต่ใจคงแก้ไม่หาย

          "มายครอฟ ก่อนที่นายจะไปทำงาน ไปทำเรื่องพาเด็กออกจากโรงพยาบาลให้ชั้นก่อน ชั้นไม่ชอบงานด้านเอกสารเท่าไหร่" เชอร์ล็อคพูดก่อนจะลุกขึ้น "ไม่ต้องดีกว่า ชั้นจัดการเอง นายเป็นพวกทำอะไรไม่ทันใจชั้นเลย" พูดจบนักสืบหนุ่มก็รีบออกจากห้องไป ทิ้งเด็กหญิงให้นั่งอยู่บนเตียงตามเดิม....ไม่รู้ใครขี้เห่อกว่าใครกันแน่

 

 

          "เมื่อคืนก่อนเขาเข้านอน ชั้นน่าจะเช็คก่อนว่าเขาฉีดสารกระตุ้นอะไรหรือเปล่า ทำไมร่าเริงขนาดนี้ เมื่อเช้าเขาตื่นนอนก่อน 6 โมงด้วยนะมายครอฟ" จอห์นพูดกับพี่ชายของเชอร์ล็อค

          "เขาเป็นแบบนี้เสมอ เวลาเจออะไรที่ทำให้เขามีความสุขนอกเหนือจากคดียากๆ" มายครอฟพูด "ตอนเจอนายครั้งแรกเขาก็เป็นแบบนี้"

            จอห์นอึ้งเล็กน้อย "ชั้นไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้นะ ตอนที่เจอกันแรกๆน่ะ"    

          "ชั้นเป็นพี่ชายเขา ชั้นเห็นสิ่งที่น้องชายเป็นอยู่เสมอ"มายครอฟยิ้มกับตัวเองเล็กน้อย "นายตามใจน้องชายชั้นเกินไปแล้ว ดูสิ วันนี้นายให้ของขวัญชิ้นใหญ่กับชีวิตเขาเลย"

          "ชั้นไม่ได้ตามใจเขานะมายครอฟ" จอห์นถอนหายใจ "นายก็เห็นว่าเชอร์ล็อครักเด็กคนนี้ขนาดไหน เขาดูมีความสุขเวลาอยู่กับเด็กคนนี้ เขาดูอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วถ้าชั้นไม่อนุญาต เขาจะเสียใจขนาดไหน เราทุกคนเคยเห็นตอนเขาเสียใจนี่มายครอฟ นายรู้ว่าเขาจะเป็นยังไง ชั้นไม่อยากเห็นเขาเป็นแบบนั้นอีก"

          "กรณีของไอรีน แอดเลอร์ นั่นไม่ใช่การเสียใจหรอกนะ เขาแค่เหงา คล้ายๆกับเด็กที่เจอคนคุยกันรู้เรื่องแล้วเขาย้ายบ้านหนีน่ะ น้องชายชั้นแค่เหงาที่ขาดคนฉลาดๆที่เท่าทันเขาไปคนหนึ่งแค่นั้น เชอร์ล็อคไม่เคยรักผู้หญิงคนนั้นหรอกนะจอห์น" มายครอฟพูด "ส่วนการที่มีความสุขตลอดเวลาที่อยู่กับใครซักคน อ่อนโยนและดูเป็นคนปกติเหมือนคนอื่นๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะ อย่างที่ชั้นบอก ชั้นเป็นพี่ชายเขา ชั้นเคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มานานแล้ว"

          "ก็คงตั้งแต่เจอมอลลี่ ฮูเปอร์" จอห์นคิดในใจ

          มายครอฟถอนหายใจเบาๆออกมา บางทีเขาก็ไม่ค่อยชอบความอัจฉริยะของตัวเองที่สามารถคาดเดาจิตใจของใครได้เท่าไหร่นัก แค่ดูหน้าคู่สนทนาเขาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดอะไร แต่เขาคงทำอะไรไม่ได้ คงต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามที่สถานการณ์จะพาไปก็แล้วกัน ... เขาเป็นคนนอกของเรื่องนี้

 

 

          "ชั้นคงต้องไปทำงานแล้ว เจ้าหน้าที่รัฐบาลตำแหน่งเล็กๆไม่ควรไปทำงานสาย" มายครอฟพูดแล้วเดินไปหยิบร่มสีดำที่วางอยู่ตรงมุมห้อง

          "นี่บัตรของนาย ชั้นคืนให้..." จอห์นยื่นบัตรเครดิตคืนให้อีกครั้ง "น่าเสียดายจริงๆ ชั้นน่าจะรับข้อเสนอนะเนี่ย"

          "ถ้าชั้นให้นาย นายจะเอาไปซื้อบ้านใหม่จริงๆหรือเปล่า นายจะย้ายออกจากถนนเบเกอร์ แล้วทิ้งให้น้องชายชั้นอยู่ลำพังหรือเปล่า" มายครอฟถาม

          "ไม่มีวัน" จอห์นพูด "ชั้นไม่มีวันทิ้งเขาให้อยู่ลำพังแน่นอนมายครอฟ และถ้าเชอร์ล็อคยังอยู่ที่ถนนเบเกอร์ ชั้นก็จะไม่ย้ายออกจากไปไหนเช่นกัน"

          "ขอบใจ" มายครอฟยิ้ม "นายเก็บบัตรนี้ไว้เถอะ ชั้นให้เป็นของขวัญแก่หลานสาวชั้น แต่ให้ใช้ได้แค่วันนี้นะ หลัง 6 โมงเย็น บัตรนี้จะใช้ไม่ได้อีก วงเงินไม่จำกัดเช่นเดิม มันเพียงพอที่จะซื้อทุกอย่างบนโลกให้หลานสาวคนเดียวของชั้น"

          เมื่อมายครอฟพูดจบ เขาก็เดินไปที่เตียงที่มีเด็กหญิงตัวเล็กนั่งอยู่ เขาก้มลงจูบเบาๆที่เส้นผมสีดำสนิทนั้น "ยินดีต้อนรับเข้าสู่ตระกูลโฮมส์นะหลานสาวที่รัก" 

          จอห์นยิ้มให้กับภาพตรงหน้า....สองพี่น้องสุดยอดอัจฉริยะของตระกูลโฮมส์ แพ้เด็กหญิงตัวเล็กคนนี้กันทั้งคู่เลยสินะ เจอกันครั้งแรกก็หลงรักกันจนทำให้ได้ทุกอย่างเลย....เด็กคนนี้พิเศษมากจริงๆ                         

                          

          มายครอฟกล่าวลาจอห์นก่อนจะก้าวออกจากห้องพักผู้ป่วยนี้ไป



 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #361 Sedius (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 19:38

    โอ้ยยยน่ารักทั้งตระกูล หลงลูกสาวกันทั้งหมดนี้แหละอย่ามาปฏิเสธ ส่วนคุณหมอเมื่อไฟร่คุณหมอจะรู้ตัวคร๊าาา คุณพี่เค้าอุตส่าย้ำตั้ง 2 รอบเลยนะ ฮึ้ยยย

    #361
    0
  2. #336 despasito (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 20:24
    พี่น้องโฮมส์เห่อลูกสาวกันทั้งบ้าน555555
    #336
    0
  3. #265 heechulnarak (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 01:02
    โอ้โห้ววววว ดราม่าตัวพ่อ ในที่สุดนางก็ชนะ 55555
    #265
    0
  4. #133 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:26
    น่ารักจริงๆ
    #133
    1
    • #133-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 7)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 00:08
      อิอิ : )
      #133-1
  5. #17 [[ SS ]] (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 09:09
    โง้ยยยยยย สองหนุ่มโฮมส์ ทำไมน่ารักแบบนี้ ฮืออออออ หลงเด็กน้อยกันใหญ่เลย ฟิคน่าติดตามมาค่ะ :(
    #17
    3
    • #17-2 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 7)
      31 กรกฎาคม 2559 / 11:27
      ขอบคุณค่าา จะพยายามฝึกฝีมือไปอีกๆๆๆ แล้วแวะมาอ่านอีกนะคะ : )
      #17-2
    • #17-3 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 7)
      31 กรกฎาคม 2559 / 11:27
      ขอบคุณค่าา จะพยายามฝึกฝีมือไปอีกๆๆๆ แล้วแวะมาอ่านอีกนะคะ : )
      #17-3
  6. #6 Chanita (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 18:33
    โอ๊ยยยยย น่าร้ากกกกกกก แกชั้นจะละลายอยู่แล้ววววววว ความหวานละมุนของเชอร์ล็อคนี่มันอะไรกัน อย่างกะครอบครัวสุขสันต์ มายครอฟเป็นคุณลุง เชอร์ล็อคเป็นพ่อ งั้นคุณแม่ก็คงเป็นคุณหมอจอ-....ตรู๊ดดดดดดสัญญาณขัดข้อง อะคึอะคึนี่ชั้นกำลังคิดอะไรฟร๊ะ!!!! มาต่อเร็วๆน้าาา เค้าจะรออ่านจ้าาาสู้ๆ อัพเรวๆน่ะ
    #6
    4
    • #6-3 Chanita (จากตอนที่ 7)
      24 กรกฎาคม 2559 / 17:05
      คร้าาาา เราเข้ามาดูว่าอัพรึยังทุกวันเลยน่ะเนี้ยยย สนุกมากกกก จนอยากให้มาอัพทุกวัน แหะๆแต่ก้อคงเป็นไปไม่ได้หรอกเน้อะอิอิ เราอยากให้ไรต์แต่งคู่ของมายครอฟกับสารวัตรเกร็ก(เขียนถูกป่าวว่ะ)ด้วยอ่ะค่ะ คือเราก็จิเนคู่นี้ด้วยเหมือนกัน แต่ถ้าไม่ได้ก้อไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษน้าาาที่พูดเอาแต่ใจ เราจะคอยติดตามไปเรื่อยๆน่ะค่ะ รักไรต์น้าาาา
      #6-3
    • #6-4 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 7)
      25 กรกฎาคม 2559 / 12:39
      มารอลุ้นกันเถอะ ว่าสุดท้ายเกร็กจะหาเมียใหม่ตามที่เชอร์ล็อคแนะนำได้มั้ย แล้วพี่ไมค์จะมีแฟนกะเขาหรือเปล่า?


      เราไม่เคยจิ้นคู่นี้เลยนะเนี่ย สงสัยต้องลองจิ้นดู ^^
      #6-4