ดวงใจศิขรินทร์ [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 2 : ดวงใจศิขรินทร์ : ตอนที่ 1 --- 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    25 ก.ย. 62




ตอนที่ 1

มีนมีนายื่นใบลาออกจากบริษัทที่ทำงานเป็นสถาปนิกอยู่ได้สามวันแล้ว แม้ว่าทางหัวหน้าทีมจะไม่เห็นด้วยจนต้องยื่นเรื่องเพื่อชะลอการอนุมัติลาออกกับประธานบริษัทเอาไว้ โดยจะถือว่าเวลาสองเดือนที่เธอหายหน้าจากบริษัทไปเป็นการลาพักร้อนพิเศษ ด้วยเพราะต้องการจะทอดระยะเวลาในการตัดสินใจของมีนมีนาให้ยืดออกไป โดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น ทั้งที่จำนวนวันในการลาของเธอจะยาวนานและผิดกฏระเบียบของบริษัทในทุกกรณีก็ตาม เพราะทางหัวหน้าทีมยังคงวาดหวังว่าความคิดของเธอในอีกสองเดือนข้างหน้าอาจจะเปลี่ยนแปลงไป แต่มีนมีนาไม่สนใจ เพราะ ว่าไม่ว่าอย่างไรเธอก็ตั้งใจไว้แต่แรกแล้วว่าจะลาออกอยู่ดี

มีนมีนาใช้เวลาว่างที่เหลือจัดเก็บห้องพักบนคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองซึ่งใช้เป็นที่พักอาศัยมาตั้งแต่เธอสิ้นเสาหลักในชีวิตทั้งสองคนไป หากนับจริงจัง เธอก็อยู่เพียงลำพังมาเกือบหกปีแล้ว บิดาของมีนมีนาเป็นข้าราชการทหารเรือ ส่วนมารดาเป็นข้าราชการครู เมื่อทั้งคู่เสียชีวิตลงทรัพย์สินเบี้ยบำเหน็จบำนาญทั้งหมดจึงตกสู่ทายาทโดยชอบธรรมอย่างมีนมีนา ซึ่งทรัพย์สินมากมายพวกนั้นสามารถทำให้เธอใช้ชีวิตได้สบายๆ แม้จะไม่ต้องกระดิกตัวทำงานอะไรเลยก็ตาม แต่กระนั้นมีนมีนาก็ชอบความท้าทายมากกว่า หญิงสาวจึงใช้ความรู้ความสามารถที่ร่ำเรียนมา สมัครเข้าทำงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ครบวงจรอย่างเมธตระกูลทวี กรุ๊ป ในตำแหน่งสถาปนิก และด้วยฝีมือการออกแบบที่ทั้งเนี้ยบและทันสมัย ส่งผลให้การทำงานของมีนมีนาเป็นที่ยอมรับของทุกคน จนกลายเป็นสถาปนิกลำดับต้นๆ ที่ใครๆ ก็เอ่ยถึง ในเรื่องความสมบูรณ์แบบของงาน

และถึงแม้ว่ามีนมีนาจะมีชื่อเสียงอยู่ในแวดวงอาชีพสถาปนิกอยู่ไม่น้อย แต่หญิงสาวกลับไม่ลังเลที่จะลาออกเลยสักนิด ซึ่งเหตุผลที่ทำให้ตัดสินใจเด็ดขาด ไม่ใช่เพียงแค่เรื่องของทศเทพ แต่เป็นเพราะมีนมีนาเริ่มรู้สึกอิ่มตัวกับงานที่ต้องตอกบัตรเข้าบริษัทเช้าเย็นเสียแล้ว บางทีเธออาจจะเหมาะกับการเป็นสถาปนิกฟรีแลนซ์มากกว่า

"พี่คะ" เสียงเรียกแผ่วเบาราวเสียงกระซิบดังขึ้นข้างตัว ราวกับลอยมาจากที่ไกลๆ ปลุกร่างบางที่นอนหลับคอพับคออ่อน มาตั้งแต่ตอนที่รถบัสคันใหญ่โดยสารออกจากสถานีขนส่งโดยสารจตุจักรเมื่อช่วงตอนดึกที่ผ่านมาขยับตัวเล็กน้อย เมื่อถูกรบกวน

"พี่คะ" เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้มาพร้อมแรงสะกิดเบาๆ ตรงแขน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้คนถูกเรียกลืมตาตื่นขึ้นได้ จนกระทั่งคนข้างตัวตัดสินใจจับแขนเล็กเขย่าเบาๆ นั่นแหละ คนที่หลงอยู่ในนิทราถึงได้สะดุ้งตื่น

มีนมีนาขยับลืมตา พร้อมกับหยีตาสู้แสงแดดจ้าในยามเช้า ก่อนหันไปเลิกคิ้วสูงมองคนข้างตัวเป็นเชิงถาม เห็นหญิงสาวหน้าใสกำลังจ้องมองเธอตาแป๋ว ในดวงตากลมมีร่องรอยตำหนิอยู่เล็กน้อย

"น้อง...มีอะไรหรือเปล่า"

"โทรศัพท์พี่ดังหลายครั้งแล้วค่ะ คนโทรมาน่าจะมีธุระด่วน แต่หนูเรียกพี่หลายครั้งแล้ว" ผู้หวังดีบอกหน้ายุ่ง ขณะที่มีนมีนายังงุนงง จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายใบเล็กของตัวเองดังขึ้นอีกครั้งประกอบคำบอกเล่านั่นแหละ หญิงสาวถึงได้ฤกษ์หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดดู แล้วก็ต้องตกใจและนึกขอโทษคนข้างตัวไปพร้อมๆ กัน เมื่อพบสายเรียกเข้าจากเพื่อนสนิทนับยี่สิบสาย นั่นจึงไม่แปลกที่คนข้างตัวจะสะกิดเรียกเธอยิกๆ เพราะมีนมีนาไม่ได้ปิดเสียงมือถือเอาไว้ และมันคงจะดังรบกวนคนอื่นๆ อยู่นานแล้ว นี่เธอหลับลึกขนาดไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยหรือเนี่ย

มีนมีนาก่นว่าตัวเอง ก่อนก้มศีรษะให้ผู้ร่วมเดินทางอย่างลุแก่โทษ ก่อนรีบกดรับสายเพื่อนและกรอกเสียงลงไปอย่างรวดเร็ว

"ฮัลโหล ว่าไงแพง" มีนมีนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะงัวเงียเล็กน้อย แต่กลับไร้เสียงตอบรับจากปลายสาย

"พะแพง" มีนมีนาเอ่ยเรียกเพื่อนซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะดึงมือถือออกเพื่อดูหน้าจอ เมื่อปลายสายเงียบเสียจนเธอคิดว่าสายหลุดไปแล้ว แต่กลับพบว่าตัวเลขแสดงเวลาบนหน้าจอยังคงวิ่งไปเรื่อยๆ บ่งบอกว่ายังคงมีสายอยู่ มีนมีนาจึงลองกรอกเสียงลงไปอีกครั้ง

"พะแพง แกอยู่ไหมเนี่ย"

"ไอ้มีนบ้า! ฉันโทรหาแกไม่รู้กี่สายตั้งแต่ตีห้า แต่แกเพิ่งมารับสายฉันตอนเจ็ดโมงเช้าเนี่ยนะ แกทำให้ฉันเป็นห่วงมากแค่ไหนรู้หรือเปล่า นึกว่าร้องไห้ตาบวมตายไปแล้ว ฉันให้พี่บาสขับรถไปหาแกที่คอนโดฯ แต่ลุงตี๋บอกว่าแกไม่อยู่ ออกไปข้างนอก แกจะไปไหนมาไหนทำไมไม่บอกฉันบ้าง แล้วเรื่องพี่ทศอีก ทำไมแกไม่บอกฉันว่าเลิกกับพี่ทศแล้ว นี่ถ้าพี่ทศไม่โทรมาบอกฉันว่าติดต่อแกไม่ได้ ฉันก็คงไม่รู้ใช่ไหม ไอ้บ้า!" มีนมีนานั่งอึ้ง ยามได้ยินคำบริภาษยืดยาวที่เต็มไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธของเพื่อน จนไม่มีโอกาสให้เธอได้พูดแทรกหรืออธิบายอะไรสักนิด

"ฉันโกรธแก"

"ไม่ต้องบอกก็รู้มะ เสียงเขียวขนาดนี้"

"นี่แกยังไม่สำนึกอีกเหรอ พี่บาสดูไอ้มีนสิ" มีนมีนาได้ยินเสียงเพื่อนหันไปฟ้องคนรัก คาดว่าทั้งสองคนน่าจะอยู่ที่คอนโดมิเนียมของเธอ พะแพงเป็นเพื่อนสนิทที่คบกับมีนมีนามาเนิ่นนาน จนรู้ใจกันทุกอย่าง จนถึงขั้นที่อีกฝ่ายสถาปนาตัวเป็นผู้ปกครองของเธอเลยทีเดียว เห็นได้จากประโยคบ่นยืดยาวนั่น ที่ดูเหมือนแม่บ่นลูกสาวช่างดื้อไม่มีผิด

"นี่แกอยู่ที่คอนโดฯ ฉันเหรอ"

"ใช่น่ะสิ รอแกกลับมาอยู่นี่"

"ไม่ต้องรอ ฉันยังไม่กลับไปเร็วๆ นี้" มีนมีนาบอกปัด ทำเอาปลายสายอุทานอย่างไม่เข้าใจ

"แกหมายความว่ายังไง"

"ฉันขึ้นเหนือน่ะ จะไปค่ายอาสาสักสองเดือน"

"อะไรนะ!" พะแพงอุทานลั่น คราวนี้นอกจากความตกใจยังแฝงไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจอีกด้วย

"แกจะทำอะไร ทำไมไม่คิดจะบอกหรือปรึกษาฉันบ้างห๊ะ แล้วไปค่ายอาสาอะไรตั้งเดือนสองเดือน แกจะบ้าหรือไง"

"เอาน่า ฉันขอโทษละกัน"

"ขอโทษแล้วก็รีบกลับมาเลย เดี๋ยวนี้ด้วย" พะแพงออกคำสั่งมาตามสาย ขณะที่มีนมีนาหันมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นป้ายบอกทางแล้ว จึงเอ่ยบอกเพื่อน

"ฉันถึงพะเยาแล้ว กลับไปไม่ได้หรอก"

"ไอ้มีน" ปลายสายกำชับเสียงเขียว บ่งบอกถึงแรงอารมณ์ที่จริงจังขึ้นอีกนิด

มีนมีนาทอดถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนเอ่ยบอกเพื่อนอย่างพยายามไม่ใส่ใจ

"แกไม่ต้องห่วงน่า ฉันโอเค"

"พูดแบบนี้ แปลว่าแกตกลงจะเลิกกับพี่ทศจริงๆ ใช่ไหม"

"อือ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องยื้อไว้นี่"

"แกทะเลาะกับพี่ทศเรื่องอะไรหรือมีน ร้ายแรงเลยหรือ นี่พี่ทศก็โทรหาฉัน บอกให้ฉันช่วยคุยกับแกให้หน่อย" พะแพงย้อนถามมาอย่างไม่เข้าใจ ยามที่ได้ยินคำพูดตัดสัมพันธ์ของเพื่อน มีนมีนาจึงนิ่งไปครู่ แล้วจึงยอมเอ่ยปากบอกอีกฝ่ายอย่างไม่คิดปิดบัง

"พี่ทศคบกับแอ้ม"

"อะไรนะ!" พะแพงอุทานเสียงดังอย่างตกใจ แบบที่มีนมีนาเดาได้ว่าตากลมๆ ของเพื่อนคงจะเบิกโตคล้ายตาปลาทองอยู่แน่ๆ เพราะใครจะไปคิดว่าเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนอย่างอนามิกาจะทำแบบนี้กับเธอที่คบกันมาร่วมสิบปีได้

"พี่ทศคบกับแอ้มงั้นหรือ เป็นไปได้ยังไง ยายแอ้มเนี่ยนะ!"

"อือ เขาคบกันตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา จนฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองมาก่อนหรือหลังแอ้มด้วยซ้ำ" มีนมีนาตอบเสียงเนือย บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ากำลังรู้สึกอย่างไร เจ็บ เสียใจหรือผิดหวัง เพราะทุกความรู้สึกปะปนกันไปหมด

"นี่แปลว่าพี่ทศคบแอ้มซ้อนกับคบแกงั้นหรือ"

"เขาอาจจะคบฉันซ้อนกับคบแอ้มก็ได้"

 -----------------------------------------------------------------------------

มาแล้วค่าาาา ตามคำสัญญา 19 เดือน 9 จ้าาา

ขอเปิดฉากด้วยซีนผิดหวังรักคุดของนางเอกกันเลยจ่ะ

เรื่องนี้ หวานละมุน ดราม่ากรุบกริบเหมือนเดิม

ใครคอนิยาย ลานีน รับประกันว่าจะเป็นอีกเรื่องที่ถูกใจกันอย่างแน่นอนค่ะ ^^

อย่าลืมคอมเมนต์ พูดคุย ให้กำลังใจลานีนด้วยนะค้าาา ขอให้สาสมกับที่ห่างหายไปนานหน่อยยย

คิดถึงทุกคนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ^^

สุดท้ายนี้ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นๆ ของลานีนด้วยนะค้าาา



            








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #535 bsss27 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 20:27
    นี้ไงถึงเกลียดความรักเพราะมันน่ากลัวเราไม่รู้หรอกคนที่เราเจอนั้นรักเราแล้วจะไม่นอกใจเราหรือเปล่า
    #535
    0
  2. #246 noodao (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 07:33
    แข็งแกร่งมาก
    #246
    0
  3. #78 Jakkaran55 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 12:52
    มีนคือผู้หญิงที่เข้มแข็งที่ยอมรับความจริง ดีงามมาก
    #78
    0
  4. #21 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 21:33
    อือ หึ ตอนเเรก ก็เจอแบบนี้เลยเรอะ
    #21
    0
  5. #20 พุทธรักษา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 20:31

    ไม่เห็นอัพนิยายวันนี้เลย. เข้ามารอนะเนี่ย คิดถึงน้องมีนคนเข้มแข็ง

    #20
    1
    • #20-1 Mablelanine(จากตอนที่ 2)
      23 กันยายน 2562 / 21:43
      มาแล้วค่าาาาาา ^^
      #20-1
  6. #19 แฟนคลับ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 19:32

    ไรท์ อยากได้ อี บุ๊ค. เล่ห์ร้อยใจ ค่ะ. เข้าไปดูในMeb แล้ว ไม่พบ ทำหรือเปล่าคะ

    #19
    1
    • #19-1 Mablelanine(จากตอนที่ 2)
      22 กันยายน 2562 / 14:24
      ทำจ้าา ตอนนี้จัดรูปเล่มอยู่ค่ะ น่าจะกลางสัปดาห์ถึงจะอัพขึนพี่เมพได้ค่ะ รอติดตามนะคะ เดี่ยวแหววจะแจ้งรายละเอียดให้ทราบค่าา ^^
      #19-1
  7. #17 Thidarat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 15:14

    รักหนอรักไม่จริง ดีแล้วที่รู้ความจริงเสียแต่เนิ่นๆ ไม่งั้นจะช้ำมากกว่านี้. สู้ สู้ นะ มิส

    #17
    1
    • #17-1 Mablelanine(จากตอนที่ 2)
      23 กันยายน 2562 / 21:43
      มารอให้กำลังใจน้องมีนด้วยนะค้าาา
      #17-1
  8. #15 Matad (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 14:18

    ชอบค่ะ เริ่มต้น ก็น่าสนใจแล้ว. อกหัก รักคุด แฟนเป็นเกย์ เพื่อนแย่งแฟน ไปเจอกันที่บ้านมะปิน อยากรู้ที่นั่นมียาอะไรดีพิจะรักษาโรคดังกล่าวได้มั้ยหนอ

    #15
    0
  9. #14 p_prapaipan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 13:37
    เด็ดขาดดีมาก เจ็บแต่จบ มาต่อ ๆ ค่ะ
    #14
    0
  10. #12 dekbanna (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 06:07
    เจ็บแต่จบเนาะมีน
    #12
    0
  11. #11 drn_ptk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 22:10
    รอๆๆๆจ้า
    #11
    0