[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 11 : Unspoken ตอนที่ 10 : A Lucky Cat

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    31 ต.ค. 59


                    จอห์นเหลือบมองนาฬิกาบนผนังในห้องตรวจ ขณะนี้เวลาใกล้จะสี่โมงเย็นแล้ว เขามีนัดกับเชอร์ล็อคโฮล์มที่ไชน่าทาวน์ตอนสี่โมงเย็น เขาต้องไปสายแน่ๆ เขายังตรวจคนไข้ไม่หมดเลย

          ตอนนี้เชอร์ล็อค โฮล์มรับคดีมาจากเพื่อนสมัยเรียนที่ชื่อเซบาสเตียน วิลล์ ซึ่งตอนนี้เขาเป็นผู้บริหารธนาคารแห่งหนึ่ง เห็นนิสัยแบบนี้เชอร์ล็อคก็เคยมีเพื่อนอยู่เหมือนกันนะ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะดูไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่คงเคยมีเรื่องกัน (ซึ่งจอห์นก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ เชอร์ล็อคจะคบใครเป็นเพื่อนได้เกิน 3 เดือนได้ด้วยหรือ) แต่เซบาสเตียนก็ยังต้องการความช่วยเหลือจากเพื่อนเก่าคนนี้อยู่ดี

          เมื่อ 3 วันก่อน ธนาคารของเซบาสเตียนถูกบุกรุกในเวลากลางคืน ไม่มีอะไรสูญหาย แต่ผู้บุกรุกพ่นสีสเปร์สีเหลืองไปทั่วห้องประชุมของธนาคาร "มันเป็นโค้ดลับเพื่อบอกใครบางคน" เชอร์ล็อค โฮล์มบอกไว้เช่นนั้นเมื่อเห็นรอยสีสเปร์

          วันถัดมา โอลิเวอร์ แวนคูน เจ้าหน้าที่ในธนาคารของเซบาสเตียนถูกพบเป็นศพอยู่ในห้องพักที่ถูกปิดสนิท ทางตำรวจระบุสาเหตุการตายว่าฆ่าตัวตายเอง เพราะห้องถูกปิดจากด้านในและไม่มีรอยงัดแงะ คนภายนอกคงเข้ามาทำร้ายเขาไม่ได้ แต่เชอร์ล็อค โฮล์มไม่ได้คิดแบบนั้น เขามั่นใจว่าแวนคูนถูกใครบางคนฆาตกรรมแน่นอน อาจเป็นคนที่บุกรุกธนาคารเมื่อคืนก่อน

          เมื่อวานเกิดเหตุฆาตกรรมอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นนักข่าวชื่อ แอนดรู ลูคิส เขาถูกฆาตกรรมในห้องพักของตนเองเช่นเดียวกับแวนคูน แม้ตำรวจจะลงความเห็นว่าเขาฆ่าตัวตายเพราะไม่พบร่องรอยของการบุกรุก แต่เชอร์ล็อคยังคงมั่นใจว่า 2 คนนี้ถูกฆาตกรรม ลูคิสจัดกระเป๋าเตรียมจะไปต่างประเทศเพราะพบพาสปอร์ตในกระเป๋าเดินทาง คนที่คิดจะฆ่าตัวตายจะจัดกระเป๋าทำไม และที่สำคัญแวนคูนและลูคิสตายในเวลาใกล้เคียงกัน วิธีการตายเดียวกันแถมยังพึ่งกลับมาจากประเทศจีนเหมือนกันอีก มันจะไม่เกี่ยวข้องกันได้ยังไง

          เมื่อเช้าหลังจากไปส่งเชอร์ลินที่โรงเรียนแล้ว เชอร์ล็อคก็ไปที่โรงพยาบาลเซนต์บาร์ตเพื่อขอดูศพทั้งสอง ความจริงแล้วหากไม่ได้รับอนุญาตจากตำรวจ คนภายนอกจะขอดูไม่ได้ แต่นั่นแหละ....คนดูแลสองศพนี้คือมอลลี่ ฮูเปอร์ แค่เชอร์ล็อคชมว่าวันนี้สวยจัง มอลลี่ก็แทบจะไปเข็นศพมาให้ดูทันที

          เชอร์ล็อครู้ว่าควรจะหว่านเสน่ห์ตัวเองกับใครและเมื่อไหร่จึงจะดี

 

 

 

          'ไปรับลูกแล้ว เจอกันที่ร้านขายของเก่า-SH'

           เชอร์ล็อคส่งข้อความหาจอห์นหลังจากมารับเชอร์ลินที่โรงเรียน ไม่บ่อยนักที่เขาจะมารับลูกคนเดียว ปกติแล้วถ้าเขาทำคดียังไม่เสร็จจอห์นก็จะมารับ หรือเขาสองคนอาจจะมารับพร้อมกัน เชอร์ลินจะรีบวิ่งมาหาทันทีที่เห็นพวกเขามารับ

            "อาจอห์นไปไหนคะคุณพ่อ" เชอร์ลินถามเมื่อไม่เห็นคุณอาหมอที่รัก

            "อาจอห์นยังไม่เลิกงานเลย" เชอร์ล็อคตอบแล้วอุ้มลูกสาวอย่างที่เคยทำ ส่วนมืออีกข้างก็ถือกระเป๋าสีฟ้าลายการ์ตูนเด็กผู้หญิง จอห์นกับเชอร์ลินบอกว่าชื่อ 'เอลซ่า' .... ตัวการ์ตูนอะไรทำไมมีชื่อเรียกด้วย แล้วทำไมจอห์นรู้จัก ทำไมตัวเขาถึงไม่รู้จักล่ะ??? 

            "วันนี้วิชาพละ เชอร์ลินเล่นแฮนด์บอลกับเพื่อนๆด้วยนะคะคุณพ่อ สนุกมากๆเลย" เชอร์ลินเริ่มต้นเล่าสิ่งต่างๆที่เจอมาในวันนี้ให้เชอร์ล็อคฟังอย่างที่ทำทุกๆวันหลังเลิกเรียน

            "แล้วเชอร์ลินชอบมั้ย"

            "ชอบค่ะ เล่นหลายคนสนุกดี" เชอร์ลินยิ้ม

            "แล้ววันนี้เชอร์ลินไม่ชอบอะไร" เชอร์ล็อคถาม จอห์นเคยบอกไว้ว่าให้ถามความรู้สึกของลูกทุกๆวันจะได้รู้ทันความคิดและสิ่งที่เชอร์ลินเจอ หากมันเป็นปัญหาจะได้แก้ไขได้ทัน แต่ถ้าไม่มีอะไรใหญ่โตก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นบทสนทนากับลูกก็ได้

            "อืม...." เชอร์ลินทำหน้าคิด "อาจอห์นไม่มารับเชอร์ลิน เชอร์ลินไม่ชอบเลยค่ะคุณพ่อ"

           เชอร์ล็อคหัวเราะเบาๆ "คุณพ่อก็ไม่ชอบเหมือนกัน" เชอร์ล็อคพูด "หิวหรือยัง"

           "ยังไม่หิวค่ะ" เชอร์ลินตอบ ก่อนจะเอามือเล็กๆปิดปากหาว

           "หาวซะแล้วลูกสาวคนสวยของพ่อ" เชอล็อคหอมแก้มนิ่มของลูกสาวเบาๆ เชอร์ลินหอมแก้มกลับก่อนจะซุกหน้าลงที่หัวไหล่ของคุณพ่อของตนเอง

 

 

 

           "มาถึงนานหรือยัง" จอห์นรีบวิ่งมาหาสองพ่อลูกทันทีที่หาเจอ เชอร์ล็อคยืนอุ้มเชอร์ลินรออยู่หน้าร้านของเก่าบนถนนไชน่าทาวน์

           "ไม่นานเท่าไหร่" เชอร์ล็อคตอบแล้วมองไปที่จอห์น...อืม...วันนี้งานเยอะจนกินข้าวเที่ยงไม่อิ่ม....มีผ่าตัด? งั้นอย่ากินสเต็กเลยดีกว่า พึ่งผ่าตัดคนไข้มา คงไม่อยากกินเนื้อที่มีเลือดแดงๆติดเท่าไหร่

           "เชอร์ล็อค ฟังอยู่มั้ย" จอห์นถามขณะดึงกระเป๋าลายการ์ตูนของเชอร์ลินไปถือไว้เอง งานถือกระเป๋าหลานคืองานของเขา

           "หืม? อะไร?"

           "ชั้นพูดว่าคราวหลังถ้ามาถึงก่อนก็เข้าไปเลย อย่ารอข้างนอก เชอร์ลินจะร้อน" จอห์นพูด "แล้วนี่มาทำอะไรนี่ที่"

           "อ๋อ เออ ใช่" เชอร์ล็อคทำหน้าเหมือนนึกบางอย่างออก "ชั้นเอาสัญลักษณ์สีสเปร์พวกนั้นไปให้คนที่พิพิธภัณฑ์ดู มันคืออักษรจีนโบราณ ไม่ค่อยมีใครใช้ยกเว้นพวกร้านขายของข้างทางในจีนและพวกร้านขายของเก่า ชั้นเลยคิดว่าถ้ามาดูที่ร้านขายของเก่าเราอาจจะเจอของที่ลูคิสและแวนคูนขโมยมาขายก็ได้"

           "ขโมย? สองคนนั้นเป็นขโมยหรอ"

           "สองคนนั้นมีรอยสักรูปดอกบัวสีดำที่ข้อเท้า มันเป็นสัญลักษณ์ของพวกหัวขโมย จะขโมยของโบราณตามสุสานในจีน"

           "เราเลยจะมาหาของที่ถูกขโมยที่นี่?"

           "ใช่ ของที่พึ่งมาใหม่ซัก 3-4 วันไม่เกินนี้ เพราะสองคนนั้นพึ่งกลับมาจากจีนแค่ 4 วันก่อนจะตาย ถ้ามาถึงเลยแล้วเอาของมาขายเลย ของจะยังอยู่ที่นี่"

           "อ๋อ โอเค" จอห์นพยักหน้าเข้าใจ

           "อาจอห์นขา....." เชอร์ลินเงยหน้าจากบ่าของเชอร์ล็อคมามองจอห์น

           "ว่ายังไงเด็กดีของอา ง่วงแล้วหรอ" จอห์นพูดแล้วจูบหน้าผากของเชอร์ลินเบาๆ ริมฝีปากได้รูปของจอห์นเฉียดจมูกของเชอร์ล็อคไปอย่างหวุดหวิด

           เชอร์ล็อคมองตามริมฝีปากนั้น

           "เชอร์ลินไม่ได้ง่วง แค่พักสายตาค่ะอาจอห์น" เชอร์ลินพูดแล้วหาวอีกครั้ง

           เชอร์ล็อคและจอห์นหัวเราะขึ้นพร้อมกันเบาๆ นี่ลูกเขาไปเอาคำนี้มาจากที่ไหนเนี่ยะ

           "โอเค ไม่ได้ง่วงจริงๆด้วย" จอห์นยิ้ม "พักสายตาต่อก่อนเนอะ เดี๋ยวคุณพ่อกับอาทำงานเสร็จแล้วเราไปกินข้าวกันนะ"

            เชอร์ลินพยักหน้าเบาๆแล้วซุกหน้ากลับไปที่เชอร์ล็อคอย่างเดิม

            เชอร์ล็อคผลักประตูไม้สีแดงบานใหญ่ให้จอห์นเข้าไปในร้านก่อน แล้วเขาจึงเดินตามเข้าไป

 

 

 

              

             ในร้านตกแต่งเรียบง่าย ชั้นวางของมีของเก่าแต่คุณภาพดีวางขายอยู่จำนวนมาก แต่ละชิ้นล้วนเป็นของมีค่าจากทั่วทุกมุมโลก ราคาของมันก็สมน้ำสมเนื้อกับความหายาก

           เชอร์ล็อคยืนมองชั้นวางของบริเวณหน้าร้าน ถ้ามีของใหม่ๆเข้ามา ร้านค้ามักจะนำมาวางโชว์หน้าร้านเสมอ ส่วนจอห์นเขาเข้าไปคุยกับเจ้าของร้านที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์

           เจ้าของร้านเป็นหญิงชราชาวจีน เธอนั่งนิ่งๆอยู่ที่เคาน์เตอร์ และดูเหมือนว่าเธอจะมองไม่เห็น เธอตาบอด???

           "คุณกำลังสงสัย" หญิงชราพูดขึ้น

           "อ่า...ใช่ครับ คุณมองไม่เห็นใช่มั้ย" จอห์นถาม

           "ใช่ค่ะ ชั้นมองไม่เห็น" หญิงคนนั้นยิ้ม "แต่ใจชั้นยังมองเห็น และสัมผัสได้ทุกอย่าง"

           "อืม...โอเคครับ" จอห์นพูด "ผมมาตามหาของ"

           "หาอะไรคะ เรามีทุกอย่างที่คุณต้องการ หรือถ้าที่ร้านเราไม่มี เราหาให้ได้ค่ะ"

           "มีของเข้ามาใหม่ในช่วง 3-4 วันนี้มั้ยครับ ของจากจีน จากต้าเหลียน เป็นของชิ้นไม่ใหญ่มาก ไม่หนักมาก เอาใส่กระเป๋าเดินทางได้"

           หญิงสูงวัยเงียบครู่หนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด "ชั้นคิดว่าไม่มีค่ะ ในสัปดาห์นี้ยังไม่มีของใหม่ๆเข้ามาเลยค่ะ คุณกำลังหาอะไร ถ้ามีเข้ามาชั้นจะติดต่อไป"

           "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่ามันคืออะไร ผมมาหาให้เพื่อน" จอห์นตอบ "ขอบคุณนะครับสำหรับการช่วยเหลือ"

           "คุณสนใจตุ๊กตาแมวนำโชคมั้ย" หญิงชรานำตุ๊กตาแมวสีทองมาวางบนเคาน์เตอร์ "ชั้นลดราคาให้ คิดราคาแค่ 10 ปอนด์ก็แล้วกัน"

           "ไม่ครับ ขอบคุณครับ แต่ผมไม่ชอบแมว"

           "แต่ภรรยาของคุณชอบนะ ลองหันไปถามสิ"

           เชอร์ล็อคหันมามองจอห์น

           "ผมยังไม่มีภรรยาครับ คุณคงเข้าใจผิด"

           "แต่ชั้นสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอ่อนไหว อ่อนแอทางจิตใจ เธอต้องการความอบอุ่น ความห่วงใยจากคุณ ... เธอรักคุณ....ถ้าไม่ใช่ภรรยาของคุณ คนที่ชั้นสัมผัสความรู้สึกนี้ได้จะเป็นใครกัน"

           "ที่คุณพูดมาคือหลานสาวผมครับ" จอห์นตอบ "เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ เธออยู่กับเพื่อนผม..ผู้ชายครับ...เอ่อคือพ่อของหลานนั่นแหละครับ เธอหลับอยู่กับพ่อของเธออยู่ตรงหน้าร้าน"

           "ชั้นสัมผัสความรู้สึกของคนหลับไม่ได้ค่ะ คนหลับจิตนิ่งสงบเกินไปเหมือนแก้วเปล่า...ชั้นคิดว่าที่ชั้นสัมผัสได้ ไม่ใช่จิตของหลานสาวคุณแน่ๆ"

           "คุณอายุเยอะแล้ว คงจะผิดพลาด"

           หญิงชราขมวดคิ้ว "ชั้นว่าไม่ผิดนะ" เธอพูด "แต่คุณจะซื้อตุ๊กตาแมวนำโชคตัวนี้ไหม ลดราคาให้พิเศษเลย มันจะกวักความสุข ความโชคดีมาให้คุณ"

           "ผมบอกว่า......"

           "ซื้อเถอะจอห์น" เชอร์ล็อคพูดขึ้น "เชอร์ลินอาจจะอยากได้"

           "เชอร์ลินจะเอาตุ๊กตาแมวกวักไปทำอะไรล่ะ"

           "เชอร์ลินชอบแมว"

           "ชอบแมว ไม่ได้หมายความว่าจะชอบตุ๊กตาแมวกวักนะเชอร์ล็อค"

           "ซื้อเถอะนะ มันก็น่ารักดี เอามากวักงานกวักเงินให้ชั้นดีมั้ยจอห์น" เชอร์ล็อคให้เหตุผล "แค่ 10 ปอนด์เอง(450 บาท)"

            "เห้ออออ โอเค ซื้อให้ก็ได้ ชั้นเคยขัดใจอะไรนายได้บ้างมั้ยเนี่ย" จอห์นหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจ่ายเงินให้หญิงชรา

            หญิงชรายิ้ม ไม่ใช่ยิ้มพอใจที่ขายของได้ แต่ยิ้มพอใจที่สัมผัสของตัวเองยังไม่ผิดพลาด แต่อาจจะคลาดเคลื่อนเรื่องเพศไปนิดหน่อย

           ชายหนุ่มทั้งสองก้าวออกจากร้านไปพร้อมกับกล่องตุ๊กตาแมวนำโชคสีทองในมือของจอห์น

 

 

 

           "วันนี้กินอาหารจีนกันเถอะ" เชอร์ล็อคพูดหลังออกมาจากร้านขายของเก่าแล้ว

           "อ้าว เมื่อเที่ยงส่งข้อความไปบอกว่าอยากกินสเต็กนี่"

           "อืม..ตอนแรกอยากกิน ตอนนี้ไม่อยากแล้ว" ก็จอห์นพึ่งพาตัดคนไข้มา คงไม่อยากอาหารประเภทเนื้อแดงมั้ง

           "ก็ดี ชั้นชอบคุกกี้เสี่ยงทาย" จอห์นยิ้ม

           "ร้านนี้ก็แล้วกัน ร้านนี้มีห้องส่วนตัว"

           "ไม่ต้องเอาห้องส่วนตัวก็ได้ มันแพงนะ"

           "ชั้นเลี้ยง" เชอร์ล็อคยิ้มให้จอห์น "ชั้นมีเงินเลี้ยงนายกับลูกทั้งชีวิตเลย"

           "ทำมาอวดรวย ที่นายมีเงินเพราะเซบาสเตียนจ่ายค่าจ้างให้นายตั้ง 30,000 ปอนด์ต่างหาก (1,380,000 บาท) ปกตินายรวยที่ไหนล่ะ ทำงานยังไม่ค่อยจะรับเงินเลย" จอห์นพูด "ทำไมเพื่อนนายจ่ายค่าจ้างแพงขนาดนี้เนี่ย ให้หาอะไรก็ไม่รู้"

           "มีคนบุกเข้าธนาคารกลางดึกนี่มันไม่มั่นคงต่อตัวธนาคารอย่างมากนะจอห์น ใครจะเชื่อถือกันล่ะ แล้วนี่ผ่านมา 4 วันแล้วยังไม่มีข่าวคนบุกรุกธนาคารในเวลากลางคืนเลย แสดงว่าปิดข่าวกันน่าดู ที่เขาจ่ายเงินเราแพงขนาดนี้เพราะปิดปากเราทางอ้อมด้วย" เชอร์ล็อคอธิบาย "วันนี้จ่ายค่าจ้างส่วนแรกมาแล้ว 5,000 ปอนด์ ( 230,000 บาท ) นายอยากได้อะไรมั้ยจะซื้อให้" เชอร์ล็อคพูดก่อนจะหันไปสั่งห้องอาหารส่วนตัวและสั่งอาหารกับพนักงาน

          "ไม่อ่ะ เงินนาย นายก็เก็บไว้ใช้สิ"

          "ชั้นจ่ายค่าจ้างให้นายละกัน นายเป็นผู้ช่วยชั้นนี่"

          "นี่ไง ลดตำแหน่งชั้นอีกแล้ว เมื่อเช้ายังเป็นอาของหลานอยู่เลย เผลอทีไรลดตำแหน่งทุกที"

           "นายควบหลายตำแหน่งมากจอห์น ถ้าจ่ายค่าจ้างให้ทุกตำแหน่งของนาย เงินเดือนนายเยอะกว่ามายครอฟอีกนะ"

            จอห์นหัวเราะเบาๆแล้วถามขึ้น "ตำแหน่งอะไรบ้างล่ะ"

            เชอร์ล็อคนั่งลงที่เก้าอี้สีแดงในห้องทานอาหารแบบส่วนตัวที่มีเพียงแค่เขา จอห์นและเชอร์ลินเท่านั้น จอห์นวางกระเป๋าของเชอร์ลินและกล่องตุ๊กตาแมวนำโชคลงข้างๆตัว เขานั่งฝั่งตรงข้ามกับเชอร์ล็อค

            "ก็มีตำแหน่งเพื่อนร่วมแฟลต , เพื่อน , คู่หู , ผู้ช่วย , คนชงกาแฟ , คนทำอาหารเช้า , คนอ่านข่าวให้ฟัง , บล็อกเกอร์ส่วนตัว , อาของเชอร์ลิน แล้วก็......"

            "ตำแหน่งเยอะเหมือนกันนะเนี่ย" จอห์นยิ้ม "หรือชั้นควรเรียกเงินเดือน"

            "ลองเรียกมาสิ ดูก่อนว่าจ่ายไหวมั้ย"

            จอห์นยิ้มไม่ได้ตอบอะไร เขาสั่งอาหารกับบริกรและขอเก้าอี้เด็กสำหรับเชอร์ลิน

 

 

 

            "ปลุกเชอร์ลินสิ" จอห์นพูดเมื่ออาหารมาเสิร์ฟจนครบ

            เชอร์ล็อคก้มมองเชอร์ลินที่กำลังหลับสบายอยู่ที่แขนด้านขวาของตนเอง "ไม่อยากปลุกเลย กำลังหลับสบาย"

             "งั้นก็ให้เชอร์ลินนั่งเก้าอี้เด็กดีมั้ย นายจะได้กินข้าว"

             "เก้าอี้เด็กพนักพิงมันเตี้ยไปหน่อย เชอร์ลินจะหงายหลัง" เชอร์ล็อคพูด "ไว้ซื้อกลับไปกินพร้อมเชอร์ลินที่บ้านก็ได้ นายกินก่อนเลย อาหารเต็มโต๊ะขนาดนี้"

             "ได้ยังไงกัน นายเป็นเจ้ามือเลี้ยง นายต้องกินด้วยสิ"

             "ก็เดี๋ยวไว้กินกับเชอร์ลินที่บ้าน นายสั่งอาหารอีกชุดนึงเอากลับบ้านด้วยจอห์น"

             "เดี๋ยวชั้นป้อน" จอห์นพูด

             เชอร์ล็อคเงียบ ทำหน้าสงสัยงงสุดชีวิต !

             "เดี๋ยวชั้นป้อนนายเองก็ได้" จอห์นย้ำอีกครั้ง

             "จะมาป้อนชั้นทำไม ชั้นกินเองได้"

             "นายจับตะเกียบมือซ้ายไม่ถนัดแล้วก็ไม่อยากปลุกเชอร์ลินที่นอนทับแขนขวานายอยู่ ที่นายไม่ยอมกิน เพราะกลัวชั้นขำที่นายจับตะเกียบด้วยมือซ้ายไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ"

             "นายจะอนุมานชั้นหรอจอห์น" เชอร์ล็อคยิ้ม

             "ใครเขาจะไปอนุมานเก่งแบบนายกันล่ะ" จอห์นพูดแล้วคีบติ่มซำชิ้นหนึ่งขึ้นมาแล้วยื่นไปข้างหน้า "กินสิ"

             เชอร์ล็อคนั่งมองหน้าจอห์น ไม่ได้พูดอะไรหรือทำอะไร ในหัวของเขากำลังคิดลางอย่าง

             "เชอร์ล็อค รีบกินสิ เดี๋ยวมีใครมาเห็นว่าชั้นป้อนข้าวนาย เขาจะเอาไปนินทากัน" 

             จะมีใครมาเห็น นี่ห้องส่วนตัว หน้าต่างก็ไม่มี คนภายนอกก็ไม่มี....เชอร์ล็อคคิด

              "โอเค ไม่กินก็ไม่กิน ชั้นกินเอง" จอห์นเตรียมจะนำติ่มซำชิ้นนั้นเข้าปากตัวเอง

             "เดี๋ยวก่อน" เชอร์ล็อคห้าม "กินสิ ชั้นเป็นคนจ่ายเงิน ชั้นต้องกิน นายจะกินคนเดียวได้ไง" 

              จอห์นยิ้ม "ก็ดี กินให้คุ้มเงินก็แล้วกัน" จอห์นพูดแล้วคีบอาหารป้อนให้ทั้งตัวเองและเชอร์ล็อคคำแล้วคำเล่า

 

 

                "ช่วงนี้เชอร์ลินหลับตอนกลับมาจากโรงเรียนทุกทีเลย เป็นอะไรหรือเปล่าหรือเล่นซนเกินไป" จอห์นถามหลังจากกินอาหารมาได้ซักพัก

                "กลางคืนนอนดึกน่ะสิ นอนไม่พอสะสมจนเหนื่อย" เชอร์ล็อคตอบแล้วเอานิ้วเขี่ยเส้นผมบนใบหน้าลูกสาวเบาๆ

               "แต่เชอร์ลินเข้านอน 3 ทุ่มทุกวันนะ จะนอนไม่พอได้ยังไง"

               "เข้าห้องนอน 3 ทุ่ม กว่าจะหลับก็ 5 ทุ่มกว่าแล้ว"

              "นายไม่ได้เล่านิทานให้ลูกฟังใช่มั้ยเนี่ยเชอร์ล็อค"

              "ใครจะไปทำอะไรแบบนั้น ไร้สาระ นิทานงี่เง่าจะตาย"

              จอห์นเอาตะเกียบตีปากเชอร์ล็อคเบาๆ "เด็กกับนิทานเป็นของคู่กันทั้งนั้น เด็กที่โตมาแปลกๆแบบนายจะเข้าใจอะไร เคยฟังนิทานรึเปล่าก็ไม่รู้"

               เชอร์ล็อคทำหน้ามุ่ยไม่พอใจที่จอห์นเอาตะเกียบตีปากเขา แต่ก็ยังอ้าปากกินเป็ดย่างที่จอห์นคีบให้อยู่ดี

               "ช่วงนี้เกร็กหายไปเลยนะว่ามั้ย งานยุ่งหรอ" จอห์นถาม

              "เตรียมงาน....งานอะไรนะ งานกีฬาน่ะ"

              "โอลิมปิค??? งานโอลิมปิคหรอ"

               "อ้อใช่ งานโอลิมปิค เหมือนจะมีพิธีเปิดอาทิตย์หน้า เลสเตรดอยู่ที่นั่นแหละ"

                "เชอร์ล็อค โฮล์มไม่รู้จักโอลิมปิคด้วยหรอเนี่ย" จอห์นถอนหายใจเบาๆ "แต่แผนกสืบสวนของเกร็กไม่เกี่ยวอะไรกับโอลิมปิคเลยนะ"

                "ถูกเรียกไปคุ้มกันคณะรัฐบาลในพิธีเปิด"

                "คุ้มกันรัฐบาล???? แผนกสืบสวนเนี่ยนะ? ทำไมไม่ใช้ตำรวจพื้นที่หรือตำรวจนอกเครื่องแบบอะไรแบบนั้น"

                 เชอร์ล็อคไม่ตอบอะไรให้จอห์นฟัง....คุ้มกันรัฐบาลน่ะถูกต้องแล้ว ก็ใครเป็นสมาชิกรัฐบาลกันล่ะ ?

 

 

                 "นี่รอยอะไร" เชอร์ล็อคจับแขนขาวเล็กของลูกสาวขึ้นมาดู ปรากฏให้เห็นรอยขีดเขียนบางอย่างที่แขน

                 "วาดการ์ตูนเล่นกับฮาเปอร์อีกแล้วล่ะสิ" จอห์นยิ้ม "มันล้างออกได้ เดี๋ยวล้างตอนอาบน้ำ"

               "ฮาเปอร์? ใคร? ผู้ชายหรือผู้หญิง? มาจับแขนเชอร์ลินได้ยังไง" เชอร์ล็อครัวคำถาม...นี่ไม่ได้หวงลูกนะ เขาแค่สงสัยเฉยๆ

               "เชอร์ล็อค!! นี่นายยังจำชื่อเพื่อนสนิทลูกตัวเองไม่ได้อีกหรอเนี่ย" จอห์นดุ "ฮาเปอร์ เบ็คแฮม ลูกสาวคนเล็กของเดวิด เบ็คแฮมที่เป็นนักบอลไง นั่นน่ะเพื่อนสนิทลูกสาวนาย จำชื่อไว้ด้วย เดี๋ยวคุยกับลูกไม่รู้เรื่อง"

                "เดวิด เบ็คแฮม???" เชอร์ล็อคทำหน้างง

               จอห์นถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขาก็ลืมไป ชื่อนายกรัฐมนตรียังไม่รู้จักแล้วเชอร์ล็อคจะรู้จักนักฟุตบอลได้ยังไง.....สงสัยสุดสัปดาห์นี้ต้องอ่านข่าวกีฬาให้ฟังเพิ่ม ต้อนรับงานกีฬาโอลิมปิคซะเลย

               "ลูกสาวคนเล็กของนักฟุตบอลนี่รวยมากสินะ" เชอร์ล็อคถาม

               "รวยสิ บ้านนี้รวยมากๆๆๆๆ" จอห์นตอบ

               "รอยขีดๆอันนี้อาจเป็นแผนที่หรือโค้ดลับเก็บสมบัติหรือเปล่าจอห์น เหมือนคดีที่เราทำอยู่ตอนนี้ไง"

               "อืม...อาจเป็นไปได้" จอห์นรับมุข แล้วคีบอาหารเข้าปากเชอร์ล็อคอีกครั้ง

               "เราอาจต้องให้เชอร์ลินแอบถามที่ซ่อนสมบัติมาจากเพื่อน" เชอร์ล็อคยังคงพูดต่อ

               "ชั้นว่าเราจับฮาเปอร์มาถามเองเลยดีกว่า" จอห์นพูด "นี่เราจะไม่โดนตำรวจจับใช่มั้ย"

               "ไม่เป็นไร ให้เลสเตรดมาประกันตัวก็แล้วกัน" เชอร์ล็อคพูดด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

 

 

                ตุ๊กตาแมวนำโชคคงจะเริ่มทำงานแล้วสินะ.....

                 



          

( นี่ลูกเผลอไม่ได้เลย แอบมานั่งจ้องตากันตลอดๆๆๆ)


******************************************

เก็บตกจากซีรี่ส์มาอีกแล้ว ( ไปเจอมาจากบอร์ดของต่างชาตินะคะ เราไม่ได้คิดเองค่ะ ตั้งแต่เรื่อง Key Pad จากตอนที่ 7 : Let's Go Shopping แล้วค่า เราไม่ได้ช่างสังเกตุขนาดนั้นแหะๆ เราไปเจอมา อันไหนมันน่าสนใจ เอามาใส่ในนิยายได้ จะหาเอามาใส่เยอะๆนะคะ อ่านแล้วลองย้อนกลับไปดูในซีรี่ส์กันใหม่ค่ะ ว่ามันจริงมั้ย อิอิ )


จากตอน The blind banker (SS1 EP.2) ซีนที่จอห์นและเชอร์ล็อคไปหาข้อมูลเกี่ยวกับรหัสอักษรจีนโบราณที่ร้าน The lucky cat ซึ่งเป็นร้านขายของเก่า เจ้าของร้านเสนอขายตุ๊กตาแมวนำโชคให้จอห์นในราคา 10 ปอนด์ โดยบอกว่า "ภรรยาคุณจะชอบมันแน่ๆ"





จอห์นปฏิเสธ ( แต่ตอนปฏิเสธหันตัวมาทางเชอร์ล็อคนิดนึงด้วยนะ) เชอร์ล็อคก็หันมามองตุ๊กตาแมวตัวนั้นด้วย



หน้าของเชอร์ล็อคตอนได้ยินคนขายพูดว่า "ภรรยาคุณจะชอบแน่ๆ" หน้าดูสนใจเกินเหตุมาก สนใจตุ๊กตาแมวหรือสนใจภรรยาของจอห์น???



สงสัยคนขายในซีรี่ส์ตาตี่ไปหน่อยเลยเห็นเชอร์ล็อคเป็นผู้หญิงเลยคิดว่าเป็นภรรยาของจอห์น? หรือว่าคนขายสัมผัสได้ว่าในอนาคตจอห์นจะภรรยาที่ชอบแมว (แมร์รี่ มอร์สแตนเป็นคนรักแมว เชอร์ล็อคมองออกตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ) แต่เราให้คนขายมีสัมผัสพิเศษไปซะเลย อิอิ


เรื่องตุ๊กตาแมวยังไม่จบ....ในวันนั้นเราไม่รู้ว่าจอห์นซื้อตุ๊กตาแมวตามที่คนขายบอกมั้ย...แต่ !!!! ในตอน A Scandal in Belgravia ( SS2 EP1 ) ในซีนปาร์ตี้คริสมาสตร์ มีตุ๊กตาแมวกวักอยู่ในบ้านด้วยนะ !



มันเป็นของที่มีอยู่แล้ว? แต่ตอนแรกเจ้าของห้องคือเชอร์ล็อคผู้ไม่น่าจะมีตุ๊กตาแมวกวัก....หรือจอห์นซื้อมาตามที่คนขายบอกจริงๆ? ...แต่จอห์นไม่ชอบแมวนะ ( ใน The Great Game ( SS1 EP3 ) จอห์นดูไม่ค่อยรักแมวเท่าไหร่ ) คนไม่ชอบแมวจะซื้อตุ๊กตาแมวหรอ....หรือซื้อมาให้ภรรยาจริงๆ??? แต่ตอนนั้นจอห์นยังไม่แต่งงานเลยนะ แฟนจริงๆจังๆก็ไม่มี....หรือซื้อให้เชอร์ล็อค เพราะเชอร์ล็อคดูจะสนใจตุ๊กตาตัวนี้ .... หืมมมมมม คนขายพูดว่าภรรยาคงจะชอบอ่าเนอะ เชอร์ล็อคคงชอบแหละ จอห์นเลยซื้อมา.... ^^

แถมอีกนิดนึง อันนี้ตลกมาก ....


มันดันมีคนชื่อเชอร์ล็อคไปรีวิวตุ๊กตาแมวกวักในเว็บ Amazon ด้วยค่ะ แถมราคาตุ๊กตาก็ 10 ดอลล่าห์ด้วย 5555555 ถ้าราคาตุ๊กตา 10 ปอนด์ นี่จะเชื่อว่าเชอร์ล็อค โฮล์มเป็นคนไปรีวิวนะ 5555555

************************************

รูปแถม เจอมาน่ารักดีค่ะ 





ใช่ค่ะ !!! เขาสองคนไม่ใช่ภรรยาของกันและกัน เพราะคนเขียนยังไม่ได้เลือกค่ะ 
ว่าใครเป็นสามี ใครเป็นภรรยา !!! 555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #365 Sedius (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 20:27

    โอโหรายละเอียดยิบย่อยเยอะมากกก สงสัยต้องกลับไปดูอีกรอบซะแล้ว

    #365
    0
  2. #302 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:22
    ฮือออ น่ารักมากกก เชอร์ลินเหมือนเป็นเด็กหญิงสื่อรัก เป็นโซ่ทองคล้องใจเลย ชอบที่ไรท์เตอร์เก็ยาายละเอียดและวิเคราะห์ฉากต่างๆได้ดีมากเลยค่ะ
    #302
    0
  3. #268 heechulnarak (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 01:55
    เราว่าใครขี้บ่นคนนั้นเป็นแม่คร้า 555555554
    #268
    0
  4. #31 Junior Prince LP (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 18:24
    มาช้าหน่อยแต่ซีนนี้อบอุ่นมากกกกก บอกไม่ถูกกก

    ดูจอนห์มีความ ภรรยา ขึ้นเยอะ 5555+
    #31
    1
    • #31-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 11)
      11 สิงหาคม 2559 / 21:48
      จอห์นดูโอ๋สามี ตามใจสามี ~~~~ อ้าว สรุปจอห์นเป็นแม่หรอเนี่ย อิอิ
      #31-1
  5. #27 Chanita2544 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 12:04
    อัยย่ะ!!! มีเดวิด เบคแฮม มาแจมด้วยอ่ะ สุดยอดดดดดดด
    #27
    0
  6. #25 jeab (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 20:43
    แด๊ด (เชอร์ล็อค ) ไม่อ่านนิทานให้ลูกฟัง งั้นก้อเป็นหน้าที่ แด๊ดดี้ (จอห์น ) อะสิ อร๊าย แด๊ดนอนขวา ตรงกลางลูก ซ้าย แด๊ดดี้ เนียนๆนิ นอนเต่ยงเดียวกันด้วย
    #25
    0
  7. #24 [[ SS ]] (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 09:28
    ลูกสาวนอนหลับก็จีบกันตล๊อดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ไรต์ช่างสังเกตุมากๆเลยค่ะ ตอนแรกที่ดูฉากนี้ก็แอบคิดนะคะว่าจะซื้อไหมพอมาดูรูปที่ไรต์แปะ เฮ้ย ซื้อไปจริงๆด้วย ขำรูปรีวิวมากค่ะ 55555555555 เชอร์ล็อคแอบไปรีวิวแน่ๆ ปล. การเลือกให้ใครเป็นสามีภรรยามันเลือกยากจริงๆนะคะ มันดีทั้งโพสิชั่นเลย ฮืออออออ #ทีมสลับ?
    #24
    1
    • #24-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 11)
      5 สิงหาคม 2559 / 09:58
      เอาเรื่องตุ๊กตาแมวมาจากบอร์ดของฝรั่งค่ะ ไม่ได้คิดเองน้าาาา ตอนไปเจอมายังทึ่งเลย เห้ย !!! เห็นได้ไงอ่ะ 55555


      ส่วนเรื่องทีมสลับนั้น.....อืมมมม น่าสนใจ //// จดลงสมุดเป็นไอเดียเงียบๆ
      #24-1
  8. #23 ELIZA_BEAU (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 07:16
    งุ้ยยย>\\\\< ทำไมรู้สึกเขินนนน น่ารักอีกแล้วง่าา ดิ้นมากค่ะ ไรต์สุดยอดมาก รายละเอียดยิบย่อยสังเกตได้หมดเลยย>_< เย่ มีคดีมาอีกก รอตอนต่อไปยังใจจดจ่อ
    #23
    1
    • #23-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 11)
      5 สิงหาคม 2559 / 08:54
      เอามาจากบอร์ดของฝรั่งค่ะ ไม่ได้คิดเองน้าาา 555555 พอดีมีคนพูดถึงแล้วไปเจอมา เลยแอบมามาใส่ในนิยายซะหน่อย บอกเผื่อๆต่อๆกันให้กับนักเขียนคนอื่นด้วย เราจะได้มีพล็อตนิยายมาเขียนกันเยอะๆ 555555 ไว้เจออีกจะเอามาใส่อีกค่าาา
      #23-1
  9. #22 raining (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:54
    ไม่คิดว่าจะมาอัพเร็วแบบนี้ ///////
    นี่ก็ลูกเผลอก็จีบกันตลอดดดดดด ไม่สิบางทีลูกอาจจะไม่ได้เผลอลูกแค่แกล้งหลับให้เขาได้จีบกัน 55555+
    อีกสักพักเชอร์ลินคงได้เลิกเรียกอาจอห์นเป็นหม่าม้าแทน(?)
    แต่เชื่อแล้วแล้วไรต์ช่างสังเกตจริงค่ะ เรื่องแมวนี่ขนาดเราดูหลายรอบกว่ายังไม่ทันสังเกตเลย
    แต่คู่นี้นี่ขนาดในซีรี่ย์ยังอวยแรงมากชนิดที่เมื่อวานเราเปิดss3ให้แม่ดูด้วยกัน
    แล้วฉากที่เชอร์ล็อคโดนยิงใกล้ความเป็นความตายโดนกระตุ้นกลับมาเพราะเป็นห่วงจอห์น
    แม่เรายังพูดเลยว่านี่กลับมาเพราะจอห์นเลยสินะ โอ้ยแบบขนาดแม่ไม่เคยรู้ว่าเราชอบแนวนี้มาก่อนนะแม่เรายังรู้สึกได้อ่ะ //-\\
    #22
    1
    • #22-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 11)
      5 สิงหาคม 2559 / 08:53
      เราเอาเก็บตกซีรี่ส์พวกนี้จากบอร์ดของฝรั่งค่ะ เราไม่ได้ช่างสังเกตุขนาดนั้น 5555555 เห็นว่ามันน่ารักดี เอามาใช้กับนิยายได้ เลยแอบเอามาใส่ซะหน่อย อิอิ ยังมีอีกเยอะมากค่ะ เดี๋ยวจะแอบเอามาใส่เรื่อยๆ ^^

      คุณแม่ชิปคู่จอห์นล็อคใช่มั้ยคะ 5555555555 แม่ดูอิน
      #22-1