YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 36 : 5th day : พังทลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    28 ต.ค. 58

สวนดอกไม้
02.40
          ซุ้มดอกไอริสและแท่นวางน้ำหอมที่ถูกประดับตกแต่งอย่างสวยงามถูกขนขึ้นบนรถบรรทุกคันใหญ่ที่จอดรออยู่หน้าสวน โดยมีคนงานกำลังช่วยกันขนขึ้นไปอย่างเร่งรีบ เพราะของทุกอย่างต้องถึงโรงแรมและจัดสถานที่ให้เสร็จก่อน 4 โมงเย็นวันนี้ ร่างของวิชญาณีมองชายร่างกำยำที่กำลังแบกของด้วยสีหน้าที่อ่อนแรง
"ห้าวว~ ในที่สุดงานก็เสร็จสักที" เสียงของคณาทิปดังขึ้นก่อนร่างอ้อนแอ้นจะบิดขี้เกียจไปสองสามครั้ง ใต้ดวงตาที่ดูคล้ำลงเป็นผลจากการอดหลับอดนอนมาทั้งคืน
"ขึ้นห้องกันเถอะแก" เธอบอกผู้เป็นเพื่อนที่กำลังยืนเหม่อราวกับคนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
"............"
"ยัยแก้ม"
"..........."
"ยัยแก้ม ยัยแก้ม!"
"หา!" เสียงคณาทิปตะโกนดังขึ้นทำให้วิชญาณีหลุดออกจากภวังค์ "ก..แกว่าอะไรนะ?"
"ไปพักผ่อนกันเถอะแก เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" คณาทิปไม่พูดเปล่า เธอจูงมือหญิงสาวให้เดินตามไปด้วย

ตุ้บ!
สาวประเภทสองทิ้งตัวลงบนเตียงอันหนานุ่ม ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ยิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่เสียอีก
"โอ้ย~ นี่มันสวรรค์ชัดๆ" ท่าทีที่โอเวอร์เกินจริงของคณาทิปทำให้วิชญาณีอดที่จะขำไม่ได้ หญิงสาวปล่อยให้ผู้เป็นเพื่อนนอนเล่นอย่างสบายใจก่อนจะเดินไปดูเวลา '02.06'
"วันนี้แกจะนอนกับฉันเหรอ?" คณาทิปถามเพื่อนสาวด้วความเป็นห่วง
"เอ่อ...ใช่" วิชญาณีตอบเพียงสั้นๆเท่านั้น แววตาคู่คมมองออกไปด้านนอกหน้าต่างในใจลึกๆก็อดเป็นห่วงผู้เป็นสามีไม่ได้ ลมหายใจถูกผ่อนออกมาอย่างแรงก่อนที่เธอจะพูดกับเพื่อนสาวอีกครั้ง
"ลูกกอล์ฟ....แกรู้ไหม กันพยายามจะง้อฉันทั้งๆที่เขาดูเหมือนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำอะไรผิด..."
"หรือบางที....เขาอาจจะไม่ได้ทำแบบสิ่งที่เราเห็นในภาพ"
"................"
"ลูกกอล์ฟ?"
วิชญาณีหันไปมองร่างของผู้เป็นเพื่อนที่นอนอยู่ แต่กลับเห็นเธอในสภาพที่นอนหลับปุ๋ยไปเสียแล้วหญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ของเธอออกจากกระเป๋าเพื่อตรวจสอบข้อความ เพราะวันนี้ทั้งวันเธอมัวแต่ยุ่งกับเรื่องดอกไม้จนลืมพกโทรศัพท์ติดตัวไปด้วย
                                                          - 1 massage : 23.59 -
" เห็นคนของเธอกำลังอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งที่โรงแรม ... "

                                                   จาก...ผู้หวังดี
เมื่อวิชญาณีได้อ่านข้อความที่ถูกส่งมาประมาณ 3 ชั่วโมงที่แล้วมือไม้ของเธอกลับไร้เรี่ยวแรง หญิงสาวปล่อยโทรศัพท์เครื่องงามตกพื้นก่อนร่างของเธอจะทรุดลง แววตาคมยังคงไม่เชื่อในสิ่งที่เธอได้อ่าน....จนกว่าจะได้เห็นกับตาตัวเอง!

          รถแท็กซี่จอดเทียบกับทางขึ้นของโรงแรมที่ผู้หวังดี(ประสงค์ร้าย)ส่งพิกัดมาให้ ร่างงามเดินลงจากรถก่อนจะตรงดิ่งไปยังห้องที่บุคคลนิรนามได้บอกไว้
'601'
วิชญาณีหยุดอยู่ตรงหน้าห้องอยู่ครู่หนึ่ง ลมหายใจของเธอถี่ขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับหัวใจที่เต้นอย่างไม่เป็นจังหวะก่อนที่มืองามจะค่อยๆกดบิดกลอนประตู
แกร็ก!
ประตูบานใหญ่เปิดออกอย่างง่ายดายราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่ เธอหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนจะบอกกับตัวเองว่า....มันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น หญิงสาวเดินไปหยุดอยู่ตรงปลายเตียงก่อนจะพบร่างของชายคนรักนอนอยู่....กับผู้หญิงอีกคน! ร่างบางที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาค่อยๆลืมตาราวกับรู้ว่ามีแขกมาเยือน
"หึ! มาแล้วเหรอ...วิชญาณี" พรรณวรทแสยะยิ้มทักทายเธอ
หญิงสาวมองร่างบางที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำที่ค่อยๆเดินมาหาเขาอย่างช้าๆ ณ ตอนนี้เธอไม่มีแรงแม้จะเปล่งคำพูดใดๆออกมาได้ น้ำใสๆไหลหลากออกมาจากดวงตาคู่คม ร่างบางตรงหน้ายิ้มเยาะออกมาอย่างพอใจเมื่อเห็นเหยื่อกำลังตกอยู่ในความทุกข์!
          นภัทรค่อยๆรู้สึกตัวขึ้นเมื่อเสียงคร่ำครวญดังขึ้นเรื่อยๆ ร่างสูงลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆก่อนจะสัมผัสตรงที่ท้ายทอยเล็กน้อยด้วยความเจ็บ
"ตื่นแล้วเหรอคะ...ที่รัก"
พรรณวรทหันมายิ้มให้เขาก่อนจะเผยให้เห็นร่างของศรีภรรยากำลังร้องห่มร้องไห้อยู่ เมื่อชายหนุ่มมองสำรวจไปที่รอบห้องและสภาพที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ ก็ทำให้เดาได้ไม่ยากว่าเกิดอะไรขึ้น....เพราะภาพทุกอย่างมันชัดเจนเหลือเกิน
"ป..เป็นไปไม่ได้...แก้มกันไม่ได้ทำแบบที่แก้มเห็นนะ"
นภัทรตรงเข้ามาหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว
"แก้มฟังกันอธิบายก่อ.."
เพี๊ยะ!
วิชญาณีตบฉาดไปที่ใบหน้าของผู้เป็นสามีอย่างแรง
"ฉันต้องเจ็บเพราะนายอีกกี่ครั้งเหรอ?" น้ำเสียงสะอึกสะอื้นของเธอดังก้องไปทั่วทุกซอกหลืบของหัวใจ หยดน้ำตาที่รินไหลออกมากำลังบ่งบอกให้เขารู้ว่าดวงใจของสตรีที่ยืนตรงหน้านี้แหลกเหลวเสียไม่มีชิ้นดี!
"แก้ม! มันไม่ได้เป็นแบบที่แก้มคิด!"
เพี๊ยะ!
"ใช่....นายไม่ได้เป็นคนดีแบบที่ฉันคิดเลยจริงๆ..." วิชญาณีพูดก่อนจะวิ่งออกไปโดยไม่คิดจะหันหลังกลับแม้แต่น้อย.....และเธอคงจะไม่หันกลับไปอีกตลอดกาล




ณ บ้านอินทร์ใจเอื้อ

          เสื้อผ้าทั้งหมดของวิชญาณีถูกจับยัดใส่กระเป๋าใบงามอย่างลวกๆ ในตอนนี้เธอไม่แคร์อะไรทั้งสิ้นเพราะสมองกำลังสั่งให้ออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด มือเรียวหยิบเก็บข้าวของทุกอย่าง...หวังจะไม่ให้มีเหลือไว้แม้แต่ชิ้นเดียว
ปัง!
เสียงประตูถูกผลักเข้าตามแรงกระทำของนภัทร ใบหน้าอันหล่อเหลาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อพร้อมกับร่างที่กำลังหายใจอย่างเหนื่อยหอบ
"แก้ม.."
วิชญาณีมองร่างนั้นด้วยความความรู้สึกที่มากมายเหลือเกิน สองขาที่อ่อนโรยราก้าวผ่านร่างของชายหนุ่มโดยไมแยแสอะไรทั้งสิ้น
"แก้ม!" ชายหนุ่มโอบกอดเธอจากด้านหลังอีกครั้ง "อย่าไปเลยนะ..." เขาไม่อาจฝืนความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไป นภัทรปล่อยให้น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลบนใบหน้าจนไม่เหลือความเป็นนภัทรอย่างที่ใครๆเคยเห็น "ได้โปรด.....อย่าทิ้งกัน ไปไหนเลยนะ....." ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพลางภาวนาไม่อยากให้เธอจากเขาไป

"ปล่อย" ดวงหน้างามเผยแววตาที่เจ็บช้ำเกินทน น้ำเสียงสั่นเครือพยายามเอ่ยกับเขาอีกครั้ง "ฉัน...จะหย่ากับนาย"
สิ่งที่หญิงสาวพูดเป็นเสมือนมีดเล่มคมที่กำลังเฉือนหัวใจของชายหนุ่ม โลหิตที่รินไหลถูกบีบคั้นออกมาเป็นความรู้สึกที่เปลี่ยนไป นภัทรจับวิชญาณีหันกลับมาอย่างรุนแรง
"ไม่...กันจะไม่ยอมเสียแก้มไป!"
"ปล่อย! เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว" ร่างงามพยายามจะแกะมือหนาของเขาออก "ทุกอย่างมันจบแล้ว...มันจบลงแล้วได้ยินไหม!" วิชญาณีพยายามดันตัวของชายหนุ่มออกแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อแรงของเขาเริ่มทวีคูณขึ้น
"ไม่..กันะไม่ยอมให้มันจบ!" สิ้นเสียงของชายหนุ่มแล้ว ริมฝีปากของเขาก็ประกบลงบนเรียวปากของวิชญาณี สัมผัสที่ลุกล้ำและหนักหน่วงกว่าทุกครั้งมันเกินกว่าที่หญิงสาวจะต้านทานได้ นภัทรเหวี่ยงร่างงามลงบนเตียงอย่างแรงมือหนาบีบเข้าที่แขนของหญิงผู้เป็นที่รัก ริมฝีปากกดลุกไล้ไปทั่วร่างงามที่ไม่มีแม้ความปรานี ก่อนที่ชายหนุ่มฉีกเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ปกปิดร่างงามของเธอออก จุมพิตจากความเสน่หาปิดกั้นเสียงสะอื้นของเธอไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกมา เรือนร่างอรชรถูกชายหนุ่มประทับตราเอาไว้อย่างไม่ใยดี ยิ่งนภัทรเพิ่มสัมผัสที่ลึกซึ้งขึ้นยิ่งเหมือนกำมือที่กำลังบดขยี้หัวใจของเธอให้แหลกละเอียด แววตาแห่งเพชฌฆาตกำลังมองร่างหญิงสาวราวกับคนขาดสติ ชายหนุ่มไม่มีทางรู้เลยว่า....นี่คือบทเรียนรักบทสุดท้ายที่เขาจะได้มอบให้กับเธอ


_________________________________________________________

'รักเกินรัก มักทำลาย'


-เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
#Mr.Bromine #ทีมกันแก้ม



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #116 KANDA (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 01:17
    ไรท์มาต่อค่ะไม่ต้องจุกนานรีดรอไม่ไหว
    #116
    0
  2. #115 Sitanan1 (@sitanan123) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 19:03
    ม่ายยยยยยยยยยยยย ตะเตือนไต
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #115
    0
  3. #114 wichayapat (@witchayaphat) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 08:12
    มีข่าวออกมาในงานรับปริญญาพี่กัน โคตรจุก มาอ่านนิยายแล้วดราม่า"ร้องไห้หนักมาก" อย่านานนะไรท์ รีดจุก....TT
    #114
    2
    • #114-1 CARIBOHR (@MR_BROMINE) (จากตอนที่ 36)
      28 ตุลาคม 2558 / 08:53
      ไรท์เห็นข่าวก็แอบจุกเหมือนกันค่ะ ใจหายบอกไม่ถูก
      #114-1
    • #114-2 กัน แก้ม inlove (จากตอนที่ 36)
      28 ตุลาคม 2558 / 12:32
      รู้สึกไม่อยากให้เป็นตามข่าวเลยอะคะ
      #114-2
  4. #112 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 00:19
    โอ๊ยยยยยย อ่านแล้วจุกอะ ฮือออออ ไม่นะไม่ มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ ลุ้นมากกกกกก ><
    #112
    0
  5. #111 EIMOJI11 (@EIMOJI11) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 22:48
    ไรท์อย่าดราม่านานนะTT
    #111
    0
  6. #110 GGGungam (@GGGungam) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 22:46
    ขยี้หัวใจมากอะ โอ้ยยยยยย จะรักกันก็ยากเหลือเกินนนน ฮือๆๆ
    #110
    1
    • #110-1 #gungam46 (จากตอนที่ 36)
      28 ตุลาคม 2558 / 16:27
      เค้าว่ากันว่าอะไรที่ได้มาง่าย ๆ มันมักจะไม่มีค่า ค่ะ
      #110-1