รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13 : ผจญภัยในโลกกว้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 845
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ก.พ. 53

ตอนที่ 13 : ผจญภัยในโลกกว้าง

 

นี่นายขับช้าๆ หน่อยสิ”

 

เสียงของรัญชนาร้องบอกแต่ดูเหมือนว่าคนที่อยู่ด้านหน้าจะได้ยินไม่ชัด เพราะเสียงเครื่องยนต์และเสียงลมที่พัดผ่านนั้นดังจนกลบเสียงของเธอหมด

 

คุณว่าอะไรนะ นิวไม่ได้ยินเลย”

 

นวินดาหันมาตอบเธอ แต่ยังคงไม่ลดความเร็วจากเดิม จนหญิงสาวต้องตะโกนดังๆ ข้างหูเขา

 

ฉันบอกว่าให้นายขับช้าๆ หน่อย ได้ยินไหม . . .ว้าย!”

 

สาวหล่อร่างสูงขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านช่องแคบเล็กๆ ระหว่างรถเมล์สองคันด้วยความเร็ว ทำเอาคนซ้อนอย่างรัญชนาตกใจกลัวจนหัวใจแทบวาย สองมือของเธอกอดเอวเขาไว้แน่นพลางหลับตาปี๋ ปากก็ร้องโวยวายไม่ได้หยุด จนกระทั่งร่างสูงค่อยๆ ลดความเร็วลงและจอดสนิทที่หน้าตลาดสดไม่ไกลจากบ้านของนักวิจัยสาวมากนัก เขาถอดหมวกกันน็อคออก และเตรียมตัวจะลงจากรถมอเตอร์ไซค์ แต่ติดตรงที่หญิงสาวที่นั่งซ้อนท้ายยังคงโอบรอบเอวเขาเอาไว้แน่นพลางแนบตัวชิดสนิทกับแผ่นหลังกว้างของเขา

 

นี่คุณ คุณรัญชนาปล่อยมือได้แล้ว นิวจอดรถแล้วเนี่ย เกาะไม่ปล่อยแบบนี้ติดใจนิวเหรอไงคร้าบ”

 

สาวหล่อร่างสูงหันไปเอ่ยกับคนที่อยู่ข้างหลัง นักวิทยาศาสตร์สาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นเมื่อเห็นว่ารถจอดนิ่งแล้ว เธอจึงปล่อยมือออกจากเอวเขา ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาลงไปยืนกับพื้น แต่พอเท้าแตะถึงพื้นได้ไม่ทันไรก็ ขาของเธอก็อ่อนยวบเหมือนหมดแรงเอาดื้อๆ จนแทบจะลงไปนั่งกองกับพื้น ดีที่ร่างสูงลงจากรถมอเตอร์ไซค์แล้วหันมาเห็นเข้า มือไวจึงคว้าตัวเธอมาประคองไว้ได้เสียก่อน

 

อะไรเนี่ย ถึงกับเข่าอ่อนเลยเหรอ แล้วแบบนี้จะเดินตลาดไหวเหรอแม่คุณ มาๆ เดี๋ยวนิวอุ้มไปดีกว่าไหม”

 

ไม่พูดเปล่า เจ้าตัวยังทำท่าจะย่อลงไปช้อนตัวรัญชนาขึ้นมาจริงๆ แต่หญิงสาวรีบสปริงตัวออก พลางถอยออกจากเขาไปอีกเป็นเมตร

 

ไม่ต้องเลย ฉันมีขาเดินเองได้ นายนั่นแหละขับเร็วซะขนาดนั้น ฉันกลัวแทบแย่เลยรู้ไหม ถ้าขากลับนายขับอย่างนี้อีกนะ ฉันจะตัดเงินนายให้เหลือแค่ห้าเปอร์เซ็นต์เลยคอยดูสิ”

 

ร่างสูงมองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนตัวสั่นโงนเงนไปมาแล้วก็พอจะเข้าใจว่าหญิงสาวคงจะกลัวจริงๆ เขาแอบหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขอโทษแล้วจึงชวนเธอเดินเข้าไปในตลาดสดด้วยกัน

 

โอ้โห ที่นี่มีของขายเยอะแยะเต็มไปหมดเลยเนอะ นี่ๆ นายมาดูสิ ปลาพวกนี้มันยังไม่ตายด้วยล่ะ”

 

นักวิจัยสาวฉุดแขนสาวหล่อให้มายืนดูอ่างใบย่อมที่มีพวกปลาดุกปลาช่อนขังเอาไว้ ส่วนเธอเองย่อตัวลงนั่งยองๆ อยู่ข้างอ่าง และร้องวี้ดว้ายเมื่อเจ้าปลาตัวน้อยดิ้นไปมาจนสะบัดน้ำใส่เธอเข้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน แต่สายตาของร่างสูงเหลือบไปเห็นใบหน้าของแม่ค้าขายปลาที่เริ่มจะบูดบึ้ง เมื่อเขาและเธอไม่ยอมเลือกซื้อปลาไปเสียที แถมยังยืนเกะกะขวางทางคนที่จะเข้ามาซื้อของที่ร้านอีกด้วย สาวหล่อจึงได้ฉุดให้หญิงสาวที่ยังคงสนุกสนานกับเจ้าปลาเคราะห์ร้ายที่อาจกำลังจะกลายเป็นอาหารอันโอชะของใครบางคน รีบเดินไปทางอื่น ก่อนที่แม่ค้าผู้นั้นจะบ่นให้เธอและเขาฟังจนหูชา ดีไม่ดีอาจจะแถมข้าวของลอยมาให้ด้วยอีกต่างหาก

 

ตั้งแต่เข้ามาในตลาดแล้ว ที่นวินดาสังเกตเห็นว่านักวิทยาศาสตร์สาวผู้เคร่งขรึมเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ท่าทางตื่นเต้นมีประกายวิบวับอยู่ในดวงตา เหมือนกับเด็กๆ ที่ได้ออกมาผจญภัยในโลกกว้างอย่างไรอย่างนั้น ดูจากท่าทางที่แสดงออกมาแบบนี้แล้ว ทำให้เขาคาดเดาได้ว่านี่คงจะเป็นการมาเดินตลาดสดเป็นครั้งแรกในชีวิตของหญิงสาวผู้นี้ไม่ผิดแน่  ร่างสูงคลี่ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีแกมเอ็นดูเด็กน้อยในร่างของสาวนักวิจัย และเดินตามร่างเล็กนั้นไปติดๆ

 

เอานั่นด้วยค่ะ นี่ด้วย แล้วก็โน่นด้วยค่ะ”

 

ร่างบางชี้ทุกอย่างที่ขวางหน้าไม่ว่าจะเป็นปลาเก๋าที่นอนแอ้งแม้งตาใสแจ๋วอยู่บนแผง กุ้งก้ามกรามตัวโตที่วางเรียงอยู่ข้างๆ กัน จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นน่องไก่อวบอ้วนของร้านข้างๆ เธอจึงชี้มือบอกคนขายให้จัดแจงใส่ถุงมาด้วย สาวหล่อได้แต่มองตาปริบๆ พลางก้มลงดูข้าวของในมือที่เริ่มมีจำนวนเพิ่มขึ้นทีละน้อย อย่างไม่กล้าปริปากบ่น

 

ทั้งสองคนใช้เวลาอยู่ในตลาดสดนั้นได้ชั่วโมงกว่าๆ ระหว่างที่หญิงสาวนักวิจัยกำลังเพลิดเพลินกับการจับจ่ายซื้อของอยู่นั้น ในที่สุดเสียงเรียกจากคนที่เดินตามหลังก็ดังขึ้นมา

 

นี่คุณรัญ จะชอปปิ้งอีกนานไหม นิวเมื่อยจะแย่อยู่แล้วนะ ของพวกนี้ก็อีก หนักเป็นบ้าเลย ถามจริงๆ เถอะ นี่เราซื้อไปกินกันแค่สองคนหรือจะเลี้ยงคนทั้งกองทัพกันแน่ฮะ”

 

เมื่อหันหน้ากลับมา เธอก็ได้เห็นภาพสาวหล่อเจ้าของเสียงโอดครวญ ยืนงอตัวด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อยใบหน้าขาวใสนั้นเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดพราย ริมฝีปากเริ่มเป็นสีซีดจาง ในมือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยถุงพลาสติกหลากสีบรรจุข้าวของมากมายจนพะรุงพะรังและดูท่าทางว่าจะหนักเอาเรื่องอย่างที่เขาบอกจริงๆ

 

แหม ก็ฉันไม่เคยมาเดินตลาดเองแบบนี้เลยนี่ ปกติคุณแม่บ้านจะเป็นคนมาซื้อให้ เวลาที่ฉันบอกว่าอยากกินอะไร มันเลยเพลินไปหน่อยน่ะ ว่าแต่ทำไมนายดูหน้าซีดๆ จัง ไม่สบายรึเปล่าเนี่ย ส่งของมานี่มา เดี๋ยวฉันช่วยถือ”

 

รัญชนา เอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีนักของร่างสูง เธอยื่นมือเข้าไปทำท่าเหมือนจะช่วยแบ่งถุงจากมือของร่างสูงมาถือไว้ครึ่งหนึ่ง แต่เขาส่ายหน้าพลางตอบกลับไป

 

ไม่ต้องหรอก ของมันหนัก คุณตัวเล็กนิดเดียว ถือไม่ไหวหรอก อย่ามัวเสียเวลาเลย รีบไปหาอะไรกินกันดีกว่า”

 

หาอะไรกิน นี่นายยังไม่อิ่มอีกเหรอ”

 

หญิงสาวทวนคำพูดเขาด้วยความสงสัย พลางยกมือดันแว่นที่ตกลงมาตรงปลายจมูกให้เลื่อนกลับไปอยู่ตำแหน่งเดิม ก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืน และเมื่อเช้าเขายังไม่ได้กินอะไรเลย เพราะถูกเธอแย่งกินไปก่อนแล้วนั่นเอง

 

ตายล่ะ ลืมไปเลยว่านายยังไม่ได้กินข้าว ถ้างั้นก็ไปหาอะไรกินกันดีกว่า ว่าแต่จะกินอะไรดีล่ะ”

 

รัญชนาเอ่ยถาม แต่ยังไม่ทันจบประโยคดี ร่างสูงก็เดินนำไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ตรงตึกแถวฝั่งตรงข้ามของตลาดสดแล้ว ปล่อยให้หญิงสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามไปติดๆ หลังจากได้ก๋วยเตี๋ยวเป็นอาหารประทังชีวิตมื้อแรกของวันแล้ว ร่างสูงก็แทบช็อกเมื่อนักวิจัยสาวชวนไปเดินดูผักผลไม้สดๆ จากไร่ ที่เจ้าของร้านใช้เครื่องขยายเสียงตะโกนปาวๆ เรียกลูกค้าอยู่บนรถกระบะที่บรรทุกผักและผลไม้มาจนเกือบเต็มคันรถ

 

นี่ๆ นายมาดูผลไม้พวกนี้สิ น่ากินจังเลย เราซื้อกลับไปบ้านกันนะ เอ่อ คุณคะ เอานี่. . .นี่. . .นั่น. . .นั่น. . .อ้อๆ เอาโน่นด้วยค่ะ”

 

หญิงสาวหันมาเปรยกับนวินดา เหมือนจะขอความคิดเห็น แต่ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะเอ่ยอะไรออกมา นักวิจัยสาวก็หันไปหาพ่อค้า พลางชี้ไปยังสิ่งที่ต้องการ ทั้งแอปเปิ้ล มะม่วง สับปะรด มะละกอ และอะไรต่อมิอะไรอีกหลายอย่าง ดูท่าว่าจะไม่หยุดสั่งง่ายๆ เสียด้วย ร้อนถึงคนที่มีหน้าที่หอบหิ้วต้องออกโรงห้ามปราม ก่อนที่หญิงสาวจะเหมาผลไม้เสียจนหมดคันรถ

 

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้จ้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #27 My Angle (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 06:34

    แบบว่าเลย นาง้อช้านนนน

    #27
    0