รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 30 : กรรมของเจ้าตัวจิ๋ว (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 574
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มี.ค. 53

ตอนที่ 30 : กรรมของเจ้าตัวจิ๋ว

อยู่ ๆ เจ้ามินิก็ดิ้นไปมาจนสะบัดตัวหลุดจากการเหนี่ยวรั้งของชญานันท์แล้ววิ่งกลับไปยังทางเดิมที่มันเข้ามา ส่วนคนที่เพิ่งถูกเจ้าสุนัขร่างใหญ่สลัดออกมาก็เซถลาจนแทบจะล้ม ดีว่าสาวหล่อหน้าตี๋ตรงเข้ามารับร่างของเธอไว้ได้ทันก่อนที่จะร่วงลงไปกองกับพื้น สองสายตาประสานกันโดยบังเอิญ

หญิงสาวมองใบหน้าเจ้าของอ้อมแขนแข็งแรงที่ช่วยประคองร่างเธอไว้ เสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้น กับสองแก้มที่ร้อนผ่าวทำให้เธอต้องรีบหลบตาไปทางอื่น เช่นเดียวกับกวินทร์ เขามองคนในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิม ในดวงตากลมโตคู่นั้นราวกับมีบางอย่างที่ต้องการสื่อออกมา แต่เขาไม่อาจเข้าใจมันได้เลย

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ”

เสียงของชนัญญาดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ทำให้ทั้งคู่รีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็วและทำราวกับว่าไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นก่อนหน้านี้

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะญา พอดีว่าเมื่อกี้นันท์เขาโดนเจ้ามินิชนเกือบจะล้มน่ะ วินก็เลยเข้าไปรับไว้”

สาวหล่อหน้าตี๋รีบเอ่ยขึ้นก่อน พลางหันไปพยักเพยิดกับคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ชญานันท์พยักหน้าหงึกหงักตาม แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะยังคงตกใจไม่หายกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ทำไมนะ เพียงแค่มองใบหน้าของแฟนน้องสาวก็ทำเอาหัวใจเธอแกว่งได้ถึงเพียงนี้ เกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือนี่

กวินทร์ไม่ได้สนใจว่าหญิงสาวข้างตัวเขากำลังมีท่าทางที่แปลกไป เขารีบกุลีกุจอเข้าไปช่วยสาวคนรักลำเลียงอาหารเช้าวางลงบนโต๊ะ แต่ทว่า ชนัญญากลับมองเห็นความผิดปกตินั้น เธอลอบมองใบหน้าของแฝดผู้พี่อย่างสงสัย แต่ดูเหมือนว่าชญานันท์จะรู้ตัว เธอรีบกลบเกลื่อนอาการของตัวเองขอตัวเข้าไปในครัวเพื่อหยิบอาหารสำหรับเจ้ามินิมาให้ การกระทำของคู่แฝด สร้างความประหลาดใจให้กับสาวน้อยในชุดสีชมพูหวานเป็นอย่างมาก

“อรุณสวัสดิ์จ้ะทุกคน โอ้โห น่าทานจังเลย”

รัญชนาเดินเข้ามาในห้องอาหารอย่างเงียบเชียบ ที่จริงเธอลงมานานแล้ว ตั้งแต่ตอนแรกที่เจ้ามินิออกมารับเธอที่หน้าห้องอาหาร แต่นักวิจัยสาวไม่กล้าเข้าไปเพราะมองเห็นบรรยากาศภายในนั้นปกคลุมไปด้วยความอึมครึมจนทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความอึดอัด

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณรัญ มาทานมื้อเช้าพร้อมกันเลยนะคะ ญาเตรียมเสร็จพอดี”

ชนัญญาหันมาเห็นเจ้าของเสียงก่อน เธอยิ้มแย้มต้อนรับหญิงสาวเจ้าของบ้านพลางเชื้อเชิญให้นั่งลงที่หัวโต๊ะ คนได้รับคำเชิญส่งยิ้มกลับไปตามารยาท พลางมองไปยังอาหารที่วางอยูบนโต๊ะ

“นี่มัน เมนูเดียวกับที่นิวทำให้ฉันกินเมื่อวานเลยนี่นา แต่ว่าเหมือนขาดอะไรบางอย่างไปนะ จริงสิ ไม่มีนำส้มคั้น เมื่อวานนิวทำน้ำส้มคั้นให้ฉันด้วยนี่นา ใช่ไหมนิว”

แม่ครัวคนเก่งทำหน้าเหลอหลา เมื่อหญิงสาวนักวิจัยถามหาเครื่องดื่มที่เป็นเหมือนสิ่งที่เติมเต็มให้อาหารมื้อนี้มีสีสันมากขึ้น ส่วนสาวหล่อหน้าตี๋ทำหน้างง เมื่อได้ยินว่ารัญชนาพูดเหมือนกำลังถามเจ้าเพื่อนรักของเขาอยู่ แต่ในบริเวณโดยรอบนั้น กลับไม่มีเงาของสาวหล่อร่างสูงที่มีขนาดหดลงเหลือความสูงเท่าเด็กห้าขวบเลยสักนิด

                คุณรัญ เมื่อกี้คุณพูดกับเจ้านิวมันเหรอ ทำไมวินไม่เห็นเลย หรือว่าแกยืนอยู่ใต้โต๊ะวะ

กวินทร์เอ่ยถามอย่างข้องใจเมื่อไม่เห็นเพื่อนรัก พลางก้มมุดลงไปใต้โต๊ะอาหาร แต่ก็ไม่เห็นใครเลยสักคน นอกจากเจ้ามินิที่นั่งอยู่ข้างเก้าอี้ของนายสาว  เขาตกใจรีบลุกขึ้นมาเมื่อเห็นเจ้าสุนัขโชว์เขี้ยวขาวให้

                ฉันอยู่นี่ต่างหากล่ะ

เสียงเล็กแหลมแต่ฟังดูอู้อี้ของใครบางคนดังขึ้นมาจากบนเก้าอี้ของนักวิจัยสาว รัญชนาเพิ่งนึกขึ้นได้  เธอจึงล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ แล้วหยิบร่างจิ๋วของนวินดาออกมาวางไว้บนโต๊ะอาหาร ตรงที่ ที่ชนัญญาได้จัดไว้ให้ ทั้งกวินทร์ และสองสาวคู่แฝดมองไปบนโต๊ะอาหารด้วยสีหน้าตกตะลึงราวกับเห็นสัตว์ประหลาด แต่แล้วก็สะดุ้งโหยงเมื่อเจ้าเพื่อนรักตะโกนเสียงดังลั่นบ้าน พลางทำท่าจะเข้าไปเอาเรื่องกับนักวิจัยสาว

                เฮ้ย! นิว ทำไมแกตัวหดเหลือแค่นี้วะ คุณรัญ นี่คุณทำอะไรกับเจ้านิวมันน่ะ ไหนบอกว่าจะหาทางแก้ แต่นี่มันหนักกว่าเก่าแล้วนะ

กวินทร์เริ่มเหลืออดกับสิ่งที่เกิดขึ้น นอกจากเพื่อนเขาจะไม่กลับคืนร่างเดิมแล้ว แต่เหตุการณ์ดูเหมือนจะเลวร้ายลงไปกว่าเดิมเสียอีก

                วินคะ ใจเย็นๆ ก่อนนะ ฟังคุณรัญเขาอธิบายก่อนดีกว่าไหม

 เมื่อฝาแฝดผู้น้องเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินเข้าไปขวางตรงกลางระหว่างกวินทร์กับรัญชนาไว้ เธอรู้นิสัยของสาวหล่อหน้าตี๋ดีว่า เขาเป็นคนใจร้อน โผงผาง และขี้โวยวาย แต่อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนดีไม่เคยคิดจะลงไม้ลงมือกับคนที่อ่อนแอกว่า แต่ด้วยเพราะเขารักเพื่อนเป็นที่สุด จึงอาจเผลอทำไม่ดีกับคนที่ทำให้เพื่อนของเขาตกอยู่ในอันตรายได้ถ้าจำเป็น

ต่อ

“เย็นไม่ไหวแล้วญา ชีวิตเพื่อนวินทั้งคนนะ เอ้า ตกลงว่าไงคุณ จะทำยังไงต่อไป บอกมาสิ”

รัญชนาตกใจกับเสียงตะคอกถามของกวินทร์จนนั่งตัวลีบอยู่บนเก้าอี้ ก่อนจะรีบตอบกลับไปอย่างละล่ำละลัก

                เอ่อ คือ ฉัน คิดว่าภายในวันสองวันนี้น่าจะสำเร็จนะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดน่ะ

                “แน่ใจนะคุณ ถ้าไอ้นิวมันเป็นอะไรไปมากกว่านี้ เตรียมตัวหาคนไปประกันตัวได้เลย”

                กวินทร์จ้องหน้านักวิจัยสาวอย่างคาดโทษ คนถูกข่มขู่หน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ชญานันท์จึงรีบเข้ามาช่วยเกลี้ยกล่อมสาวหล่อหน้าตี๋อีกคน ก่อนจะหันไปพูดกับรัญชนาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

                “เอาน่า นายนี่ดูสิ คุณรัญเขากลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว เดี๋ยวเกิดช็อกไปก็ยิ่งหนักใหญ่สิ คราวนี้นิวไม่ได้คืนร่างเดิมแน่ๆ เลย นั่งลงกินข้าวได้แล้ว เสียงดังโวยวายน่ารำคาญจริงๆ เลย คุณรัญอย่าไปถือสาเขาเลยนะคะ”

                เฮอะ ไม่ใช่เพื่อนเธอบ้างก็แล้วไป แล้วนี่นิว แกเป็นไงบ้างวะ ตัวกระเปี๊ยกแค่นี้คงลำบากมากเลยใช่ไหม ฉันขอโทษจริงๆ นะ ที่ทำให้แกต้องเป็นแบบนี้

สาวหล่อหน้าตี๋ก้มลองมองเพื่อนรัก พลางลูบผมบนศีรษะเล็กๆ ขนาดเท่าหนูแฮมสเตอร์นั้นเบาๆ อย่างสงสาร นวินดาอดซาบซึ้งกับน้ำใจของเพื่อนรักไม่ได้ น้ำตารื้นขึ้นมาคลอที่ขอบตาด้วยความรู้สึกตื้นตัน

ฉันไม่เป็นไรหรอก ให้เวลาคุณรัญเขาหน่อยก็แล้วกันนะ

ในที่สุดความเงียบสงบก็กลับเข้ามาสู่ห้องอาหารแห่งนั้นอีกครั้ง ทุกคนนั่งประจำที่ของตนเอง แม้แต่เจ้ามินิก็ยังนั่งกินอาหารในชามข้าวของมันอยู่ข้างๆ เจ้านายสาว ส่วนนวินดาที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารนั้น กวาดสายตามองไปรอบๆโต๊ะอาหารซึ่งตอนนี้มันกลับกลายเป็นขนาดมหึมาทุกอย่าง เขามองจานของตัวเองที่มีขนาดเล็กกว่าจานของคนอื่นๆ และจัดถูกจัดตกแต่งเอาไว้อย่างน่ารักราวกับเป็นอาหารเมนูพิเศษสำหรับเด็ก แต่ทว่ามันก็ยังคงใหญ่เกินไปสำหรับคนตัวจิ๋วอย่างเขาอยู่ดี ดูๆ ไปแล้วไม่มีอะไรที่เขาสามารถกินได้เลยสักอย่างเดียว

                หวา ชิ้นเบ้อเร่อเลย ฉันจะกินยังไงละเนี่ย

เขาพูดพึมพำกับตัวเอง แล้วตัดสินใจเดินไปที่ไส้กรอกชิ้นหนึ่งที่วางอยู่ในจาน เขาอ้าปากกว้างพยายามงับมันอย่างรวดเร็ว

                อื้อ…อานอิด

ดูเหมือนฟันซี่เล็กๆ นั้นจะติดอยู่กับผิวด้านนอกของไส้กรอกรมควัน ซึ่งมีความเหนียวเป็นพิเศษกว่าไส้กรอกธรรมดาทั่วๆ ไป คนตัวจิ๋วได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอร้องขอความช่วยเหลือจากคนรอบข้าง

                ใจจริงแล้วรัญชนาอยากจะรีบกินให้เสร็จๆ ไป จะได้รีบทำการทดลองต่อ แต่เมื่อเห็นคนตัวเล็กมีปัญหากับการกินอย่างนั้น เธอจึงพยายามช่วยนวินดาด้วยการพยายามยื้อยุดฉุดกระชากไส้กรอกชิ้นโตออกจากปากของคนตัวเล็กด้วยท่าทางทุลักทุเล พาให้อีกสามคนที่เหลือถึงกับลุ้นจนตัวโก่งว่าที่หลุดออกมานั้นจะเป็นไส้กรอกชิ้นโตหรือฟันซี่น้อยๆ ของสาวหล่อในร่างจิ๋วกันแน่

เอานี่ กินแบบนี้ดีกว่า

ในที่สุดนักวิจัยสาวก็ทำสำเร็จ เธอสามารถเอาไส้กรอกชิ้นยักษ์สำหรับคนตัวจิ๋วออกมาได้โดยที่เจ้าของร่างนั้นไม่บุบสลาย ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ตัดแบ่งอาหารทุกอย่างเป็นชิ้นเล็กๆ พอดีคำกับปากของนวินดาแล้วค่อยๆ ป้อนเข้าปากของเขา

“ขอบคุณนะ คุณรัญ”

                เมื่อกวินทร์ได้เห็นภาพที่รัญชนาดูแลเพื่อนรักของเขาเป็นอย่างดี ก็ค่อยรู้สึกดีกับเธอขึ้นมานิดหน่อย แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่วายนึกโกรธเคืองเธออยู่ดีที่ทำให้เพื่อนของเขาต้องมาใช้ชีวิตลำบากลำบนแบบนี้ สองสาวพี่น้องฝาแฝดที่อยู่ในเหตุการณ์ก็พากันถอนใจยาวอย่างโล่งอก  

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้จ้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #85 My Angle (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มีนาคม 2553 / 07:58
    น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก>///<
    #85
    0
  2. #71 Sammael Sin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 มีนาคม 2553 / 16:48
    น่ารักครับ....>//< นางเอกกับนายเอกน่ะ เธอทำยังก่ะนายเอกเป็นผู้ชายแน่ะ...

    นันญ์กับญาน่ะ เป็นรักต้องห้ามไปโลด  ส่วนวิน ลองแหกไปคู่กับทอมหน้าสวยผมยาวแต่ดันห้าวกว่าคงเข้าท่าดี...
    #71
    0