ANTI ฟิคแอนตี้จองกุก [BTS x YOU] -END- มีฉบับ E-Book

ตอนที่ 5 : Anti 05 | เอาคืน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 749 ครั้ง
    20 พ.ค. 63




Anti 05

เอาคืน [100%]




          17.00 น.

“กลับมาแล้วค่า”

น้ำเสียงใสตะโกนออกมาเมื่อก้าวเข้าบ้านอย่างเช่นทุกครั้ง ปกติป้าลีจะออกมาต้อนรับอินฮาพร้อมกับชุดผ้ากันเปื้อนเพราะทำอาหารมื้อเย็นอยู่พอดี แต่วันนี้ในบ้านกลับเงียบผิดปกติจนคนตัวเล็กขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“ป้าลี อยู่ไหมคะ?”

เธอเดินตรงเข้าไปยังห้องครัวก่อนที่สายตาจะปะทะกับความว่างเปล่า

“กลับมาแล้วเหรอ?”

“อ้าวพี่นัมจุน อยู่บ้านด้วยเหรอ”

อินฮาหันกลับไปตามเสียงเรียก ร่างสูงโปร่งในชุดสบายๆกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ น่าแปลกที่วันนี้พี่ชายเพียงคนเดียวอยู่บ้านทั้งที่ปกติแล้วนัมจุนจะกลับจากบริษัทมืดค่ำแทบทุกวัน

“อืม วันนี้พี่ไม่ได้เข้าบริษัท”

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“พี่มีเรื่องจะคุยกับเรา”

 

 



ภายในห้องนั่งเล่น โซฟาสีเทากำมะหยี่ตัวใหญ่ถูกจับจองด้วยสองพี่น้อง คิมนัมจุนจ้องมองใบหน้าหวานของน้องสาวตนเองด้วยสีหน้าจริงจัง

“ทำไมหน้าเครียดงี้?”

คนตัวเล็กถามด้วยน้ำเสียงเชิงหยอกล้อ ก่อนจะรีบหุบยิ้มเมื่อเห็นว่าพี่ชายยังคงตีสีหน้านิ่งเช่นเดิม

“เครียด”

“...”

“ป้าลีลาออกแล้วนะ”

“หะ?!

“ลูกชายป้าที่ต่างจังหวัดขอให้ป้ากลับไปอยู่ที่บ้าน”

“ป...ป้าไปแล้วเหรอ”

“อืม”

อินฮาหน้าเสียเล็กน้อย พลางนึกถึงใบหน้าของป้าแม่บ้านที่ทำงานให้กับบ้านหลังนี้ตั้งแต่เธออายุสิบขวบ หลายปีที่อยู่ด้วยกันทำไมจะไม่ผูกพัน...จู่ๆรู้ข่าวแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

“แบบนี้...ก็เหลือเราแค่สองคนเหรอ”

น้ำเสียงหวานสั่นเครือ จ้องมองใบหน้าของพี่ชายด้วยแววตาสั่นระริก นัมจุนสูดหายใจลึกๆก่อนจะคว้าร่างของน้องสาวมากอดแนบอก

“พี่ขอโทษ”

“ข...ขอโทษทำไม?”

“จำได้ไหม ที่พี่เคยบอกว่าจะต้องย้ายไปคุมงานสาขาที่ญี่ปุ่น”

“...”

“พี่ต้องไปแล้วนะ”

“...”

มือเล็กดันหน้าอกหนาของนัมจุนออก เธอช้อนสายตาจ้องมองใบหน้าของพี่ชาย น้ำใสๆคลออยู่นานก่อนจะไหลลงมาไร้เสียงสะอื้น

“ทิ้งกันอีกแล้ว”

“อินฮา”

“พ่อก็ต้องไปจีน พี่นัมจุนก็ต้องไปญี่ปุ่น ป้าลีก็ไปแล้ว ฮึก”

“...”

“แล้วเค้าจะอยู่ ฮึก...กับใคร”

“ไม่ร้องนะคนเก่ง”

“เค้าไม่ไปอยู่กับคุณลุงเด็ดขาด!”  คุณลุงที่อินฮาพูดถึงคือพี่ชายแท้ๆของพ่อเธอ คุณลุงดูแลกิจการสาขาที่เกาหลีอยู่ตอนนี้ ลุงของเธอและภรรยาของลุงที่เธอเรียกว่าคุณป้า ทั้งสองคนใจดีมากๆ แต่ติดอยู่อย่างเดียวเท่านั้น...

“ทำไมล่ะ? ทำไมถึงไม่อยากอยู่กับคุณลุง”

“...”

“อินฮาต้องไปอยู่กับคุณลุงนะ พี่ไม่ให้เราอยู่บ้านคนเดียวเด็ดขาด”

“ฮึก!

ติดตรงที่คนใจร้ายคนนั้นอยู่บ้านหลังนั้นด้วยยังไงล่ะ...

 

 



วันต่อมา

เก็บของครบหรือยังหืม?”

ร่างสูงโปร่งเดินเข้าไปในห้องนอนของน้องสาวเพียงคนเดียว สายตาปะทะเข้ากับร่างบางที่นั่งทับส้นเท้าตัวเองอยู่บนเตียงนอนใหญ่ ใบหน้าน่ารักหงิกงอพลางจ้องมองกระเป๋าเดินทางที่เปิดกว้างบรรจุด้วยเสื้อผ้ามากมายอยู่ในนั้น

วันนี้เป็นวันหยุดซึ่งอินฮาไม่มีเรียน และก็เป็นวันที่เธอต้องย้ายไปอยู่บ้านคุณลุงเช่นกัน

...

ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ยังโกรธพี่อยู่เหรอ

“...

อินฮาไม่ตอบอะไร เธอหันใบหน้าไปอีกทางก่อนจะคว่ำริมฝีปากเล็กน้อย

คนดี

ไม่ต้องมาจับเค้า!

พี่ไปแค่ไม่กี่เดือนเอง

แล้วกี่เดือนล่ะ

ไม่กี่เดือนครับ

นัมจุนลูบเส้นผมของน้องสาวอย่างรักใคร่ เขาเข้าใจว่าอินฮาไม่ชอบไปอยู่กับคนอื่นถ้าไม่ใช่บ้านของตัวเอง แต่จะทำยังไงได้ เขาก็ไม่ยอมให้น้องสาวสุดที่รักอยู่บ้านคนเดียวเด็ดขาด

“...

เมื่อก่อนชอบไปเล่นบ้านคุณลุงจะตาย ทำไมตอนนี้ถึงไม่อยากไปขนาดนี้ล่ะ

...  อินฮาไม่ตอบ เธอหลบสายตาอ่อนโยนของอีกฝ่ายและพับเสื้อผ้าต่อ

ไม่ดีใจเหรอ อยู่นั่นมีเพื่อนเล่นนะ

...

เจ้านั่นต้องดีใจแน่ๆถ้ารู้ว่าเราจะไปอยู่ด้วย

ไม่มีทางหรอก...

เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา เธอก้มใบหน้าจนคางชิดหน้าอก แสดงท่าทางประหม่าจนนัมจุนผิดสังเกต

เป็นอะไรหรือเปล่า?”

เปล่าสักหน่อย

วันนี้คุณลุงให้เจ้านั่นมารับด้วยนะ

...!

รีบๆเตรียมตัวล่ะ

 




 

แลมโบกินีสีดำเงาเลี้ยวเข้าบ้านหลังใหญ่ก่อนที่ล้อหนังจะค่อยๆชะลอและจอดลงในที่สุด ร่างสูงในชุดสบายๆแต่ติดแบรนด์เนมยี่ห้อดังตั้งแต่หัวจรดเท้า  มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดนูนยกขึ้นถอดแว่นกันแดดราคาแพงออกจากใบหน้า สายตาเย็นชาจ้องมองทะลุกระจกรถเข้าไปยังหน้าประตูบ้านที่ตอนนี้ยังไม่มีใครออกมาต้อนรับเขา

ครืด

คุณป้า : ถึงบ้านน้องหรือยัง?

คนที่เขาเรียกว่าป้าซึ่งเป็นพี่สาวของแม่เขาส่งข้อความมาหา มินยุนกิจึงกดเข้าไปในแชททันที

Minyoongi : ถึงแล้วครับ

คุณป้า : โอเคจ้ะ รีบๆพาน้องกลับบ้านนะ ป้าเตรียมมื้อเย็นอร่อยๆรอต้อนรับน้องแล้ว

มุมปากหยักกระตุกยิ้ม เขาสัมผัสถึงความร่าเริงออกมาจากประโยคในมือถือยุนกิเก็บโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก่อนจะลงจากรถยนต์ทันที

แต่เท้าทั้งสองข้างต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาปะทะเข้ากับผู้หญิงตัวเล็กที่เดินออกมาจากประตูบ้าน ตามมาด้วยร่างสูงของคนที่เขารู้จักดี

ไงยุนกิ มาถึงแล้วเหรอ

คิมนัมจุนเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร ยุนกิพยักหน้าให้นัมจุนเบาๆแต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ

ผู้หญิงคนที่เขาหักหน้าเธอวันนั้น

ยุนกิแค่รู้ว่าจะมีหลานสาวของคุณลุงมาอยู่ด้วยกัน...

แต่เขาไม่คิดว่าจะเป็นเธอ

พี่ฝากน้องด้วยนะ ไม่นานจะกลับมารับ

ถึงจะไม่ได้เจอกันนานแต่ยุนกิยังจำนัมจุนได้ดีต่างกับอีกคน...

เขาจำเธอไม่ได้เลยสักนิด

ยุนกิหลุดออกจากภวังค์เมื่อทั้งสองเดินมาหยุดตรงหน้า เขาหันมองนัมจุนและพยักหน้าตอบอีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองอินฮาที่ยืนกำสายกระเป๋า   ใบสวยนิ่ง เธอไม่สบตาเขาและเอาแต่ก้มหน้ามองพื้น

อย่าดื้อกับคุณลุงกับคุณป้ากับพี่ยุนกิรู้มั้ยเด็ก

ไม่ใช่เด็กสักหน่อย!

นัมจุนกลั้วหัวเราะกับท่าทางของน้องสาวตัวแสบ มือเล็กยกขึ้นมาจับข้อมือของพี่ชายที่กำลังยีเส้นผมอย่างเอ็นดู อินฮาช้อนสายตามองใบหน้านัมจุนก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น

เอาจริงๆว่าเธออยากจะร้องไห้ออกมา เพราะขอบตาทั้งสองข้างร้อนเผ่าเหลือเกิน

พี่ไปไม่นานนะครับ จะรีบกลับ

อือ

พี่ฝากด้วยนะยุนกิ

ครับ

มินยุนกิจ้องมองคนทั้งสองตรงหน้าที่สวมกอดกันแน่น คนเย็นชาแบบเขาไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกว่าจะล่ำลาอะไรกันนานขนาดนี้ แถมใบหน้าจืดๆของเธอยังแดงก่ำ ขอบตามีแต่น้ำสีใสเอ่อล้นออกมา

ทำไมยุนกิจะดูไม่ออกว่าอินฮาไม่อยากไปอยู่บ้านเดียวกับเขาสักเท่าไร

 

 




ภายในรถยนต์คันหรูมีเพียงเสียงดนตรีเปิดคลออยู่เบาๆ เขาขับรถไม่เร็วและก็ไม่ช้าจนเกินไป แต่น่าแปลกที่ทำให้คนที่นั่งข้างๆเกร็งอยู่ตลอดเวลา

ภายใต้แว่นกันแดดสีชาปรากฏสายตาแบบไหนอยู่ไม่มีใครรู้ แต่แน่นอนว่าในใจของเขากำลังคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอยู่ในหัวสมอง ยุนกิไม่คาดคิดว่าเด็กผู้หญิงที่เล่นกับเขาในวัยเด็ก...

เด็กผู้หญิงที่เป็นลูกสาวน้องชายคุณลุงจะคืออินฮา

รู้ตั้งแต่เมื่อไร?”

จู่ๆน้ำเสียงทุ้มติดแหบก็ถามขึ้นถามท่ามกลางความเงียบ อินฮาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะแอบเหลือบสายตามองคนข้างๆ

ร...เรื่องอะไรเหรอ

เรื่องที่เราเคยรู้จักกัน

อินฮากลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก ถึงแม้ว่ายุนกิจะจ้องมองถนนอยู่แต่เธอสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจากอีกฝ่าย

รู้

...

รู้มาตั้งนานแล้ว

คนตัวเล็กกัดริมฝีปากตัวเองแน่น...

ตั้งแต่จำความได้ พ่อของอินฮาชอบพาเธอและนัมจุนไปเที่ยวบ้านคุณลุงบ่อยๆ เพราะคุณลุงคือพี่ชายแท้ๆของพ่อและเธอก็มีคุณลุงแค่คนเดียว สองพี่น้องคิมนัมจุนและคิมอินฮาเข้าออกบ้านคุณลุงจนเป็นบ้านหลังที่สองของตัวเอง นอกจากคุณลุงจะใจดีมากๆ ภรรยาของคุณลุงก็ใจดีมากๆเช่นกัน อินฮาจำได้ว่า   คุณป้าชอบทำอาหารและขนมอร่อยๆต้อนรับเธอและนัมจุนทุกครั้งและจนกระทั่ง  วันหนึ่ง...บ้านหลังนั้นก็ไม่ได้มีแค่คุณลุงกับคุณป้าแค่สองคนอีกต่อไป เพราะคุณป้าพาเด็กชายผิวขาวที่อายุมากกว่าเธอสองปีมาทำความรู้จัก และบอกว่าต่อไปนี้เด็กชายมินยุนกิจะมาอยู่ที่บ้านหลังนี้อย่างถาวร ยุนกิเป็นลูกของน้องสาวแท้ๆของคุณป้าและพ่อแม่ของยุนกิประสบอุบัติเหตุเขาจึงสูญเสียคนที่รักมากที่สุดในชีวิตไปพร้อมๆกัน เป็นเพราะยุนกิยังเด็กมาก คุณป้าจึงรับยุนกิมาอยู่ด้วยกันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา บ้านหลังใหญ่ให้ความอบอุ่น ดูแลมินยุนกิเหมือนลูกแท้ๆคนหนึ่ง อินฮาที่คอยไปเที่ยวเล่นบ้านหลังนั้นบ่อยอยู่แล้วจึงทำให้เธออยากไปบ่อยมากกว่าปกติ เพราะเด็กผู้ชายที่เป็นหลานของคุณป้าคนนั้น...

เจ้าของนัยน์ตาแสนเย็นชา แต่ไม่เคยทำไมให้อินฮารู้สึกกลัวอีกฝ่ายเลย ทั้งคู่ค่อยๆสนิทกันและอินฮาก็มีส่วนทำให้เด็กชายมินยุนกิผ่านพ้นจากความโศกเศร้าที่สูญเสียพ่อแม่ไปอย่างไม่มีวันกลับมา

ก็แค่ปีเดียว...

หลังจากนั้นมินยุนกิในอายุสิบสามปีต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ทำให้ทั้งคู่ขาดการติดต่อกันเพราะโลกแห่งเทคโนโลยีในตอนนั้นไม่ได้เอื้ออำนวยเท่าปัจจุบัน สักเท่าไร

เขากลับมาอย่างถาวรเพื่อนเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่เกาหลี

คิมอินฮาไม่เคยลืมมินยุนกิ

แต่มินยุนกิกลับลืมอีกฝ่ายไปเสียสนิท ไม่เคยนึกเอะใจอะไรทั้งๆที่เคยเจอกันมาก่อนหน้านี้แล้ว...


รู้แล้วก็ยังทำ?”

ประโยคที่ยุนกิพูดออกมาทำให้หญิงสาวหันไปมองอีกฝ่ายทันที ใบหน้าด้านข้างที่ดูดีส่งผลให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เธอกำมือแน่น ไม่อยาก ได้ยินประโยคถัดไปที่กำลังออกมาจากริมฝีปากหยัก

...

รู้ว่าฉันเป็นใคร แต่ยังกล้ามาทำท่าเหมือนชอบฉันงั้นเหรอ?”

...

เป็นจังหวะเดียวกับที่รถยนต์จอดสนิทเพราะไฟจราจร ร่างสูงยังคงนิ่ง แต่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาช่างน่ากลัว สายตาไร้ความรู้สึกใต้แว่นกันแดดสีชานั่นกำลังตวัดกลับมาจ้องมองเธอ

ว่าไง?”

ร...รู้

ชอบฉันตั้งแต่เมื่อไร

...

ไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ เพราะไม่ได้สำคัญ

...

แต่ที่สำคัญคือหลังจากนี้ถ้าอยากอยู่ด้วยกัน...

...

ให้หยุดความคิดไร้สาระนั่นซะ

...

อินฮาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ารถยนต์เคลื่อนตัวออกไปตอนไหน เธอเพียงแค่ตอบรับเบาๆในลำคอ ค่อยๆหันกลับไปมองนอกหน้าต่างฝั่งของตัวเอง ชาที่หน้าอกข้างซ้ายไปหมด ชอบมากก็จะเจ็บมากมันเป็นแบบนี้เองสินะ

ไม่ต้องสั่ง ความจริงอินฮาก็จะตัดใจตั้งแต่วันนั้นแล้ว

เธอก็จะทำให้อยู่แล้วล่ะ...

 





17.30 น.

ภายในห้องชุดของคอนโดฯสุดหรูย่านใจกลางเมือง ห้องนอนกว้างที่ตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ครบครัน เตียงขนาดคิงส์ไซน์ปรากฏชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนัวเนียร่างกายของกันและกันซึ่งไร้อาภรณ์ปกปิด มีเพียงผ้านวมผืนหนาสีเทาเข้มคลุมทับร่างกายของทั้งคู่เอาไว้หลังจากเสร็จกิจกรรมรักรอบที่หนึ่งเมื่อครู่ที่ผ่านมา

อ๊ะ จองกุก

ซี้ด...นอนลงไป

เสียงทุ้มกระเส่าพลางออกคำสั่งให้อีกฝ่ายนอนราบลงไปกับเตียงเพื่อที่เขาจะทำตามใจตัวเองได้สะดวกยิ่งขึ้น หญิงสาวว่าง่ายก่อนจะนอนราบลงไปพร้อมกับแขนเรียวทั้งสองข้างโอบรอบลำคอแกร่ง

อ๊า...ฉันรักจองกุกนะ

ใบหน้าหล่อที่กำลังฝังบนลำคอของคนใต้ร่างหยุดชะงัก จองกุกค่อยๆเงยหน้าออกมาจ้องมองเจ้าของคำพูดที่ชวนอาเจียน มุมปากหยักกระตุกยิ้มร้ายเมื่อเห็นสายตาของเธอเต็มไปด้วยความรักเช่นเดียวกับที่เธอพร่ำบอกออกมา...

สิ่งเดียวจองกุกคิดมาตลอดว่ามันไร้สาระ

เขาได้ยินคำนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ผู้หญิงมากมายต่างบอกว่ารักเขาทั้งๆที่พึ่งจะมีอะไรด้วยแค่ครั้งเดียวและเธอคนนี้ก็เช่นกัน

ครับ เรามาต่อกันดีกว่านะ

ทั้งที่รู้ว่าประโยคที่บอกออกไปเป็นการให้ความหวังอีกฝ่ายแต่จอนจองกุกก็ไม่เคยแคร์ เขาทำได้มากกว่านี้ถ้ามันจะทำให้เขาสนุกกับสิ่งตรงหน้าจนพอใจ

 

 




18.30 น.

เสียงครางเสียวของคนใต้ร่างยังดึงกึกก้องอยู่ในโสนประสาท ร่างกำยำผละออกจากตัวของเธอก่อนจะนอนลงเคียงข้างกัน หน้าอกแกร่งเคลื่อนไหวอย่างหนักเพราะเขากำลังหายใจถี่รัว ปรายสายตามองร่างบางข้างกายที่หมดสติไปแล้ว

นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นดุดันเช่นเดิมเมื่อเขาได้ในสิ่งที่ต้องการเรียบร้อยแล้ว จองกุกทำท่าจะปลุกคู่นอนให้ตื่นและไล่กลับบ้านอย่างที่เคยทำ แต่ก็ต้องเปลี่ยนความสนใจไปยังโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอนซึ่งมันแผดเสียงร้องจนมือหนาเอื้อมคว้ามันมาและกดรับสาย

ใคร?”

(ผมคือแฮกเกอร์ที่คุณจ้างมา)

สายตาแข็งกร้าวทันทีเมื่อหัวสมองคิดถึงเรื่องที่เขากำลังตามล้างตามเช็ดอยู่ตอนนี้

ว่าไง?”

(ผมรู้แล้วว่าใครเป็นเจ้าของเว็บไซต์แอนตี้)

ใบหน้าหล่อร้ายแสยะยิ้มทันที เพราะเขาค่อนข้างพอใจกับประโยคของ  ปลายสายไม่น้อย

 




 

ภายในห้องอาหารของบ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านชื่อดัง โต๊ะตัวยาวซึ่งเต็มไปด้วยอาหารหน้าตาน่ารับประทานมากมาย ด้านมุมหัวโต๊ะถูกจับจองด้วยคุณลุง ทางฝั่งซ้ายมือคือคุณป้า ถัดไปคืออินฮาและตรงข้ามกับคุณป้าคือหลานชายสุด    ที่รักของบ้านคือมินยุนกิ

ทานเยอะๆเลยนะลูก ดูสิ...ไม่ได้เจอกันตั้งนานโตเป็นสาวแถมยังสวยขึ้นขนาดนี้

คุณป้าพูดพลางยกมือลูบไหล่บางคนข้างกาย อินฮาที่ถูกชมก็ยิ้มหวานเพราะเขินอายเล็กน้อย สบตากับคุณลุงที่อมยิ้มมองมาเช่นกัน ก่อนจะเหลือบไปเห็นคนฝั่งตรงข้ามที่นั่งมองหน้าเธอนิ่งๆ สายตาดุคมของยุนกิทำให้อินฮาต้องรีบหลบสายตาและแสร้งมองอาหารตรงหน้าแทน

ตอนเด็กๆจำได้มั้ย ยุนกิน่ะติดอินฮามากเลยนะ

ในขณะที่ทุกคนรับประทานมื้อค่ำ คุณป้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง มองหน้าขอความคิดเห็นจากสามีที่พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน ผู้ใหญ่ทั้งสองคุยกันอย่างมีความสุขต่างจากหลานสาวและหลานชายที่ตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มออกมาจากใครเลยสักคน

ยุนกินั่งฟังพลางทานอาหารเงียบๆ เขาเบื่อการสปอยอินฮาจากคุณลุงและคุณป้าเหลือเกิน

เรื่องอดีตก็ปล่อยให้เป็นอดีตไปสิครับ

ทุกคนเงียบทันทีเมื่อยุนกิพูดออกมา เขาพูดหน้าตาเฉยพลางตักอาหารเข้าปากอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร สีหน้าเย็นชาแสนเย่อหยิ่งทำให้อินฮาเจ็บแปลบที่หน้าอกข้างซ้าย

ถึงแม้อีกฝ่ายจะรู้หรือไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วอินฮาเป็นใครก็ไม่ทำให้เขาหันมาสนใจเธออยู่ดี

 




 

สองวันต่อมา

08.00 น.

แสงแดดอ่อนๆสาดส่องทั่วบริเวณลานกว้างหน้าบ้าน หญิงสาวตัวเล็กสับเท้าวิ่งด้วยท่าทางประหม่า ดวงตากลมมองเห็นท้ายรถแลมโบกินีคันสวยจอดอยู่ไม่ไกล ยิ่งทำให้เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วยิ่งขึ้น

แกรก

ข...ขอโทษที่ช้า

อินฮาเข้าไปนั่งข้างคนขับที่ตีสีหน้าเบื่อหน่ายรออยู่ ความเย็นภายในรถ       บ่งบอกว่ายุนกิได้สตาร์สเครื่องยนต์รอเธอมาสักพักแล้ว เพราะไม่รู้ว่าจะต้องไปมหาวิทยาลัยพร้อมอีกฝ่ายทำให้เธอตื่นสายและทำอะไรชักช้าอยู่บนห้องตั้งนาน   เมื่อลงมาข้างล่างก็พบคุณป้าส่งยิ้มใจดีมาให้พร้อมพูดประโยคที่ฟังแล้วแทบล้มทั้งยืน

ต่อไปนี้อินฮาไปมหาลัยพร้อมพี่ยุนกินะลูก ตอนเย็นก็กลับกับพี่เขา ถ้าพี่เขาเลิกเรียนก่อนป้าสั่งให้รอหนูแล้วจ้ะ ไม่ต้องขึ้นรถเมย์เองนะ

ให้ตายเถอะ คุณป้าทำแบบนี้มินยุนกิจะยิ่งเกลียดเธอมากกว่าเดิมน่ะสิ!

ร่างสูงไม่ตอบอะไร เขาไม่แม้แต่จะหันมองเธอด้วยซ้ำ ยุนกิขับรถออกไปจากตัวบ้านทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนทำให้ผู้อาศัยอย่างอินฮารู้สึกอึดอัดจนกำมือตัวเองแน่น เธอเลือกที่จะมองออกไปนอกหน้าต่างแทนแต่ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อจู่ๆ     รถก็จอดลงเมื่อขับออกมาจากประตูหมู่บ้านเพียงนิดเดียว ข้างทางตอนนี้คือป้ายรถเมล์ อินฮาหันไปมองยุนกิด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยก่อนที่อีกฝ่ายจะปลดล็อคประตูจนเกิดเสียง

ลงไปซะ

...

ต่อไปนี้ฉันจะมาส่งเธอที่ป้ายรถเมล์ ส่วนตอนเย็นก็มาเจอกันที่นี่

ถ้าพี่ยุนกิลำบากมาก ฉันจะบอกคุณป้าให้

อินฮาไม่รู้ว่าทำไมถึงจุกบริเวณลำคอขนาดนี้ จู่ๆขอบตาทั้งสองข้างก็ร้อนเผ่าออกมา เธอฝืนใจมองหน้าคนเย็นชาที่จ้องมองอยู่เช่นกัน ริมฝีปากของเขายกยิ้มเล็กน้อย

ก็ดี ฝากด้วยแล้วกัน

...

บอกคุณป้าว่าฉันไม่สะดวกให้ใครติดรถทุกวัน เพราะฉันบอกไปแล้วแต่ท่านไม่ยอม

“...

เริ่มพรุ่งนี้แล้วกัน เย็นนี้ห้าโมงตรงมาขึ้นรถตรงนี้ หลังจากวันนี้ก็ต่างคนต่างไป

อือ

...

ข...เข้าใจแล้ว

อินฮาแสบจมูกจนต้องรีบหันหน้าไปอีกทาง เธอเปิดประตูรถและลงไปทันที รถคันหรูขับไปด้วยความเร็วเป็นจังหวะที่น้ำตาไหลลงมากระทบกับแก้มใส มือเล็กยกขึ้นปาดมันออกด้วยความเร็วเพราะกลัวว่าคนแถวนี้จะสนใจในความอ่อนแอของตัวเอง

อินฮารู้ว่ามินยุนกิเป็นคนนิสัยหยิ่งและค่อนข้างทะนงตัวสูง ยิ่งเธอไปให้ของเขาแบบนั้น ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยสะดุดสายตาจริงๆ...แค่ผู้หญิงธรรมดาๆแบบเธอเขาคงไม่ชายตามอง แล้วต้องมาเจอหน้ากันทุกวัน อยู่บ้านหลังเดียวกันแบบนี้ทำให้อีกฝ่ายรังเกียจเธอหรือตัดความสัมพันธ์ตั้งแต่เนิ่นๆก็ไม่เห็นจะแปลก

เขาทำถูกแล้วล่ะ...

 

 




13.30 น.

โรงอาหาร

โห่ คนอะไรโคตรหยิ่ง

ยูรีฟังเรื่องราวทั้งหมดจากเพื่อนสนิทที่นั่งฝั่งตรงข้ามพลางตักอาหารเที่ยงเข้าปากไปด้วย อินฮาเล่าเรื่องทั้งหมดให้อีกฝ่ายฟังรวมถึงเรื่องที่เธอต้องย้ายไปอยู่บ้านมินยุนกิด้วย

แปลก พี่ยุนกิรู้แล้วว่าเคยสนิทกับแก แล้วทำไมเขายังเย็นชาขนาดนี้อ่ะ

ฉันไม่สวยไง

เกี่ยวเหรอวะ?”

อือ สเปคพี่ยุนกิสูงมาก ผู้หญิงแต่ละคนที่คบกับเขา ทั้งหุ่น ทั้งหน้าตา ระดับไหนแกก็เห็น

แต่แกก็น่ารักนะอินฮา ไม่ได้แย่สักหน่อย

แบบฉันอ่ะคือแย่สำหรับพี่ยุนกิ

เฮ้อ เสียแรงที่แกรอพี่เขากลับมาตั้งนาน ใครจะไปคิดวะว่านิสัยเด็กจบนอกจะเปลี่ยนไปขนาดนี้

ยูรีเบ้ใบหน้าพลางถอนหายใจให้กับความรักของเพื่อนสนิท ได้แต่พูดเป็นกำลังใจเพราะช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ จู่ๆยูรีก็เบิกตากว้างเพราะด้านหลังของอินฮาคือบุคคลอันตรายที่สุด ตอนนี้ร่างสูงกำยำยืนอยู่ข้างหลังหญิงสาวที่ยังไม่รู้สึกตัวอะไร   ยูรีรีบวางช้อนลงในจานและเอื้อมมือไปจับแขนของอีกฝ่ายเพื่อให้เธอรู้สึกตัว

แต่ทว่าช้าเกินไป...

พรึบ!

เฮ้ย!!

ความเย็นของน้ำถูกราดลงมาบนศีรษะของอินฮา เธอสะดุ้งก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ตวัดใบหน้ากลับไปมองด้านหลังก็ต้องชะงักลำตัว เพราะใบหน้าที่แสนเกลียดชังยืนวาดรอยยิ้มชั่วร้ายอยู่ไม่ไกล มือหนาของลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยเขวี้ยงแก้วน้ำพลาสติกอัดลงพื้นอย่างแรงจนมันเด้งกลับขึ้นมา หญิงสาวเผลอหลับตาแน่นเพราะความตกใจกับการกระทำป่าเถื่อนของเขา มือบางกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจมองหน้าจอนจองกุก

ทำบ้าอะไรของนาย!!

นักศึกษาละแวกนี้ต่างลุกขึ้นยืนและเดินออกไปให้ห่างจากจุดสงคราม หลายคนวิ่งออกไปจากโรงอาหารเพราะไม่อยากอยู่ใกล้เหตุการณ์แสนน่ากลัวนี้เพราะใครๆต่างรู้จักนิสัยของจองกุก...

ผู้ชายอันตราย เขานิสัยไม่ดี ไม่มีใครอยากมีเรื่องด้วยนักหรอกเพราะจะมีแต่ผลเสียเกิดขึ้นตามมา

ไง...แอดมินเว็บไซต์แอนตี้

...!!

มีปัญญาเอาคืนได้แค่นี้เหรอ?”

หญิงสาวกัดฟันกรอด เธอตกใจเล็กน้อยที่คนตรงหน้ารู้ความจริงเร็วขนาดนี้ อินฮารู้ว่าวันใดวันหนึ่งจองกุกจะต้องรู้เข้าสักวัน แต่เธอก็เลือกที่จะทำมันต่อเพราะอยากให้ผู้ชายเลวๆคนนี้ได้อับอายกับสิ่งที่ตัวเองเคยทำเอาไว้

แล้วไง? การเอาคืนของฉันก็ทำให้นายเสียชื่อไม่น้อยนิ ผู้ชายที่หลอกฟันผู้หญิงไปวันๆ

ยูรีรีบเข้ามาจับแขนเพื่อนของตัวเองเอาไว้ เธอเขย่าแขนอินฮาเชิงบอกว่าให้เงียบปากลงจะดีที่สุด เนื้อตัวของอินฮาเปียกปอนด้วยน้ำเย็น แต่ผิดกับจิตใจของเธอตอนนี้ที่ร้อนระอุเหมือนเปลวไฟ

ใช้คำว่าหลอกคงไม่ได้ เพราะฉันไม่เคยบังคับใคร

...!!

มุนซารังโง่เอง เพื่อนของเธอโง่ให้ฉันเอา—”

พรึบ!

...!!

มือบางจับขอบถ้วยน้ำซุปก่อนจะซาดไปที่ใบหน้าของจองกุก ยังดีที่น้ำซุปในถ้วยหมดความร้อนไปแล้ว ไม่งั้นใบหน้าหล่อๆของเขาคงยับจนไม่เหลือชิ้นดี

งั้นนายก็โง่ที่มาทำเพื่อนของฉัน

อินฮาวางถ้วยลงบนโต๊ะอย่างแรงก่อนจะตวัดสายตามองหน้าของอีกฝ่าย จองกุกค่อยๆยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองพลางขบกรามแน่น เธอเห็นนัยน์ตาของเขาฉายแววน่ากลัวอย่างไม่เคยพบเจอมาก่อน ใบหน้าดุดันตีสีหน้านิ่งเกินไปจน    อินฮาเดาอะไรไม่ได้ แต่ถ้าให้เดา...ตอนนี้จองกุกคงอยากเข้ามาฆ่าเธอให้ตายคามือแต่ต้องข่มอารมณ์เอาไว้และได้แต่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดสีเขียวโผล่นูนออกมา

หญิงสาวมองหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินจับมือยูรีให้ออกไปจาก    โรงอาหารทันที ทั้งสองแหวกผู้คนบางส่วนที่ยืนจับกลุ่มดูเหตุการณ์ ส่วนใหญ่ก็ถ่ายคลิปวีดิโอและแน่นอนว่าไม่กี่ชั่วโมงต่อมาคลิปที่เธอสาดน้ำซุปใส่หน้าลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยคงว่อนกระจายไปทั่วโลกโซเชียลแน่นอน






16.00 น.

ตายแล้ว ตายแน่ๆ

หลังจากที่อินฮาและยูรีเรียนเซคบ่ายเสร็จแล้วทั้งคู่ก็เดินออกมาจากตึกคณะท่ามกลางสายตาของนักศึกษามากมายที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องเมื่อกลางวันที่ผ่านมา

อะไรตายยูรี?”

ก็นี่ไง คลิปที่แกสาดน้ำซุปใส่จองกุกว่อนไปหมดแล้ว

...

อินฮาไม่ตอบอะไรและไม่แม้แต่จะขอดูคลิปในมือถือของยูรี มือบางกำสายกระเป๋าสะพายแน่นพลางกลืนน้ำลายฝืดๆลงคอ ยอมรับว่ารู้สึกไม่ค่อยดีนักเมื่อ  นึกถึงสายตาของผู้ชายคนนั้นหลังจากที่เธอเดินหนีออกมาเพราะคิดว่าคนนิสัยไม่ดีอย่างจอนจองกุกคงไม่เลิกเล่นงานเธอง่ายๆแน่นอน

ระวังตัวเลยนะอินฮา เรื่องใหญ่แน่ๆ

ฉันไม่กลัวหรอก

เฮ้อ ทำไมดื้องี้วะ เตือนแล้วนะว่าอย่าไปยุ่งกับหมอนั่นอ่ะ

...

จะทำให้จอนจองกุกสำนึกในสิ่งที่ทำกับซารัง แค่นี้แกคิดเหรอว่าเขาจะสำนึกขึ้นมา

...

อินฮาเงียบและไม่ตอบอะไรพลางขบริมฝีปากของตัวเองแน่น ยิ่งนึกถึงสิ่งที่จองกุกทำกับซารังยิ่งทำให้เธอโกรธเกลียดผู้ชายคนนั้นมากขึ้นเป็นพันเท่า

วันนี้ฉันจะไปส่งแกที่หน้าหมู่บ้าน

ไม่ต้องหรอกหน่า หมอนั่นไม่ทำอะไรฉันตอนนี้หรอก

ยูรีส่ายหน้าแรงๆกับคำพูดของเพื่อนตัวเอง

ไม่ได้ วางใจได้ไงวะ

ไม่เป็นอะไรหรอกหน่ายูรี ขอบใจแกมากนะ

ถ้างั้นก็โทรบอกพี่ยุนกิว่าขอกลับด้วย

ไม่เอา! แบบนั้นยิ่งไม่ได้ใหญ่ อินฮารีบส่ายหน้าทันที

นั่นใช่รถพี่ยุนกิปะ?

จู่ๆยูรีก็ชี้รถยนต์คันหรูที่ขับผ่านไปก่อนจะเลี้ยวออกจากประตูมหาวิทยาลัย รถคันนั้นเป็นรถของมินยุนกิเธอจำได้แม่น แต่ที่นั่งข้างคนขับไม่ได้ว่างจะให้เธอขออาศัยกลับด้วย...

เพราะมีนักศึกษาสาวเจ้าของใบหน้าสวยนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถอยู่แล้ว

จังหวะที่รถขับผ่าน อินฮาเห็นสายตาของยุนกิจ้องมองมาที่เธอ...เพียงแวบเดียวเท่านั้นเขาก็หันกลับไปจ้องมองถนนตรงหน้าต่อ

พี่เขาเห็นแก ทำไมใจร้ายแบบนี้วะ

คำพูดของยูรีไม่ได้ทำให้อินฮาเจ็บปวดมากกว่าสิ่งที่เธอพบเจอเลยสักนิด เหตุผลที่มินยุนกิให้เธอไปรอหน้าหมู่บ้านเพื่อที่เขาจะได้ไปส่งผู้หญิงคนอื่นงั้นสินะ

...

นิสัยโคตรแย่! อินฮา แกโอเคนะ

อือ

...

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ตัดใจง่ายหน่อย

 





 

16.15 น.

อีกตั้งนานกว่าจะถึงห้าโมงเย็น ร่างบางจึงขอเดินเตร็ดเตร่แทนที่จะขึ้นรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย สองขาทอดน่องไปเรื่อยๆ ในใจตอนนี้มีแต่เรื่องราวน่าปวดหัวเต็มไปหมด แต่น่าแปลกที่ในหัวของอินฮาตอนนี้มีแต่เรื่องของมินยุนกิ

เธอพยายามไม่คิดถึงอีกฝ่ายเพราะรู้ว่ายังไงก็ต้องตัดใจให้ได้ ก่อนที่เขาและเธอจะมองหน้ากันไม่ติดไปมากกว่านี้ เพราะยังไงผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านก็สนิทชิดเชื้อ เธอไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและยุนกิเต็มไปด้วยความน่าอึดอัด

สักวัน...เธอและเขาคงกลับมาพูดคุยกันได้เหมือนเมื่อหลายปีก่อน

เอี๊ยด!

จู่ๆเสียงล้อหนังบดขยี้กับพื้นดังสนั่นอยู่ด้านหลัง อินฮารีบเบี่ยงตัวเองให้เข้าไปข้างในของฟุตบาททันที เพราะไม่รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั่นคืออะไร คนตัวเล็กหันไปมองเจ้าของเสียงดังเมื่อครู่ก็ต้องเบิกตากว้าง

ปอร์เช่สีขาวจอดนิ่งเทียบฟุตบาทและบุคคลที่เธอต้องหลีกเลี่ยงมากที่สุดตอนนี้กำลังลงมาจากรถคันนั้น

น...นาย

อินฮาหมุนตัวและทำท่าจะวิ่งหนีแต่กลับไม่ทัน วงแขนแกร่งของจองกุกรวบตัวเธอไว้ก่อนจะแบกร่างเล็กขึ้นพาดบ่าทันที อินฮาตัวแข็งทื่อ เปิดปากร้องออกมาในจังหวะที่ถูกยัดใส่รถยนต์

ปล่อยนะไอ้บ้า!!!

จองกุกล็อคประตูทั้งสี่ฝั่งทันที เอื้อมมือไปกระชากแขนเล็กก่อนจะใช้มืออีกข้างบีบสันกรามของเธอจนอินฮานิ่วหน้าเพราะความเจ็บปวด

ฮึก

ยินดีต้อนรับ

ใบหน้าหล่อเหยียดยิ้มร้ายกาจ เธอมองคนตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาด้วยความหวาดกลัว

จองกุกน่ากลัว เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!!





100%


#ฟิคแอนตี้จองกุก






#ฟิคแอนตี้จองกุก วางขายในฉบับ E-Book แล้วค่า สนใจซื้อได้ใน Mebmarket หรือโหลดแอปพลิเคชั่น Meb ลงสมาร์ทโฟน เนื้อหาทั้งหมดในฉบับ E-Book เหมือนในเล่มทุกอย่างรวมถึงตอนพิเศษ


..จิ้มด้านล่าง..


* E-Book คือ หนังสืออิเล็กทรอนิกส์ ซื้อและโหลดอ่านในมือถือ คอมพิวเตอร์ ไอแพดและแทปเล็ต



TBC.


พระเอกเรื่องนี้นิสัยไม่ดีนะทุกคน ไม่ใช่แค่โหดอะ คือเป็นคนนิสัยไม่ดีคนนึง ถ้าเป็นเรื่องจริงผู้ชายแบบนี้คือแม่งไม่น่าคบเลย 5555555555555 ส่วนยุนกิก็หยิ่งๆๆๆ เป็นผู้ชายที่หยิ่งกับคนที่ตัวเองไม่ถูกใจ แบบผู้ชายที่มองแต่ผู้หญิงสวยๆประมาณน้าน แต่ถึงยังไงวันหนึ่งทั้งสองคนก็จะเข้าใจว่าการหลอกฟันผู้หญิงไปเรื่อยๆไม่เคยทำให้ชีวิตใครดี กับการที่มองผู้หญิงแค่ภายนอกก็เช่นกัน เพราะฉะนั้นห้ามกลืนน้ำลายตัวเองนะจ๊ะ


ใครรอเราอัพเรื่องนี้ส่งคอมเมนต์หรือสกรีมแท็กเป็นกำลังใจให้เราได้นะคะ อาจจะไม่ได้ว่างอัพทุกวันเพราะตอนนี้เราก็ทำงานแล้ว ไม่คึกเหมือนตอนเรียนเลยบอกตรงๆ 5555555 แต่จะพยายามไม่หายนานนะคะ เหนื่อยเมื่อไรจะเข้ามาอ่านคอมเมนต์ของทุกคน บอกเลย กำลังใจมาเพียบแน่ๆ <3








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 749 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,110 ความคิดเห็น

  1. #5098 เปรมประภา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 01:26
    เจ็บปวดหัวใจจากยุนกิไม่พอ ยังต้องมาเจ็บตัวจากนังจอนจองกุกอีก ฮรือออ
    #5,098
    0
  2. #3546 Beerzziii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 06:40
    ไม่นะ อินฮาของพี่~~~~
    #3,546
    0
  3. #2220 Kanokwan114 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 17:33
    นางเอกเก่งดี ชอบ

    แต่อย่างงี้ก็ไม่เอาด้วยนะ กลัว5555
    #2,220
    0
  4. #1879 marrymoon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 08:16
    จองกุกกกกก ยินดีต้อนรับอะไรรรร จะทำอะไรอินฮาเนี้ย แล้วพี่ยุนกิทำไมใจร้ายงี้อะ สงสารอินฮานะตัดใจจากพี่ยุนกิไปเลย
    #1,879
    0
  5. #1584 JackJanya1 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 10:27

    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1,584
    0
  6. #670 Kan_Ca_kikikiki (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 22:03
    นางเอกก็แสบใช่เล่นนนนแต่จองกุกเอาจริงแล้วจะสู้เขายังไงเนี่ยยยยย😅😅 รอนะคะรอดูนางเอกต่อไป^^ เอาใจช่วยค่ะ^^
    #670
    0
  7. #534 linble2001 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 22:04
    รอค่าาา
    #534
    0
  8. #425 Ppkp22 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 21:38

    ยินดีต้อนรับ...คุณพระ!!
    #425
    0
  9. #326 Mymint0608 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 15:15
    สู้ๆนะคะไรท์เป็นกลจ.นุ้งงงช๊อบบบบบ
    #326
    0
  10. #325 boonyathaday (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 14:36
    แงงง อินจัด มาอัพวันนี้เลยได้ป่าวง่าา
    #325
    0
  11. #323 i'm_v (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 23:34
    ฮือออออออรอนะคะ;-;
    #323
    0
  12. #322 Jnnsuk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 22:32

    รอไรท์มาต่อนะคะ5555

    #322
    0
  13. #320 Loveunupang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 22:12
    ฮรุมมมรอมานานมาก ดีใจที่มาต่อนะคะ ขอให้มีกำลังใจมาต่อเรื่อยๆนะคะ สู้ๆค่ะ
    #320
    0
  14. #318 Mayayou (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 21:41

    ไม่อยากนึกเลยว่าอินฮาจิโดนอะไรบ้าง
    #318
    0
  15. #317 ทาสคุณจอน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 14:28
    อร้ายยยยยยยยย!!!!!ฉันต้องรออีกนานมั้ย ฉันรู้สึกค้างคาอยากอ่าน!!!!!
    #317
    0
  16. #316 Jnnsuk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 14:24

    เราชอบนิยายของไรท์มากๆติดตามตลอดอยากให้อัพต่อจนจบเลยนะ เป็นกำใจให้ไรท์ค่ะ สู้ๆ✌????

    #316
    0
  17. #315 Bammy46 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 14:07
    อยากพูดมากๆเลย คือเราชอบนิยายของไรท์มากกกก!!! การใช้คำพูดในนิยายแบบว่าตรงสเปคจริงๆ555555555 ชอบเรื่องราวอะไรแบบนี้ด้วย คือแบบเพอร์เฟคมากกกก ชอบมากกก ไม่มีอะไรบรรยายเลยจริง ที่ผ่านมาแต่ละอีพีไม่ได้เม้นท์ ก็เนี่ยมาเม้นตอนนี้เลย5555555555 มาอัพบ่อยนะคะ รอทุกวันเลยนะคะ>_<
    #315
    0
  18. #314 jjk97 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 12:57

    รออออออ
    #314
    0
  19. #313 KozakuraFuyu_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 11:59
    รออออออออ

    รอติดตามเสมอนะคะ
    #313
    0
  20. #311 THE_TRY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 10:40

    สนุกมากกกก
    #311
    0
  21. #310 maanow3469 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 09:52
    ต่อค่า เเต่งสนุกมากเลย อยากอ่านเเล้ว
    #310
    0
  22. #309 เมียจีม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 08:20
    แต่งสนุกเสมอเลยนะคะ
    #309
    0
  23. #308 Haeun-29 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 07:51
    โหดร้ายทั้งสองคนเลยเด้ออออออออรอตอนต่อไปไม่ไหวแล้ววววววงงงงTT
    #308
    0
  24. #307 EARN JKJM🐰🐥 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 03:27
    อหห.ทั้งมินยุนกิทั้งจอนจองกุก😭
    #307
    0
  25. #306 ` TKook (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 01:34
    ผู้ชายเรื่องนี้นี่น่ากลัวกันทุกคนเลยยยยยยย
    #306
    0