Love Breakfast : รักใสๆ หวานใจจอมยุ่ง (Yuri)

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 : เพื่อนสาวร่วมบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ก.พ. 54

 

ตอนที่ 3 : เพื่อนสาวร่วมบ้าน

 

            กริ๊งกริ๊ง

เสียงกังวานใสที่ดังมาจากโทรศัพท์บ้านแบบไร้สายตรงห้องโถงกลางบ้านชั้นล่าง ทำให้ภรัณยาที่กำลังปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดพื้นกระเบื้องลามิเนตลายไม้ที่เต็มไปด้วยคราบรอยเท้าของคนงานที่ช่วยกันขนย้ายข้าวของเพื่อนร่วมบ้านคนแรกที่เข้ามาพักอาศัยในบ้านหลังนี้อย่างตั้งอกตั้งใจหลังจากทายาแก้ฟกช้ำไปเรียบร้อยแล้วถึงกับสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย หญิงสาววางไม้ม็อบพิงไว้กับกำแพง แล้วรีบวิ่งตื๋อไปยกหูรับโทรศัพท์ทันที

            สวัสดีค่ะ

สาวเจ้าของบ้านกรอกเสียงหวานส่งให้กับปลายสายทันที เผื่อว่าคนที่โทร. เข้ามาอาจจะเป็นผู้เช่ารายใหม่ก็เป็นได้ แต่แล้วเสียงที่คุ้นเคยก็ดังตอบกลับมา พร้อมด้วยคำตำหนิอีกยาวเหยียดที่ทำเอาคนรับสายแทบหูชาไปชั่วขณะ

“ยายเรน เราไปอยู่ที่ไหนมา รู้ไหมว่าป้าเป็นห่วงแค่ไหน โทร. เข้ามือถือก็ไม่ยอมรับสาย นี่ป้ายังคิดอยู่ว่าถ้าโทร. เข้าบ้านแล้วไม่มีคนรับสายอีก ป้าคงจะต้องวานให้เพื่อนบ้านแถวนั้นช่วยแจ้งความให้แล้วล่ะ ทีหลังอย่าทำให้ป้ากังวลแบบนี้อีกรู้ไหม ฮึ!

“หนูขอโทษจริงๆ นะคะป้าแดง เอ่อ คือว่า อ๋อ พอดีตอนนั้นหนูกำลังช่วยคนที่มาเช่าบ้านยกของลงมาจากรถอยู่น่ะค่ะ แล้ววางมือถือไว้ในห้องนอนก็เลยไม่ได้ยิน นี่ก็กำลังทำความสะอาดบ้านอยู่เลยค่ะป้าแดง”

ภรัณยาหน้าเสียก่อนจะรีบยกเอามินรญาขึ้นมาเป็นข้ออ้างทันที เพราะกลัวว่าหากป้าของเธอรู้ความจริงว่าเธอแอบไปดูคอนเสิร์ตนักร้องเกาหลีจนเกือบลืมและทิ้งให้ผู้เช่ายืนตากแดดรออยู่หน้าบ้านมาหลายชั่วโมง ไม่แคล้วคงจะโดนเทศนายาวกว่านี้เป็นแน่ ซึ่งข้ออ้างของเธอได้ผลชะงัดนักเมื่อผู้เป็นป้า รีบถามไถ่ถึงคนที่เพิ่งย้ายเข้ามาทันทีด้วยอดเป็นห่วงหลานรักไม่ได้

“ถ้างั้นก็แล้วไป คราวหลังก็พกมือถือติดตัวไว้นะลูก ป้าเป็นห่วงหนูแทบแย่ ว่าแต่คนที่มาพักเป็นยังไงบ้าง ดูท่าทางเป็นคนดีใช่ไหม...”

สาวน้อยเจ้าของบ้านพูดคุยกับป้าของเธออีกนิดหน่อย ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะขอตัววางสายไปเพราะต้องรีบไปดูแลลูกสาวที่เกิดอาการเจ็บท้องใกล้คลอดขึ้นมาพอดี ก่อนจะทิ้งท้ายไว้ด้วยเรื่องของผู้เช่าอีกรายที่ทำให้ภรัณยาถึงกับแปลกใจว่าเหตุใดเธอจึงไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

            จริงสิ คนที่เช่าห้องไว้อีกห้องหนึ่งเขาบอกว่าจะย้ายเข้ามาอาทิตย์หน้า แต่เจ้าตัวเขาขนข้าวของมาอยู่ในห้องตั้งแต่ก่อนที่ป้าจะมาแล้วนะลูก ระหว่างนี้หนูก็ดูแลบ้านดีๆ นะ แล้วก็ระวังตัวด้วยรู้ไหม อย่าไว้ใจใครให้มากไปล่ะ แค่นี้ก่อนนะเรน”

            เดี๋ยวค่ะป้าแดง อีกห้องนึงมีคนเช่าไว้แล้วเหรอคะ ทำไมเรนไม่เห็นรู้เรื่องที่เขาย้ายของมาที่บ้านเลยล่ะคะ เรนก็อยู่ที่บ้านตลอดนี่นา ฮัลโหลๆ ป้าแดงคะ ฮัลโหล อ้าว วางสายไปซะแล้ว

ภรัณยารีบเอ่ยท้วงป้าของเธอทันที แต่ยังไม่ทันได้รับคำตอบหญิงสูงวัยเจ้าของบ้านคนเก่าก็กดตัดสายไปเสียก่อน ทิ้งให้สาวน้อยยืนถือหูโทรศัพท์ค้าง ก่อนจะได้นึกทบทวนลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ที่แล้วก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่ามีอยู่วันหนึ่งที่เธอกำลังนอนดูซีรี่ย์จากแดนกิมจิเรื่องโปรดที่ดูซ้ำมามากกว่าห้ารอบแล้วแต่ก็ยังประทับใจไม่มีลืม วันนั้นเธอก็ได้ยินเสียงโครมครามดังเข้ามาแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะคิดว่าป้าของเธออาจจะให้ช่างมาซ่อมอะไรสักอย่าง และพอดีว่าตอนนั้นเป็นช่วงที่ละครกำลังมีฉากลุ้นระทึกอยู่ หญิงสาวเลยให้ความสนใจกับจอโทรทัศน์ตรงหน้ามากกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกห้องของเธอ

            อ้อ สงสัยว่าจะเป็นวันนั้นล่ะมั้ง มิน่าล่ะ ทำไมเราถึงได้ไม่รู้ว่าคนเช่าอีกคนขนของมาตอนไหน

ภรัณยาพึมพำกับตัวเองเบาๆ หลังจากที่ทำความสะอาดบ้านเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่จะพาตัวเองเดินขึ้นห้องพร้อมกับกล่องพัสดุไปรษณีย์ใบย่อมซึ่งข้างในบรรจุแผ่นดีวีดีซีรี่ย์เกาหลีเรื่องใหม่ที่เธอเพิ่งสั่งซื้อมาจากในอินเตอร์เน็ต ระหว่างที่กำลังจะเดินเข้าห้อง หญิงสาวก็แอบชะโงกหน้าเข้าไปมองภายในห้องของมินรญาซึ่งเคยเป็นห้องนอนของเธอมาก่อนหน้านี้ และพบว่าข้าวของในลังต่างๆ เมื่อครู่ถูกจัดให้เข้าที่เข้าทางเกือบจะเรียบร้อยแล้ว เว้นเสียแต่ว่าแต่เจ้าของห้องที่ไม่รู้ว่าหายไปไหน

            มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า

เสียงห้วนของหญิงสาวอีกคนดังมาจากด้านหลังของภรัณยา ทำให้สาวน้อยเจ้าของบ้านถึงกับสะดุ้งและหันไปมองตามต้นเสียง พลางส่งยิ้มแหยๆ ให้กับมินรญาที่เพิ่งเดินขึ้นบันไดมาอย่างเงียบเชียบและกำลังเลิกคิ้วมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

            อ๋อ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร แค่มาดูว่ามีอะไรให้เรนช่วยอีกรึเปล่าน่ะ

            หืม? อ้อ ถ้าเป็นเรื่องให้ช่วยคงไม่มีแล้วล่ะ เหลือแค่ของใช้ส่วนตัวนิดหน่อยแต่เดี๋ยวฉันจัดการเองดีกว่า ขอบคุณมากนะ

สาวมาดเซอร์ค้อมศีรษะน้อยๆ พลางกล่าวขอบคุณและปฏิเสธความช่วยเหลือของสาวน้อยเจ้าของบ้านด้วยรอยยิ้มบาง ก่อนจะแทรกตัวผ่านคนที่ยืนเกาะขอบประตูห้องของเธอเข้าไปภายในอย่างรวดเร็วทำเอาภรัณยาแทบหลบไม่ทัน จากนั้นมินรญาจึงปิดประตูห้องลงทันทีเหมือนไม่ต้องการให้มีใครมายุ่มย่ามวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของเธออย่างไรอย่างนั้น ทำให้สาวน้อยเจ้าของบ้านได้แต่ยืนงงกับท่าทางไว้ตัวของอีกฝ่ายและนึกเคืองขึ้นมาไม่น้อยเมื่อนึกถึงตอนที่เธอล้มหน้าคะมำไปกับพื้นเพราะคนตัวสูงห่วงของในกล่องมากกว่า

            อะไรของเขาเนี่ย ทำอย่างกับว่าเราเป็นพวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจนต้องรีบปิดประตูใส่หน้าอย่างนั้นแหละ เชอะ น่าเบื่อจริงๆ เลย ไปดูซีรี่ย์เกาหลีต่อดีกว่า อ๊าย...จองอึนสุดหล่อคะ เรนนี่มาแล้วค่ะ เราเข้าไปในห้องกันเถอะนะ”

ภรัณยาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง พลางทำท่าแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ประตูห้องของมินรญาก่อนจะหันกลับมากรี๊ดกร๊าดกับกล่องพัสดุในอ้อมแขน เมื่อนึกถึงว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้เธอก็ได้จะได้ชมผลงานของศิลปินนักร้องสาวคนโปรดแล้ว จากนั้นจึงเปิดประตูเดินเข้าห้องตัวเองไปเช่นกัน โดยหารู้ไม่ว่าเพื่อนสาวร่วมบ้านแอบเปิดประตูแง้มออกมาดู ก่อนจะลอบถอนหายใจยาวพร้อมกับแสดงสีหน้าโล่งอก เหมือนกลัวว่าเจ้าของบ้านจะเข้าไปค้นเจอความลับที่น่าอายอะไรบางอย่างของเธอเข้าอย่างไรอย่างนั้น

            หลังจากที่นั่งดูซีรี่ย์เกาหลีเรื่องใหม่ไปได้สองสามชั่วโมง ภรัณยาก็เริ่มหิวขึ้นมาเพราะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้รับประทานอาหารมื้อเย็น เมื่อมองไปยังนาฬิกาปลุกรูปเพนกวินที่วางอยู่บนหัวเตียงก็พบว่าเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว

            “ตายล่ะ มัวแต่ดูหนังเพลินจนลืมเวลาอีกแล้วสิเรา ว่าแต่ยายนั่นทำอะไรอยู่ในห้องนะ ทำไมถึงได้เงียบจัง”

ภรัณยาอดสงสัยไม่ได้เมื่อเปิดประตูออกมาและพบว่าหลังบานประตูห้องทางขวามือของเธอยังคงเงียบสนิทไร้ซึ่งเสียงใดๆ ราวกับไม่มีใครอยู่ในนั้น เธอเดินลงไปชั้นล่างและหยิบข้าวกล่องในตู้เย็นมาอุ่นในเครื่องไมโครเวฟ พลางยืนคิดถึงท่าทางลับๆ ล่อๆ ของเพื่อนสาวร่วมบ้านแล้วก็ได้แต่สั่นศีรษะอย่างไม่เข้าใจในพฤติกรรมนั้นเลยแม้แต่น้อย หลังจากจัดการกับเมนูข้าวกล่องสำเร็จรูปเรียบร้อย สาวน้อยเจ้าของบ้านก็เดินกลับขึ้นมาชั้นบนพลางเหลือบไปมองบานประตูห้องฝั่งซ้ายซึ่งเป็นห้องพักของมินรญาในตอนนี้ ด้วยความสงสัยจึงทำให้เธอย่องเข้าไปใกล้พร้อมกับแนบหูลงกับบานประตูไม้สีอ่อนเพื่อแอบฟังว่าคนในห้องกำลังทำอะไร แต่ก็อดแปลกใจไม่น้อยเมื่อไม่ได้เสียงอะไรลอดออกมาจากภายในห้องเลย และไม่มีแม้แต่ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ลอดผ่านช่องใต้ประตูออกมา เธอจึงเข้าใจว่าผู้ที่อยู่ในนั้นอาจจะออกไปทำธุระนอกบ้านก็เป็นได้ และเลิกให้ความสนใจกับเพื่อนสาวร่วมบ้านทันที พร้อมกับเปิดประตูห้องตัวเองเข้าไปเปิดซีรี่ย์เกาหลีที่ดูค้างเอาไว้ต่อตลอดทั้งคืน

 

 

To Be Continued. . .

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #40 ^_^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2554 / 04:05
    เรนนี่ของเรานี่บ้าเกาหลีขั้นสุดยอดจริงๆนะเนี่ย



    ฮ่าๆๆๆ อย่ามาว่าคนอื่นเค้าแปลกอย่างเดียวสิ ตัวเองนี่ก็แปลกไม่แพ้ใคร



    ฮ่าๆๆๆ แต่มินนี่ก็ทำตัวแปลกเหมือนกันนะเนี่ย



    ชักสงสัยๆแล้วสิ
    #40
    0
  2. #39 aWanel_HL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:38
    คนเช่าอีกคนคือคัยหว่า ยัยเรนก้อบ้าดาราได้อีกนะเนี่ย-*-
    #39
    0
  3. #38 อนาเซีย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2554 / 23:13
     ว่าแต่คนอื่นเค้าแปลก ตัวเองก็แปลกนะยัยเรน
    555
    #38
    0
  4. #37 วงพระจันทร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:16
    เรนนี่ จะโก๊ะไปไหนค่ะ  น่ารักจิงเชียว

    แล้วคนเช่าอีกคนเป็นใครน๊า
    #37
    0