รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 21 : First kiss

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 839
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 มี.ค. 53

ตอนที่ 21 : First kiss

 

อีกมุมหนึ่งของคฤหาสน์ หลังจากที่เตรียมอาหารกลางวันเรียบร้อยแล้ว นวินดาจึงเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดใหม่ เขาพยายามหาตัวที่เล็กที่สุดในกระเป๋าเสื้อผ้าที่เพื่อนรักแบกมาให้ แต่สุดท้ายก็มีเพียงเสื้อยืดที่เคยเข้ารูปเมื่อตอนอยู่ในสภาพร่างกายเป็นปกติ กับกางเกงบ็อกเซอร์ที่เขามักจะใส่เป็นชุดนอนเสียมากกว่า ถึงแม้ว่าจะเป็นชุดที่เล็กที่สุดแล้วแต่ในความเป็นจริงมันก็ยังดูใหญ่เทอะทะกว่าตัวเขาในร่างเด็กอนุบาลนี่อยู่ดี เขานึกถึงตัวเองในวัยเด็ก พลางนึกไปถึงเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายที่มารดาของเขาเป็นคนตัดเย็บให้เองกับมือ ตอนนั้นเขารู้สึกภูมิใจมาก แม้ว่ามันจะเป็นแค่ชุดที่ทำได้ง่ายๆ ไม่ได้สวยและดูดีเหมือนอย่างเสื้อผ้าที่วางขายในแผนกเด็กของห้างสรรพสินค้าทั่วไป แต่มันก็มีคุณค่าทางจิตใจกับเขามาก

 

สาวหล่อร่างสูงในคราบเด็กอนุบาล นั่งยิ้มกับตัวเอง เขานึกถึงชีวิตในวัยเด็กที่อาศัยอยู่กับมารดาอย่างมีความสุข พลันนึกขึ้นมาได้ว่า โทรศัพท์มือถือซึ่งมีภาพมารดาเป็นภาพแบล็กกราวนด์หน้าจอนั้นหายไป เขาพยายามหาดูจนทั่วห้องแต่ก็ไม่พบ กระทั่งมานึกขึ้นได้ว่าเขาใช้มันครั้งสุดท้ายตอนที่กวินทร์โทรเข้ามา ในตอนนั้นเขากำลังวิ่งหนีเจ้ามินิอยู่ แล้วก็เผลอลืมทิ้งไว้ที่หน้าประตูห้องของรัญชนา

 

“ไม่นะ โทรศัพท์ของฉันจะถูกเจ้ามินิกินเข้าไปไหมเนี่ย”

 

นวินดาโพล่งออกมาอย่างตกใจ พลางรีบเปิดประตูออกไป แล้วตรงดิ่งไปที่หน้าห้องของนักวิจัยสาวทันที เขาก้มๆ เงยๆ พยายามหาว่าโทรศัพท์เครื่องจิ๋วของตนนั้นอยู่ที่ใด แต่ก็ไม่มีรองรอยว่าถูกวางทิ้งไว้แถวนั้นเลย สาวหล่อจึงถือวิสาสะเปิดประตูห้องของรัญชนาเข้าไปด้วยความร้อนใจ คิดว่าเจ้ามินิอาจจะคาบมันเข้าไปในห้องของเธอด้วย เขาจึงยืดตัวขึ้นเอื้อมมือเปิดประตูอย่างรวดเร็ว เป็นผลให้เจ้ามินิที่กำลังตั้งท่าจะวิ่งออกมาจากห้องนั้น กระโดดตัวลอยข้ามหัวของเขาออกไปนอกประตูทันที

 

“ว้าก เจ้ามินิ แกนี่ชอบทำให้ฉันตกใจอยู่เรื่อยเลยนะ”

 

เมื่อนวินดาเข้ามาในห้องนอนของรัญชนา เขาเดินย่องเบาๆ ไปรอบห้อง พลางควานหาโทรศัพท์มือถือของตนอย่างเงียบๆ เพราะไม่อยากจะรบกวนการทดลองของนักวิจัยสาวนัก หลังจากที่มัวแต่หาไปเสียทั่วห้องก็พบว่ามันวางอยู่บนหัวเตียงของหญิงสาวนั่นเอง สาวหล่อรู้สึกใจชื้นขึ้นมาที่เห็นว่าสภาพของมันยังเรียบร้อยดีอยู่ เขาคิดในใจว่าหญิงสาวคงจะเก็บมาให้ตอนที่เปิดประตูออกมาแล้วเจอเจ้ามินิกำลังต้อนรับเพื่อนรักของเขาอยู่ พลางนึกขอบคุณเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

“คุณรัญทำการทดลองไปถึงไหนแล้วนะ”

 

 สาวหล่อค่อยๆ ย่องเข้าไปในส่วนของห้องทดลอง เขาแอบยืนดูหญิงสาวที่ทำหน้าเคร่งเครียดอยู่ตรงหน้าโต๊ะสำหรับทำการทดลอง ดูเหมือนว่าเธอจะคร่ำเคร่งกับมันมากจนไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาอยู่ในห้องของเธอตั้งแต่เมื่อไร เขารู้สึกว่าเธอคงกำลังพยายามที่จะปรุงยาเพื่อให้เขากลับสู่สภาพเดิมได้โดยเร็วที่สุด จนไม่ได้สนใจเลยว่ามีใครเข้าหรือออกจากห้องบ้าง จึงได้แต่ชื่นชมในความรับผิดชอบนั้นอยู่เพียงผู้เดียว

 

กระทั่งนวินดาเห็นว่านักวิจัยสาวที่กำลังยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่นั้น จู่ๆ ก็ทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นทำเอาคนที่ยืนดูอยู่เงียบๆ ถึงกับตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาจึงรีบวิ่งมาหาร่างบางทันที

 

                คุณรัญ เป็นอะไรหรือเปล่า

 

                “ฉัน ปะ ปวด. . .”

 

นวินดาคาดเดาอาการจาก การกระทำของคนตรงหน้าที่ได้แต่นั่งเอามือกุมท้องไม่พูดไม่จา ก็รู้ได้ในทันทีว่าเธอคงจะหิวเหมือนเมื่อวาน เพราะนี่ก็เลยเวลาอาหารกลางวันมานานแล้ว

 

“คุณปวดท้องเพราะหิวข้าวใช่ไหม”

 

หญิงสาวหันกลับมาพยักหน้าเป็นการบอกให้รู้ว่าสิ่งที่เขาคาดเดานั้นถูกต้อง สาวหล่อจึงเอ่ยขึ้น

 

“ถ้างั้นก็ไปกินข้าวก่อนเถอะ นิวเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว”

 

                ไม่เป็นไรฉันยังไหว อีกนิดเดียวเองฉันว่ามันน่าจะสำเร็จแล้วล่ะ

 

ว่าแล้วนักวิจัยสาวก็ค่อย ๆ พยุงตัวขึ้นเกาะขอบโต๊ะ แต่ด้วยความที่ขาของเธอดูเหมือนจะหมดแรงเอาดื้อๆ จึงทำให้เธอล้มหน้าคะมำ โชคดีที่นวินดาเข้ามารับตัวเธอไว้ได้ทัน แต่เพราะความที่ตอนนี้เขาอยู่ในร่างของเด็กตัวเล็กจึงช่วยรับไว้ได้แต่เฉพาะช่วงศีรษะของเธอไม่ให้กระทบพื้นเท่านั้น ส่วนอื่นเช่น เข่า หรือข้อศอกนั้นมีรอยแดงเป็นวง เพราะกระแทกกับพื้นเข้าอย่างจัง

 

                โอ๊ย ทำไมหนักแบบนี้เนี่ย

 

เสียงของคนตัวเล็กที่อยู่ภายใต้ร่างหญิงสาวที่ตัวใหญ่กว่าอุทานออกมา รัญชนาตกใจทำท่าจะพยุงตัวเองขึ้น แต่ขาและแขนของเธอยังไม่มีแรงจึงทำให้เธอล้มทับเจ้าตัวน้อยตรงหน้าอีกครั้ง ผลจากการล้มในคราวนี้ทำให้ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงนิดเดียวเท่านั้น ลมหายใจอุ่นของคนตรงหน้าทำให้นวินดาเงยหน้าขึ้นมองและพบว่าบนใบหน้าของหญิงสาวนักวิจัยนั้นปราศจากแว่นตากรอบดำที่เคยใส่อยู่เป็นประจำ คงเพราะมันได้หลุดกระเด็นไปในตอนที่เธอล้มครั้งแรก

 

                สาวหล่อในร่างของเด็กอนุบาลเหมือนตกอยู่ในมนต์สะกดของหญิงสาวตรงหน้า หัวใจของเขากระตุกไหววูบ ร่างกายของเขาขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากเล็กเลื่อนไปจุมพิตบนริมฝีปากเรียวบางนั้นแผ่วเบา รัญชนาเองก็ตกใจเช่นกันที่รู้สึกว่าใบหน้าของเจ้าตัวเล็กนั้นอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ เธอได้แต่ลืมตาโพลงมองริมฝีปากของอีกฝ่ายที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงริมฝีปากนุ่มนั้น เสียงหัวใจเต้นถี่เป็นจังหวะรัวเร็วจนทำให้เธอแทบหยุดหายใจไปในวินาทีนั้น น่าแปลกนักที่เธอไม่ได้ขัดขืนแต่กลับยินยอมให้อีกฝ่ายทำในสิ่งที่เธอไม่เคยได้รู้จักมาก่อนเป็นครั้งแรกในชีวิต

 

“นิว อยู่ในนั้นหรือเปล่า”

 

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งมนต์สะกดนั้น เสียงของใครบางคนดังลอดเข้ามาในห้อง พร้อมด้วยเสียงตะกายประตูและเสียงเห่าของเจ้ามินิ ทำให้คนทั้งสองตื่นจากภวังค์ และผละแยกออกจากกันทันทีด้วยความตกใจ รัญชนารีบลุกขึ้นจากพื้นโดยลืมความเจ็บที่ขาและแขนของเธอไปเสียสนิท เธอคลำหาแว่นตาของตัวเองที่ตกอยู่บนพื้นจนเจอแล้วจึงสวมมันกลับไปไว้ดังเดิม พลางทำเป็นสาละวนยุ่งอยู่กับการทดลอง บนโต๊ะสูงนั้น มือข้างหนึ่งกุมตรงหัวใจที่ยังคงเต้นถี่จนรู้สึกราวกับว่ามันจะหลุดออกมากองอยู่ข้างนอกแล้ว

 

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #63 กระต่ายยัก (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 17:38
    น่ารักมากก
    #63
    0
  2. #51 My Angle (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มีนาคม 2553 / 17:11
    ฮุๆฮิๆ โอ๊ะ...โอ oO
    #51
    0