รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 20 : แสบคูณสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 มี.ค. 53

ตอนที่ 20 : แสบคูณสอง

 

ชนัญญาที่กำลังจะอ้าปากเถียงแฝดผู้พี่ พลันสงบปากสงบคำลงทันที เมื่อเห็นเด็กน้อยอายุราวห้าขวบ แถมยังใส่เสื้อตัวใหญ่ยาวเป็นกระโปรง วิ่งเข้ามาในห้องรับแขกนั้นพอดี ใบหน้ากลมบวกกับตาโตใสแป๋วนั้นช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกินในสายตาของคนรักเด็กอย่างเธอ ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกาย เธออดไม่ได้รีบวิ่งเข้าไปกอดเด็กน้อยคนนั้นทันที จนคนตัวเล็กในอ้อมกอดของหญิงสาวกับสาวหล่อหน้าตี๋ที่เดินตามเข้ามาทีหลังถึงกับตกใจร้องเสียงหลงทั้งคู่

 

“เฮ้ย! / ญา! อย่าไปกอดมันนะ”

 

ใบหน้ากลมๆ ของนวินดาซบอยู่กับอกนุ่มๆ ของหญิงสาวอย่างไม่ตั้งใจ เขารู้สึกว่าตัวเองร้อนผ่าว แก้มแดงไปจนถึงใบหู กวินทร์ทำท่าตกใจเขารีบแยกเจ้าเด็กน้อยให้ออกห่างจากแฟนสาวของเขา แต่ชนัญญากลับไม่ยอมปล่อย พลางหันมาเอ่ยถามแฟนสาวหล่อหน้ามุ่ย

 

“มาห้ามทำไมคะวิน ญาจะเล่นกับน้องเขานะ”

 

“ไม่ได้นะญา คนนี้ไม่ได้ นี่มันไอ้นิว เพื่อนวินเอง”

 

สิ้นเสียงของกวินทร์ ทั้งชนัญญาที่กำลังพยายามจะเข้าไปเล่นกับนวินดาในร่างเด็กอนุบาลและชญานันท์ที่นั่งมองคนทั้งสามยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมา ถึงกับอุทานออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

 

“หา!

 

หลังจากที่เงียบอยู่นาน นวินดาจึงเอ่ยขึ้นแต่ใบหน้ายังคงแดงก่ำไม่หาย

 

“ญารีบปล่อยเถอะ เดี๋ยวไอ้วินมันจะหึงจนบ้าไปมากกว่านี้”

 

คำพูดของนวินดาที่อยู่ในร่างของเด็กน้อยสร้างความประหลาดใจให้กับสองสาวยิ่งนัก

 

                พวกเธอคงจะตกใจกันมากล่ะสิ ฉันคือนิวจริงๆ นะ แต่ว่าตอนนี้กลายเป็นเด็กไปเสียแล้ว ไม่รู้จะกลับเป็นเหมือนเดิมอีกเมื่อไร แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณมากๆ เลยนะ ที่จะมาช่วยนิวกับวินทำงานบ้านที่นี่ นิวขอตัวไปทำอาหารกลางวันก่อนนะ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้วจะได้มาทานข้าวกัน วินเดี๋ยวฉันกลับไปที่ครัวก่อนนะ แล้วแกอย่าพาสองสาวไปหลงเหมือนเมื่อกี้อีกล่ะ”

 

 นวินดาพูดพร้อมกับเดินกลับห้องครัวไป ปล่อยให้สองสาวนิ่งอึ้งไปตาม ๆ กัน

 

                เห็นไหมวินบอกแล้วไม่เชื่อ ได้เห็นกับตาเองทีนี้ อึ้งกันไปเลยล่ะสิ

 

กวินทร์เรียกทั้งคู่ออกจากภวังค์ ชนัญญาได้สติก่อน เธอเอ่ยเสียงแผ่วอย่างไม่อยากจะเชื่อนัก แต่เมื่อพิจารณาใบหน้าของเด็กคนนั้นดูดีๆ แล้ว ก็มีเค้าโครงใกล้เคียงกับนวินดา สาวหล่อร่างสูงที่เธอเคยเจอมาก่อนหน้านี้จริงๆ

 

                แล้วนิวเขาจะต้องอยู่ในร่างนั้นอีกนานแค่ไหนกันนะ น่าสงสารจัง

 

                “ไม่แน่ใจเหมือนกัน ยายนักวิจัยนั่นบอกว่าแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมงก็จะกลับเป็นเหมือนเดิม แต่วินกลัวว่ามันจะเป็นอย่างที่คิดไว้น่ะสิ”

 

                สาวหล่อหน้าตี๋ยกมือขึ้นมากุมขมับ พลางทำหน้าเหนื่อยใจแทนเพื่อนรัก ชญานันท์จึงเอ่ยถามขึ้นบ้าง

 

“แล้วพวกเราจะช่วยอะไรนิวเขาได้บ้างล่ะ”

 

                ก็คงต้องอยู่ที่นี่คอยช่วยเจ้านิวมัน จนกว่ามันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแหละ

 

 กวินทร์พูดพร้อมกับยัดม้วนกระดาษรายการงานที่ต้องทำใส่มือของชญานันท์ ในจังหวะนั้นเองที่มือของทั้งคู่สัมผัสกันอย่างไม่ตั้งใจ จึงทำให้สายตาของทั้งสองประสานกันโดยบังเอิญ หญิงสาวหลบตามองไปทางอื่นทันที อีกฝ่ายได้แต่ชะงักไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจกับบางสิ่งที่อยู่ในแววตาคู่นั้น ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าการกระทำของตนนั้น ตกอยู่ในสายตาของหญิงสาวอีกคนมาตลอด เธอรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยกับท่าทางของคนทั้งคู่

 

                เอ่อ วินดูรายการพวกนั้นแล้ว คิดว่าคงจะขอรับหน้าที่ดูแลสวนกับล้างรถก็แล้วกัน ส่วนญากับนันท์อยากทำอันไหนก็เลือกเอานะ

 

                ชนัญญาแกล้งทำเป็นไม่เห็นอาการผิดปกตินั้น เธอคว้ากระดาษในมือของแฝดผู้พี่มาดู พลางเอ่ยถามเมื่อเห็นหน้าที่หนึ่งที่น่าสนใจ

 

“ไหน ขอญาดูบ้างสิ เอ๊ะ อาบน้ำกับให้อาหารเจ้ามินิ เอ๋ เจ้ามินินี่คงจะเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้าของบ้านนี้ใช่ไหมคะวิน”

 

เมื่อได้ยินชื่อสุนัขตัวโตที่จู่โจมเข้ามาต้อนรับเขาอย่างน่ากลัวนั้น สาวหล่อหน้าตี๋รีบออกปากห้ามทันทีเพราะกลัวว่าคนรักจะโดนแบบเดียวกับที่เขาโดนเมื่อครู่นี้

 

“ญา อย่าไปยุ่งกับเจ้ามินิมันเลยนะ อืม วินว่า ยกหน้าที่นี้ให้นันท์เขาไปดีกว่า”

 

“อ้าว แล้วเรื่องอะไรมาโบ้ยงานให้ฉันแบบนี้ล่ะ ไหนว่าจะให้เลือกเองไง”

 

ชญานันท์รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง เมื่อสาวหล่อคนรักของน้องสาวโยนงานที่ดูท่าทางจะเป็นเรื่องยากที่สุดในนั้นมาให้เธอโดยไม่มีการถามไถ่ถึงความสมัครใจก่อน จึงตวาดเสียงใส่อย่างโกรธเคือง พลันเสียงสั่นสะเทือนอะไรบางอย่างทำให้เธอหันไปมองรอบตัวอย่างหวาดระแวง

 

“เสียงอะไรน่ะ”

 

“สงสัยจะเป็นเจ้ามินิแน่ๆ เลย ญาครับ ช่วยวินด้วย วินกลัวมันน่ะ”

 

กวินทร์พอจะจำได้ว่าเสียงแบบนี้มันเหมือนเสียงฝีเท้าของเจ้าสุนัขร่างใหญ่กำลังวิ่งตรงเข้ามายังบริเวณที่พวกเขายืนอยู่ เขารีบกระโดดเข้าไปอาศัยแผ่นหลังของแฟนสาวเป็นที่กำบังทันที สองสาวมองหน้ากันสลับกับมองไปยังประตูหน้าห้องรับแขก

 

ไม่กี่อึดใจต้นตอของเสียงปริศนาก็โผล่หัวโตๆ เข้ามาในห้องรับแขก พร้อมกับวิ่งปุเลงๆ มาหยุดนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้าสองสาวฝาแฝดที่ได้แต่ยืนนิ่งมองสุนัขร่างใหญ่ขนฟูจนแทบปิดตาได้มิด มันย่อตัวลงนั่งบนขาหลังทั้งสองข้าง ก่อนจะยกขาหน้าทั้งสองขึ้นมาพร้อมกับแลบลิ้นยาว และเห่าสองครั้งเป็นคำทักทาย

 

“น่ารักจังเลย”

 

ชนัญญาและชญานันท์เอ่ยขึ้นพร้อมกัน ทั้งคู่ตรงเข้าไปลูบหัว พร้อมกับเขย่าขาหน้าของมันเพื่อทักทายตอบ สาวหล่อหน้าตี๋ที่ได้แต่ยืนหลับตาปี๋ตัวสั่นงันงกอยู่นั้น ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองก็เห็นว่าทั้งสองสาวกำลังเล่นกับเจ้าสุนัขตัวโตด้วยท่าทางสนุกสนาน เขามองเจ้าตัวโตสี่ขาที่ทำหน้าเจ้าเล่ห์ส่งยิ้มแบบยียวนมาให้แล้วก็ได้แต่ชี้หน้าคาดโทษที่แกล้งทำเป็นน่ารักต่อหน้าสาวๆอย่างนั้น

 

“เจ้าหมาบ้า ทำเป็นออดอ้อนแฟนฉันเหรอ เฮ้ย อย่าเข้ามานะ”

 

มินิส่งเสียงเห่าพลางกระดิกหางที่สั้นกุดไปมาราวกับท้าทายพ่อคนขี้กลัวนั้น จนกวินทร์รีบกระโดดหลบไปหลังโซฟาเมื่อเจ้าตัวโต ทำท่าจะกระโจนใส่เขาอีกรอบ ชญานันท์หัวเราะขำกับท่าทางของสาวหล่อหน้าตี๋พลางเอ่ยปากขอรับหน้าที่ดูแลเจ้ามินิเอง เมื่อกวินทร์ได้เห็นรอยยิ้มกว้างของพี่สาวของคนรัก เขาก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นในใจอย่างบอกไม่ถูก

 

หรือว่าเราจะชอบยายนั่นเข้าแล้ว เฮ้ย เป็นไปไม่ได้หรอกน่า ก็แค่คนที่หน้าเหมือนญาเท่านั้น เลยทำให้หวั่นไหวล่ะมั้ง จะคิดมากทำไมว้า

 

สาวหล่อสะบัดหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง ก่อนจะทำกลัวๆ กล้าๆ เดินเข้าไปหาสองสาวฝาแฝดที่ยืนเล่นกับเจ้ามินิอยู่

 

“ญา วินว่าเราไปทำงานกันเถอะ นันท์เขาบอกแล้วนี่ว่าจะดูแลเจ้ามินิให้ ไปกับวินนะ”

 

สิ้นเสียงของกวินทร์ รอยยิ้มเมื่อครู่ของชญานันท์ก็พลันหุบลงทันที ยิ่งเมื่อเห็นสาวหล่อเข้ามาโอบกอดและคลอเคลียอยู่กับน้องสาวของตัวเองไม่ห่าง ก็เกิดอาการหมั่นไส้กำเริบขึ้นมาอีกระลอก

 

“ไปเจ้ามินิ เราไปเดินเล่นกันเถอะ อยู่แถวนี้มันรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ค่อยออกยังไงไม่รู้”

 

                ชญานันท์พูดพลางหันหลังเดินหนีออกไปทางหน้าห้องรับแขก เพราะไม่อยากเห็นภาพสวีทตรงหน้าเลยสักนิด กวินทร์ได้แต่งงกับการกระทำของเธอ

 

                อ้าว นันท์จะไปไหนนั่นเดี๋ยวก็หลงหรอก

 

                ก็วินแหละ ญาบอกแล้วไงคะ เวลานันท์เขาอยู่ ก็เกรงใจเขาหน่อยสิ เห็นไหมเดินหนีไปอีกแล้ว เดี๋ยวก็หนีออกจากบ้านไปเหมือนเมื่อวานอีกหรอก ไปค่ะ รีบตามไปกันดีกว่านะ

 

ชนัญญาต่อว่าแฟนสาวหล่อที่ทำให้พี่สาวของเธอเดินหนีไป พลางเดินนำออกไปก่อน ทิ้งให้คนที่เดินตามหลังได้แต่รำพึงกับตัวเองในใจ

 

                โชคดีนะที่เรามีแฟนแค่คนเดียว ถ้าต้องมาคอยเอาใจทั้งคู่เนี่ย คงจะปวดหัวตายกันไปข้างแน่ๆ   

 

ติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้จ้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #78 NuDawZa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มีนาคม 2553 / 11:48

    ฮันแน่!ชอบนันท์เข้าแล้วล่ะสิ

    #78
    0
  2. #50 My Angle (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2553 / 17:10
    บ่นแบบนี้  อยากมีอีกคนรึงัยคะ
    #50
    0