[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 12 : Unspoken ตอนที่ 11 : No Respond

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

          "เชอร์ลิน แปรงฟันหรือยัง" เสียงจอห์น วัตสันดังมาจากในห้องครัว
          เด็กหญิงเชอร์ลินชะงัก หยุดกินคุกกี้ในมือชั่วคราว "แปรงแล้วค่ะอาจอห์น" เชอร์ลินตอบ
          เชอร์ล็อค โฮมส์ที่กำลังตีความรหัสอักษรจีนโบราณอยู่ที่โต๊ะทำงานหันกลับมามองลูกสาวของตนที่พยายามซ่อนคุกกี้ในมือ
          "แปรงฟันแล้ว งั้นเราไปนอนกันดีกว่า คืนนี้คุณพ่อมีงานที่ต้องทำอีกเยอะเลย" เสียงจอห์นดังมาจากห้องครัวอีกครั้ง
          เชอร์ล็อคเดินไปหาลูกสาวแล้วหยิบคุกกี้มาจากมือเล็กๆของเชอร์ลินมาถือไว้เอง "ถ้าอาจอห์นรู้ว่าเชอร์ลินแอบกินขนม อาจอห์นต้องดุเชอร์ลินแน่ๆ" เชอร์ล็อคกระซิบแล้วเอานิ้วจุ๊ที่ปากตัวเองเป็นสัญลักษณ์ว่า 'อย่าพูดไปล่ะ'
          "ไปนอนกันเถอะเชอร์......เชอร์ล็อค นั่นนายกำลังทำอะไร" จอห์นที่เดินออกมาจากห้องครัวทำหน้าสงสัย
          เชอร์ล็อคหยิบคุกกี้ในมือที่พึ่งได้มาจากเชอร์ลินกินด้วยใบหน้าเรียบเฉย "ก็กินคุกกี้ไง"
          "แต่นายไม่กินขนมตอนกลางคืน"
          "คืนนี้ต้องการพลังงานเยอะ เลยกินกักตุน" เชอร์ล็อคตอบ "อ้าว จะพาเชอร์ลินไปนอนไม่ใช่หรอ ไปสิ ดึกแล้ว"
          จอห์นมองหน้าคนโกหกอย่างจับผิด แล้วเดินไปหาหลานสาวในชุดนอนลายการ์ตูนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เด็กตัวเล็กในห้องไปแขก "ไปนอนกันได้แล้วเด็กดีของอา" จอห์นอุ้มเชอร์ลิน
          เชอร์ลินหันไปขยิบตาให้เชอร์ล็อคอย่างรู้กัน เชอร์ล็อคยิ้มแล้วเอามือขยี้หัวเล็กๆของลูกสาวด้วยความเอ็นดู
          "อย่าเอามือที่เลอะคุกกี้มาจับผมเชอร์ลินสิเชอร์ล็อค!! ไปล้างมือเดี๋ยวนี้!!" จอห์นดุแล้วตีมือเชอร์ล็อคเบาๆ
          นั่นไง โดนจอห์นดุแทนลูกซะงั้น


          กลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้วที่จอห์นจะเป็นคนพาเชอร์ลินเข้านอน สาเหตุก็มาจากเชอร์ล็อคมักจะวุ่นวายกับงานจนลืมเวลาเข้านอนของเชอร์ลินเสมอ จอห์นจึงรับหน้าที่นี้แทน แต่ก่อนเชอร์ล็อคจะแค่เข้ามา Good night kiss เชอร์ลินแล้วออกไปทำงานต่อ เดี๋ยวนี้เขาต้องนั่งฟังจอห์นเล่านิทานให้ลูกฟังด้วย 'มันเป็นคำสั่ง' ของจอห์นอีกตามเคย จอห์นสั่งให้เขานั่งฟังการเล่านิทาน เพราะเชอร์ล็อคต้องเป็นคนเล่านิทานทุกๆวันศุกร์และเสาร์
          เชอร์ลินจะนอนฟังนิทานบนเตียง ห่มผ้าอย่างเรียบร้อย เด็กหญิงจะตั้งใจฟังนิทานทุกคืน จอห์นจะนอนเล่าอยู่บนเตียงข้างๆเชอร์ลิน ส่วนเชอร์ล็อคจะลากเก้าอี้มานั่งฟังอยู่ข้างเตียง
          สำหรับจอห์นแล้วแค่เล่านิทานมันเป็นเรื่องง่ายมาก ถ้าไม่ติดว่ามีการก่อกวนจากเชอร์ล็อค เขามักจะมีคำถามประหลาดๆหรือคำพูดแปลกๆออกมาขัดการเล่านิทานทุกคืน อย่างเช่นคืนก่อน จอห์นเล่านิทานเรื่อง 'สโนว์ไวท์และคนแคระทั้งเจ็ด' ให้เชอร์ลินฟัง ตอนจบเรื่องเจ้าชายมาจุมพิตสโนว์ไวท์ที่หลับอยู่ในโลงแก้ว เพราะกินแอปเปิ้ลผสมยาพิษเข้าไป เมื่อเจ้าชายจุมพิต สโนว์ไวท์ก็ตื่นแล้วแต่งงานกันอย่างมีความสุข เชอร์ล็อคพูดแทรกขึ้นมาว่า เจ้าชายคงเป็นโรคจิตประเภท Necrophilia (โรคจิตประเภทมีอารมณ์พิศวาสกับศพของเพศตรงข้าม) ไม่งั้นเขาจะมองว่าศพสวยจนเข้าไปจูบได้ยังไง เจ้าชายรักศพไม่ได้รักสโนว์ไวท์ สุดท้ายจอห์นต้องเอาหนังสือตีไปที่คนพูดมากที่นั่งอยู่ข้างๆเบาๆ เป็นการสั่งให้หยุดพูดก่อนที่หลานสาวเขาจะจำคำถามแปลกๆเหล่านี้
          คืนนี้ดีขึ้นมาหน่อย เชอร์ล็อคไม่ได้ก่อกวนอะไร เขานั่งฟังจอห์นเล่านิทานเรื่อง 'ลูกหมูสามตัว' อยู่เงียบๆ จนกระทั่งจอห์นเล่าจบโดยที่เขาไม่ส่งเสียงอะไรเลย สงสัยในหัวคงคิดเรื่องงานจนลืมคิดคำถามก่อกวน
         หลังฟังนิทานจบ เชอร์ลินจะหอมแก้มจอห์นและเชอร์ล็อคเป็น Good night kiss เป็นประจำทุกคืน จอห์นจะจูบกลับไปยังหน้าผากมนของหลานสาว "Good night นะเชอร์ลิน"
         เชอร์ล็อคกดจูบของตัวเองลงไปบนขมับทั้งสองข้างของลูกสาวอย่างรักใคร่ "ฝันดีนะลูกสาวคนสวยของพ่อ" เชอร์ล็อคพูดแล้วกดปิดสวิตซ์ไฟที่โคมไฟข้างเตียง


         "กินอะไรอีกมั้ย จะไปเตรียมมาให้" จอห์นพูดหลังปิดประตูห้องนอนของเชอร์ล็อคอย่างแผ่วเบา
         "ชั้นไม่ชอบกินอะไรตอนกลางคืน" เชอร์ล็อคตอบ
         "อ้าว....เมื่อกี้เห็นกินคุกกี้นึกว่าหิว" จอห์นพูด "เอานมซักแก้วมั้ย เดี๋ยวอุ่นให้"
         ไม่ทันที่เชอร์ล็อคจะตอบอะไร คุณนายฮัตสันก็ชะโงกหน้าเข้ามาในห้องรับแขกของพวกเขา
          "หนุ่มๆ พวกเธอได้รับบริจาคหนังสือหรอจ๊ะ" 
          "หืมม? หนังสืออะไร จากใครครับ" จอห์นถาม
          "ดูเหมือนจะเป็นตำรวจนะ เขาขนหนังสือมาให้จ้ะ" คุณนายฮัตสันตอบ
          "ให้เขาขนขึ้นมาเลยครับ" เชอร์ล็อคพูด

           ลังหนังสือขนาดใหญ่จำนวนหลายสิบลังถูกยกขึ้นมาเก็บในห้องรับแขกของชายหนุ่มทั้งสอง มันคือหนังสือจากห้องพักของโอลิเวอร์ แวนคูนและแอนดรู ลูคิสที่ถูกฆาตกรรมเทื่อหลายวันก่อน เชอร์ล็อคขอมาจากตำรวจ
           "โค้ดลับที่สีสเปร์พ่นไว้ในห้องประชุมที่ธนาคารมันเป็นตัวเลข ตัวเลขที่เป็นคู่ๆ ชั้นคิดว่าความหมายของตัวเลขมันต้องอยู่ในหนังสือพวกนี้" เชอร์ล็อคพูด
            "ตัวเลขเป็นคู่ๆ เลขแรกคือเลขของหน้าหนังสือ เลขที่สองคือบรรทัดของหน้านั้น คำแรกของบรรทัดคือความหมายของโค้ดลับ" จอห์นพูด
            "เก่งมากจอห์น" เชอร์ล็อคยิ้มให้จอห์น จอห์นก็ยิ้มตอบเช่นกัน นานๆเชอร์ล็อคจะชมซักครั้งหนึ่ง
            "เราต้องอ่านทั้งหมดนี้เลยใช่มั้ย" จอห์นชี้ไปที่ลังหนังสือจำนวนมหาศาลในห้อง
            "ใช่จอห์น ต้องอ่านทั้งหมดนี้เลย"


            เวลาผ่านไปอย่างเนิ่นนาน ชายหนุ่มในชุดนอนทั้งสองนั่งอยู่กันคนละฝั่งของโต๊ะทำงานตัวไม่ใหญ่นัก ต่างคนต่างตั้งใจอ่านหนังสือพร้อมจดคำที่หาได้ลงสมุด เผื่อว่ามันจะเป็นคำตอบที่ถูกต้องของโค้ดลับนี้ หนังสือถูกอ่านไปเล่มแล้วเล่มเล่า

           "อาจอห์นขา อาจอห์น" เสียงของเชอร์ลินดังอยู่ข้างๆหูของจอห์น วัตสัน เด็กหญิงเขย่าแขนคุณหมอเบาๆ "เชอร์ลินหิวแล้วค่ะ"
           จอห์นเงยหน้าจากกองหนังสือที่ตนฟุบหลับด้วยความงัวเงีย เขาก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ "ตายแล้ว สายแล้ว"
           "เชอร์ลินหิว" เด็กหญิงพูดซ้ำ
           "อาบน้ำแล้วหรอเชอร์ลิน" จอห์นถามหลานสาว
           "อาบแล้วค่ะ คุณพ่ออาบให้"
           "เชอร์ล็อค ทำไมนายไม่ปลุกชั้น สายเลยเห็นมั้ย" จอห์นพูดแล้วบิดขี้เกียจเบาๆ แล้วเขาก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างหล่นลงที่พื้น
           ผ้าห่ม? เมื่อคืนเขาเอาผ้ามาห่มตอนอ่านหนังสือด้วยหรอ? ทำไมจำไม่ได้เลย
           "ชั้นเห็นนายหลับสบายเลยไม่ได้กวน นายทำงานหนักอยู่แล้วแล้วยังต้องมาช่วยชั้นทำงานอีก ชั้นอยากให้นายได้พักบ้าง" เชอร์ล็อคตอบ
           "เชอร์ลิน อาขอโทษนะ แต่วันนี้อาทำอาหารเช้าไม่ทันแล้ว เดี๋ยวดื่มนมไปก่อนนะ แล้วไปทานข้าวที่โรงเรียน"
           "ได้ค่ะ" เชอร์ลินรับคำแล้วนั่งลงที่เก้าตัวเล็กของตัวเองในห้องรับแขก
           "ขออาไปอาบน้ำแปบนึงนะ เดี๋ยวอาลงมา" จอห์นพูดกับเชอร์ลินจบก็หันไปหาเชอร์ล็อค "เชอรล็อค นายเทนมให้เชอร์ลินหน่อยนะ เดี๋ยวชั้นไปอาบน้ำก่อน ส่วนอาหารเช้าของนาย นายกินอาหารแช่แข็งในตู้เย็นไปก่อนได้ไหม ชั้นทำไม่ทันจริงๆ ส่วยของเชอร์ลิน เดี๋ยวชั้นให้ซาร่าทำมาให้"
            "ซาร่า? ใคร?"
            "ครูสอนเปียโนของเชอร์ลิน"
            "ครูสอนเปียโน?????" หน้าของเชอร์ล็อคเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
            "อืมใช่ ซาร่าเป็นครูสอนเปียโน" จอห์นตอบแล้วหันไป Morning kiss หลานสาวแล้วรีบไปอาบน้ำ
            "ครูสอนเปียโน?" เชอร์ล็อคยังคงถามคำถามกับตัวเอง


           เป็นครั้งแรกที่เชอร์ล็อคไม่มาส่งเชอร์ลินที่โรงเรียน เขาบอกกับเชอร์ลินว่างานยังไม่เสร็จ แม้ว่าจอห์นจะบอกว่าเดี๋ยวตอนเย็นจะกลับมาช่วยอ่าน แต่ต้องไปส่งลูกที่โรงเรียนด้วยกัน เชอร์ล็อคก็ไม่ตอบเขาและยังคงตั้งใจอ่านหนังสือต่อไป
           "คุณพ่อโกรธคุณอาหรือเปล่าคะ" เชอร์ลินถามขณะเดินจูงมือจอห์นไปโรงเรียน 
           "ทำไมคุณพ่อต้องโกรธอาล่ะ อาทำอะไรผิด"
           "เชอร์ลินก็ไม่รู้ค่ะ" เชอร์ลินตอบ "แต่เหมือนคุณพ่อโกรธคุณอาเลย เพื่อนๆของเชอร์ลินเวลาเขาโกรธกัน เขาจะไม่พูดกันค่ะ"
           "คุณพ่อแค่งานยุ่งน่ะ ไม่มีอะไรหรอกเชอร์ลิน" จอห์นตอบ
           "นั่นครูซาร่านี่นา" เชอร์ลินชี้ไปที่คุณครูสาวสวยในชุดเรียบร้อยที่ยืนรออยู่หน้าประตู
           "อรุณสวัสดิ์ค่ะเชอร์ลิน" คุณครูสาวทักทายนักเรียน "อรุณสวัสดิ์ค่ะจอห์น" คุณครูทักผู้ปกครองด้วยเช่นกัน
            "อรุณสวัสดิ์ครับ" จอห์นยิ้ม
            "นี่อาหารเช้าของเชอร์ลินค่ะ แซนวิชแฮมชีส แบบนี้พอใช้ได้มั้ยคะ พอดีของในตู้เย็นมีเหลือไม่มากแล้วน่ะค่ะ ไม่รู้คุณหมอจะพออนุโลมให้ได้มั้ย"
             จอห์นยิ้มแล้วรับกล่องอาหารมาถือไว้ "ได้สิครับ ถ้าคุณทำ ผมอนุโลมให้ได้" จอห์นพูด "ขอบคุณนะครับ ไม่ได้คุณ ผมแย่เลย"
             ซาร่ายิ้มน้อยๆ แล้วถามคำถาม "เกิดอะไรขึ้นหรอคะ ปกติเชอร์ลินจะทานข้าวมาขากที่บ้านเลยนี่นา"
             "ผมตื่นสายน่ะครับ" จอห์นเกาหัวตัวเองเบาๆแก้เขิน
            "อ๋อ หรอคะ" ซาร่าพูด "ทำ.......ทำอะไรอยู่หรอคะถึงตื่นสาย" ซาร่าถามด้วยเสียงไม่ค่อยแน่ใจราวกับกลัวคำตอบจากจอห์น
           "อ่านหนังสือจนดึกน่ะครับ" จอห์นตอบ
           "แฟนคุณ เธอชอบอ่านหนังสือหรอคะ" ซาร่าถามแต่ไม่สบตาจอห์น
           "ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมอ่านกับเพื่อน"
           "อ๋อ...พวกสมาคมรักการอ่านอะไรแบบนี้หรอคะ น่าสนุกดีค่ะ"
           "ประมาณนั้นครับ" จอห์นยิ้ม
           ซาร่าถอนหายใจเบาๆเหมือนโล่งอก
           "ผมยังไม่มีแฟนนะครับ" จอห์นพูดขึ้น
           "ห้ะ? คะ? เอ่อ...ดีค่ะ...เอ้ย ชั้นหมายถึงเหมือนชั้นเลยค่ะ" ซาร่าตอบกลับด้วยเสียงตะกุกตะกัก
           "ผมยังไม่มีแฟน เย็นนี้ก็ยังไม่มีนัดนะครับ" จอห์นยิ้ม
           "เอ่อ....ค่ะ" ซาร่าตอบกลับอย่างเขินอาย
          "อาจอห์นขา ไปทำงานได้แล้วสายแล้วค่ะ" เชอร์ลินเขย่าแขนคุณอาตนเองเบาๆ 
           "จ้าๆ จะไปแล้วจ้ะ" จอห์นย่อตัวลงให้เท่าเด็กหญิง "เชอร์ลินกินแซนวิชให้หมดนะ ครูซาร่าอุตส่าห์ทำมาให้ กินเสร็จก็บ้วนปาก ล้างมือ แล้วก็ดื่มน้ำด้วยนะ"
           "ได้ค่ะ" เชอร์ลินรับคำ "อาจอห์นโทรไปบอกให้คุณพ่อทานข้าวด้วยนะคะ เชอร์ลินกลัวคุณพ่อจะลืมทานข้าวค่ะ" 
           "เดี๋ยวอาบอกให้นะ" จอห์นยิ้ม "ตั้งใจเรียนนะเชอร์ลิน"
           เชอร์ลินพยักหน้าแล้วหอมแก้มจอห์น "เย็นนี้เจอกันนะคะ"
           จอห์นยิ้มแล้วหอมแก้มหลานสาวกลับ "เย็นนี้เจอกันจ้ะ"
           จอห์นลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับซาร่า "เย็นนี้หากคุณมีเวลาว่าง และไม่ว่าอะไร...."
           "ไม่เป็นไรค่ะ ว่างค่ะ" ซาร่าตอบทันทีแล้วนึกได้ว่า จอห์นยังถามคำถามไม่จบ "เอ่อ....เชิญพูดต่อเลยค่ะ"
           จอห์นยิ้มแล้วพูดต่อ "เย็นนี้ไปทานข้าวกันนะครับ"
           ซาร่ายิ้มกว้างแล้วตอบด้วยเสียงยินดี "ได้ค่ะ เจอกันตอนเย็นนะคะ"
           จอห์นยิ้มก่อนจะโบกมือลาหลานสาว เชอร์ลินก็โบกมือลาตอบกลับมาเช่นกัน


           ระหว่างเดินไปที่คลีนิกจอห์นหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความแล้วกดส่งไปยังเบอร์ที่คุ้นเคย
           'อย่าลืมกินข้าว เชอร์ลินฝากมาย้ำ - JW'
           หลังจากส่งข้อความ จอห์นยืนจ้องมือถืออยู่สักพักใหญ่ แต่มันไม่มีข้อความส่งกลับมา
           ผิดปกติ .... ผิดปกติมากๆ เชอร์ล็อคมักจะตอบรับข้อความของเขาเสมอ อย่างน้อยที่สุดก็คือ '.' สัญลักษณ์จุดเดียวแสดงว่าอ่านแล้ว แต่ครั้งนี้เขาไม่ตอบกลับอะไรมาเลย มันแปลกมาก
           หรือเขาจะโกรธจริงๆอย่างที่เชอร์ลินบอก?
           แล้วมาโกรธเขาเรื่องอะไรเนี่ย????



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #366 Sedius (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 20:34

    คุณหมอไม่รู้ตัวจริงหรอค๊าาา คนอ่านนี่รู้ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้วนะ ฮี จะโกรธเรื่องอะไรเล่านอกจากหึงคุณหมอนั้นแหละ ฮ่วย

    #366
    0
  2. #339 despasito (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 23:22
    ถ้าเชอไม่มาเก็บจอนจอนจะไปหาเมียแล้วนะ555
    #339
    0
  3. #303 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:52
    เขาจะโกรธเรื่องอะไรอีกนอกจากหึงคุณหมอกับซาร่าไงเล่า - -
    #303
    0
  4. #269 heechulnarak (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 02:04
    เรื่องซาราไงชัดเจนจะตาย
    #269
    0
  5. #136 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 13:12
    โดนงอนแน่ๆ
    #136
    0
  6. #29 ELIZA_BEAU (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 20:05
    กรี๊สสสสสส อาจอห์นทำไมทำแบบเน้!! เห็นมั้ยคุณพ่องอนแล้ววว รีบกลับไปง้อด่วนๆๆๆๆ;--; ขำซาร่า เป็นการจีบที่... รวดเร็วและจงใจมาก55555 ชอบตอนแอบซ่อนคุ้กกี้ด้วย ร้ายทั้งพ่อทั้งลูกเลยนะ555555 งือ ชอบค่ะ รอเรื่องอื่นด้วยย อยากอ่านเป็นที่สุดด /ลงไปดิ้นกับพื้น
    #29
    0
  7. #28 Chanita2544 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 12:20
    เชอร์ลิน นี่หนูมีสัมผัสพิเศษรึปล่าวลูก แม่นจริงไรจริงโตไปคงจะได้เป็นหมอดู...อ้าวไม่ใช่เหรอ555+ จอห์นเอ้ยจะจีบใครอ่ะคิดถึงคนที่อยู่ข้างๆนายมาตลอดหน่อยจิ เห็นม่ะงอนกันแล้ว สงสัยคงจะลำบากเชอร์ลินอีกที่ต้องมาง้อให้พวกนายดีกัน บ๊ะใช่แรงงานเด็กนี่หว่าพวกนาย...
    #28
    0
  8. #26 raining (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 04:52
    คุณอาจอห์นคงไม่รู้ว่าคุณพ่อเชอร์ล็อคหึง?
    หรือบางทีแม้แต่ตัวเชอร์ล็อคเองก็ๆม่น่าจะคิดว่าตัวเองหึง 555555
    สงสัยกลับบ้านมางานนี้เหนื่อยเชอร์ลินช่วยง้อแน่ๆ
    #26
    0