รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 12 : ฉันไม่ใช่ทาสของเธอนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 938
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ก.พ. 53

ตอนที่ 12 : ฉันไม่ใช่ทาสของเธอนะ

 

 อะไรกันเนี่ย ตอกแรกนึกว่าเห็นใจเราซะอีก ที่แท้ก็เพราะไม่มีปัญญาจ่ายเงินให้คนงานในบ้านนี่เอง เอ๋. . .แล้วอย่างนี้ถ้าเรายอมช่วย แล้วถูกเบี้ยวค่าจ้างเหมือนคนงานพวกนั้นล่ะ แสดงว่าที่ยายเว่นนี่เอาเงินสิบล้านมาล่อก็เป็นเรื่องโกหกน่ะสิ นั่นไง ว่าแล้วเชียว มีที่ไหนขายงานวิจัยทีได้เป็นร้อยล้าน’

 

นักวิทยาศาสตร์สาวยืนมองสาวหล่อร่างสูงที่กำลังก้มหน้าพูดพึมพำกับตัวเองอยู่คนเดียวด้วยความสงสัย คิดว่าจะเอื้อมมือไปสะกิดเรียก แต่อีกฝ่ายทำหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก เธอจึงชะงักแล้วหดมือกลับเข้ามาอย่างไม่รู้ว่าจะเรียกดีหรือเปล่า จึงได้แต่ปล่อยให้คนตรงหน้าเข้าสู่โหมดคิดเองเออเองต่อไป

 

แต่ว่า ถ้าหากเรื่องคุณรัญนี่พูดมาเป็นความจริง คนงานในบ้านลาออกไปหมดก็แสดงว่าเค้าต้องอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้น่ะสิ แล้วถ้าเกิดมีโจรเข้ามาปล้น ฆ่าข่มขืน แล้วหมกศพเอาไว้ในบ้าน รอจนขึ้นอืดถึงค่อยมีคนมาพบศพ ตำรวจก็ต้องคิดว่าเราเป็นผู้ต้องสงสัยน่ะสิ ไม่ๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงเราก็ต้องถูกตำรวจสอบสวน ต้องขึ้นโรงพักเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต คราวนี้พ่อก็คงจะยิ่งดูถูกเราเข้าไปใหญ่ เอาวะ กะอีแค่งานบ้านนิดๆ หน่อยๆ คงไม่หนักหนาสาหัสเท่าไหร่หรอกมั้ง’  

 

สาวหล่อนึกในใจไปต่างๆ นานา แล้วจึงตัดสินใจว่าเป็นไงเป็นกัน เขาจะลองทำงานที่ว่านี้ไปสักพัก หากไม่ไหวจริงๆ ก็คงจะต้องบอกว่าเขาขอถอนตัวจากภารกิจที่ได้รับมอบหมายครั้งนี้ ว่าแล้วก็เงยหน้ามาเพื่อจะบอกหญิงสาวว่าเขาตัดสินใจได้แล้ว แต่กลับพบว่ารัญชนาลงไปนั่งอยู่กับพื้น พลางเอามือข้างหนึ่งกุมท้องตัวเอง นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

 

เฮ้ย คุณรัญ คุณเป็นอะไรไปน่ะ เอามือกุมท้องแบบนั้น ปวดท้องเหรอ หรือว่า. . .ปวดท้องเมนส์” หญิงสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ

 

อ้าวถ้างั้นเป็นอะไรล่ะ เอ๊ะ หรือว่าไส้ติ่งอักเสบ นี่ๆ ปวดมากๆ เลยใช่ไหม ปวดข้างขวาอย่างเดียวด้วยใช่รึเปล่า อย่างนี้ต้องรีบไปโรงพยาบาลนะ ไม่งั้นถ้าปล่อยไว้ไส้ติ่งจะแตกแล้วก็ตายได้ มาเดี๋ยวนิวอุ้มไปที่รถนะ”

 

ร่างสูงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แล้วทำท่าลุกจะเดินมาอุ้มหญิงสาวขึ้น แต่เธอรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ

 

มะ. . .ไม่ใช่ ไม่ได้ปวดข้างขวา โอ๊ย ฉัน โอ๊ย ปวดข้างซ้าย ที่กระเพาะน่ะ” รัญชนาร้องโอดโอย พลางทำหน้าเบ้ แล้วชี้มือไปที่หน้าท้องด้านซ้ายของตัวเอง นวินดาจึงเอ่ยถามอีกครั้ง

 

ปวดกระเพาะ นี่คุณอย่าบอกนะว่าคุณ. . .หิว”

 

สิ้นประโยคนั้นของร่างสูง ก็ทำเอาหญิงสาวหน้าแดงเมื่อจู่ๆ เสียงท้องร้องดังสนั่นหวั่นไหวก็แทรกขึ้นมาทำลายความเงียบแทนคำตอบ นวินดาเอามือปิดปากหัวเราะขำหญิงสาวจนน้ำตาเล็ดน้ำตาร่วง แต่คนที่นั่งกุมท้องอยู่ที่พื้นนั้นอายจนนึกอยากจะมุดหัวลงไปใต้พื้นเหมือนนกกระจอกเทศเวลาตกใจเสียให้ได้ เธอถอดแว่นสายตากรอบดำออก พลางยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่คลออยู่เต็มหน่วย เพราะอาการปวดที่กระเพาะทวีความรุนแรงขึ้นทุกที

 

คนที่กำลังหัวเราะเมื่อได้เห็นใบหน้าขาวใสภายใต้กรอบแว่นหนาเทอะทะนั้นเป็นสีขาวอมชมพูระเรื่อ ก็เหมือนต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง ร่างสูงชะงักนิ่งตะลึงงันไปทันที มีคำสามคำผุดขึ้นมาในสมองของเขาโดยไม่รู้ตัว

 

น่ารักจัง

 

“นายเป็นอะไรน่ะ ยืนอ้าปากค้างทำไม ฉันปวดท้องแทบตาย ยังจะหัวเราะกันอยู่ได้”

 

คนที่ยังนั่งกองอยู่กับพื้นสวมแว่นกลับเข้าไปใหม่ พลางเอ่ยถามอย่างข้องใจ เสียงดุๆ ปนเก้อเขินเล็กน้อย เรียกสติของร่างสูงที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ให้กลับคืนมาดังเดิม สาวหล่อสะบัดหน้าพลางกะพริบตาสองสามครั้ง ก็เห็นหญิงสาวแว่นหนาคนเดิมกำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาสงสัย

 

“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร มาๆ เดี๋ยวนิวช่วยพยุงแล้วกัน”

 

ร่างสูงทำหน้างุนงงก่อนจะรีบปฏิเสธเสียงดัง เขาเดินเข้ามาหาพร้อมกับย่อตัวลงไปพยุงร่างของคนตัวเล็กกว่าให้ยืนขึ้น  แต่ในจังหวะที่กำลังจะลุกขึ้นจากพื้นนั้น ปลายจมูกของสาวหล่อก็บังเอิญไปสัมผัสกับแก้มนุ่มของหญิงสาวนักวิจัยเข้าพอดี หัวใจของเขากระตุกวูบไหวราวกับถูกไฟฟ้าชอร์ต ส่วนรัญชนาเองก็รู้สึกว่าแก้มทั้งสองข้างของเธอร้อนวูบขึ้นมาแปลกๆ

 

“ขะ ขอโทษนะ นิวไม่ได้ตั้งใจ”

 

ขานายหายแล้วเหรอถึงได้มาพยุงฉันเนี่ย เดี๋ยวก็ได้พากันล้มกลิ้งตกบันไดดับอนาถทั้งคู่กันพอดีหรอก

 

รัญชนาแกล้งกลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเองด้วยการโวยวายใส่อีกฝ่าย สาวหล่อร่างสูงเหมือนจะดูรู้ว่าหญิงสาวมีอาการเขินอายเมื่อถูกเขาสัมผัสโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงแกล้งพูดหยอกล้ออีกฝ่ายพลางหันมายักคิ้วหลิ่วตาให้อย่างอารมณ์ดี

 

“ต้องขอบคุณ พยาบาลใจดีที่ช่วยทายาให้เมื่อคืนนะ เช้านี้ก็เลยหายเป็นปลิดทิ้งแล้วล่ะ”

 

“บ้าแล้ว นายนี่มันเว่อร์จริงๆ เลย”

 

นักวิจัยสาวพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ใบหน้ายังคงแดงก่ำไม่หาย เธอได้แต่คิดในใจไปว่าคงเป็นเพราะน้ำย่อยที่หลั่งออกมามากมายเต็มกระเพาะทำปฏิกิริยาบางอย่างกับร่างกายของเธอจนเป็นเหตุให้ใบหน้าร้อนผ่าวไม่ยอมกลับเป็นปกติเสียที แต่ก็ยอมให้คนตัวสูงกว่าประคองลงบันไดไปยังห้องอาหารที่อยู่ชั้นล่างโดยไม่โวยวายอะไรขึ้นมาอีก

 

นวินดาอมยิ้มน้อยๆ กับปฏิกิริยาตอบสนองของอีกฝ่าย หลังจากที่ได้เห็นความน่ารักซึ่งซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตากรอบดำหนาเทอะทะนั้น เขาก็ได้แต่คิดในใจว่า

 

ตอนแรกคิดว่าจะเป็นผู้หญิงจืดๆ เชยๆ ธรรมดาเสียอีก แต่ดูท่าทางว่าจะเป็นคนที่น่าสนใจอยู่เหมือนกันนะ คุณรัญชนา

 

เมื่อทั้งคู่ลงบันไดมาจนถึงชั้นล่างของคฤหาสน์ สาวหล่อร่างสูงก็เอ่ยถามทางไปห้องครัว รัญชนาคอยบอกทางเป็นระยะ กว่าจะมาถึงส่วนของห้องอาหารซึ่งอยู่ถัดเข้ามาจากห้องครัวเล็กน้อยก็เล่นเอาคนที่ทำปากเก่งบอกว่าขาหายดีแล้ว เกิดอาการกำเริบขึ้นมาทันที เขาพยายามกัดฟันทนฝืนอาการเจ็บของตนไว้ พลางเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารมื้อแรกของทั้งคู่ในเช้าของวันนี้ ปล่อยให้หญิงสาวที่หิวจนแทบเป็นลมนั่งรอในห้องอาหารเพียงลำพัง

 

ไม่กี่นาทีต่อมา เชฟจำเป็นก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมชามใส่โจ๊กร้อนๆ สองชาม ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นจนคนนั่งรอถึงกับน้ำลายสอขึ้นมาทันที

 

ตอนแรกนิวกะว่าจะทำข้าวต้มให้คุณกิน แต่ว่าในตู้เย็นของคุณมันไม่เหลืออะไรเลยนอกจากโจ๊กกึ่งสำเร็จรูปสองซองแค่นี้เอง มันคงไม่ถึงกับอิ่มหรอกแต่ยังไงก็กินรองท้องไปก่อนแล้วกันนะ เฮ้ย มะ. . .หมดแล้ว”

 

สาวหล่อร่างสูงเอ่ยขึ้น พลางหันไปหยิบเหยือกน้ำมาเทใส่แก้วให้เขาและเธอ แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เขาก็ต้องชะงักไปเพราะเมื่อหันกลับมาอีกที คนปวดท้องเมื่อครู่ก็จัดการกับโจ๊กชามแรกหมดไปภายในไม่กี่วินาทีเสียแล้ว แถมยังทำตาวิบวับใส่เขาเหมือนจะถามกลายๆ ว่า อีกชามที่วางอยู่ตรงหน้านั่นกินได้หรือเปล่า

 

เอ่อ นิวยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ ชามนี้คุณกินเถอะ เดี๋ยวสายๆ เราออกไปซื้อของข้างนอก แล้วนิวค่อยกินก็ได้”

 

ร่างสูงเอ่ยพร้อมกับตัดสินใจเลื่อนชามโจ๊กสำหรับตัวเขาไปไว้ตรงหน้าเธอ รัญชนามองหน้าเขาด้วยตาเป็นประกาย พลางถามย้ำอีกครั้ง

 

กินได้จริงๆ เหรอ แล้วนายไม่หิวแน่นะ” 

 

อะ. . .อืม กินเถอะ คุณปวดท้องอยู่นี่ นิวยังไม่หิวหรอก”

 

สาวหล่อตอบกลับไปเสียงอ่อย อีกฝ่ายยิ้มให้เขาเหมือนเด็กๆ ก่อนจะจัดการกับโจ๊กชามที่สองอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันสังเกตว่าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองเธอและโจ๊กชามนั้นด้วยความเสียดาย เขากลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ แล้วหันไปคว้าแก้วน้ำเปล่าที่วางอยู่ตรงหน้ามาดื่มรองท้อง อดนึกในใจไม่ได้

ผู้หญิงอะไรเนี่ย กินจุเป็นบ้าเลย’

 

ติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #26 My Angle (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2553 / 11:04
    ใช่จริงๆด้วย

    นางเอกเราซกมกกว่าพระเอกซะอีก
    #26
    0