รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 16 : สาวหล่อในคราบเด็กน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ก.พ. 53

ตอนที่ 16 : สาวหล่อในคราบเด็กน้อย

 

เมื่อหญิงสาวนักวิจัยมองเด็กน้อยตรงหน้า พร้อมๆ กับทวนคำพูดที่ได้ฟังก็ถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ เธอก้าวถอยหลังออกไปทางประตูห้องครัวสองถึงสามก้าว พลางยกมือขึ้นกุมขมับตัวเอง

 

ว่าไงนะ! นี่เธอคือนิวงั้นเหรอ ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ ทำไมเหลือตัวเล็กแค่นี้ล่ะ ฉันใส่ยาไปแค่หยดเดียวเอง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ถ้าผลการทดลองนั้นถูกต้องตามสูตรแล้ว หยดเดียวมันต้องลดอายุลงไปแค่ปีเดียวสิถึงจะถูก” 

 

รัญชนาโพล่งออกมาอย่างลืมตัว เธอทำหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก ทั้งที่มั่นใจกับผลการทดลองของตัวเองอยู่แล้วเชียว แต่พอผลออกมาเป็นแบบนี้ก็ทำเอานักวิจัยสาวถึงกับเบลอไปหมด ส่วนนวินดานั้นพอได้ยินว่าสาเหตุที่ทำให้ตัวเขาต้องหดเล็กลงเหลือแค่ความสูงระดับเด็กอนุบาลนั้นเป็นผลมาจากการทดลองของหญิงสาวตรงหน้าเขาก็ถึงกับตาโตร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ

 

หา! นี่คุณเอายาที่ใช้ทำวิจัยมาทดลองกับนิวเหรอ อย่าบอกนะว่าใส่ลงไปในอาหารเมื่อกี้น่ะ”

 

น้ำเสียงแหลมเล็กที่โพล่งออกมาเสียงดังนั้น ไม่ได้ทำให้รัญชนาหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเองได้เลย หญิงสาวได้แต่ยืนนิ่งทำท่าครุ่นคิด ปากก็ขมุบขมิบคล้ายจะพูดอะไร แต่เขากลับฟังไม่ได้ศัพท์เลยสักนิด

 

คุณรัญ อย่ามาล้อเล่นกันแบบนี้นะ คุณมียาแก้ใช่ไหม รีบเอาออกมาเถอะนะ นิวอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม”

 

สาวหล่อที่มีสภาพร่างกายหดเล็กเหลือความสูงเพียงไม่ถึงเอว คว้าชายเสื้อกาวน์ของร่างบางตรงหน้าเอาไว้ พลางส่งสายตาอ้อนวอน นักวิจัยสาวก้มลงมองนวินดาในร่างของเด็กอนุบาล ก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาวิงวอนนั้น พลางเอ่ยตอบเสียงอ่อย

 

ยาแก้เหรอ. . .ไม่มีหรอก”

 

“ว่าไงนะ ไม่มียาแก้ คุณรัญนี่คุณบ้าหรือเปล่า เขามีกฎหมายห้ามทดลองกับมนุษย์ถ้าผลการวิจัยยังไม่ได้รับการอนุมัติ แล้วนี่คุณเอามาทดลองกับนิวทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มียาแก้นี่นะ โอย ตายๆ แล้วนิวจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรือเปล่าเนี่ย คุณรัญ เอาชีวิตนิวคืนมานะ คุณรัญๆ”

 

เจ้าตัวเล็กเริ่มร้องกระจองงอแงเหมือนเด็กขึ้นมาจริงๆ และกระโดดขึ้นมาเกาะต้นขาของหญิงสาวเอาไว้แน่น นักวิจัยสาวตวาดเสียงใส่อย่างลืมตัว พลางตอบอย่างขอไปที

 

“นายหยุดโวยวายสักทีได้ไหมเล่า ฉันเองก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้วนะ ที่ฉันไม่ได้ทำยาแก้เอาไว้ ก็เพราะไม่คิดว่าผลการทดลองมันจะผิดพลาดนี่ แล้วก็นายไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ ฉันคำนวณเอาแล้วว่ามันจะออกฤทธิ์แค่ยี่สิบสี่ชั่วโมงเท่านั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้นายก็คงกลับมาอยู่ในสภาพเดิมได้เองแหละ มั้งนะ”

 

เมื่อได้ยินดังนั้น ฝ่ายที่เคราะห์ร้ายกลายเป็นหนูทดลองยาโดยไม่รู้ตัวถึงกับทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างหมดแรง เขาก้มลงมองสภาพตัวเองอีกครั้งพลางคิดในใจ

 

‘ทำไมเราถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้นะ แล้วจะทำยังไงต่อไปล่ะ ถ้าเกิดยายนั่นคำนวณผิดแล้วเรากลับคืนร่างภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่ได้เราจะทำยังไง จะต้องอยู่ในร่างเด็กแบบนี้ต่อไปงั้นเหรอ ไม่เอานะ’

 

ยังไม่ทันที่สาวหล่อร่างสูงในร่างของเด็กน้อยจะคิดไปถึงไหน เขาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านหลัง ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ เมื่อเขาเหลียวหลังกลับไปมอง ก็พบว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือเจ้ามินิ สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของรัญชนานั่นเอง

 

นวินดาไม่แน่ใจว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า ที่รู้สึกเหมือนกับว่ามันกำลังทำท่ากระหยิ่มยิ้มย่องมองตัวเขาในร่างเด็กอนุบาลด้วยสายตาวาวราวกับเป็นของเล่นชิ้นโปรดเสียอย่างนั้น น้ำลายที่หยดแหมะๆ เมื่อมันอ้าปากกว้างแลบลิ้นยาวออกมา ทำเอาสาวหล่อรู้สึกว่ากำลังถูกคุกคามจากเจ้าสุนัขร่างใหญ่ ที่ครั้งนี้มันดูตัวโตมากกว่าที่ได้เจอกันในวันแรกที่เขามาถึงคฤหาสน์แห่งนี้ราวสามถึงสี่เท่าได้

 

ไวเท่าความคิด เมื่อสองขาเล็กๆ พาเขาวิ่งหนีไปจากเจ้าสุนัขตัวโตอย่างไม่คิดชีวิต

 

ไม่นะ เจ้ามินิ แกอย่าเข้ามานะ ทำไมมันตัวใหญ่อย่างนี้ แง๊ ขาฉันทำไมสั้นอย่างนี้เนี่ย วิ่งก็ช้าชะมัด เสื้อนี่ก็ยาวเป็นบ้าจะสะดุดหกล้มอยู่แล้ว ว้าก!. . .อย่าเข้ามาน้า”

 

คนที่กำลังซึมเศร้าอยู่นั้น ลืมเรื่องยากลับคืนสภาพเดิมไปเสียสนิท แล้วเปลี่ยนมาวิ่งหนีสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแทน ในตอนนี้เจ้ามินิสูงเท่ากับศีรษะของเขาพอดี ถ้าโดนกระโจนทับเหมือนเมื่อวันก่อนต้องเละแบบไม่เหลือซากแน่ๆ สาวหล่อในร่างเด็กน้อยออกวิ่งจนสุดกำลัง แต่ดูเหมือนว่าขาสั้นป้อมกับเสื้อตัวโคร่งยาวลากพื้นจะเป็นอุปสรรคสำคัญในการหนีของเขาอย่างมากทีเดียว

 

นวินดาวิ่งออกจากห้องครัวมาถึงโต๊ะรับประทานอาหาร แม้ว่าระยะทางเพียงไม่กี่เมตรแต่ทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่ไกลเป็นร้อยเมตร สองเท้าเล็กๆ วิ่งมาจนเกือบจะถึงเก้าอี้อยู่แล้ว ในขณะที่กำลังจะหนีเจ้ามินิด้วยการปีนขึ้นไปบนเก้าอี้นั้น เขาก็รู้สึกว่าเท้าของตัวเองกำลังลอยสูงจากพื้นขึ้นไปเรื่อย ๆ ทุกที

 

‘เอ๊ะ ทำไมเราลอยได้เหรอ หรือว่า. . .’

 

เมื่อสาวหล่อหันกลับไปมองด้านหลัง ก็พบว่าเจ้ามินิกำลังเอาปากคาบคอเสื้อของเขาอยู่ จึงทำให้เขาลอยขึ้นจากพื้นได้นั่นเอง

 

อ๊าก ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะเจ้ามินิ แก ปล่อยสิ จะคาบฉันเอาไว้ทำไม ปล่อยสิ ได้ยินไหม เจ้าหมาบ้า ฮือ ปล่อยฉันลงนะ คุณรัญ คุณอยู่ที่ไหน ช่วยนิวที”

 

นวินดาในร่างของเจ้าเด็กตัวน้อยดิ้นไปดิ้นมาอยู่กลางอากาศ เขาพยายามมองหาหญิงสาวเจ้าของสุนัขตัวโตเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับเห็นเพียงหลังไวๆ ของเธอเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนของคฤหาสน์แล้ว

 

“อ๊ะ เดี๋ยวก่อน คุณรัญ อย่าเพิ่งไป ช่วยนิวด้วย”

 

สาวหล่อร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจนสุดเสียง แต่นักวิจัยสาวนอกจากจะไม่สนใจกับเสียงเรียกของเขาแล้ว เธอยังเดินดุ่มๆ บ่นพึมพำอยู่คนเดียวขึ้นบันไดไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ้าตัวเล็กที่ถูกคาบไว้ในปากของสุนัขตัวโตได้แต่ยื่นมือออกไปค้างกลางอากาศ ดวงตากลมเบิกโพลง อ้าปากค้าง กระทั่งร่างของนักวิจัยสาวหายลับไปจากสายตา เขาจึงรู้สึกเหมือนกับว่าร่างของตัวเองถูกเหวี่ยงลอยไปทางด้านหลัง

 

“ว้าก เจ้ามินิ ทำอะไรของแกน่ะ”

 

ร่างของสาวหล่อในสภาพเด็กน้อยตีลังกาค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะไปตกลงบนหลังที่มีขนนุ่มนิ่มของเจ้ามินิอย่างพอดิบพอดี มันอ้าปากเห่าสองสามครั้งเหมือนจะบอกเป็นนัยๆ ว่าให้เตรียมตัวหาที่มั่นไว้ มือเล็กทั้งสองข้างของนวินดาคว้าหมับเอาขนฟูยาวบนหัวโตๆ ของเจ้ามินิเอาแน่น กลายเป็นว่าตอนนี้ตำแหน่งของเขาเปลี่ยนมาอยู่บนตัวของเจ้าสุนัขตัวใหญ่นี่เสียแล้ว

 

“นี่แกจะทำอะไรน่ะ ไม่เอานะ ฉันกลัวแล้ว ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ ว้าก. . .ก!

 

เจ้าสี่ขาใส่เกียร์เต็มสปีด ออกวิ่งไปรอบคฤหาสน์ นวินดาเกาะขนฟูๆ บนหัวของมันเอาไว้แน่น พลางร้องตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง แต่เหมือนยิ่งไปกระตุ้นต่อมความสนุกให้กับสุนัขร่างใหญ่มากไปกว่าเดิม สี่เท้าของมันควบเร็วจี๋จนคนที่อยู่บนหลังรู้สึกเหมือนได้ขี่ม้าชมคฤหาสน์หลังงามแบบฟรีๆ ไม่เสียเงินสักแดง

 

กระทั่งมันวิ่งตรงรี่เข้าไปที่ผนังห้องด้านหนึ่งในห้องครัว และดูท่าจะไม่หยุดฝีเท้าเอาง่ายๆ เสียด้วย สาวหล่อบนหลังเจ้ามินิหลับตาปี๋พลางร้องอุทานเสียงหลงเมื่อเห็นว่ากำลังจะชนผนังอยู่รอมร่อแล้ว อยู่ๆ เจ้าสี่เท้าก็หยุดชะงักกึกในระยะห่างออกไปอีกเพียงไม่ถึงเมตรดี ผลจากการหยุดชะงักกะทันหันของมันทำให้ร่างน้อยบนหลังลอยละลิ่วไปตกอยู่ตรงข้างผนังนั้นพอดี

 

“โอ๊ย ไอ้หมาบ้า ปล่อยฉันลงดีๆ ก็ไม่ได้ ฮือๆ คอยดูนะ ถ้าฉันตัวโตเหมือนเดิมได้เมื่อไหร่ จะจับแกไปใส่กรงปล่อยให้อดข้าวอดน้ำตายเสียเลย”

 

นวินดาบ่นอุบพลางคลำศีรษะตัวเองที่โหม่งเข้ากับพื้นป้อยๆ ด้วยความเจ็บ ที่แท้เจ้ามินิมันหยุดวิ่งก็เพราะว่าเหนื่อยและเริ่มหิวน้ำนั่นเอง สายตาของสาวหล่อในร่างเด็กน้อยมองเจ้าตัวโตสี่ขา เดินไปหยุดกินน้ำในอ่างน้ำของมันด้วยสายตาอาฆาต พลันเสียงของโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงที่ยังกองอยู่ในห้องครัว เขาจึงรีบวิ่งไปหยิบออกมาในจังหวะที่เจ้าตัวโตกำลังกินน้ำในอ่างอย่างเพลิดเพลินอยู่ เมื่อหยิบได้แล้วจึงอาศัยจังหวะที่มันเผลอวิ่งออกมานอกห้องครัวและตรงดิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องพักของตัวเอง พลางกดรับสายโดยไม่ทันดูว่าใครโทรเข้ามา

 

“ฮัลโหลนิวเหรอ นี่ฉันเพิ่งออกมาจากคอนโดนะ อีกสักสิบนาทีก็คงถึง แกอยู่ในบ้านแม่นักวิจัยนั่นหรือเปล่าวะ”

 

“เออๆ ฉันอยู่ที่นี่แหละ แกรีบมาเร็วๆ เลยนะ ฉันจะแย่อยู่แล้ว

 

สาวหล่อในร่างของเด็กน้อยเอ่ยตอบอย่างลืมตัว ปลายสายเมื่อได้ยินเสียงที่ตอบกลับมาเป็นเสียงเล็กๆ ของเด็กก็รู้สึกแปลกใจ เขาถามกลับไปอย่างงงๆ

 

นั่นเด็กที่ไหนมารับโทรศัพท์เจ้านิวมันน่ะ หนูรีบเอาโทรศัพท์ไปคืนเจ้าของสิ พี่มีเรื่องด่วนจะคุยกับเจ้าของเครื่องเขานะ

 

ไอ้คุณกวินทร์คร้าบ นี่ฉันเอง นิวเพื่อนแกไง ไม่ต้องงงหรอก มาถึงแล้วฉันจะเล่าให้ฟังเอง แต่ตอนนี้รีบมาช่วยฉันก่อนเถอะนะ พลีส”

 

นวินดาโพล่งออกไปเสียงดัง แต่อีกฝ่ายก็ยังคงได้ยินว่าเป็นเสียงของเด็กเหมือนเดิม แม้ว่าจะแปลกใจนิดหน่อยที่เด็กคนนั้นเรียกชื่อเขาเหมือนอย่างที่เจ้าเพื่อนรักเรียกได้ไม่มีผิดเพี้ยน

 

อะไรเนี่ย ฉันงงไปหมดแล้ว อ้าวเฮ้ย วางไปแล้วเหรอ หนอยแน่ะ เจ้าเด็กบ้า รอให้ฉันไปถึงที่นั่นก่อนเถอะ จะจับมาตีก้นให้เข็ดเชียว โทษฐานที่เอาของๆ คนอื่นมาเล่นแบบนี้” 

 

กวินทร์ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ก็พบว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย ความจริงเขาอารมณ์ไม่ดีมาตั้งแต่เมื่อวานตอนที่ชญานันท์หนีออกจากบ้านไปแล้ว กว่าจะตามตัวกลับมาได้ก็ทำเอาเหนื่อยจนแทบหมดแรง พอเช้านี้คิดว่าจะชวนมาดูหน้าเจ้านายใหม่ของเพื่อนรักด้วยกัน สองสาวก็ดันมีสัมภาษณ์งานด่วนอีก เขาเลยต้องมาที่คฤหาสน์ของนักวิจัยสาวแห่งนี้แต่เพียงลำพัง สาวหล่อหน้าตี๋ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่บนเบาะหลังของรถแท็กซี่ พลางบอกคนขับให้เร่งความเร็วขึ้นอีกเพื่อที่จะได้ไปถึงที่หมายโดยเร็วไว

 

ติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #37 My Angle (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มีนาคม 2553 / 17:10
    น่าสงสารจริง จริง 555+
    #37
    0