รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 15 : คนหล่อแย่แล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.พ. 53

ตอนที่ 15 : คนหล่อแย่แล้ว

 

เสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง แผดเสียงดังลั่นไปทั้งห้อง คนที่หลับใหลอยู่บนเตียงยื่นแขนออกมาจากผ้าห่มพลางควานสะเปะสะปะไปคว้าเอาโทรศัพท์มากดปิดเสียง พลางบิดตัวไปมาไล่ความเมื่อยขบ ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมารับแสงอรุณในยามเช้า

 

อืม เช้าแล้วเหรอเนี่ย ฮ้าว. . .ว เมื่อคืนหลับสนิทเลยเรา สงสัยจะเหนื่อยไปหน่อย”

 

นวินดาพูดกับตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เขาผูกเชือกและกระชับเสื้อคลุมชุดนอนตัวบางบนร่างกายที่เปลือยเปล่าให้รัดกุมขึ้น เผื่อว่าจะมีใครพรวดพราดเข้ามาในห้องนอนโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะเดินโซซัดโซเซอย่างคนงัวเงียไปทางหน้าประตูห้องน้ำ ร่างสูงหยิบเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขายาวชุดเดิมที่ซักตากไว้ตั้งแต่เมื่อคืนเข้าห้องน้ำไปด้วย และไม่วายบ่นอุบอิบไปถึงเจ้าเพื่อนรักที่ทำให้เขาไม่มีเสื้อผ้าชุดใหม่ที่จะเปลี่ยน

 

“ไอ้วินบ้า แกลืมฉันไปแล้วจริงๆ สินะ คอยดู ถ้าเจอเมื่อไหร่ จะจับมาอัดให้น่วมเลย คนอะไรวะ เห็นพี่สาวแฟนสำคัญกว่าเพื่อนสนิท ฮึ้ย! น่าโมโหจริงๆ เลย”

 

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว สาวหล่อร่างสูงจึงเปิดประตูแง้มไว้เล็กน้อย ก่อนจะยื่นหน้าออกมา หันซ้ายหันขวามองอย่างหวาดระแวงว่าเจ้านายสาวจะโผล่พรวดมาให้ตกใจเล่นเหมือนเมื่อวานอีกหรือเปล่า พลางมองไปยังบานประตูไม้ของห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ก็เห็นว่ายังคงปิดสนิทเหมือนเช่นเดิม เมื่อไม่เห็นเงาของคนที่มองหา จึงค่อยโล่งอก เขาออกมาจากห้องแล้วจึงเดินลงบันไดมุ่งตรงไปที่ครัวอย่างร่าเริง จากนั้นก็จัดแจงทำอาหารเช้าแบบง่ายๆ พลางมองไปหน้าประตูห้องครัวเป็นระยะ รอว่าเมื่อไรที่นักวิจัยสาวจะโผล่หน้าเข้ามาพร้อมอาการหิวโหยเหมือนคนขาดอาหารมาหลายวันแบบเมื่อเย็นวาน แต่จนแล้วจนรอด คนที่เขาแอบนินทาอยู่ในใจ ก็ยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นสักที

 

สงสัยเป็นเพราะเมื่อคืนทำการทดลองจนดึกจนดื่นล่ะสิ เดี๋ยวอีกสักพักค่อยไปปลุกแล้วกัน’

 

นวินดาคิดในใจ พลางอมยิ้มน้อยๆ แล้วจึงทำอาหารเช้าต่อไปอย่างอารมณ์ดี ไม่นานนักอาหารหลากหลายชนิดก็ถูกนำมาวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ดูจากจำนวนแล้วไม่น่าจะเป็นอาหารเช้าได้เลย ร่างสูงวางกับข้าวอย่างสุดท้ายลงบนโต๊ะกินข้าวแล้วเดินไปปลุกรัญชนาที่ห้องนอน

 

คุณรัญตื่นได้แล้วล่ะ มากินข้าวเช้ากันเถอะ นิวเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”

 

สาวหล่อเคาะประตูเรียกเจ้าของห้อง ครู่หนึ่งประตูก็ถูกเปิดออก ภาพที่เขาเห็นคือหญิงสาวในชุดเสื้อยืดแขนยาวและกางเกงวอร์มแบบเดียวกับที่เห็นเมื่อเย็นวานไม่มีผิด ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าตางัวเงียเหมือนเด็กน้อยเพิ่งตื่นนอน ทำให้คนที่มาปลุกอดยิ้มขำไม่ได้

 

“นายยิ้มทำไมน่ะ ฉันมีอะไรผิดปกติตรงไหนเหรอ”

 

“เปล่า ไม่มีอะไร ก็แค่ อุ๊บ อุ ฮ่ะ ฮ่าๆ”

 

ร่างสูงพยายามยกมือขึ้นมาปิดปากพลางกลั้นหัวเราะเอาไว้ แต่จนแล้วจนรอดก็มิวายหลุดขำออกมาให้คนตรงหน้าได้ยิน ฝ่ายคนที่ถูกมองหัวจรดเท้าเมื่อก้มลงมองสภาพของตัวเอง พลางยกมือขึ้นมาลูบศีรษะดูก็รู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายหัวเราะเพราะอะไร

 

“หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้หยุดไงเล่า ทำอาหารเช้าแล้วใช่ไหม ถ้างั้นก็ลงไปรอข้างล่าง เดี๋ยวฉันจะตามลงไปเอง นี่ยังจะมัวยิ้มอยู่ได้ ฉันบอกให้ลงไปไม่ได้ยินรึไง ตาบ้านี่กวนประสาทฉันแต่เช้าเลย”

 

 รัญชนาแกล้งทำเสียงเข้มใส่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่ถูกร่างสูงรู้ทันว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้อาบน้ำ แล้วจึงออกปากไล่พ่อครัวตัวดีให้ลงไปรอข้างล่าง ส่วนตัวเธอเองก็รีบหมุนตัวกลับเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ร่างสูงยืนหัวเราะคิกคักอยู่หน้าประตูเพียงลำพัง

 

หลังจากที่โดนไล่ลงมารอที่ชั้นล่าง ร่างสูงจึงนึกขึ้นได้ว่าเช้านี้เขามัวแต่วุ่นวายกับการเตรียมอาหารให้เจ้านายสาวนักวิจัย จนเกือบจะลืมสัตว์เลี้ยงแสนรักของเธอไปเสียสนิท ว่าแล้วก็รีบเดินไปลากอาหารสุนัขถุงใหญ่ออกมาจากตู้เก็บของ พลางหันไปคว้าชามข้าวสำหรับสุนัขใบใหญ่ที่วางอยู่บนหลังตู้ มาวางที่พื้นแล้วจึงจัดแจงเทอาหารเม็ดลงในชาม เพียงแค่ช่วงเวลาไม่กี่วินาทีที่เขาหันกลับไปเก็บถุงอาหารสุนัขใส่ไว้ในตู้ดังเดิมเท่านั้น จู่ๆ เจ้ามินิที่โผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงก็ตรงเข้ามากินอาหารเม็ดที่อยู่ในชามอย่างเอร็ดอร่อย จนคนให้อาหารถึงกับอึ้งในความจมูกไวของมัน

 

เมื่อนวินดาเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร เขาก็พบว่ามีใครบางคนนั่งอยู่ที่นั่นแล้ว เขามองท่าทางของหญิงสาวเจ้าของบ้านที่กำลังรับประทานอาหารเช้าฝีมือของเขาอย่างเอร็ดอร่อย ร่างสูงยิ้มกว้างพลางนึกในใจ จะว่าไปแล้วทั้งเจ้าของทั้งสัตว์เลี้ยงนิสัยในการกินไม่ได้แตกต่างกันเลยสักนิด จมูกไวได้กลิ่นอาหารเร็วชะมัด

 

นายมาพอดีเลย คราวหลังไข่ดาวนี่นะ ทอดให้มันสุก ๆ หน่อย ดูสิเยิ้มเหลวเป๋วแบบนี้เดี๋ยวก็ได้เป็นไข้หวัดนกกันพอดี แล้วก็แฮมกับเบคอนนี่ด้วย เอาแบบกรอบ ๆ เลยนะฉันชอบ อ้อ แล้วไส้กรอกล่ะหายไปไหน เอ๊ะแล้วขนมปังนี่ทำไมยังไม่ปิ้งอีกล่ะ ขาว ๆ นิ่ม ๆ แบบนี้ฉันไม่ชอบหรอกนะ นั่น ๆ เครื่องปิ้งขนมปังอยู่ในตู้เก็บของบนอ่างล้างจานน่ะหยิบมาให้ทีสิ ฉันจะปิ้งขนมปัง”

 

เมื่อพ่อครัวหัวป่าเดินมาถึง ก็ถูกบ่นนี่ตินั่นอีกชุดใหญ่ เจ้าตัวได้แต่ยืนเกาศีรษะอย่างงุนงง จนเมื่อเธอออกคำสั่งให้เขาไปหยิบเครื่องปิ้งขนมปังมาให้ ร่างสูงจึงจำใจเดินเข้าไปในครัวอย่างเซ็งๆ

 

อะไรของเขาเนี่ย ทำให้กินยังจะบ่นนั่นบ่นนี่อีก’

 

ร่างสูงเดินไปบ่นไป พลางเปิดตู้หยิบเครื่องปิ้งขนมปังมาส่งให้หญิงสาว แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะอาหารพลางมองอาหารที่เหลืออยู่ตรงหน้าด้วยอาการตกใจ

 

เฮ้ย แป๊บเดียวเหลือแค่นี้ ถ้าช้ากว่านี้ไม่เหลือแน่ ๆ

 

ไม่พูดพล่ามทำเพลง สาวหล่อร่างสูงรีบหยิบจาน ช้อน ส้อมให้ตัวเอง และรีบกินอาหารที่เหลืออยู่อย่างรีบร้อนด้วยกลัวว่าจะไม่เหลืออาหารเช้าให้กินอีก โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังมองเขายกแก้วน้ำส้มคั้นขึ้นดื่มด้วยสายตาเป็นประกาย รัญชนาอมยิ้มนิดๆ ที่มุมปากพลางยกขนมปังแผ่นขาวๆ นิ่มๆ ที่เพิ่งบ่นอยู่เมื่อครู่มาใส่ปากเคี้ยวหมุบหมับอย่างเอร็ดอร่อย

 

หลังจากที่ทั้งคู่อิ่มหนำสำราญกับอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว เชฟมือทองก็ควบตำแหน่งบริกรสาวหล่อทำหน้าที่เก็บโต๊ะอาหารเหมือนเช่นเคย ขณะที่เขากำลังเดินเอาจานไปวางที่อ่างล้างจานก็มีเสียงดังโครมครามออกมาจากห้องครัว

 

เพล้ง !!!

 

“ว้าก. . .ก!

 

เกิดอะไรขึ้นน่ะ นายทำจานฉันแตกเหรอ

 

ขณะที่รัญชนานั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โต๊ะอาหารเมื่อได้ยินเสียงของนวินดาอุทานออกมาด้วยความตกใจดังขึ้นพร้อมกับเสียงของภาชนะที่หล่นลงมากระทบพื้น เธอรีบวิ่งผลุนผลันเข้าไปในห้องครัวทันที

 

ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของนักวิจัยสาว ไม่ใช่สาวหล่อร่างสูงที่เพิ่งเดินไปเก็บจานเมื่อครู่ แต่กลับกลายเป็นเด็กน้อยอายุราวห้าถึงหกขวบได้ สวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งแบบเดียวกับของนวินดาคลุมตัวอยู่ แต่กางเกงขายาวนั้นร่วงลงไปกองอยู่กับพื้น เธอมองไปรอบห้องครัว ก็ไร้วี่แววของสาวหล่อร่างสูงที่เดินถือจานชามเข้ามาในครัวเมื่อครู่นี้

 

เอ๊ะ ตาบ้านั่นหายไปไหนนะ แล้วเด็กนี่เป็นใครกัน นี่หนูเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไงจ๊ะ”

 

หญิงสาวนักวิจัยเอ่ยถามเด็กน้อยตรงหน้าอย่างงุนงง

 

เด็กที่ไหนกันเล่า นี่นิวเองนะ ว่าแต่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ”

 

เด็กน้อยที่รัญชนาถาม รีบร้องบอกสถานะของตัวเองด้วยน้ำเสียงเล็กแหลม พลางยกแขนสองข้างขึ้นมามองด้วยความประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตัวเอง ในสายตาของเขามองเห็นท่อนแขนที่เคยยาวและดูมีกล้ามเนื้อแข็งแรงสมส่วนกลับกลายเป็นคอดเล็ก นิ้วมือที่เรียวยาวกลับเหลือเพียงนิ้วสั้นป้อมที่โผล่พ้นออกมาจากเสื้อแขนยาวที่รุ่มร่าม เขาก้มลงมองร่างกายส่วนล่างของตัวเองก็พบว่าทุกสัดส่วนล้วนแล้วแต่หดเล็กลงราวกับอยู่ในร่างของเด็กอนุบาลไม่มีผิด

 

ติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #35 My Angle (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:35

    กรี๊สสส


    ในที่สุดก็กลายเปงแบบนี้จนได้

    #35
    0