ใจแค้น แสนรัก [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 9 : ใจแค้น แสนรัก : ตอนที่ 3 --- 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    17 ธ.ค. 60

          



                    ผมพร้อมจะทำทุกอย่างตามที่แม่ต้องการ ถ้าแม่อยากให้ผมรับผิดชอบ ผมก็ยินดี แต่ถ้าแม่ไม่อยากให้ผมไปยุ่งเกี่ยวกับลลิส ผมก็ทำให้ได้ครับ

            ‘แล้วแบบนั้นจะมองหน้ากันติดได้ยังไง ไปป์ก็รู้ว่าครอบครัวของเราสนิทกัน ขืนไปป์ไม่รับผิดชอบ แม่คงมองหน้าคุณอริสาไม่สนิทใจ โอ้ย แม่ล่ะปวดหัวกับเราจริงๆ เลย

            ‘ผมขอโทษครับแม่ธิติกระพุ่มมือขึ้นไหว้มารดา ดวงตาคมหม่นแสงลงอย่างสำนึกผิด ในขณะที่คุณเดชาจับตามองการกระทำของลูกชายอย่างนึกหมันไส้ เพราะรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงมารยาชายที่อีกฝ่ายสร้างขึ้นเท่านั้น

            ‘แล้วเรื่องมันเป็นมายังไงล่ะ ทำไมหนูลลิสถึงไปอยู่ที่ห้องแกได้เขาเหลือบตาขึ้นมองบิดาที่เอ่ยถาม แล้วเอ่ยตอบเสียงหนักแน่น ทั้งที่รู้ว่าท่านไม่เชื่อคำพูดของเขาแม้สักนิด

            ‘เราบังเอิญเจอกันที่ผับ ผมเห็นเขาถูกลากขึ้นรถจึงเข้าไปช่วย เราต่างเมากันทั้งคู่ ภาพเลยออกมาอย่างที่เห็นครับ

            ‘ถ้าทุกอย่างมันเป็นอย่างภาพที่ออกมาจริง งั้นแกก็ต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง ใช่ไหมคุณคุณเดชาโยนหินถามทาง แล้วหันไปมองหน้าภรรยาที่ทำสีหน้าหนักอกหนักใจอย่างขอความคิดเห็นกึ่งบังคับอยู่กลายๆ ก่อนคนถูกถามจะกระแทกเสียงตอบอย่างขุ่นเคืองใจ

            ‘มันก็ต้องเป็นแบบนั้นแหละค่ะ แต่คงต้องไปเสี่ยงเอาอีกทีว่าทางฝ่ายหญิงเขาจะว่าอย่างไร ลูกชายเราเคยทำร้ายจิตใจลูกสาวเขาเสียขนาดนั้น

            ‘ตกลงว่าคุณจะเข้าไปสู่ขอหนูลลิสให้ไปป์ใช่ไหม

            ‘ค่ะ

            เยส! ธิติอุทานดังนั้นอยู่ในใจ เมื่อหมากทุกตัวบนกระดานเคลื่อนไปตามทางที่เขาวางไว้แทบทุกอย่าง แล้วทีนี้ลลิสาก็จะได้รู้ว่าคนอย่างเขาเจ้าเล่ห์ได้มากกว่าที่อีกฝ่ายคิดเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ

            นั่นก็คือตัวเธอ

 

                แสงแดดอุ่นร้อนในยามสายส่องลอดเข้ามาทางบานหน้าต่าง ส่องกระทบกับเรือนร่างแบบบางในชุดอยู่บ้านสบายๆ อย่างเสื้อยืดและกางเกงยีนขาสั้นซึ่งกำลังนั่งเซ็นฯ เอกสารอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือริมหน้าต่างด้วยท่าทีคร่ำเคร่งทั้งที่เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ อันที่จริงลลิสาควรได้พักผ่อน แต่เนื่องด้วยโปรเจ็กงานชิ้นสำคัญที่รออยู่ ทำให้เธอนิ่งดูดายไม่ได้

                หญิงสาววางปากกาในมือลง แล้วหันไปเปิดอ่านเอกสารปึกใหญ่ที่เลขานุการสาวจัดการพิมพ์มาให้ประกอบกับการกดเมาส์ดูภาพโครงสร้างคร่าวๆ จากหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาตรงหน้าเพื่อศึกษารายละเอียดของงาน ซึ่งจะต้องนำเข้าห้องประชุมร่วมกับผู้ร่วมลงทุนของโรงแรมเดอะแกรนด์วรรักษ์ในสัปดาห์หน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ เนื่องด้วยเพราะเธอจะต้องลงมาดูแลโปรเจ็กนี้ด้วยตัวเอง ซึ่งเป็นโปรเจ็กร่วมลงทุนที่ใหญ่ที่สุดในรอบปี

                ครืด

                ลลิสาละสายตาจากภาพโครงสร้างตรงหน้า หันไปมองโทรศัพท์มือถือที่กำลังสั่นครืนอยู่ใต้กองเอกสาร มือเล็กหยิบแฟ้มงานออก ก่อนหยิบมันขึ้นมากดดู แล้วกดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากคนคุ้นเคยอย่างราเชนทร์ ผู้บริหารโรงแรมหนุ่มมากประสบการณ์ ซึ่งเป็นลูกชายเพื่อนสนิทของบิดาที่มีอายุมากกว่าเธอสามปี เขาเป็นคนเก่งที่คอยสอนงานให้เธอเรื่อยๆ ลลิสาจึงนับถือเขาเช่นพี่ชายคนหนึ่ง แม้ว่าเขาจะไม่ได้คิดกับเธอเช่นน้องสาวก็ตาม แต่ดีที่ราเชนทร์วางตัวดี ไม่ได้รุกหนักอย่างไฮโซหนุ่มที่ตามเกาะแกะเธอจนเป็นข่าว ลลิสาจึงคบหากับเขาอย่างไม่รู้สึกอึดอัดมากนัก

                “สวัสดีค่ะคุณเท็น”

                “สวัสดีครับคุณลลิส วันนี้ยุ่งหรือเปล่า” เสียงทุ้มนุ่มอย่างผู้ใหญ่ใจดีดังลอดมาตามสาย

                “นิดหน่อยค่ะ คุณเท็นมีอะไรหรือเปล่าคะ”

                “ผมว่าจะชวนคุณลลิสมาดินเนอร์ด้วยกันเย็นนี้น่ะครับ พอดีวันนี้มีโชว์พุแฟนซีที่โรงแรมด้วย” ราเชนทร์อธิบายด้วยน้ำเสียงติดจะเสียดายนิดๆ แต่ไม่รบเร้าให้น่ารำคาญ

                “แย่จัง พอดีลลิสต้องเตรียมเอกสารเข้าประชุมน่ะค่ะ เป็นครั้งหน้าได้ไหม” ลลิสาเอ่ยบอกอย่างรักษาน้ำใจ ขณะที่ปลายสายรีบรับคำ

                “ได้สิครับ แต่คุณลลิสรับปากแล้ว ครั้งหน้าห้ามเบี้ยวนะครับ”

                “ค่า ไม่เบี้ยวแน่นอน” ลลิสารับคำเสียงใส ก่อนที่ชายหนุ่มจะชวนเธอคุยต่ออีกชั่วครู่แล้วจึงกดวางสาย เพราะมีประชุมบอร์ดบริหารประจำสัปดาห์ หญิงสาวจึงหันมากลับมาอ่านเอกสารสลับกับดูภาพร่างโครงสร้างรีสอร์ตบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง ท่ามกลางเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่า

                ก๊อก ก๊อก

                ลลิสาก้มมองนาฬิกาดิจิตอลตรงขอบจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงเวลาสิบเอ็ดนาฬิกา เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นหญิงสาวเอนตัวพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับยกมือเรียวขึ้นคลึงหว่างคิ้วที่เครียดตึงให้คลายออก

                “ลลิส นี่แม่เองนะลูก ขอเข้าไปหน่อยได้ไหมจ๊ะ” เสียงคุณอริสราดังขึ้นหลังประตูไม้บานใหญ่ เรียกให้คนเป็นบุตรสาวละสายตาจากกองงาน หมุนเก้าที่นั่งอยู่หันไปมอง

                “ได้ค่ะแม่” หญิงสาวเอ่ยบอก ก่อนที่ประตูห้องนอนจะเปิดออก เผยให้เห็นร่างเล็กของคนเป็นมารดาเดินนำสาวใช้ที่ถือถาดใส่ของว่างตามมาเสิร์ฟ

                “เป็นไงบ้างจ๊ะ ทำงานเหนื่อยไหมลูก” เสียงนุ่มเอ่ยถาม ขณะที่ลลิสายกแขนขึ้นโอบรอบเอวมารดา แล้วซุกใบหน้าเข้ากับลำตัวอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน

                “นิดหน่อยค่ะแม่ แต่พอเห็นหน้าแม่ปุ๊บก็หายเหนื่อยเลย”

                “แหม ขี้อ้อนจริงนะ” คุณอริสราย่นจมูกใส่บุตรสาวพร้อมกับยกมือขึ้นลูบศีรษะอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู

                “แม่เอาขนมกับน้ำผลไม้มาให้นะจ้ะ ทานสักหน่อย จะได้มีแรงทำงานต่อ” เสียงหวานเอ่ยบอกพลางหันไปพยักหน้าให้สาวใช้ วางถาดขนมลงบนโต๊ะเล็กใกล้ๆ หญิงสาวจึงคลายอ้อมแขนจากลำตัวของมารดา แล้วหันไปหยิบคุ้กกี้เม็ดมะม่วงหิมพานต์ใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะเอ่ยชม

                “อร่อยจังเลยค่ะ”

                “ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ นะจ้ะ แม่ทำใส่ขวดโหลไว้ให้อีกเยอะเลย” คุณอริสาบอกเอาใจ เพราะรู้ว่าลูกสาวโปรดปรานขนมคุ้กกี้เป็นชีวิตจิตใจ แต่กินเยอะเท่าไหร่ก็ไม่ยักอ้วน

                “แล้วลลิสจะลงไปทานข้าวกลางวันข้างล่างพร้อมแม่กับพ่อไหม หรือจะให้แจ่มยกขึ้นมาให้ข้างบน”

                “ให้แจ่มยกมาให้ดีกว่าค่ะ หนูไม่แน่ใจว่างานจะเสร็จกี่โมง”

                “ได้จ้ะ งั้นเดี๋ยวแม่ทำไข่ตุ๋นใส่แครอทให้นะ” คุณอริสาบอกอย่างใจดี มองลูกสาวที่หยิบขนมเข้าปากชิ้นแล้วชิ้นเล่าอย่างเอ็นดู

                “ขอบคุณค่ะแม่”

                “งั้นหนูทำงานต่อเถอะจ้ะ แม่ไม่กวนแล้ว”

                “ค่ะ” ลลิสายิ้มหวาน ก่อนโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่จะสั่นครืนขึ้นอีกครั้ง ส่งสัญญาณบอกว่ามีสายเรียกเข้า หญิงสาวจึงเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดู แล้วก็ขมวดคิ้วมุ่นมองตัวเลขสิบหลักที่โชว์อยู่บนหน้าจออย่างแปลกใจด้วยเพราะไม่คุ้นเคย หญิงสาวจึงยังลังเลไม่ยอมกดรับ จนคุณอริสราที่กำลังจะเดินออกไปต้องร้องทักท้วง เมื่อเห็นลลิสาเอาแต่นั่งมองโทรศัพท์มือถือในมือนิ่งๆ

                “ลลิส มีสายเข้าน่ะลูก ไม่รับหรือจ๊ะ”

                “เบอร์แปลกน่ะค่ะแม่ ไม่คุ้นเลย”

                “ลูกน้องเราหรือเปล่า ดูสิยังไม่กดวางเลย”

                “ไม่แน่ใจสิคะ” หญิงสาวตอบ ก่อนจะยอมกดรับสาย เมื่อสายเรียกเข้าสั่นซ้ำอีกครั้งและไม่มีทีท่าว่าจะยอมกดวางสายง่ายๆ ลลิสากรอกเสียงลงไปอย่างสุภาพ แล้วรอฟังปลายสายอย่างใจจดใจจ่อ

                “สวัสดีค่ะ ลลิสาพูดค่ะ”

                “คิดถึงจัง”



-----------------------------------------------------

อัพคุณไปป์แล้วจ้าาา ความร้ายของฮีเพิ่งเริ่มต้น อิอิ

 อย่าลืมปากำลังใจด้วยการโหวตและคอมเม้นต์ให้ลานีนด้วยนะคะ ^^

ส่วนใครที่ตามหา ร้อยเล่ห์ใจ อยู่ ตอนนี้กำลังเปิดจองรอบรีปริ้นต์นะคะ ไปจับจองกันได้จ้า


ฝากผลงานด้วยค่ะ 



         
แสนรักร้าย
ลานีน
www.mebmarket.com
เธอรักเขาอย่างไร้ข้อแม้ แต่ก็เป็นรักข้างเดียวที่ถูกจำกัดด้วยคำว่า "เด็กเสี่ย"****พนิตดามั่นใจ ว่าเธอรักติณห์ บูรณธิรักษ์ ด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาอยู่ในสถานะคลุมเครือเกินกว่าจะคาดเดา ขณะที่คนรอบตัวรู้อยู่เต็มอกว่า วิศวกรหนุ่มประจำบริษัทเมธตระกูลทวีกรุป ที่ทั้งหล่อ รวย และสมบูรณ์แบบอย่างติณห์ เลี้ยงเด็กนักศึกษาอย่างเธอไว้ในฐานะอะไรเขาให้การศึกษา ให้ชีวิต แต่ไม่ให้หัวใจ แล้วคนใน 'อุปการะ' ของเขาอย่างเธอจะเรียกร้องสิ่งใดได้นอกจากเจียมตน และขอให้รักที่ (อยาก) มีไม่ 'ร้าย' เกินไป
ลับ รัก สุดใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
เจ้าชายในนิยายอาจจะไม่มีอยู่จริงแต่ผู้ชายในเครื่องแบบอย่าง ร้อยเอกชวนนท์  เป็นดั่งเทพบุตรขี่ม้าขาวพิมพิกา  หาใช่เจ้าหญิงผู้อ่อนหวาน แต่ซ่อนความอ่อนไหวไว้ใต้ภาพลักษณ์ของสาวมั่นเขาเองอาจไม่ใช่เจ้าชายหนุ่มในคืนเต้นรำแต่เป็นทหารหาญที่ซ่อนตัวเพื่อภารกิจลับของชาติมาโดยตลอด และกำลังอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้มีตัวตน เพื่อที่จะได้รักใครสักคนให้สุดใจ!          “พี่ซัน”          “ครับ” ชวนนท์ขานรับเสียงหวานชิดใบหูเล็กของพิมพิกาที่แม้จะมีที่ครอบหูกางกั้น แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนลมหายใจของเขาเป่ารดบนผิวเนื้อของเธอเต็มๆ          “พี่ซันยืนใกล้เจ้าเกินไปแล้วนะคะ”          “เขาก็สอนยิงปืนกันแบบนี้แหละ พี่ไม่ได้แต๊ะอั๋งสักหน่อย”          “ต้องโอบไว้ทั้งตัวเลยหรือคะ” พิมพิกาถาม ทั้งที่สายตามองตรงไปยังเป้าหมายเบื้องหน้าเพื่อซ่อนอาการเขินอาย ของตัวเอง          “ก็ต้องยืนแบบนี้สิ เจ้าขายังยิงปืนไม่เป็นนี่ครับ ก็ต้องติวหนักหน่อย”          “แต่พี่ซันแน่ใจนะคะว่าแค่จะสอนยิงปืนเฉยๆ”          “ทำไม” ชวนนท์หลุดยิ้มอย่างชอบใจกับคำถามของร่างแบบบางในอ้อมกอด เพราะการสอนยิงปืนของเขาดูจะพิเศษกว่าการสอนยิงปืนของครูฝึกท่านอื่นๆ ในเมื่อเขาจงใจเหยียดแขนโอบคนตัวเล็กกว่าไว้ทั้งตัว ซ้ำยังฉวยโอกาสดอมดมกลิ่นหอมกรุ่นจากร่างบางไว้เต็มปอด          “ก็...มันใกล้ไป”          “ไม่ใกล้หรอก เขาก็ยืนสอนกันแบบนี้แหละครับ”
   
ร้อยเล่ห์ใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
รักสิบปีของผู้บริหารหนุ่มและวิศวกรสาวได้เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังในวันที่ทั้งคู่ต่างสวมแหวนแต่งงานให้กันและเซ็นชื่อในใบทะเบียนสมรสท่ามกลางสักขีพยานเพื่อประกาศสิทธิ์ทางนิตินัยว่าได้เป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์หากการแต่งงานกลับไม่ใช่ปลายทาง แต่มันคือการเริ่มต้นชีวิตคู่ของคนสองคนต่างหาก ดังนั้นที่เคยคิดว่าความรักอย่างเดียวก็เพียงพอ ทว่าวันนี้กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อมีบททดสอบเข้ามามากมายให้เธอและเขาได้ฟันฝ่าสองมือที่เคยจับกันแน่นจะคลายออกหรือไม่รักที่สมบูรณ์แบบจะมีอยู่จริงไหมมีเพียงสองหัวใจเท่านั้นที่ให้คำตอบได้
     
เล่ห์ร้อยใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
เมื่อรักร้างรา เสน่หาจึงกลายเป็นน้ำตารักเจ็ดปีของศิชาพังทลายลง เพียงเพราะเธอบ่ายเบี่ยงคำขอแต่งงานของคีรินใครจะคิดว่าแค่ขอยืดเวลาออกไป เขาจะตัดรอนถึงขั้นบอกเลิกกับเธอรักแสนหวานที่บ่มเพาะมานานจึงกลายเป็นรักร้าย ทำลายหัวใจใช่ว่าศิชาจะเจ็บคนเดียว คีรินเองก็เจ็บปวดรวดร้าวไม่แพ้กันเพราะคนที่รักและรอมานานอ้างว่ายังไม่พร้อมจะใช้ชีวิตร่วมกันเขาจึงต้องทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับความต้องการของหัวใจนั่นคือยุติความสัมพันธ์ที่มีมายาวนาน ราวกับไม่เคยผูกพันกับเธอเมื่อคู่รักกลายเป็นคู่ร้าง จากที่เคยสบตาก็กลายเป็นเมินหน้าหนีจากที่เคยห่วงใย แต่นี้ต่อไปก็เป็นได้แค่เพียงคนแปลกหน้าแต่ทำไมยิ่งถอยห่างกันเท่าไร หัวใจของพวกเขาก็ยังเพรียกหากันหรือแท้จริงภายใต้ความเย็นชา ยังมีเยื่อใยแห่งความห่วงหาซุกซ่อนอยู่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

714 ความคิดเห็น

  1. #455 noodao (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 23:38

    ไปป์เริ่มรุกแล้ว หลังจากที่วางแผนให้พ่อแม่ออกหน้าเรื่องสู่ขอสาว

    #455
    0
  2. #263 fsn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 01:54
    เหอะๆ รอรับน้องรุกได้เลยเตง
    #263
    0
  3. #223 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 07:08
    อิอิอิ งานนี้ เสร็จ อิไปป์
    #223
    0
  4. #181 see (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 16:26
    หายไปนานอีกแล้ว รออ่านอยู่น้า อย่าใจร้ายกับเค้าสิ
    #181
    0
  5. #180 YulSica (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 13:37
    รุกแล้ววว
    #180
    0
  6. #175 sssss (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 12:17
    ไรท์ ลานีน เล่มนี้ ขอให้ทัน

    งานสัปดาห์ หนังสือนะ

    อย่าให้เหมือน เสี่ยติณ ซึ่งนานมากอ่ะ

    ฉะนั้น รบกวนด้วย อย่าให้งอนนะ

    รอเปย์ อยู่จร้า

    #175
    0
  7. #174 Ms_miss (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 00:20
    อยากอ่านตอนต่อไปเเล้วววว อยากรู้ว่าคุณไปป์จะเจ้าเล่ห์ได้ขนาดไหน55555555 รอนะค้า^^
    #174
    0
  8. #173 eyenie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 22:20
    แหม่ๆๆๆๆ ความมเจ้าเล่ห์นี่ 10 10 10 ไปเลยนะคุณไปป์
    #173
    0
  9. #172 Lady Ninee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 20:34
    คือรอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ สนุกมากกกกก
    #172
    0
  10. #171 Marnyaying (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 19:16
    รอติดตามค่าา
    #171
    0
  11. #170 นัควัต (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 17:47
    คำผิดค่าาาคุณแหวว
    หมันไส้ = หมั่นไส้ 
    โปรเจ็ก = โปรเจ็กต์
    คุ้กกี้ = คุกกี้
    #170
    0
  12. #169 พิริสา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 16:00
    อิเฮียมันร้ายยยยยยย
    #169
    0
  13. #168 amyjjang0323 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 15:45
    ไปป์ร้ายมากกกกกก
    #168
    0
  14. #167 drn_ptk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 15:15
    อิพี่มันร้าย5555
    #167
    0
  15. #166 เพฟฟี่พัฟฟ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 15:12
    แหม่ รุกหนักเลยนะอิตาไปป์
    #166
    0
  16. #165 AijaSolothurn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 15:09
    รอนะคะไรท์
    #165
    0
  17. #164 Soud Pete (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 14:54
    คิดถึงจัง
    #164
    0