Love Breakfast : รักใสๆ หวานใจจอมยุ่ง (Yuri)

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 30 : กรรมของคนขี้แกล้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 มี.ค. 54

 

ตอนที่ 30 : กรรมของคนขี้แกล้ง

 

แม้สายตาจะยังแอบมองคนในครัว แต่ในหัวของสาวหล่อกับไพล่นึกไปถึงคุณหนูของบ้านอีกคนอย่างปรินนท์ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอที่ได้แต่ลอยไปลอยมาใช้ชีวิตแบบไร้สาระหาความสุขใส่ตัวไปเรื่อยเปื่อย

 

“ทำไมคนรอบตัวเราถึงมีแต่คนที่สุขสบายเต็มไปหมดแบบนี้นะ เฮ้อ คนสู้ชีวิตที่ต้องปากกัดตีนถีบเลี้ยงชีพตัวเองไปวันๆ อย่างเราเห็นแล้วรู้สึกอิจฉาสองคนนั้นชะมัดเลยแฮะ”

 

ร่างสูงโปร่งส่ายหน้าให้กับความคิดแปลกๆ ของตัวเอง ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องที่ได้นำปรินนท์มาฝากพักอาศัยไว้เมื่อคืน พอเปิดประตูเข้าไปในห้องได้ พรรณวรก็ถึงกับผงะชะงักนิ่งงันไปเมื่อได้กลิ่นไม่พึงประสงค์ของอะไรบางอย่างโชยมาเตะจมูกอย่างแรงจนแสบจมูกฉุนไปหมด

 

“ไอ้ปาย! นี่แกเมาแล้วอ้วกเลอะห้องเขาแบบนี้ได้ไงวะ เดี๋ยวยายเจ้าของบ้านมาเห็นเข้าได้อาละวาดบ้านแตกแน่แกเอ๋ย”

 

เสียงอุทานของสาวหล่อที่ดังลงไปถึงชั้นล่าง ทำให้คนที่กำลังยืนจ้องกล่องอาหารหมุนคว้างอยู่ในเตาไมโครเวฟต้องรีบวิ่งแจ้นขึ้นมาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สภาพภายในห้องทำเอาภรัณยาได้แต่ยืนมองอย่างตกตะลึงแทบล้มทั้งยืน ก่อนจะร้องโวยวายออกมาพร้อมกับหันมาต่อว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เสียยกใหญ่ พลางส่ายศีรษะไปมาอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าต่อไปอย่างไรดี

 

“อะไรเหรอ เกิดอะไรขึ้น ว้าย! ทำไมเพื่อนนายอ้วกเละเทะเต็มห้องไปหมดแบบนี้ล่ะ เกิดเจ้าของห้องเช่าเขาย้ายเข้ามาวันนี้พอดีจะทำยังไง เห็นไหมฉันบอกแล้วว่าเพื่อนนายต้องสร้างปัญหาแน่ๆ เลย แล้วทีนี้จะทำไงดีล่ะ ไม่รู้ว่าข้าวของเขาเลอะเทอะไปด้วยหรือเปล่า เฮ้อ ซวยจริงๆ เลยฉัน ไม่น่าเห็นแก่เงินไม่กี่พันนั่นเลยจริงๆ”

 

“ขอโทษนะเรน คือฉันก็ไม่คิดว่าไอ้ปายมันจะเมาเละขนาดนี้นี่ ปกติก็แค่เมาหลับไปเงียบๆ แต่สงสัยเมื่อวานจะซดเหล้าไปตอนท้องว่างละมั้งถึงได้เมาหัวราน้ำขนาดนี้”

 

พรรณวรได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจในสภาพของเพื่อนรักที่นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้นข้างกองอาเจียนของตัวเองอย่างหมดท่า บอกไปใครจะเชื่อว่าคนที่นอนสลบไสลไม่ได้สติคนนี้ จะเป็นคนเดียวกันกับสาวหล่อผิวขาวหน้าตี๋ สไตล์เทรนด์เกาหลีอย่างที่เจ้าของบ้านชอบนักหนา

 

“ไม่รู้แหละ นายรับผิดชอบจัดการทำความสะอาดพื้นให้ก่อนแล้วกัน ฉันจะไปดูว่าบนห้องใต้หลังคามีที่ว่างพอจะเอาของคนเช่าขึ้นไปเก็บไว้ก่อนได้หรือเปล่า ผ้าขี้ริ้วกับถังขยะอยู่ในครัวนะ ส่วนไม้ม็อบกับน้ำยาถูพื้นอยู่ในห้องน้ำ อึ๋ย...เหม็นเป็นบ้าเลย ฉันขอตัวก่อนดีกว่า รีบทำความสะอาดเข้านะนายพันวอน”

 

ภรัณยาทำหน้าปุเลี่ยนเมื่อกลิ่นเหม็นคละคลุ้งนั้นชวนให้รู้สึกคลื่นเหียนอยากจะอาเจียนตามไปด้วยอีกคนเสียให้ได้ จึงรีบชิ่งผละหนีไปและทิ้งระเบิดลูกโตไว้ให้สาวหล่อข้างบ้านเป็นคนจัดการแทน ร้อนถึงจอมวางแผนที่คิดพาเพื่อนรักมาฝากเอาไว้เป็นข้ออ้าง ต้องหันมาทำตาเขียวใส่ร่างที่นอนครางฮืออยู่กับพื้นอย่างโมโห

 

“ไอ้เพื่อนบ้า ทำฉันแสบนักนะ ปายเอ๊ยตื่นมาเมื่อไหร่แกได้เละคามือฉันก่อนแน่”

 

ร่างสูงโปร่งกำหมัดแน่นมองคนที่นอนเหยียดยาวอยู่บนพื้นด้วยสายตาลุกวาวอย่างนึกเคืองที่ต้องมาเป็นคนจัดการเรื่องทำความสะอาดกับของเสียที่เพื่อนรักทำเอาไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปฉุดร่างอ่อนปวกเปียกที่กลิ้งตกลงมาจากเตียงให้กลับขึ้นไปนอนเหมือนเดิม แล้วจึงเริ่มลงมือทำความสะอาดห้องพักที่ส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว

 

“เป็นไงล่ะนายพันวอนชอบแกล้งฉันดีนัก กรรมติดจรวดเร็วทันตาเลยเห็นไหม”

 

เพราะมัวแต่ง่วนอยู่กับการเช็ดล้างทำความสะอาดพื้นห้อง พรรณวรจึงไม่ทันได้เห็นว่าสาวน้อยเจ้าของบ้านมายืนแอบหัวเราะพร้อมกับนินทาเธออยู่ด้านหลังในระยะเผาขน ไม่นานพื้นไม้ปาร์เก้ในห้องนั้นก็สะอาดเอี่ยมอ่องเหมือนเพิ่งปูพื้นใหม่ด้วยฝีมือของสาวหล่อผู้รักความสะอาดยิ่งชีพ

 

ทันทีที่เก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดกลับเข้าที่เรียบร้อยแล้ว ร่างสูงโปร่งที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำหลังจากยืนล้างมือตัวเองอยู่นาน ก็กลับเข้ามาภายในห้องอีกครั้ง พลางมองสำรวจไปรอบๆ เมื่อไม่พบกับความผิดพลาดใดๆ จึงได้แต่ยืนฉีกยิ้มอย่างชื่นชมในผลงานของตัวเองอย่างภาคภูมิ

 

ระหว่างนั้นเองเสียงละเมอของปรินนท์ก็ดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน พรรณวรหันไปมองจึงได้เห็นเพื่อนรักนอนตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา บนใบหน้าขาวแลดูซีดเซียวแทบไร้สีเลือดมีหยาดเหงื่อน้อยใหญ่เกราะพราวเต็มไปหมด ร่างสูงโปร่งรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยจึงเดินเข้าไปวางมือลงนาบบนหน้าผากของคนที่นอนครางฮือฟังไม่ได้ศัพท์ ก่อนจะรีบสะบัดมือออกอย่างตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงไอร้อนผ่าวจากร่างนั้น

 

“มีอะไรเหรอนายพันวอน ทำหน้าตื่นเชียว หืม ท่าทางเหมือนเพื่อนนายจะไม่ค่อยสบายนี่ เราพาเขาไปหาหมอกันไหม”

 

เป็นจังหวะเดียวกับที่ภรัณยาเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง หญิงสาวสังเกตเห็นสีหน้าประหลาดใจของสาวหล่อข้างบ้านจึงอดถามไม่ได้ พลางมองไปยังคนบนเตียงก็พอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาได้บ้าง

 

“อืม สงสัยจะไข้ขึ้นน่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก ปายมันไม่ค่อยชอบไปหาหมอน่ะ ฉันว่าเดี๋ยวเช็ดตัวสักนิด กินยาอีกสักหน่อย อาการก็คงจะดีขึ้นเองแหละ”

 

 พรรณวรกล่าวพร้อมกับบอกหญิงสาวให้ช่วยหาผ้าขนหนูผืนเล็กกับน้ำใส่กะละมังมาไว้สำหรับเช็ดตัวให้คนป่วย โดยมีเจ้าของบ้านคอยช่วยเป็นลูกมืออยู่ห่างๆ หลังจากร่างสูงโปร่งวิ่งกลับไปบ้านของตัวเองและนำเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้ปรินนท์เรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่จึงปล่อยให้คนป่วยนอนพักผ่อนเพียงลำพัง แล้วชักชวนกันไปรับประทานอาหารเช้าในครัวก่อนจะกลับมาเริ่มต้นทำความสะอาดห้องใต้หลังคาอีกครั้งในช่วงบ่าย

 

To Be Continued. . .

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #96 ^_^ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 มีนาคม 2554 / 10:02
    นายปายนี่นะ ทำเรื่องตลอดเลยจริงๆ



    ไม่ไหวๆ ฮ่าๆๆๆ



    แต่เป็นเพื่อนที่ดีนิดนึง ถือว่าช่วยเพื่อนโดยไม่รุ้ตัวแหละงานนี้
    #96
    0
  2. #95 Romeo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 มีนาคม 2554 / 01:19
    นายปายทำเรื่องแล้วมั้ยล่ะ
    #95
    0