คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู

ตอนที่ 8 : The Destination__Chapter6:We called it ‘PRIDE’


     อัพเดท 24 พ.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : madfatgee ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madfatgee
My.iD: https://my.dek-d.com/Love-negative
< Review/Vote > Rating : 95% [ 4 mem(s) ]
This month views : 24 Overall : 9,563
190 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 8 : The Destination__Chapter6:We called it ‘PRIDE’ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1001 , โพส : 7 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 6

We called it ‘PRIDE’

            บ้านวิสุธิตสกุล

            “ไม่ต้อง” ฉันบอกเมื่อเห็นซีเธอร์กำลังจะลงมาเปิดประตูฝั่งข้างให้ฉัน ฉันจึงปฏิเสธทันที “ถ้าทำเพราะจำใจ สู้ไม่ทำยังจะดีกว่า”

            “ใครบอกกว่าฉันไม่อยากทำ”

            “หน้านายไง นายไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันโทรหาแม่หน่อย”

            “แล้วตามมาเร็วๆล่ะ”

            “อืม” พูดเสร็จซีเธอร์ก็เดินเข้าไปในบ้าน เป็นเวลาที่ฉันหยิบโทรศัพท์โทรหาแม่เพื่อบอกว่าฉันถึงบ้านซีเธอร์แล้ว

            ฉันเปิดประตูรถ แล้วค่อยๆถอดรองเท้าส้นสูงเวรนี่ออกมาแล้วจัดการเคาะส้นให้มันหักเสียข้างหนึ่ง ทำเป็นว่ามันหักเอง แม้จะเสียดายราคามันมาก แต่ว่าเพื่อไม่ให้ซีเธอร์สงสัยและฉันก็ไม่อยากจะทนใส่มัน ฉันถึงต้องทำแบบนี้

            “หนูพี มาแล้วหรอลูก เอ๊ะ!? ทำไมเดินมาแบบนั้นล่ะจ้ะ” คุณป้าพิมพ์ที่เพิ่งเดินออกมาจากบ้านพบฉันเข้าพอดี แต่ดีแฮะ หาข้ออ้างและหลักฐานไว้แล้ว

            “สวัสดีค่ะคุณแม่พิมพ์ อ้อ! พีหยิบรองเท้าคู่ที่ใช้ประจำมาค่ะแล้วไม่ทันดูให้ดี พอเดินมากๆ มันก็หักเป๊าะเลยค่ะ ^^!” ตกนรกหลายขุมแน่ฉัน

            “ตายจริง งั้นเดี๋ยวแม่ให้คนไปซื้อคู่ใหม่ให้นะจ๊ะ ระหว่างนั้นถ้าหนูพีจะออกไปไหน ก็ใส่ของพี่แปงไปก่อนได้เลยนะจ๊ะ”

            “เอ่อ อย่าดีกว่าค่ะ”

            “ไม่ต้องเลยหนูพี ไปๆรีบขึ้นไปบนบ้านก่อน เดี๋ยวแม่มานะจ๊ะ^^

            “ก็ได้ค่ะ”

            อืม ถ้ามาพิจารณากันดูแล้วนะ ฉันคิดว่าบ้านนี้ต้องปกครองด้วยระบอบเผด็จการชัวร์! เริ่มตั้งแต่ที่คุณลุงออกสั่งให้ซีเธอร์กับฉันไปงานเปิดตัวรีสอร์ท  คุณป้าพิมพ์กับอีตาซีเธอร์ชอบทำอะไรในสิ่งที่ตัวเองคิดอย่างฉับพลัน จนฉันตามอารมณ์ไม่ทันและอีกอย่างไม่ชอบปล่อยให้คนอย่างฉันได้แสดงความคิดเห็น =_=

           

            หลังอาหารเย็น

            หลังจากที่เข้าไปนั่งคุยสัพเพเหระบนห้องพี่โชแปงมาชั่วโมงกว่าๆ ฉันก็ตระหนักได้ว่าฉันควรจะกลับบ้านได้แล้ว แต่ปัญหาคือฉันจะกลับกับอะไรล่ะ อีตาซีเธอร์? หวังไปเถอะ หมอนั่นน่ะเข้าห้องไปตั้งแต่ทานข้าวเย็นเสร็จแล้วล่ะ

            “เออนี่ พีนัท พี่ถามอะไรก่อนกลับบ้านหน่อยสิ เท้านั่นน่ะ ไม่ใช่แค่ส้นรองเท้าหักสินะ”

            “เอ่อ

            “พี่จะบอกอะไรเธอให้นะ ถ้าส้นรองเท้าหักน่ะ เมื่อเทียบกับพี่แล้วจะเจ็บเท้าแค่แป๊บเดียว แล้วก็กลับมาลั้ลลาได้ใหม่แล้ว แต่กรณีของพี ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้ว พียังเดินไม่เต็มเท้าเลย เพราะฉะนั้นบอกพี่มาเดี๋ยวนี้ว่าเธอไปโดนอะไรมา”

            “นั่นพี่แปงนี่ ไม่ใช่พีซักหน่อย”

            “เด็กเลี้ยงแกะ” พี่โชแปงมองฉันด้วยจากสายตาที่จับผิดเปลี่ยนเป็นคาดคั้น (เปลี่ยนเลเวลเร็วมาก)

            “โอเคค่า พี่แปงเก่งจริงๆเลยนะเรื่องจับผิดคนเนี่ยปกติพีไม่ใช่คนชอบใส่ส้นสูงนะ แล้วพอพีเอามันมาใส่ มันก็แผลงฤทธิ์ทันทีตอนไปเดินห้างกับซีเธอร์น่ะ” เอาล่ะนะ คิดอะไรออกก็ตอบไปก่อนล่ะ

            “อย่าบอกพี่นะว่าเธอโง่จนเดินสะดุดขาตัวเอง”

            “พี่แปงอย่าพูดแบบนั้นสิคะ” ฉันตีหน้าเศร้า และพยายามหลบสายตาของพี่โชแปง

            “แล้วมันจริงมั้ยล่ะ ตายๆว่าที่น้องสะใภ้ ซุ่มซ่ามมาก”

            “แฮ่ๆ ^^! งั้นพีไปแล้วนะคะ ฝากลาคุณลุงกับคุณป้าด้วยค่า”

            “แล้วใครจะไปส่งล่ะ พี่ตามไอ้ซีให้มั้ย”

            “โอ๊ะ อย่าดีกว่าค่ะ รบกวนซีเปล่าๆ พีโทรหาที่บ้านก่อนนะคะ ค่ะป้าอุ่น เดี๋ยวป้าอุ่นช่วยไปบอกนุ้ยให้ขับรถมารับพีที่บ้านซีเธอร์นะคะ”

            อันที่จริง ฉันไม่ได้โทรไปหรอก อย่าได้เชื่อฉันมาก แค่มั่วๆไปเพื่อไม่ให้พี่แปงเป็นห่วง

            “ไม่ต้องเนียนเลยพี ไป! ไปเคาะประตูห้องไอ้น้องเวรนั่นกัน อะไรเนี่ย! คู่หมั้นมันซะเปล่า แต่ไม่ดูแลกันเลย ฉันนี่อยากจะบ้า” แต่ก็โดนจับได้ซะนี่ =..=

            ปังๆ!!

            “ไอ้ซี แกออกมาคุยกับฉันหน่อย” เอ่อพี่น้องบ้านนี้เขาคุยกันแบบนี้หรอ รุนแรงจัง =_=^

            “อะไรเนี่ยเจ๊ ผมจะนอนแล้ว” ซีเธอร์เปิดประตูออกมาด้วยอาการงัวเงียสุดขีด (ประชดน่ะ)

            จริงๆแล้วหมอนี่ดูท่าทีว่าจะไม่ได้นอนจริงๆหรอก แต่ถ้าเขากำลังจะนอนจริงๆนะ ฉันว่าเขาต้องซกมกสุดๆเพราะว่า เสื้อผ้าที่ซีเธอร์ใส่อยู่ยังไม่ได้เปลี่ยนจากของตอนเย็นเลยไงล่ะ

            “ตอแหล”

            “แรงจริงเจ๊ มีอะไรก็ว่ามา ผมง่วงแล้วว้อย”

            “แก ไปส่งพีนัทกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย แกพาเค้ามาแต่แกไม่ไปส่งเค้ากลับเนี่ยนะ” เอ่อ พี่แปงโหดจัง เห็นสวยๆแบบนี้ แต่จริงๆแล้วเธอทั้งหวานและเปรี้ยวในเวลาเดียวกัน

            “เอ่อ พี่แปงคะ พีว่าพีกลับเองดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพีโทรให้ที่บ้านมารับได้ จริงๆนะคะรบกวนซีเธอร์เปล่าๆ อีกอย่างซีก็ง่วงมาก ถ้าขับรถมันจะไม่ปลอดภัยเอานะคะ” ยังดีกว่าถ้าฉันจะนั่งรถเขาไปด้วยความอึดอัดแบบนี้ ฉันไม่ชอบเลยจริงๆ

            “ไม่ต้องแกล้งทำมาพูดดี เห็นแล้วรู้สึกหมั่นไส้เธอว่ะ สะอิดสะเอียนเกิน เจ๊ไม่รู้สึกแปลกๆบ้างหรอตอนอยู่กับยัยนี่น่ะ ปกติเจ้ก็ไม่ชอบคนแบบนี้ไม่ใช่หรอ”

            “แบบนี้? แบบไหนของแกซี พีนัทเค้าก็ดีๆของเค้าอ่ะ” 

            “ยัยเฟคนี่อ่ะนะ?”

            “เฟค? ไอ้ซี ถ้าแกหมายถึงการแสดงออกต่อหน้าพ่อแม่เรา แล้วแกตีความว่าพีนัทเฟค ฉันว่าแกใช้สมองเต่าๆของแกคิดใหม่อีกรอบเหอะ แกพูดแบบนี้ที่เสียใจคือพีนัทนะ”

            “

            “อีกอย่างถ้ามองในมุมกลับกัน เป็นแกลองแสดงนิสัยห่ามๆของแกตอนนี้ใส่พ่อแม่พีนัทสิ แม่ได้เอาเลือดแกออกจากหัวหมดแน่ ที่ฉันพูดหวังว่าแกคงคิดได้ และตอนนี้แกก็ไปส่งน้องสะใภ้ฉันได้แล้ว”

            “ใครน้องสะใภ้เจ๊วะ -_-^ เราไปกันเถอะ” ประโยคสุดท้ายซีเธอร์พูดกับฉันเสียงเบา

            ซีเธอร์เอามือมาคว้าแขนฉันไว้แล้วก้าวฉับๆออกจากตรงนั้นทันที เอาอีกแล้ว หมอนี่ชอบใช้ความเร็วเป็นที่ระบายอารมณ์อีกแล้ว ฉันไม่อยากจะบอกว่าเท้าฉันตอนนี้มันแทบจะก้าวไม่ออกเพราะหมดแรงกับการถูกลากลงบันได =_=

            “ซะซีเธอร์หยุดก่อน” ฉันเอ่ยเสียงเบาพร้อมกระตุกมือให้เขาฟังฉัน

            “อะไรอีกล่ะคุณนาย”และเมื่อซีเธอร์หยุดเดิน ฉันก็นั่งพับลงกับพื้นทันที “เฮ้ย! พีนัท!!

            “

            “เธอเป็นอะไรไปน่ะ เมื่อตอนเย็นเธอยังดีๆอยู่เลย หรือว่าเมื่อตอนเย็น

            “ไม่มีอะไร แค่หมดแรงไปดื้อๆน่ะ นายช่วยพยุงฉันขึ้นไปหน่อยสิ”

            “งั้นหรอ ส่งมือมาสิ” ฉันยื่นมือไปจับมือที่ซีเธอร์ส่งมาแล้วพยายามจะยกตัวขึ้น หากทว่า

            ตุ้บ!

            ไอ้บ้านนี่มันแกล้งฉันชัดๆ ซีเธอร์ปล่อยมือของเขาออกดื้อๆส่งผลให้ก้นฉันกระแทกกับพื้นอีกครั้ง

            “หึ! ว่าแล้วไงล่ะ ที่ห้างฯสินะ”

            “อะ อะไรของนาย”

            “เท้าเธอน่ะ มัน” ซีเธอร์เว้นช่องว่างไว้ เขานั่งยองๆหน้าฉัน จับเท้าของฉันที่ปวดไว้ แล้วกดอย่างแรง “พลิกสินะ”   

กรี๊ด! น้ำตาฉันจะไหล มันเจ็บยิ่งกว่าเจ็บเสียอีก ทั้งเจ็บทั้งปวดผสมกันไป

            “แล้วยังทำอวดเก่ง” แล้วซีเธอร์ก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่หันหลังให้ฉัน “ขึ้นมาสิ หรือว่าอยากให้อุ้มล่ะ”

            “ห๊ะ! นายว่าไงนะ”

            “จะขี่หลังฉันหรือว่าจะให้ฉันอุ้ม เลือกเอา -_-!

            “โอเคๆ นั่งลงสิ”

            “ก็แค่นั้นแหละ” ฉันยืนด้วยเท้าที่ยังใช้การได้ปกติข้างเดียวแล้วขึ้นไปบนหลังของซีเธอร์ตามที่เขาบอก (มันบังคับหนู T^T)

           

            ซีเธอร์ขับรถเรื่อยๆตามถนนยามค่ำคืนที่ไม่ค่อยจะมีรถเท่าไหร่ เขาหยุดร้านยาแล้วซื้อยานวดมาสองสามหลอด และโยนมาให้ฉันบอกว่า เขามีส่วนทำให้ฉันบาดเจ็บ คือไม่อยากจะบอกว่านายเป็นส่วนนั้นเต็มๆเลยล่ะ

            เอี๊ยด!

            อยู่ดีๆซีเธอร์ก็เหยียบเบรก จนฉันแทบจะหันไปด่าเขาอีกรอบ

            “เมื่อกี้ เธอเห็นใครอยู่หน้าบ้านนั้นมั้ย?” ซีเธอร์ถามฉันเบาๆ แล้วชี้ไปที่ทางเข้าบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งเคยเป็นบ้านของไคล์

            “บ้ารึเปล่า บ้านนั้นเป็นบ้านไคล์นะเท่าที่ฉันรู้มาทั้งพ่อ แม่รวมทั้งญาติพี่น้องของเขาอยู่ต่างประเทศนะ ไม่มีแม้กระทั่งหมาเฝ้าบ้านนายเห็นอะไรหรอ?”

            “อ้อ! งั้นหรอ ฉันคงง่วงไปมากจนการมองเห็นคลาดเคลื่อนน่ะ”

            “อืม”

            ฉันเหลือบตามองหน้าด้านข้างของซีเธอร์ สายตาของเขามันวอกแวกแบบที่ฉันไม่เคยเจอ เหมือนระแวงอะไรบางอย่าง

            “ถึงบ้านแล้ว ขอบใจนายมาก” ฉันเก็บความสงสัยไว้ในใจเมื่อรถของซีเธอร์มาจอดเทียบถึงหน้าบ้าน

            “อื้ม”

            “ขับรถดีๆนะ”

            “อืม เฮ้! พีนัทเรื่องเมื่อตอนเย็นนั้น ฉันขอโทษ” ซีเธอร์เอ่ยขอโทษแต่ราวกับมีอะไรบางอย่างบอกฉันว่ามันไม่ใช่

            “ถ้าคำขอโทษนั้นนายไม่ได้พูดมันจากใจ ก็อย่าพูดเลย ฉันไปนะ”

-----------------------------------

 

            วันต่อมา 18.00 .

            ไม่รู้ว่าจะมีสักวันไหมที่ฉันจะได้อยู่อย่างปกติสุขเหมือนชาวบ้านเขาสักที ดูอย่างตอนนี้สิ เอวาโทรเรียกฉัน หวาน และอัยย์มาพบกันที่ร้านเบเกอรี่ตั้งแต่ตอนบ่ายและต่อด้วยที่สระว่ายน้ำของโรงเรียนจนถึงตอนนี้ และดูเหมือนว่าเอวามีเรื่องจะพูดกับฉันโดยตรงซะด้วย

            แต่ก็พูดเหอะ ตั้งแต่ลงสระมา ฉันเห็นยัยสามคนเอาแต่เมาท์อยู่ที่ขอบสระมาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน

            “พี ฉันมีเรื่องจะถามแก เอาแบบจริงจังเลยนะเว้ย > <” เอวาถามขึ้น หลังจากที่ฉันว่ายกลับมาเป็นรอบที่สอง

            “ว่า?”

            “แกกับซีเธอร์?” เอวา

            “พูดให้จบเอวา แกพูดแค่ครึ่งๆแบบนั้นฉันไม่สามารถตรัสรู้ว่าอยากรู้ของแกได้หรอกนะ”

            “จูบกัน” หวาน

            “จริงหรอ? ในงานเปิดตัวรีสอร์ท” อัยย์

            พระเจ้า อะไรมันจะรับส่งกันดีปานนี้ =_=!

            “ฉันว่าเราขึ้นกันก่อนเหอะ แล้วค่อยคุยกัน”

           

            ในที่สุดฉันก็ถูกยัยสามคนนี้ลากมาสอบสวน(?)ที่ร้านของโมซาร์ทจนได้ ยัยอัยย์บอกว่าเจ้าของร้านนี้น่ารัก น่าขย้ำมาก เอ่อถ้าพวกนี้รู้ว่าเจ้าของร้านที่มันว่าเป็นญาติซีเธอร์ มันคงไม่เม้าท์กันเสียงดังขนาดนี้ นี่ถือว่าโชคยังดีอยู่บ้างที่ไม่มีคนในร้านเลย เพราะเวลานี้ไม่มีใครบ้ามานั่งกินกาแฟกันหรอก

            “เอาล่ะพีนัทที่รัก เล่ามา ขอแบบละเอียดๆ” อัยย์ที่ไม่เรื่องอะไรถามขึ้น และนั่นก็ทำให้หวานสามารถละสายตาที่โลมเลียโมซาร์ทได้ แต่ดูเหมือนว่าเอวาจะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ แถมยังเหมือนว่ายัยนี่ไม่ค่อยชอบเขาด้วยล่ะ

            “หวานเล่าสิ” ฉันโยนไปให้ยัยหวาน ผู้ที่รู้เรื่องนี้มากที่สุดในบรรดาสามคน

            “บ้าหรอพี ฉันแค่รู้ว่าแกเป็นคู่หมั้นซีเท่านั้นเองนะ”

            “ห๊ะ! พีนัทกับซีเธอร์เป็นคู่หมั้นกันหรอวะ?” ยัยอัยย์ตะโกนเสียงดัง แน่นอนว่าคนที่อยู่ในร้านทั้งโมซาร์ทและพนักงานในร้านอีกสองหันมามองเราทันที

            “อ๊ะ! นั่น พีนัทนี่ ^^” เสียงโมซาร์ทนั่นเอง เขาเดินออกมาจากเคาท์เตอร์ที่ยืนอยู่ตอนแรกแล้วเดินตรงมาที่ฉัน

            “อ้าว ไฮ หวัดดีโมซาร์ท” ฉันทักแล้วยิ้มแห้งๆให้โมซาร์ท

            “สวัสดีครับสาวๆโต๊ะนี้” อีกแล้ว มามุขยั่วผู้หญิงอีกแล้ว เพื่อนฉันยิ่งมีภูมิต้านทานผู้ชายหล่อน้อยอยู่นี่ “คุยกันท่าทางสนุกเชียว ขอผมนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ” และไม่รอให้คนบนโต๊ะอนุญาตหมด เพียงแค่ยัยหวานพยักหน้าหงึกหงักหมอนั่นก็ลากเก้าอี้ข้างยัยอัยย์แล้วนั่งลงทันที

            “สวัสดีค่า อัยย์ค่ะ”

“สวัสดีค่ะ^^ ชื่อหวานแต่นิสัยไม่หวานค่ะ” ทั้งอัยย์และหวานต่างทักทายโมซาร์ทด้วยเสียงหวาน ยกเว้นเอวานั่นล่ะ

            “เอ่อ ” ดูเหมือนโมซาร์ทก็เอ๋อกินไปเหมือนกันนะ ที่มุขหว่านเสน่ห์ของเขาไม่ได้ผลกับเอวา “เอ้อ ดูเหมือนว่าสาวๆกำลังคุยกันเรื่องพีนัทสินะครับ”

            “อ้อค่ะ” อัยย์

            “ทำไมหรอครับ ^^” โมซาร์ทใช้รอยยิ้มถาม

            “เฮ้! นายอย่ายุ่งน่า” ฉันท้วง เมื่อเห็นว่าโมซาร์ทเริ่มที่จะก้าวมายุ่งเรื่องในวงสนทนาของพวกฉันมากเกินจำเป็น แล้วอีกอย่าง ยัยพวกนี้กำลังจะนินทาซีเธอร์ญาติเขาเลยนะ

            “อ๊าย พีนัท แกอย่าพูดแรงๆแบบนั้นดิ”

            “ไม่เป็นไรครับ ผมชอบคนตรงๆ ^^” โมซาร์ท นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

            “=[]=!” ยัยหวาน

            “T^T แต่ว่าพีนัทมีคู่หมั้นแล้วนะ” อัยย์

            “ประสาท” เสียงเบาๆนี่เป็นใครไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ยัยเอวา

            “จริงหรอ? พีนัทมีคู่หมั้นแล้วหรอ เสียดายจัง เอ ใครกันนะ ผู้ชายคนนั้นน่ะ” ไอ้บ้าโมซาร์ท ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอก แต่ก็ยังจะถามเขาต้องการอะไรกันแน่

            “โมซาร์ทไม่รู้จักหรอ ลูกชายเจ้าของห้างนี้ไง ชื่อซีเธอร์น่ะ หล่อ รวย ทว่านิสัยแย่แต่ก็ไม่ถึงเลว ถึงอย่างนั้นในความรู้สึกฉันก็ว่าไม่น่าคบอยู่ดี” หวานอธิบาย(นินทา)สรรพคุณของซีเธอร์ให้โมซาร์ทฟังเสร็จสรรพ ส่วนคนฟังก็ช่างเป็นผู้ฟังที่ดีที่นั่งฟังแล้วยิ้มหวานอย่างเดียว เหอะ! ส่วนฉันนี่แทบจะสำลักโกโก้ตายที่ยัยหวานนินทาซีเธอร์ให้ญาติเขาฟังโต้งๆแบบนั้น

            “อืมม ผมก็พอรู้มาบ้างนะว่าหมอนั่นชอบทำตัวสูงเกินคนอื่น แต่ผมว่านั่นอาจเป็นนิสัยที่พ่อแม่เค้าปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะมั้ง เท่าที่ผมรู้มาเค้าเป็นพวกสงบเสงี่ยม และไม่ยอมให้คนอื่นรู้จุดอ่อนของเค้าอะไรทำนองนี้อ่ะ” แหม แก้ตัวแทนญาติใหญ่เชียวนะ =_=

            “แต่ว่านะโมซาร์ท ซีเธอร์น่ะเป็นพวกที่ร้ายเงียบนะ ดูว่าเงียบๆแบบนั้น แต่พอมันกัดก็กัดเจ็บได้เรื่องเลยอ่ะ” อัยย์เสริมทัพ เออเอาเข้าไป ฉันกับเอวาขอนั่งฟังเงียบๆละกัน (แต่ได้ข่าวว่ายัยพวกนี้จะอยากรู้เรื่องในงานวันเปิดตัวรีสอร์ทนั่นไม่ใช่หรอ)

            “ฮ่ะๆ งั้นหรอ ^^; …อ่า ขอตัวสักครู่นะครับสาวๆ” โมซาร์ทหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดรับสายทันที “ฮัลโหล ไอ้ซะเอ้ย! ไอ้คุณญาติที่รัก ตอนนี้ร้านยังไม่ปิด ทำไมวะเรื่องด่วนป่ะ” เอาเป็นว่าฉันรู้ละกันว่าใครโทรมา

            “แกจะมาที่นี่หรอ จะดีหรอวะ บ้านแกกับที่นี่ไม่ใช่ใกล้ๆ เลยนะ งั้นหรอ เออแล้วเจอกัน”

            “เอ่อพวกแก พอดีฉันนึกอะไรขึ้นได้น่ะ ฉันต้องรีบกลับบ้านน่ะ ไปละน้า ^^” หลังจากที่โมซาร์ทวางสายเสร็จฉันก็เตรียมตัวออกหนีทันที

            “รีบไปไหนพีนัท วันนี้แกบอกว่าว่างทั้งวันเลยนะ” หวานทักท้วง โอ๊ย! อย่าเพิ่งท้วงเหอะ ขอร้องล่ะ ฉันขี้เกียจเผชิญกับแจ็คพ็อตของพวกแกสองคน TT

            “นั่นสิพีนัท เรากำลังคุยกันสนุกเลยนะ ^_^” ชิส์ ไอ้ปีศาจ

            “นายหยุดไปเลยนายตัวแสบ นี่พวกแกฉันจะบอกอะไรให้นะ โมซาร์ทน่ะ

            ฉันยังพูดไม่ทันจบ โมซาร์ทก็โบกมือพร้อมกับเอ่ยทักทายผู้มาเยือนคนใหม่อย่างเป็นกันเอง และนั่นก็ทำให้ฉันรู้ว่าแจ็กพ็อตของยัยสองคนนี่มันมาถึงแล้ว

            “อ้าว มาเร็วจังนะ ไอ้คุณญาติที่รัก ^__^” เฮือก! นั่นไงล่ะ

            “เฮ้ย!? / เฮ้ย O_o?” แล้วทั้งหวานและอัยย์ก็ประสานเสียงกันอีกรอบ

             “อ่านี่ลืมบอกไป นี่ซีเธอร์ญาติผมเองล่ะครับ ^^

            “ญาติ งั้นหรอ? เฮ้! พีนัท?” หวานหันมาหาฉันเพื่อขอคำตอบ

            “นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังจะบอกพวกแกไง”

            “หวัดดี ว่าแต่พวกเธอตกใจอะไรกันน่ะ อัยย์ หวาน อ้อแล้วก็เอวาด้วย” ซีเธอร์เดินมาที่โต๊ะที่เรานั่งกันอยู่ก่อนจะเอ่ยทักทาย =_= แหมแต่ดูเหมือนคนที่มีความสุขกับการได้แกล้งคนอย่างโมซาร์ทนี่จะมีความสุขที่สุดเลยนะ

            “หวัดดี” เอวาตอบกลับสั้นๆ

            “หวัดดีซี เอ้อนี่พีนัทแกบอกว่าแกจะกลับแล้วใช่มั้ย ฉันไปด้วยสิ เมื่อกี้เฮียไวน์ส่งข้อความเรียกตัวด่วนน่ะ” ยัยหวานรีบเก็บของแล้วเตรียมตัวลากฉันออก ณ จุดนั้นทันที

            “ฉันกลับด้วย” เอวา

            “ฉันด้วยสิ พอดีนึกขึ้นได้ว่าซีรีย์ที่ฉันติดอยู่วันนี้ตอนจบ >//<…ว่าแต่ทั้งหมดนี่เท่าไหร่อ่ะ” อัยย์หันไปถามโมซาร์ท อย่างเกร็งๆ

            “เอาเป็นว่าผมเลี้ยงแล้วกัน”

            “งั้นก็ขอบใจมากจ้ะ เราไปกันเถอะพีนัทที่รัก T^T

            “เธอยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นพีนัท อยู่คุยกันต่อสักสิบนาทีสิ” ซีเธอร์พูดขึ้นมาในขณะที่พวกเรากำลังลุกขึ้นและเดิน(หนีเขา)ออกไปจากร้าน

            “เอ่อโชคดีนะพี ขับรถกลับดีๆล่ะ” แล้วเพื่อนรัก (?) ของฉันก็โบกมือบ๊ายบายอย่างน่ารัก แหม นี่พวกแกรักฉันมากจริงๆเลยนะ

            “เอ้อเดี๋ยวสิหวาน พรุ่งนี้น่ะแกไปยังไงอ่ะ แล้วๆๆๆ แล้วอะไรอีกวะ…TT” ฉันเรียกหวานเพื่อยื้อเวลาให้มันช่วยอยู่เป็นเพื่อนฉัน “อ้อใช่! แล้วเมื่อกี้แกยังจะกลับบ้านกับฉันเลยไม่ใช่หรอ”

            “อ้อ! เซมบอกว่าให้พวกผู้ชายขับรถให้น่ะ แล้วก็เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่กลับก็ได้ ไม่รบกวนแกดีกว่า” เพื่อนฉันคนนี้มันหัดเกรงใจฉันเมื่อไหร่นะ

“แบบนั้นก็แสดงว่าจะมีรถไปทั้งหมดสิบคัน?”

“เยส ส่วนผู้หญิงก็นั่งในรถนั้นสองคนต่อหนึ่งคัน สรุปเป็นผู้ชายหนึ่งและผู้หญิงสองคนต่อรถหนึ่งคันจ้ะพีนัทที่รัก ฉันต้องไปแล้วนะ รู้สึกเหมือนซีเธอร์กำลังเดินมาทางนี้ ฉันบอกตรงๆว่ากลัวมาก!

“เฮ้! เดี๋ยวสิ” ฉันรีบคว้าข้อมือยัยหวานทันที

“เธออยู่เป็นเพื่อนพีนัทก่อนแล้วกันนะหวาน” ซีเธอร์เดินมาหยุดข้างๆฉัน เขามองฉันด้วยหางตาเสี้ยววินาทีหนึ่งแล้วหันไปพูดกับหวาน “อ้อ ดูเหมือนเธอเกร็งแปลกๆนะ ทำไมหรอ?”

“เปล่าจ้ะซี ><!

“อืม งั้นเข้าไปคุยกันด้านในดีกว่า” ว่าจบเขาก็เดินนำพวกเราเข้าไปในร้านอีกครั้งจนได้

“นายมีอะไรก็ว่ามา” เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาฉันจึงเอ่ยปากถามซีเธอร์ทันที โดยมียัยหวานและไอ้ปีศาจโมซาร์ทนั่งอยู่ด้วย

            “พรุ่งนี้เธอไปกับฉัน ฉันจะไปรับเธอแต่เช้า แค่นั้นแหละ”

            “ได้ไงน่ะ ทำไมนายชอบทำอะไรไม่ปรึกษาใครแบบนี้นะซี”

            “ใครบอกว่าฉันไม่ปรึกษาใคร ฉันโทรไปบอกยัยจุ้นเซมีแล้ว อ้อ! แล้วก็อีกคนคิดว่าน่าจะเป็นมีนนะ”

            “งั้นนายก็ไปสองคนยัยนั่นละกัน แฟนนายนี่ ฉันไม่อยากเป็นกระดูก” ก้างมันดูดีเกินไปสำหรับหมอนี่น่ะ

            “ว่าไงนะ? นายกับมีนเป็นแฟนกัน?” ยัยหวานทวนเสียงสูง อะไรกัน? ขนาดคนอย่างยัยหวานยังไม่รู้เลยหรอ ส่วนคนถูกถามก็เงียบไปสักพักแล้วตอบกลับมาแค่ว่า

            “เราแอบคบกันน่ะ”

            “แล้วนายจะจูบเพื่อนฉันทำเศษหอยหรอไอ้บ้าซี =_=!” ยัยหวานลุกขึ้นยืนชี้หน้าซีเธอร์อย่างไม่กลัวตาย ความกลัวของยัยนี่หายไปไหนนะ ส่วนฉันก็ต้องกระตุกมือยัยหวานให้สงบแล้วนั่งลงจนได้

            “นี่เธอไม่ได้บอกยัยนี่หรอ?” ซีเธอร์หันมาถามฉัน และฉันก็ได้แค่ส่ายหน้า ก็มันเพิ่งมาถามฉันวันนี้และญาตินายก็ทำมันพังลงเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี่แหละ

            ส่วนเจ้าตัวการ ปีศาจโมซาร์ทเดินหายเข้าไปหลังร้านตั้งแต่ยัยหวานเริ่มลุกขึ้นชี้หน้าญาติเขา และกลับมาพร้อมกับหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง

            “ดูนี่สิหวาน อย่าว่าผมเข้าข้างญาติตัวเองเลยนะ แต่ดูเหมือนมันเป็นมุมกล้องมากกว่านะ ดูดีๆสิ” โมซาร์ทพูดพร้อมกางหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นและชี้ให้หวานดู

            “เออว่ะ นั่นสิ” เพิ่งจะสำนึกอะไรได้ตอนนี้

            “อืม แต่มันก็สมจริงมากๆเลยนะ จนฉันอยากจะรู้ว่าพวกนายไปทำอีท่าไหน ทำไมถึงถูกแชะ!’ ภาพนี้มาได้ครับว่าที่คุณหมอ แหม เธอนี่ก็ใจร้ายนะพีนัท ฉันอุตส่าห์บอกประวัติของฉันไปตั้งเยอะ แต่เธอกลับบอกฉันแค่ชื่อ ถ้าฉันไม่ไปค้นหนังสือพิมพ์หลังร้านที่ไม่เคยอ่าน ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเธอเป็นว่าที่คุณหมอเหมือนกัน”

            “เท่าที่ฉันจำได้คือตอนนั้นฉันไม่ได้ถามนายแม้แต่ชื่อด้วยซ้ำนะ”

            “ใจร้าย T_T” โมซาร์ทตีหน้าเศร้า (ตอแหล)

            “ช่างเหอะ แต่ยังไงฉันก็ไม่ไปรถคันเดียวกับนายแน่ๆ” ฉันบอกปัดโมซาร์ทแล้วหันมาเรียกร้องความยุติธรรม(?)จากซีเธอร์ต่อ

            “ไม่ได้! เธอต้องไปกับฉันเท่านั้นพีนัท”

            “งั้นนายลองบอกเหตุผลสักสองข้อที่ฉันต้องไปกับนายและแฟนของนายสิ” เหอะ! สำหรับหมอนี่น่ะ สองข้อก็มากเกินไปแล้วล่ะ

            “แล้วถ้ามีนไม่ได้ไปกับฉันแสดงว่าเธอตกลง?”

            “นั่นมันก็แล้วแต่เหตุผลที่นายจะแสดงออกมา เร็วสิบอกเหตุผลของนายมา”

            “หนึ่ง!  …เธอคือว่าที่คู่หมั้นฉัน และสอง! …ฉันนึกไม่ออกแล้ว” ซีเธอร์หลุบตาต่ำลง นั่นทำให้ฉันถึงกับงงค้างกับการกระทำที่ผิดวิสัยของผู้ชายที่ชื่อ ซีเธอร์

            แต่คิดหรอว่าคนอย่างพีนัทคนนี้จะสน!

            “หึ นายไม่สามารถบอกเหตุผลของนายได้ เพราะฉะนั้นนายเตรียมพาเพื่อนอีกหนึ่งคนที่ไม่ใช่ฉันไปได้เลย”

            “แล้วถ้าฉันไม่พามีนไปล่ะ เธอจะตกลงรึเปล่า?”

            “หวาน แกว่าไง” ฉันไม่ตอบคำถามซีเธอร์แต่หันไปถามยัยหวานที่นั่งตัวลีบอยู่ข้างๆฉันแทน และดูเหมือนว่าเพื่อนสุดที่รักของฉันจะกลับมาเกรงใจไอ้บ้าซีเธอร์เหมือนเดิมอีกแล้ว ฉันชักสงสัยแล้วสิว่ายัยนี่มีอาการไบโพลาร์รึเปล่า

            “หืมO_o? เกี่ยวกับฉันด้วยหรอ”

            “ฉันจะไปรถคันเดียวกับที่แกไป แกไปกับใครฉันก็จะไปด้วย”

            “งะ งั้นก็ไปรถซีก็ได้ ใช่ๆ ไปรถซีเธอร์ก็ได้ ดูเหมือนว่าซีจะเป็นคนขับรถที่โอเคที่สุดในห้องแล้วล่ะ ใช่มั้ยจ๊ะซี ^^?

            “นรกล่ะสิไม่ว่า”

            “ผมดีที่สุดแล้วครับคุณผู้หญิง ไอ้พวกเก้าคนที่เหลือมันคือสิงห์สนามแข่งดีๆนี่เอง ส่วนฉันเรียกว่าแมวเลยก็ว่าได้ถ้าเทียบกับพวกนั้นแล้วน่ะ เธอมองขาดมากหวาน”

            “ขอบใจจ้ะ ^^; เอ่องั้นฉันก็กลับได้แล้วใช่มั้ย พอดีเฮียไวน์เริ่มโทรมาจิกแล้วน่ะ”

            “เชิญ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปรับที่บ้านตอนประมาณเจ็ดโมง โอเคนะ”

            “จ้ะ ฉันไปนะโมซาร์ท บ๊ายบายพีนัทที่รัก บายซีเธอร์ แล้วเจอกันจ้ะ ^^;;

            “นายไม่มีธุระอะไรแล้วใช่มั้ย งั้นฉันกลับล่ะ บาย!” ไม่ต้องรอคำตอบรับใดๆทั้งสิ้น ฉันคว้ากระเป๋าและเดินตามหวานออกมาทันที “ไอ้เพื่อนบ้า ทำไมแกถึงทิ้งฉันถี่จริงนะ”    

            “แกดูฉันตอนนั้นดิ ฮือๆ ToT… พูดทีนี่แทบจะร้องไห้ ตอนนั้นฉันเป็นบ้าอะไรถึงได้ขึ้นเสียงใส่ซีเธอร์อย่างนั้น”

            “นั่นสิ แกเป็นบ้าอะไรของแก”

            “ก็คนมันโมโหนี่หว่า ฮือออออ” เอาเข้าไป ยัยนี่เป็นบ้าอะไรอีกล่ะเนี่ย ดีนะที่เราเดินมาถึงลานจอดรถกันแล้วน่ะ

            “โอ๋ๆ หวานจ๋า จริงๆแล้วหมอนั่นไม่ได้น่ากลัวแบบที่แกคิดเลยนะ แค่แกยังไม่เคยเห็นความเกรียนหรือมุมติ๊งต๊องของหมอนั่น”

            “ซีเธอร์จะไม่อาฆาตฉันใช่มั้ยพี T^T

            “ไม่แน่นอน ไปกลับกันเหอะอย่าคิดมากเรื่องไอ้บ้าซีเลย ฉันจะไปส่งแกเอง ^^
 








B B


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 8 : The Destination__Chapter6:We called it ‘PRIDE’ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1001 , โพส : 7 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 7 : ความคิดเห็นที่ 122
อ่านต่อเลยจ้าา
Name : Giggog01 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Giggog01 [ IP : 171.99.232.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ธันวาคม 2555 / 13:04
# 6 : ความคิดเห็นที่ 111
อ้าวววว
บทนี้ยังไม่มีซิกแพกหรอกหรอ -..-
แต่คิดว่าคงจะมีในตอนหน้า *0*

อ่านนิยายเรื่องนี้ทำให้มายตกหลุมรักคนที่ไม่มีตัวตนนจริงๆ
คิกคิก >____<
Name : Justsmile Ql < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Justsmile Ql [ IP : 58.9.195.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ธันวาคม 2555 / 20:49
# 5 : ความคิดเห็นที่ 105
ไม่อยากใัยมีนไปปปป >.<
PS.  คุยกันบ้างเส่ =__=
Name : กระเป๋าลิง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระเป๋าลิง [ IP : 110.168.116.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2555 / 20:44
# 4 : ความคิดเห็นที่ 97
'จะขี่หลังฉัน หรือให้ฉันอุ้ม'
ทำไมไม่ตอบไปเลยว่า...
'อุ้มสิ อุ้มฉันไปไว้บนเตียงเลย'

อ๊ากกกกกกกก!!!!!!
นี่ฉันคิดอะไรล่ะเนี่ยยยย >.,<

ซีเธอร์ ให้ฉันดูแลนายแทนเถอะ
(โดนเก็บชีพทันที = =)
55555555555555
PS.  ค่อยเป็นค่อยไป >>'WonderShinki'<<
Name : monobizz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ monobizz [ IP : 115.67.130.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 12:31
# 3 : ความคิดเห็นที่ 80
บทหน้าคงไปทะเลกันแล้วสินะ
เย่! ซิกแพ็คซีเธอร์ (ต้องการอยู่แค่นี้ ? - -)
ดีแล้วๆ ที่ไม่พามีนไป
ไม่งั้นพี่ว่าบรรยากาศในรถมันคงหม่นๆ แน่
พีนัท คู่หมั้นปลอม เจอ มีน แฟนตัวปลอม
เอิ่ม มันคงแปลกๆ อยู่เนอะ

เจ๊แปงแอบโหด ฮ่าๆๆ
แต่ซีเธอร์ก็ต้องเจอพี่สาวแบบนี้แหละ
ถึงจะปราบได้อยู่หมัด -w-

โมซาร์ทบทนี้แอบขี้เล่นเบาๆ
น่ารักดี หุหุ
ในใจเฮียแกคงฮาตอนสาวๆ เม้าท์ (นินทา) ซีเธอร์ให้ฟัง
ถ้าเป็นพี่พี่ก็คงทำแบบโมซาร์ทอะ สนุกดี
ได้รู้อะไรที่ไม่ควรรู้ เอิ๊กๆ

จริงอะซีเธอร์ นายเป็นแมวเหรอถ้าเทียบกับผู้ชายคนอื่น?
ฉันจำได้ว่าพีนัทตะโกนคอแทบแตกกับพฤติกรรมการขับขี่ของนายนะ ๕๕๕
แสดงว่าผู้ชายที่เหลือนี่คงขับรถน่ากลัวน่าดู

 
เล็กน้อยจ้า
ออกสั่งซีเธอร์ = ออกคำสั่งให้ซีเธอร์ (รึเปล่าหว่า รู้สึกว่าประโยคแหว่งๆ ไปจ้ะ)
ซีเซอร์ = ซีเธอร์ เปลี่ย = เปลี่ย
หลบสายตาหลบสายตา = หลบสายตา
อย่างให้อุ้ม = อยากให้อุ้ม คู่มั่น = คู่หมั้น
พีนัทแค่กับซีเธอร์เป็นคู่หมั้น = พีนัทกับซีเธอร์แค่เป็นคู่หมั้น (เหมือนคำจะสลับตำแหน่งกันน่ะ)
Name : TANH_ZEPIA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TANH_ZEPIA [ IP : 124.120.208.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2555 / 21:54
# 2 : ความคิดเห็นที่ 79
โมซาร์ทรูปนี้หล่อมาก>[]<

PS.  ♥รักเธอที่สุด
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 125.25.53.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2555 / 10:44
# 1 : ความคิดเห็นที่ 78
ผิดหวังผิดหวังมาก
เพราะว่าบทนี้คิดว่าจะได้เห็นซิกแพ็กอินังหมา(ป่า)คยู

แต่ไงกลับเป็นทะเลาะกับพีนัทได้ล่ะนี้เห้อๆ- -*
แต่พี่โชแปงนี้ก้ฉลาดมากอ่ะเห้นท่าทีของพีนัทและเดาออกเป๊ะๆ
เก่งลุดๆแต่คำว่า
"ต.อ.แ.ห.ล.!!"
มันควรใช่กับผู้ชายหรอเจ๊(?)55555
แต่ก้สมควรโดรอยู่ - -*

และพีนัทเธอฉลาดมากอ่ะ
หลอกคนได้มั้งบ้านแม้กระทั่งซีเธอร์55555+


แต่ซีเธอร์มีอาการแปลกๆปลงๆนะ(?)
ทำไมรู้สึกว่าแคร์พีนัทจังเห็นตอนแรกเกลียดจะเป็นจะตาย5555+
 

PS.  ♥รักเธอที่สุด
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 125.25.53.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2555 / 10:42
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android