ใจแค้น แสนรัก [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 10 : ใจแค้น แสนรัก : ตอนที่ 3 --- 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    20 ธ.ค. 60

             




                 “ลลิส มีสายเข้าน่ะลูก ไม่รับหรือจ๊ะ”

                “เบอร์แปลกน่ะค่ะแม่ ไม่คุ้นเลย”

                “ลูกน้องเราหรือเปล่า ดูสิยังไม่กดวางเลย”

                “ไม่แน่ใจสิคะ” หญิงสาวตอบ ก่อนจะยอมกดรับสาย เมื่อสายเรียกเข้าสั่นซ้ำอีกครั้งและไม่มีทีท่าว่าจะยอมกดวางสายง่ายๆ ลลิสากรอกเสียงลงไปอย่างสุภาพ แล้วรอฟังปลายสายอย่างใจจดใจจ่อ

                “สวัสดีค่ะ ลลิสาพูดค่ะ”

                “คิดถึงจัง”

                “คะ?” หญิงสาวอุทานอย่างแปลกใจ ทำเอามารดาที่กำลังจะเปิดประตูเดินออกไปหันขวับมาเลิกคิ้วมอง

                “ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน ลืมสามีตัวเองได้ยังไง”

                “นี่คุณ!” ลลิสาขึ้นเสียงแหวทันทีที่จำเสียงปลายสายได้ ก่อนจะลดเสียงพูดลงนิด กลัวว่ามารดาที่ยืนรีรอจะเดินย้อนกลับเข้ามาซักถาม “คุณอย่ามาพูดจาพล่อยๆ แถวนี้นะ”

                “สามีคิดถึงภรรยาเป็นการพูดจาพล่อยๆ ตรงไหน” ปลายสายยียวน ขณะที่ลลิสาหันไปมองประตูที่ปิดลงอย่างคนมีชนักติดหลัง ก่อนจะกรอกเสียงห้วนๆ ลงไป

                “ถ้าคุณจะโทรมาด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้แล้วล่ะก็ ฉันขอวางสายนะ”

                “ลองวางดูสิ ผมจะไปบอกคิดถึงคุณถึงบ้านเลยคอยดู” ธิติขู่ และลลิสารู้ว่าเขาจะทำมันจริงๆ หากเธอกดวาง

                “แล้วคุณโทรหาฉันทำไม มีอะไรหรือเปล่า”

                “พูดจาห้วนจังเลยนะ นี่อยากให้ผมไปหาจริงๆ ใช่ไหม” ลลิสาเม้มปากแน่น ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอย่างชัดเจน ทำไมเธอต้องมาถูกเขาไล่บี้แบบนี้ด้วยนะ

                “โทรมามีอะไรหรือคะ”

                “พูดแบบนี้ค่อยฟังรื่นหูหน่อย”

                “...” ลลิสาทำหน้ายุ่งใส่มือถืออย่างไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่านั้น ยามได้ยินปลายสายเอ่ยชมอย่างพึงพอใจอย่างอารมณ์ดี ผิดกันกับเธอลิบลับ

                “ตกลงคุณโทรมาเพื่อที่จะกวนประสาทฉันแค่นี้เหรอ...คะ”

                “กวนประสาทที่ไหน ก็บอกว่าคิดถึงไง คิดถึงเมีย” ธิติบอกเสียงหวาน แต่ลลิสาไม่รู้สึกอินไปกับคำพูดของเขาสักนิด แม้จะมีอาการใจกระตุกเพราะไม่เคยคุ้นกับคำพวกนั้นไปบ้างก็ตาม แต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั้น ก่อนจะเอ่ยย้อนตอกกลับไปอย่างไม่ยอมตกเป็นลูกไล่ของเขาอีกง่ายๆ

                “นอนด้วยกันแค่ครั้งเดียว เรียกว่าเมียได้แล้วหรือคะ”

                “คุณเมาจะตาย รู้ได้ไงว่าครั้งเดียว” ธิติสวนกลับมา ทำเอาคนถามถึงกับอึ้งไป เธอแค่จะตอบโต้เขาบ้าง แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นการพูดเข้าเนื้อตัวเองแบบนี้

                “นี่! ถ้าคุณจะโทรมาเพื่อพูดแต่เรื่องแบบนี้ ฉันจะวางสายจริงๆ แล้วนะ” ลลิสาพูดเสียงแข็ง แต่ดูเหมือนธิติจะไม่สนใจกลับเอ่ยแจ้งความประสงค์ของตัวเองต่อ โดยไม่รับรู้ถึงความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจของเธอเพราะคำพูดห่ามๆ จากปากตัวเองสักนิด

                 “ผมจองตั๋วดินเนอร์บนเรือสำราญเอาไว้ ออกมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยสิ”

                “ฉันไม่ว่างค่ะ มีงานต้องทำ” ลลิสาปฏิเสธทันควัน โดยไม่หยุดคิดแม้สักวินาทีเดียว

                “งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปรับที่บ้าน”

                “เอ๊ะ! คุณนี่ยังไง ฉันบอกว่ามีงานต้องทำนะ”

                “ตอนนี้คุณก็ทำงานไปสิ ผมจะเข้าไปรับตอนเย็น”

                “ฉันไม่ว่างค่ะ ทั้งตอนนี้หรือไม่ว่าตอนไหนทั้งนั้น” ลลิสากัดฟันพูดอย่างพยายามระงับอารมณ์ เกลียดความหน้ามึนของธิติสุดใจ เธออุตส่าห์ดีใจเรื่องที่เขาหายหน้าไปแล้วแท้ๆ แต่กลับต้องมากังวลใจอย่างคนมีชนักติดหลังเพราะการกลับมาของเขาอีกครั้ง “คุณไปชวนผู้หญิงในสต็อกของคุณดีกว่านะ อย่าเสียเวลากับฉันเลย”

                “ผมไม่เคยคิดว่าการโทรมาคุยกับคุณจะเป็นการเสียเวลาเลยสักนิด ผมมีเวลาให้คุณเสมอ”

                “แต่ฉันไม่ต้องการนี่คะ เก็บเวลาของคุณไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นได้ไหม”

                “สงสัยว่าคุณจะลืมที่ผมบอกไปอย่างนะลลิส” ลลิสาเม้มปากแน่น กังวลทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดทำนองนี้จากธิติ ขณะที่เงี่ยหูฟังคำพูดของเขาอย่างใจจดใจจ่อ “ยิ่งคุณพยายามเฟดตัวออกห่าง ผมก็จะยิ่งเข้าหาคุณ”

                “...”

                “ผมอยากกินข้าวกับคุณ เย็นนี้เจอกันตอนสิบแปดนาฬิกาที่...” ชายหนุ่มเอ่ยบอกสถานที่เสร็จสรรพด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน เป็นลลิสาเสียอีกกระวนกระวาย

                “ฉันไม่ว่างค่ะ”

                “ถ้าไม่อยากให้เรื่องของเราเลยเถิด ก็อย่าขัดใจผมนัก ถ้าทำให้ผมไม่พอใจ ผมอาจจะเอาเรื่องของเราไปบอกพ่อแม่คุณก็ได้”

                “นี่คุณขู่ฉันเหรอ”

                “มันอาจจะเป็นแค่การขู่เฉยๆ หรืออาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณ” ลลิสากลอกตาอย่างคิดไม่ตก นี่เธอมาถึงจุดที่ต้องวิ่งหนีคนที่ตัวเองเคยวิ่งตามได้ยังไง

                “แต่เราไม่ควรเจอกันอีก”

                “แต่ผมอยากเจอคุณนี่ จะทำยังไงดีล่ะ” คำตอบแสนกวนของธิติ ทำเอาลลิสาอยากจะกรี๊ดให้ลั่นห้อง “แต่ถ้าคุณไม่ว่างออกมาเจอผมจริงๆ เดี๋ยวผมไปหาก็ได้นะ”

                “ฉันว่าเรื่องของเรามันควรจะจบไปตั้งแต่วันนั้นแล้วนะ”

                “ผมต้องเข้าประชุมแล้วล่ะ” ปลายสายเปลี่ยนเรื่องคุยกะทันหัน ทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเธอเลย

                “นี่คุณฟังฉันบ้างหรือเปล่า”

                “ตกลงว่าเย็นนี้เจอกันนะครับ”

                “นี่!” ลลิสาขึ้นเสียง เตรียมจะวีนใส่เขาเต็มที่เพราะหมดสิ้นความอดทน แต่ดูเหมือนว่าธิติจะรู้ทัน เขาถึงได้กดวางสายอย่างทันท่วงที ไม่รอรับฟังคำบริภาษจากหญิงสาวที่ทำได้แค่นั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มองหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมืออย่างขัดอกขัดใจที่ไม่สามารถเอ่ยปฏิเสธหรือคัดค้านอะไรได้เลย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมตกเป็นเบี้ยล่างของเขาเพียงฝ่ายเดียว

                มือเรียวกดปุ่มปิดเครื่อง แล้วเปิดลิ้นชักเพื่อยัดมันเก็บไว้ในนั้น ก่อนคว้าแฟ้มงานขึ้นมาเปิดอ่านแล้วเริ่มต้นทำงานอีกครั้ง วาดหวังให้ความยุ่งกับกองเอกสาร ลบเลือนความกังวลใจเกี่ยวกับคำพูดกึ่งขู่จากธิติ รวมไปถึงความรู้สึกแปลกๆ ในใจที่พยายามซุกซ่อนไว้นั่นด้วย                  

                เธอเองก็อยากจะลองดูเหมือนกันว่าถ้าเธอไม่ไปตามนัดของเขา จะเกิดอะไรขึ้น!



--------------------------------------

อัพแล้วเด้ออออ 

อยากบอกอีกทีว่าธิตินี่คือพระเอกนะคะ ฮาาาา

ความร้ายของฮีเพิ่งกรุบกริบเองนะคะ

ถ้าใครชอบผู้สายดาร์ก อย่าลืมกดเม้นต์ กดโหวตให้กำลังใจลานีนด้วยเด้อจ้า

มาเติมน้ำมันตราจรวดให้หน่อยยย ช่วงนี้ใช้นำมันหอยทากค่ะ แฮ่ๆ

ปล.เปิดจองรีปริ้นต์ ร้อยเล่ห์ใจอยู่นะคะ


ฝากผลงานด้วยจ้าาา





         
แสนรักร้าย
ลานีน
www.mebmarket.com
เธอรักเขาอย่างไร้ข้อแม้ แต่ก็เป็นรักข้างเดียวที่ถูกจำกัดด้วยคำว่า "เด็กเสี่ย"****พนิตดามั่นใจ ว่าเธอรักติณห์ บูรณธิรักษ์ ด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาอยู่ในสถานะคลุมเครือเกินกว่าจะคาดเดา ขณะที่คนรอบตัวรู้อยู่เต็มอกว่า วิศวกรหนุ่มประจำบริษัทเมธตระกูลทวีกรุป ที่ทั้งหล่อ รวย และสมบูรณ์แบบอย่างติณห์ เลี้ยงเด็กนักศึกษาอย่างเธอไว้ในฐานะอะไรเขาให้การศึกษา ให้ชีวิต แต่ไม่ให้หัวใจ แล้วคนใน 'อุปการะ' ของเขาอย่างเธอจะเรียกร้องสิ่งใดได้นอกจากเจียมตน และขอให้รักที่ (อยาก) มีไม่ 'ร้าย' เกินไป
ลับ รัก สุดใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
เจ้าชายในนิยายอาจจะไม่มีอยู่จริงแต่ผู้ชายในเครื่องแบบอย่าง ร้อยเอกชวนนท์  เป็นดั่งเทพบุตรขี่ม้าขาวพิมพิกา  หาใช่เจ้าหญิงผู้อ่อนหวาน แต่ซ่อนความอ่อนไหวไว้ใต้ภาพลักษณ์ของสาวมั่นเขาเองอาจไม่ใช่เจ้าชายหนุ่มในคืนเต้นรำแต่เป็นทหารหาญที่ซ่อนตัวเพื่อภารกิจลับของชาติมาโดยตลอด และกำลังอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้มีตัวตน เพื่อที่จะได้รักใครสักคนให้สุดใจ!          “พี่ซัน”          “ครับ” ชวนนท์ขานรับเสียงหวานชิดใบหูเล็กของพิมพิกาที่แม้จะมีที่ครอบหูกางกั้น แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนลมหายใจของเขาเป่ารดบนผิวเนื้อของเธอเต็มๆ          “พี่ซันยืนใกล้เจ้าเกินไปแล้วนะคะ”          “เขาก็สอนยิงปืนกันแบบนี้แหละ พี่ไม่ได้แต๊ะอั๋งสักหน่อย”          “ต้องโอบไว้ทั้งตัวเลยหรือคะ” พิมพิกาถาม ทั้งที่สายตามองตรงไปยังเป้าหมายเบื้องหน้าเพื่อซ่อนอาการเขินอาย ของตัวเอง          “ก็ต้องยืนแบบนี้สิ เจ้าขายังยิงปืนไม่เป็นนี่ครับ ก็ต้องติวหนักหน่อย”          “แต่พี่ซันแน่ใจนะคะว่าแค่จะสอนยิงปืนเฉยๆ”          “ทำไม” ชวนนท์หลุดยิ้มอย่างชอบใจกับคำถามของร่างแบบบางในอ้อมกอด เพราะการสอนยิงปืนของเขาดูจะพิเศษกว่าการสอนยิงปืนของครูฝึกท่านอื่นๆ ในเมื่อเขาจงใจเหยียดแขนโอบคนตัวเล็กกว่าไว้ทั้งตัว ซ้ำยังฉวยโอกาสดอมดมกลิ่นหอมกรุ่นจากร่างบางไว้เต็มปอด          “ก็...มันใกล้ไป”          “ไม่ใกล้หรอก เขาก็ยืนสอนกันแบบนี้แหละครับ”
   
ร้อยเล่ห์ใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
รักสิบปีของผู้บริหารหนุ่มและวิศวกรสาวได้เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังในวันที่ทั้งคู่ต่างสวมแหวนแต่งงานให้กันและเซ็นชื่อในใบทะเบียนสมรสท่ามกลางสักขีพยานเพื่อประกาศสิทธิ์ทางนิตินัยว่าได้เป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์หากการแต่งงานกลับไม่ใช่ปลายทาง แต่มันคือการเริ่มต้นชีวิตคู่ของคนสองคนต่างหาก ดังนั้นที่เคยคิดว่าความรักอย่างเดียวก็เพียงพอ ทว่าวันนี้กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อมีบททดสอบเข้ามามากมายให้เธอและเขาได้ฟันฝ่าสองมือที่เคยจับกันแน่นจะคลายออกหรือไม่รักที่สมบูรณ์แบบจะมีอยู่จริงไหมมีเพียงสองหัวใจเท่านั้นที่ให้คำตอบได้
     
เล่ห์ร้อยใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
เมื่อรักร้างรา เสน่หาจึงกลายเป็นน้ำตารักเจ็ดปีของศิชาพังทลายลง เพียงเพราะเธอบ่ายเบี่ยงคำขอแต่งงานของคีรินใครจะคิดว่าแค่ขอยืดเวลาออกไป เขาจะตัดรอนถึงขั้นบอกเลิกกับเธอรักแสนหวานที่บ่มเพาะมานานจึงกลายเป็นรักร้าย ทำลายหัวใจใช่ว่าศิชาจะเจ็บคนเดียว คีรินเองก็เจ็บปวดรวดร้าวไม่แพ้กันเพราะคนที่รักและรอมานานอ้างว่ายังไม่พร้อมจะใช้ชีวิตร่วมกันเขาจึงต้องทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับความต้องการของหัวใจนั่นคือยุติความสัมพันธ์ที่มีมายาวนาน ราวกับไม่เคยผูกพันกับเธอเมื่อคู่รักกลายเป็นคู่ร้าง จากที่เคยสบตาก็กลายเป็นเมินหน้าหนีจากที่เคยห่วงใย แต่นี้ต่อไปก็เป็นได้แค่เพียงคนแปลกหน้าแต่ทำไมยิ่งถอยห่างกันเท่าไร หัวใจของพวกเขาก็ยังเพรียกหากันหรือแท้จริงภายใต้ความเย็นชา ยังมีเยื่อใยแห่งความห่วงหาซุกซ่อนอยู่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

714 ความคิดเห็น

  1. #456 noodao (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 23:40

    ลลิสอยากรู้ใช่ไหมว่าพี่ไปป์เค้าจะทำไง อยากรู้เหมือนกัน

    #456
    0
  2. #225 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 01:43
    หืม มันต้องลองสักตั้ง ลลิส
    #225
    0
  3. #195 YulSica (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 13:58
    อย่าไปอ่อนข้อ
    #195
    0
  4. #194 sky_2753 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 13:01
    อย่ายอมง่ายๆ
    #194
    0
  5. #193 เพฟฟี่พัฟฟ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 11:55
    ก็ไม่รู้สินะ ทำกับลิลไว้เยอะนี่นา ไม่เข้าข้างนายหรอนะอิตาไปป์
    #193
    0
  6. #192 Soud Pete (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 11:51
    ตื้อไป อย่ายอมนะลิล
    #192
    0
  7. #191 Marnyaying (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 08:23
    ชอบอ่า พระเอกแนวนี้
    #191
    0
  8. #190 PhichchaKorn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 07:23
    ลืมความร้ายกาจที่ทำไว้กับเขาแล้วสินะ ถึงได้กลับมามึนไดขนาดนี้
    #190
    0
  9. #189 MyMod09 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 01:01
    หน้ามึนมากธิติ ทำกับลลิสไว้เยอะเลย
    #189
    0
  10. #188 Ms_miss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 00:34
    ร้ายกาจจจ5555555
    #188
    0
  11. #187 AijaSolothurn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 00:24
    รอนะคะไรท์
    #187
    0
  12. #186 FangHH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 22:41
    ร้ายยยยยยแบบกรุบกริบ
    #186
    0
  13. #185 Color Ful (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 22:01
    ไม่ไปก็อาจจะมารับที่หน้าบ้านแค่นั้นแระลลิส
    #185
    0
  14. #184 Lady Ninee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 21:26
    ไปป์มันมึนมากกก
    #184
    0
  15. #183 kanatipp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 20:26
    ไปป์มันร้ายยย
    #183
    0
  16. #182 eyenie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 20:21
    โอ้โห ความหน้ามึนนี้.... รอนะคะไรต์ สู้ๆค่ะ #ทีมรออัพ
    #182
    0