รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 31 : สับสนหัวใจ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 มี.ค. 53

ตอนที่ 31 : สับสนหัวใจ

                เมื่อเจ้าตัวเล็กกับนักวิจัยสาวทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว หญิงสาวก็ขอตัวกลับไปทำการทดลองของเธอก่อน โดยไม่ลืมที่จะคว้าคนตัวจิ๋วใส่ไว้ในกระเป๋าด้วย และปล่อยให้อีกสามคนดูแลความเรียบร้อยต่างๆ ภายในบ้านตามหน้าที่ที่แต่ละคนได้รับมอบหมาย  ทันทีที่กวินทร์เห็นว่ารัญชนาเดินเข้าห้องทดลองไปแล้ว เขาก็โพล่งขึ้นมาทันที

                ฉันล่ะเป็นห่วงเจ้านิวมันจริงๆ ถ้ายายแว่นนั่นทำให้นิวกลับไปเป็นอย่างเดิมไม่ได้ พวกเราจะทำยังไงดีนะ

สาวหล่อหน้าตี๋กล่าวพร้อมกับช่วยแฟนสาวเก็บจานชามวางเรียงซ้อนกัน โดยมีแฝดผู้พี่ของแฟน ยืนเช็ดโต๊ะอยู่ใกล้ๆ

                นายตื่นตูมมากเกินไปหรือเปล่า ฉันว่าคุณรัญเขาทำให้ตัวเล็กลงได้ เขาก็ต้องมีวิธีทำให้ตัวโตขึ้นได้เองแหละน่า

ชญานันท์ชักเริ่มรู้สึกว่า สาวหล่อหน้าตี๋จะเป็นห่วงเป็นใยเพื่อนรักจนมากเกินไป จึงอดที่จะพูดเหน็บแนมไม่ได้ สาวหล่อรีบเถียงกลับอย่างหงุดหงิด ไม่เข้าใจว่าทำไมชญานันท์ต้องเข้าข้างนักวิจัยสาวขนาดนั้นด้วย

                เธอนี่ก็อีกคน ทำไมถึงได้ไปเห็นดีเห็นงามกับแม่นักวิจัยนั่นมากมายขนาดนี้นะ เขาเป็นแม่เธอรึไง พูดอะไรถึงต้องเชื่อไปเสียทุกอย่าง แล้วก็นะเพราะนิวมันเป็นเพื่อนฉันไม่ใช่เพื่อนเธอนี่ เธอจะพูดยังไงก็พูดได้

วินคะ ทำไมพูดแรงอย่างนั้นล่ะ ญารู้ว่าวินเป็นห่วงเพื่อน แต่ก็ไม่ควรมาพาลเอากับคนอื่นแบบนี้สิคะ”

ชนัญญาหันมากล่าวกับคนรักพร้อมกับทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไรนัก เมื่อเห็นพี่สาวหน้าเจื่อนไปทันทีเมื่อถูกแฟนสาวหล่อของเธอตวาดใส่อย่างนั้น

                เอาเข้าไป งานเข้าเลยไอ้วิน ใส่กันไม่ยั้งแบบนี้ เข้าขากันจริงๆ นะ พี่น้องคู่นี้ เฮ้อ คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย สามคนโดนด่าชิบ เอ๊ย ไม่เอาละ วินขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงด้วย ปากเดียวจะไปสู้อะไรสองปากได้ล่ะไปทำงานดีกว่า

กวินทร์หันมาพาลเอากับสาวคนรักด้วยอีกคน ก่อนจะผลุนผลันเดินออกไปจากห้องอาหาร ทิ้งให้สองสาวคู่แฝดยืนนิ่งมองตากันปริบๆ เมื่อห้องอาหารกว้างใหญ่นั้นเหลือกันอยู่เพียงแค่สองคน

ชนัญญาซึ่งทนเก็บงำความสงสัยมาตลอดก็อดรนทนไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามแฝดผู้พี่ให้หายข้องใจว่า แท้จริงแล้วอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ชญานันท์กับกวินทร์ไม่ลงรอยกัน และหาเรื่องมาทะเลาะเบาะแว้งกันได้อยู่ตลอดเวลา และท้ายที่สุดก็มักจะเป็นเธอที่ตกที่นั่งลำบากต้องมาคอยอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งคู่เสมอ

                นันท์ ญาถามจริงๆ ทำไมนันท์ถึงต้องทะเลาะกับวินอยู่เรื่อยเลย นันท์ไม่ชอบวินเขาตรงไหนเหรอคะ

               

 แฝดผู้พี่เมื่อเจอคำถามเช่นนั้นก็ได้แต่ชะงักนิ่งอึ้งไปอย่างไม่รู้จะตอบว่าอะไร แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงได้รู้สึกเหมือนทนไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นสาวหล่อหน้าตี๋มาวนเวียนป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ คู่แฝดของเธอ คนถามเริ่มหมดความอดทนเพราะอีกฝ่ายได้แต่นิ่งเงียบไม่ตอบอะไรกลับมาเสียที

                ว่าไงคะนันท์ ตอบญาหน่อยสิ ญาอึดอัดนะที่ต้องมาคอยอยู่ตรงกลางระหว่างนันท์กับวินตลอดเลย

                ไม่มีอะไรหรอก ญาอย่าคิดมากเลย นันท์ก็แค่ไม่ชอบเวลาที่วินมาพูดจากวนประสาทก็เท่านั้นแหละชญานันท์ตอบแบบขอไปที ด้วยไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลอะไรมาตอบน้องสาวแท้ๆ ของเธอได้อีก ก็ตัวเธอเองยังไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นเลยสักนิด

                โธ่ แค่นั้นเองหรือคะ เอาเป็นว่าญาต้องขอโทษแทนวินด้วยแล้วกันนะ ถึงวินเขาจะปากร้ายยังไง แต่ที่จริงเขาเป็นคนใจดีแล้วก็จริงใจกับทุกคนนะคะ นันท์ก็อย่าไปถือสาเขาเลยนะ

 ชนัญญาหันมายิ้มให้พี่สาว หลังจากที่ได้ฟังคำตอบ ก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกดีขึ้นบ้างแต่ยังไม่ใช่ทั้งหมด เธอคิดว่าชญานันท์ยังคงมีอะไรบางอย่างที่ปิดบังเธออยู่ แต่ก็ไม่อยากจะซักไซ้ไล่เลียงหรือคาดคั้นเอาคำตอบในตอนนี้ แค่คิดว่าเมื่อไรที่ถึงเวลา คู่แฝดของเธอต้องการก็คงจะเป็นคนเผยมันออกมาเอง

ต่อ

“เอาเป็นว่านันท์จะพยายามแล้วกันนะ เอ่อ อย่ามัวมาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระแบบนี้อีกเลย ไปทำงานของเรากันเถอะ”

คนถูกตั้งคำถามได้แต่ยิ้มรับด้วยท่าทางเจื่อนๆ แล้วรีบขอตัวเลี่ยงไปทำงานของตน โดยมีสายตาของแฝดผู้น้องมองตามไปอย่างพยายามจับสังเกตถึงความผิดปกตินั้นอยู่ห่างๆ

                เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง คนตัวจิ๋วที่ได้แต่เดินวนเวียนไปมาอยู่ภายในห้องทดลองเริ่มรู้สึกเบื่อ เขาเหลือบมองรัญชนา ที่กำลังก้มหน้าก้มตาทดลองหยดสารเคมีชนิดต่างๆ ลงในบีกเกอร์ด้วยความตั้งใจ แม้ว่าท้องเล็กๆ ของเขาจะเริ่มเกิดอาการประท้วงเพราะความหิวขึ้นมาบ้างแล้ว

แต่เมื่อเห็นว่า หญิงสาวนักวิทยาศาสตร์ยังคงคร่ำเคร่งอยู่กับการหาวิธีทำให้เขากลับไปมีรูปร่างเหมือนคนปกติทั่วไปได้ ก็ไม่กล้าที่จะรบกวนเธอได้แต่นอนนิ่งอยู่บนกองหนังสือของหญิงสาว พลางมองไปรอบกายด้วยความรู้สึกหดหู่

ทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องนี้ดูใหญ่โตมโหฬารมากเหลือเกินในสายตาของคนตัวเล็กๆ อย่างเขา เหมือนเขาได้ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านยักษ์อย่างที่เคยเข้าไปถ่ายรูปตอนไปเที่ยวที่สวนสนุกอย่างไรอย่างนั้น จะเกิดอะไรขึ้นนะถ้าหากว่าเขาไม่สามารถกลับเป็นเหมือนเดิมได้

นักวิจัยสาวจะทำเช่นไร แล้วชีวิตเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป จะถูกพาไปออกรายการทอล์คโชว์ที่มีผู้คนรับชมมากมายทั่วโลกหรือเปล่า หรือว่าเขาจะถูกบรรดาคนในวงการนักวิทยาศาสตร์จับไปผ่าพิสูจน์เหมือนอย่างพวกเอเลี่ยนที่เห็นในภาพยนตร์อยู่บ่อยๆ

 นวินดาในร่างจิ๋วปิดตาลงพลางนึกคิดจินตนาการไปต่างๆ นานา แต่แล้วก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในสมองของเขา ถ้าเกิดเขาตัวเล็กเท่านี้ตลอดไปก็คงจะดี ในเมื่อไม่มีใครคิดจะรักและห่วงใยในตัวเขาอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว หรือแม้แต่อดีตคนรักก็ตาม เขาหายตัวไปตั้งหลายวันแล้วแต่กลับไม่มีใครคิดจะออกตามหาเขาเลยสักคน

ถ้าลงเป็นแบบนี้ต่อให้ตัวโตกลับไปเหมือนเดิมได้ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นกว่าเดิมสักเท่าไร เขาคิดแบบเข้าข้างตัวเองว่าอย่างน้อย ตอนที่เขายังตัวเล็กอยู่เท่านี้ ก็ยังมีเพื่อนๆ ที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเขา มีนักวิจัยสาวที่คอยดูแลเอาใจใส่ แค่นั้นก็มากมายสำหรับคนที่ไม่มีใครอย่างเขาแล้วจริงๆ

                เสียงใครบางคนเคาะประตูอยู่ที่หน้าห้อง คนตัวจิ๋วสะดุ้ง พลางรีบวิ่งลงจากโต๊ะในห้องทดลองไปที่หน้าประตู แต่เขาลืมไปว่าตัวเขายังสูงไม่ถึงขอบล่างของประตูด้วยซ้ำจะเปิดให้คนอื่นเข้ามาได้อย่างไร สาวหล่อเงยหน้ามองขึ้นไปยังคันโยกสำหรับเปิดประตูพลางถอนหายใจยาว ก่อนจะตะโกนด้วยเสียงแหลมเล็กถามคนที่อยู่ข้างนอก

                “ใครน่ะ”

                “ญาเองจ้ะนิว พวกเรารอทานข้าวอยู่น่ะ เรียกคุณรัญหน่อยสิ”

                เสียงของชนัญญาดังลอดผ่านประตูเข้ามา  คนตัวจิ๋วหันไปมองนักวิจัยสาวที่ยังคงง่วนอยู่กับการวิ่งไปวิ่งมาระหว่างโต๊ะทดลองสลับกับกระดานไวท์บอร์ดที่อยู่ข้างผนัง เหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เขาและหญิงสาวที่มาเคาะประตูอยู่หน้าห้องพูดกันเลยแม้แต่น้อย

                “คือคุณรัญกำลังยุ่งอยู่น่ะ เอาอย่างนี้แล้วกัน เดี๋ยวถ้าคุณรัญเขาว่างเมื่อไร คงจะลงไปเองแหละ พวกเธอทานกันก่อนเถอะ ไม่ต้องรอหรอกนะ”

                นวินดาเอ่ยกลับไป แต่อีกฝ่ายยังคงถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรักของแฟนเธอ

                “แล้วนิวล่ะ ไม่หิวเหรอคะ”

                “ไม่เป็นไร นิวยังไม่หิวหรอก ขอบคุณมากนะญา”

                เมื่อคนที่มาเรียกไปทานข้าวเดินกลับลงไปชั้นล่างแล้ว นวินดาจึงเดินกลับมานั่งมองนักวิจัยสาวอยู่ตรงที่เดิม ในวันนี้สีหน้าของหญิงสาวดูเคร่งเครียด ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มตรงมุมปากอย่างเช่นเคย ท่าทางตั้งอกตั้งใจกับการทดลองเป็นอย่างมาก แต่ความรู้สึกในใจของเขากลับแตกต่างไปจากเมื่อวานลิบลับ จู่ๆ เขาก็เกิดรู้สึกว่าไม่อยากให้ผลการทดลองนั้นสำเร็จขึ้นมาดื้อๆ  

........................................................................................... To Be Continued ....................................................................................

สวัสดีค่ะคุณผู้อ่านทุกท่าน

วันนี้ LovePenguin จะมาแจ้งข่าวเกี่ยวกับ กิจกรรมการตอบคำถามจากนิยายเรื่อง "รักซนๆ ของคนตัวเล็ก" ค่ะ
ซึ่งกิจกรรมนี้จะเริ่มประมาณช่วงกลางสัปดาห์หน้า ยังไงรอติดตามรายละเอียด เพื่อร่วมสนุกและรับของรางวัล
จาก LovePenguin ได้ ที่นี่ เร็วๆ นี้ค่ะ 

อ้อ...เกือบลืมบอกไป กิจกรรมพิเศษนี้ ขอสงวนสิทธิ์เฉพาะคนที่แอดเรื่องนี้ไว้เป็น favorite เท่านั้นนะคะ ^^

ขอบคุณมากค่ะ

LovePenguin
      (อั้ม)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #91 Sammael Sin (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 20:21
    ยินดีด้วยนะครับที่ได้ตีพิมพ์
    #91
    0